Μακεδόνες

παραλλαγή οκτάκτινου ηλιακού ρόδακα, του δυναστικού συμβόλου των Αργεαδών (δεκαεξάκτινος η βασιλική εκδοχή, επί της χρυσής λάρνακας του Φιλίππου Β') αλλά και των Λαγιδών και των Αντιγονιδώνκαι εθνοσήμου των Μακεδόνων: Ποικίλες παραλλαγές του ίδιου συμβόλου, βρίσκονται σε χρήση, από νωρίς, όπου δραστηριοποιούνται και φρυγικά έθνηόπως Βρύγες, Μυσοί, Ηδωνοί κτλ, ενώ αργότερα θα καταστούν και δημοφιλή μοτίβα του Ελληνισμού & της Ρωμιοσύνης, κοσμώντας π.χ. και το ένδυμα της Παναγίαςσε τρία σημεία: στο μέτωπο και τους ώμους, σε βυζαντινές απεικονίσεις!



παραλλαγή δωδεκάκτινου ηλιακού ρόδακα
σε χρυσή φιάληδηλ. σε αναθηματικό πιάτο
που βρέθηκε στο Βανι της Γεωργίας, 4ος αι π.Χ
ოქროს ფიალა ვანიდან, სამარხი N6, ძვ.წ. მე-4 საუკუნე


https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif

Οι Μακεδόνες/Μακεδνοί υπήρξαν ελληνική φυλή, με αρχική κοιτίδα τον σημερινό νομό Πιερίας, κατά την διάρκεια της Εποχής του Ορειχάλκου. Κάποια στιγμή μετά από τον Τρωικό Πόλεμο, κλάδος τους, οι Μάγνητες, κινήθηκε προς τον Νότο, για να περιοριστεί τελικά στην Μαγνησία. Οι υπόλοιποι της φυλής αποσύρθηκαν στα ορεινά της σημερινής Δυτικής Μακεδονίας.   

http://static.pblogs.gr/f/521081-original_macedonia_00.jpg
ο χώρος επιρροής του βασιλείου των Μακεδόνων, 
αν και αρχικά η φυλή περιορίζεται σε Ημαθία, Πιερία, Βοττιαία

Κατά την διάρκεια της Κλασικής Αρχαιότητας, η φυλή των Μακεδόνων κατεβαίνει από τα ορεινά, και με ορμητήριο την Ημαθία, ανακτά την Πιερία, αλλά και την φρυγική χώρα Βοττιαία, όπου και οι "κήποι του Μίδα", σύμφωνα με τον μύθο. Σταδιακά, οι Μακεδόνες κατακτούν ολόκληρη την περιοχή της ιστορικής Μακεδονίας, υποτάσσοντας κυρίως ελληνικά και φρυγικά έθνη, με τα οποία και συγχωνεύονται. Γι'αυτόν τον λόγο, έχουν αφήσει γραπτά ίχνη της λαλιάς τους που προσομοιάζουν και με την αιολική, και με την δωρική διάλεκτο, και με την φρυγική γλώσσα! 

Εν καιρώ, το φυλετικό βασίλειο των Μακεδόνων αναπτύσσεται ως περιφερειακή υπερδύναμη. Βέβαια, θα παραμείνουν ιερές και πρωτεύουσες για τους Μακεδόνες, δυο πόλεις νότια του π. Αλιάκμονα, οι Αιγές (σημ. Βεργίνα) στην Ημαθία, και το Δίον στην Πιερία.

Ο προσκυνημένος στους Πέρσες, βασιλεύς Αλέξανδρος Α' (498-454 π.Χ), βρίσκει ευκαιρία με την αναστάτωση των Μηδικών Πολέμων (από την Σκυθική Εκστρατεία το 516, έως την απελευθέρωση του Βυζαντίου από τους Σπαρτιάτες το 478), και επεκτείνει την ηγεμονία του στις ελληνικές φυλές της Πίνδου (Εορδοί, Λυγκηστοί, Ορέστες, Ελίμιοι), οι οποίες όμως ενώ υποτάσσονται πλήρως, παραμένουν υφιστάμενα βασίλεια, με φεντεραλιστική αυτοτέλεια. Εξίσου ομόσπονδες ως προς την εξουσία του βασιλείου των Μακεδόνων καθίστανται και οι πέραν του π. Αξιού νέες χώρες, Μυγδονία, Κρηστωνία και Βισαλτία, όπως και ελληνικές πόλεις-κράτη των παραλίων, όπως π.χ η Μεθώνη, η Άργιλος και η Αμφίπολις.

http://static.pblogs.gr/f/521082-original_macedonia_02.jpg



https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif

Ανάμεσα στα έτη 425-422 π.Χ, ο Λακεδαιμόνιος στρατηγός Βρασίδας
συμπολεμά μαζί με τους Μακεδόνες του βασιλέως Περδίκκα Β' (451-413 π.Χ),
εναντίον των Αθηναίων στην Χαλκιδική, εναντίον των Λυγκηστών του βασιλέως Αρραβαίου,
και εναντίον των Χελιδονίων/Ταυλαντίων του Ιλλυριού πολέμαρχου Σίρρα (437-393 π.Χ).









Η Μακεδονία εντός του Ελληνικού Κόσμου, ως σύμμαχος
της Σπάρτης [συνήθως!], κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου (431-404 π.Χ).







http://asset.tovima.gr/vimawebstatic//E149087D4DDFE50F3AF843D0CF755B1A.jpg
αργυρόν νόμισμα του Αρχελάου

Από τους χρόνους του βασιλέως Αρχελάου και μετά, αναπτύσσεται και νέα έδρα, η Πέλλα στην Βοττιαία, ενώ σπουδαία καθίσταται και
η Έδεσσα στην [τότε ευρύτερη] Ημαθία (τα μσν Βοδενά, εκ της σλαβικής ρίζας βοντ- = υδατ- & υδρο-, πόλη με το αρχικό όνομα Fέδεσσα (= Ύδατα) εκ της φρυγικής ρίζας Fεδετ- (όπου F- = σύμφωνο Oυ-, όπως το αγγλικό W-) <= ουδατ- => υδατ-. Η πόλη είναι ακμάζουσα αυτήν την εποχή, καθώς και κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα, όταν θα είναι γνωστή ως "το θεοφρούρητον κάστρο των Βοδενών".), αμφότερες πόλεις βορείως του π. Αλιάκμονος

http://static.pblogs.gr/f/532695-philip_II_domains.jpg
ο κόσμος του Φιλίππου Β'

Γενικά οι Μακεδόνες επεκτείνουν θεαματικά την κυριαρχία τους για να συμπεριλάβουν το σύνολο της ιστορικής Μακεδονίας, από την εποχή των Περσικών εκστρατειών στην Ευρώπη (516-478 π.Χ), έως τον θάνατο του Φιλίππου Β' (336 π.Χ.). Αντιγράφοντας νεωτερισμούς του Επαμεινώνδα της Θήβας, και αποσπώντας πλείστες προσοδοφόρες πόλεις της Χαλκιδικής και της Θρακώας Ακτής από την Β' Αθηναϊκή Συμμαχία. Mε την εθελοντική ή υποχρεωτική συνεισφορά των πόρων των πόλεων της Χαλκιδικής και του χρυσοτόκου όρους Παγγαίον, ο πανέξυπνος Φίλιππος Β΄ (359-336 π.Χθα εξασφαλίσει ότι η Μακεδονία όντως θα καταστεί υπερδύναμη ακατανίκητη.

http://static.pblogs.gr/f/535324-philip_II_gold_coin.jpg
χρυσό τετράδραχμο του Φιλίππου Β'


http://static.pblogs.gr/f/532707-338_pX.jpg

http://static.pblogs.gr/f/521083-original_macedonia_05.jpg
http://www.thecultureconcept.com/wp-content/uploads/2011/04/Ivory-Phillip-II.jpg




Φίλιππος Β', 
μικρογλυπτικό αριστούργημα πάνω σ'ελεφαντοστούν 

















η Μακεδονική Ηγεμονία και με -μετά το 336 π.Χ- προσκτήσεις 
336 π.Χ



Ύστερα από την δολοφονία του Φιλίππου Β', ο γιος του από την Μολοσσή πριγκίπισσσα Μυρτάλη/"Πολυξένη" & "Ολυμπιάδα" των Αιακιδών, και διάδοχός του, Αλέξανδρος Γ', μαθητής του Αριστοτέλους, κληρονομεί μιαν αποτελεσματικότατη πολεμική μηχανή, στραμμένη εναντίον της Περσικής Αυτοκρατορίας, με τον ικανότερο των Μακεδόνων στρατηγών, τον Παρμενίονα, ήδη να επιχειρεί στην Ασία.

http://static.pblogs.gr/f/535317-ALE1.jpg
http://static.pblogs.gr/f/535323-ALE3.jpg



χρυσά τετράδραχμα του Αλεξάνδρου






~ Αλέξανδρος Γ' των Αργεαδών ~
βασιλεύς Μακεδόνων, 
προστάτης των Ιερών και ηγεμών, 
στρατηγός αυτοκράτωρ Ελλήνων, 

ο souperstar της Αρχαιότητας, 
ο Μεγαλέξανδρος των θρύλων της Ρωμιοσύνης

Μπορεί να κατέστρεψε συθέμελα την Θήβα, 
αλλά δεν έβλαψε το σπίτι του Πινδάρου εκεί, 
ενώ άφησε σώα και την εξίσου ξεσηκωμένη Αθήνα.
Μπορεί να λεηλάτησε την Περσέπολη, όμως έδειξε έλεος
στον Δαρείο Γ' Κοδομανό, ενώ έστειλε και τον καλό του φίλο και
μηχανικό
Αριστόβουλο στις Πασαργάδες, για να επισκευάσει το ερειπωμένο
μαυσωλείο
του Κύρου του Μέγα. Επίσης ξεκινά εργασίες για την συντήρηση ή
και ανακατασκευή ιερών μνημείων των Χαλδαίων στην Βαβυλώνα,
όπως η ζιγκουράτ πυραμίδα Ετεμενανκι (= στερέωμα Παραδείσου και Γης)


http://static.pblogs.gr/f/529043-tower-of-babel.jpg
Σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς συγχρόνων ιστορικών, ο Αλέξανδρος δεν καλοπιάνει μόνο τους Πέρσες,
αφού καθίσταται σαφές και από μη ελληνικές πηγές ότι ευνοεί π.χ και τους Αιγυπτίους και τους Χαλδαίους,
οι οποίοι και τον λάτρευαν επίσης, μεταφορικώς ή κυριολεκτικώς.  


https://kamateros.files.wordpress.com/2016/02/pergamonmuseum_berlin.png
ιανόμορφος προτομή, με την απεικόνιση του Αλεξάνδρου 
και του υποτιθέμενου θεϊκού πατρός του, Άμμωνος Διός 


η σαρκοφάγος του Φοίνικα βασιλιά της Σιδώνας, Αβδαλώνυμου

όπου εικονίζεται η σύρραξη τριών Περσών με τρεις Μακεδόνες
- ο πεσμένος Μακεδόνας φορούσε "χαλκιδικού" τύπου κράνος, 
ενώ οι όρθιοι Μακεδόνες φορούν κράνη φρυγικού τύπου

https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/736x/b1/ca/32/b1ca32f4100efa2ef5d7d29a5a9da0c7.jpg












Μακεδόνες επεκτείνουν την αρχή του βασιλέως τους.
Ο αξιωματικός φορά θρακo-φρυγικό κράνος, αλλά οι ιππείς του φορούν βοιωτικά κράνη, το και "βοιωτιουργές", κράνος ανώτερο σε σχήμα και από το Stahlhelmκαι από το Kevlar PASGT (κέβλαρ πάσγκετ), κατά τον Ξενοφώντα

"..κράνος γε μην κράτιστον είναι νομίζομεν 
το βοιωτιουργές· τούτο γαρ αυ στεγάζει μάλιστα πάντα τα υπερέχοντα του θώρακος, οράν δε ου κωλύει..", xii. 3













Οι Πέρσες διέθεταν τέσσερις κύριες πρωτεύουσες πόλεις: 
i. Εκβάτανα (Μεγάλη Μηδία)
ii. Σούσα (εξού και Σουσιανή, η πλούσια [μη-αριοευρωπαϊκή και μη-σημιτική] χώρα Ελυμαΐς, άλλως Ελάμ), 
iii. Πασαργάδες (ιδρυθείσα από τον Κύρο τον Μέγα, η μητρόπολις της Περσίδας (<--Παρσίς, η σημ Φαρς)),
ivΠερσέπολις (επίσης στην Περσίδα χώρα: η πόλη αποτελεί την επίσημη έδρα και το θησαυροφυλάκιο της Αυτοκρατορίας)

και τέσσερις περιφερειακές:
i. Σάρδεις (η παλαιά πρωτεύουσα του Κροίσου στην Λυδία: κατεξοχήν κέντρο της περσικής διοικήσεως για όλη την Μικρά Ασία)
ii. Μέμφις (Μισίρι/Αίγυπτος & Κυρηναϊκή), 
iii. Βαβυλών (Μεσοποταμία, "τα τέσσερα πέρατα"), 
ivΒάκτρα & Μαράκανδα (σε Βακτρία & Σογδιανή, αντίστοιχα: τα Βάκτρα η παραδοσιακή οχυρή πρωτεύουσα, και η Μαρακάνδα (--> Σαμαρκάνδη) η κατεξοχήν μητρόπολη της ευρύτερης Αριανής)

Αντίστοιχα, και η Μακεδονική Αυτοκρατορία του Αλεξάνδρου έχει ως κύριες πρωτεύουσες: 
  • την Βαβυλώνα, η μητρόπολις των Χαλδαίων, και η μεγαλύτερη πόλη του Κόσμου,  αυτήν την εποχή. 
  • τις Αιγές, η αρχική έδρα των Μακεδόνων, η σημ. Βεργίνα, στην Ημαθία.
  • την Πέλλα, η νέα πρωτεύουσα της Μακεδονίας, στην Βοττιαία, εντελώς σύγχρονη και σφριγηλή τον 4ο αι π.Χ
Ως περιφερειακές έδρες λογίζονται 
  • η Κόρινθος στην νότια Ελλάδα, 
  • τα Εκβάτανα στην [Μεγάλη] Μηδία, 
  • η Μέμφιδα στην Αίγυπτο (στους χρόνους του Πτολεμαίου Β' Φιλαδέλφου, αντικαθίσταται από την Αλεξάνδρεια), όπως και 
  • τα Βάκτρα και η Μαρακάνδα (μτγ Σαμαρκάνδηστην ευρύτερη Βακτριανή, επίσης γνωστή ως Αριανή, ή Αριακή, ή Άνω Ασία.

https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif

Ο θάνατος του Αλέξανδρου και η έλλειψη ουσιαστικά διαδόχου επέφερε ένα κενό εξουσίας στο τεράστιο κράτος που είχε δημιουργήσει και που εκτεινόταν από την Μακεδονία και τις σύμμαχες Ελληνίδες πόλεις μέχρι την Άνω Ασία (Αριάνα, περιλαμβανομένης της Βακτριανής και της Σογδιανής), περιλάμβανε μέρος της Ινδίας και την Αίγυπτο.

Αμέσως μετά από τον θάνατο του Αλέξανδρου, κι ενώ ήταν άταφος ακόμη, σημειώθηκε ένταση και αψιμαχίες μεταξύ των στρατηγών και του ιππικού των Εταίρων αφενός, και των απλών Πεζών της φάλαγγας αφετέρου, που εκδήλωσαν προθέσεις στασιαστικές, ζητώντας να γίνει βασιλιάς ο ετεροθαλής αδελφός του Αλέξανδρου, ο Αρριδαίος. Ο επί κεφαλής της πρώτης παράταξης,
Περδίκκας, ως κάτοχος του δαχτυλιδιού που φέρεται να του παρέδωσε ο ίδιος ο Αλέξανδρος πεθαίνοντας, τίθεται υπέρ της άποψης της επιτροπείας μέχρι να γεννήσει γιο η Ρωξάνη, κατορθώνοντας έτσι να επιβληθεί στους Πεζούς, αν και θανατώνει τους πρωταίτιους της στάσης και τον αρχηγό τους, Μελέαγρο, έχοντας πάρει με το μέρος του και τον άβουλο Αρριδαίο. Ύστερα, κατόπιν συνόδου στην Βαβυλώνα, γίνεται η πρώτη διανομή των σατραπειών και των λοιπών αξιωμάτων της αχανούς Αυτοκρατορίας: 

Διανομή της Βαβυλώνος, 323 π.Χ
https://sites.google.com/a/umich.edu/imladjov/maps/diadokhoi323nbc.jpg

  • Βασιλεύς γίνεται ο «ψυχικοίς πάθεσι συνεχόμενος ανιάτοις» Αρριδαίος, γιος του Φίλιππου Β΄από Θεσσαλή γυναίκα, που μετονομάζεται Φίλιππος Γ΄. Όμως, σε περίπτωση που η έγκυος Ρωξάνη γεννήσει γιο, διαδέχεται αμέσως τον Φίλιππο Γ', αλλά πάντως παραμένουν επίτροπος ο Αντίπατρος και επιμελητής αυτοκράτωρ ο Περδίκκας.
  • Ο σωματοφύλακας και χιλίαρχος Περδίκκας γίνεται επιμελητής αυτοκράτωρ της βασιλείας.
  • Ο Αντίπατρος διατηρεί την εξουσία του στην Μακεδονία και τους πέριξ λαούς, αλλά καθίσταται και εγγυητής της δυναστείας ως επίτροπος.
  • Ο σωματοφύλακας Πτολεμαίος γίνεται σατράπης της Αιγύπτου.
  • Ο Λαομέδων ο Μυτιληναίος, σατράπης της Συρίας.
  • Ο σωματοφύλακας Πείθων, σατράπης της Μηδίας.
  • Ο αρχιγραμματέας Ευμένης από την Καρδία, σατράπης Καππαδοκίας και Παφλαγονίας. Δηλαδή του ανατίθενται ονομαστικά χώρες που τις είχε προσπεράσει ο Αλέξανδρος, και που ακόμα κυβερνά ανυπόταχτος Πέρσης αξιωματούχος, ο Αριαράθης [Α']. Ο Ευμένης συντρίβει τον Αριαράθη, και όντως κατακτά τις περιοχές που του έχουν απονεμηθεί. Θα είναι από τους λίγους μη-Μακεδόνες που χαίρουν της εκτιμήσεως των σκληροτράχηλων Μακεδόνων. 
  • Ο Αντίγονος, σατράπης της Παμφυλίας, της Λυκίας και της Μεγάλης Φρυγίας.
  • Ο σωματοφύλακας Λεοννάτος, σατράπης της Φρυγίας του Ελλησπόντου.
  • Ο Άσανδρος, σατράπης της Καρίας.
  • Ο Μέναδρος, σατράπης της Λυδίας.
  • Ο σωματοφύλακας Λυσίμαχος, σατράπης της Θράκης.
  • Ο Ιρανός Σιβύρτιος, σατράπης της Αραχωσίας και Γεδρωσίας.
  • Ο σωματοφύλακας Πευκέστας, σατράπης της Περσίδος.
  • Ο αρχιυπασπιστής Νεοπτόλεμος, σατράπης της Αρμενίας.
  • Ο Ιρανός Οξυάρτης, πατέρας της εγκύου χήρας του Αλέξανδρου Ρωξάνης/Ραουχσάνα, σατράπης των Παροπαμισαδών.
  • Ο Ταξίλης / 'Ομφις / Άμβις, Ινδός βασιλιάς (ραγιά), διατηρεί τον θρόνο του, όπως είχε ορίσει ο Αλέξανδρος.
  • Ο Πώρος, Ινδός βασιλιάς (ραγιά) διατηρεί τον θρόνο του, επίσης.
  • Ο Σωπείθης / Σαφύτης βασιλιάς (ραγιά) διατηρεί τον θρόνο του, επίσης.
  • Ο Σέλευκος διαδέχεται τον Περδίκκα ως χιλίαρχος, αξίωμα επιφανέστατο.
  • Ο στρατηγός Αρριδαίος επιφορτίζεται με την την κατασκευή της αρμάμαξας που θα μεταφέρει το σώμα του Αλέξανδρου.
  • Ο Κρατερός από την Ορεστίδα, που οδηγεί μύριους (= 10.000) απομάχους στην Μακεδονία, ορίζεται εκ των υστέρων και «προστάτης της βασιλείας», δηλαδή κυβερνήτης της Μακεδονίας και του λοιπού ευρωπαϊκού τομέα.
Μόλις μαθεύεται στην Ελλάδα ο θάνατος του Αλέξανδρου, οι Αθηναίοι αποστατούν από την συμμαχία της συμβουλίου της Κορίνθου, παρά τις προσπάθειες κατευνασμού του λαϊκού ενθουσιασμού από φιλομακεδόνες ηγέτες, όπως ο στρατηγός Φωκίων και ο ρήτορας Δημάδης. Με την Αθήνα συντάσσονται η Αιτωλική και η Αχαϊκή Συμπολιτεία, το Κοινόν των Αρκάδων, αλλά και οι ίδιοι οι Κορίνθιοι! Έτσι ξεσπά ο Λαμιακός Πόλεμος, εναντίον της μακεδονικής κατοχής του Νότου.
 
Ο στρατηγός των Αθηναίων Λεωσθένης, συντρίβει τους συμμάχους των Μακεδόνων Βοιωτούς, νικά και τον Αντίπατρο στις Θερμοπύλες, και τον αναγκάζει να κλειστεί στην Λαμία. Όμως τότε σκοτώνεται ο Λεωσθένης, σε συμπλοκή με τον Μακεδόνα σωματοφύλακα Λεοννάτος, που έχει σπεύσει σε βοήθεια του πολιορκημένου στην Λαμία επιτρόπου. Έτσι ο Αντίπατρος αποσύρεται στην Θεσσαλία, περιμένοντας ενισχύσεις, ενώ στην θάλασσα οι Μακεδόνες καταφέρουν αλλεπάλληλες επιτυχίες επί του αθηναϊκού στόλου. Τον ίδιο καιρό, ο Δημοσθένης επιστρέφει στην Αθήνα από την αυτοεξορία του, ενώ ο Φωκίων παρά τον φιλομακεδονισμό του, οδηγά τους Αθηναίους σε νίκη επί μακεδονικού σώματος που σταθμεύει στην Ραμνούντα.
 
Όμως οι Αθηναίοι και οι σύμμαχοί τους χάνουν πολύτιμο χρόνο, στον οποίο θα μπορούσαν να αφιερωθούν στην ισχυροποίηση θέσεων. Έτσι όταν καταφτάνει ο Κρατερός με τις ενισχύσεις, ενώνεται με δυνάμεις του Αντιπάτρου στην περιοχή, και και σαρώνει τους αντιπάλους. Στην μάχη της Κραννώνας οι Μακεδόνες συντρίβουν και διασκορπίζουν τον στρατό της συμμαχίας. Οπότε οι Αθηναίοι ζητούν τώρα Ειρήνη, αλλά οι Μακεδόνες επιβάλλουν βαρείς όρους, παρά τις προσπάθειες του Φωκίωνος, που ηγείτο της αθηναϊκής πρεσβείας: Το δημοκρατικό πολίτευμα καταργείται, εγκαθίστανται μακεδονικές φρουρές σε διάφορα σημεία από Χαλκίδα μέχρι Κόρινθο. Επίσης αφαιρούνται κτήσεις από την Αθήνα, ενώ παραδίδονται και οι αντιμακεδόνες αρχηγοί. Έτσι θανατώνονται ο Υπερείδης και άλλοι, ενώ ο Δημοσθένης προλαβαίνει και αυτοκτονεί το 322 π.Χ. 



http://deadliestblogpage.files.wordpress.com/2013/12/ptolemaic-guard-cavalry.png?w=640 Μακεδόνες ιππείς
με 
θρακικό και με βοιωτικό κράνος,
το και 
"βοιωτιουργές", κράνος ανώτερο σε σχήμα
και από το Stahlhelm, και από το Kevlar PASGT (κέβλαρ πάσγκετ),

κατά τον Ξενοφώντα
: "
..κράνος γε μην κράτιστον είναι νομίζομεν
το βοιωτιουργές
· τούτο γαρ αυ στεγάζει μάλιστα πάντα τα
υπερέχοντα του θώρακος, οράν δε ου κωλύει
..", xii. 3


323 θάνατος Αλεξάνδρου Γ' και συμβιβασμός Βαβυλώνος


               βασιλεύς:                                                 επιμελητής αυτοκράτωρ:

Φίλιππος Γ' Αρριδαίος (323-317
Αλέξανδρος Δ' (323-310)                                 
Περδίκκας (323-321),

με επιμελητές στρατηγούς (ως αντιβασιλείς στην Δύση): Αντίπατρος, Πολυσπέρχων Κρατερός
https://kamateros.files.wordpress.com/2015/08/diadochi_satraps_babylon.png



Ο σατράπης της Αιγύπτου, Πτολεμαίος ο Λάγου πετυχαίνει στην Δαμασκό την ανακομιδή του λειψάνου του μεγάλου βασιλέα, Αλεξάνδρου Γ', στην δική του επικράτεια! Αποσπώντας έτσι αυθαίρετα την μεγαλοπρεπή νεκρική πομπή από το έργο της ανακομιδής της βασιλικής σωρού στις Αιγές (σημ. Βεργίνα), ο πανούργος Πτολεμαίος απέκτησε αξιοσημείωτη αίγλη μεταξύ των πολυάριθμων Διαδόχων. Όμως η πραγματική ισχυροποίηση της θέσης του επέρχεται μέσω του προσεταιρισμού της Κυρηναϊκής, στην οποία στέλνει τον φίλο του, . Με αυτόν τον τρόπο ο Πτολεμαίος αποκτά πρόσβαση στο εδραιωμένο, και ως επί το πλείστον ελληνικό, έμψυχο δυναμικό της Κυρηναϊκής, αλλά και των ελληνικών χωρών που διατηρούν επαφές με την Κυρηναϊκή, όπως οι μεγαλόνησοι Κρήτη και Σικελία. Έτσι, ο Πτολεμαίος Α' αποκτά δημογραφικό προβάδισμα σε σχέση με τους στρατηγούς της Ασίας που όταν δεν αναλώνονται στις μεταξύ τους διενέξεις, όχι μόνο πασχίζουν να προσελκύσουν αποίκους από τον Ελλαδικό χώρο, αλλά κι εκλιπαρούν τους ήδη υπάρχοντες να μην εγκαταλείψουν τις εστίες τους. 

321 συνθήκη του Τριπαραδείσου

Φίλιππος Γ' Αρριδαίος (323-317
Αλέξανδρος Δ' (323-310)                                  
Αντίπατρος (321-319)
με διάδοχο τον Πολυπέρχοντα,
και με 
αντιπρόσωπο στην Ανατολή: τον χιλίαρχο Αντίγονο
και τον Σέλευκο ως σατράπη στην Βαβυλωνία
https://kamateros.files.wordpress.com/2016/12/last_quarter_of_321_bce.png



319 φυσικός θάνατος Αντιπάτρου

Φίλιππος Γ' Αρριδαίος (323-317
Αλέξανδρος Δ' (323-310)                                  
Πολυσπέρχων (319-317),

με στρατηγό αυτοκράτορα τον Ευμένη τον Καρδιανό 

Β' Εμφύλιος Πόλεμος (Δύση: 319-17, Ανατολή: 319-15) με κρίσιμη αναμέτρηση εντός της Περσίας, Ευμένους και Σελεύκου εναντίον Αντιγόνου και Κασσάνδρου. Η Ολυμπιάδα στρέφεται εναντίον του Αρριδαίου.




315

Γ' Εμφύλιος Πόλεμος (315-11) με συνασπισμό Κασσάνδρου, Πτολεμαίου, Λυσιμάχου, και Σελεύκου, εναντίον Αντιγόνου και Πολυσπέρχοντος, ο οποίος έχει ως ορμητήριο την Πελοπόννησο. Μεγάλη ήττα του Δημητρίου Πολιορκητού στην Γάζα το 312. Στη συνέχεια, ο Πτολεμαίος προσαρτά την νότιο Συρία, ενώ εγκαθιστά εκ νέου τον Σέλευκο στην Βαβυλώνα, εντός του 312.


311

Ο Δημήτριος Πολιορκητής καθίσταται ηγεμών της Ελλάδος. Ο Κάσσανδρος νικά και φονεύει τα μέλη της βασιλικής δυναστείας, Ολυμπιάδα και Αλέξανδρο Δ'. Οι Κάσσανδρος και Πολυπέρχων στρέφονται και εναντίον του Ηρακλέους, υποτιθέμενου νόθου υιού του Αλεξάνδρου από την Βαρσίνη.




307

 Δ' Εμφύλιος Πόλεμος (Α΄Περίοδος: 307-06):

Οι Πτολεμαίος και Κάσσανδρος συνασπίζονται εναντίον του Αντιγόνου και του γιου του, Δημητρίου. Ο Αντιγονίδης Δημήτριος απελευθερώνει την Αθήνα, και αποπέμπει τον ολιγαρχικό τοποτηρητή του Κασσάνδρου, Δημήτριο τον Φαληρέα, τον αριστοτελικό αλλά και αυταρχικό «επιστάτη» των Αθηναίων (317-307).

306

 Δ' Εμφύλιος Πόλεμος (Β' Περίοδος: 303-01):

Λαμβάνοντας αφορμή από την εξολόθρευση του βασιλικού οίκου (κυρίως από τον Κάσσανδρο), οι Αντιγονίδες, Αντίγονος και Δημήτριος, αυτοανακηρύσσονται οι ίδιοι βασιλείς το 306. Ακολουθούν και οι υπόλοιποι μνηστήρες της βασιλείας των Μακεδόνων. Με την μάχη της Ιψού το 301, συντρίβονται οι Αντιγονίδες, από Σέλευκο, Λυσίμαχο και Πτολεμαίο.

300 



οριστικός τεμαχισμός της Αυτοκρατορίας




Διάδοχοι
ονομάστηκαν οι στρατηγοί του Αλεξάνδρου οι οποίοι μετά τον θάνατό του διαμοιράστηκαν το κράτος του (323-316). Στην έννοια των Διαδόχων περιλαμβάνονται συνεκδοχικά και οι Επίγονοι, δηλαδή οι γιοι και οι εγγονοί τους που τους διαδέχτηκαν και των οποίων η δράση εξετάζεται από τους συγγραφείς μαζί με αυτήν των Διαδόχων.
Οι όρoι «Διάδοχοι» και «Επίγονοι» απαντούν ήδη στο ιστορικό έργο του Διοδώρου του Σικελιώτου (80 - 20 π.Χ), αν και η αυθεντικότερη πηγή, σαφώς και είναι η ιστορική καταγραφή του Ιερωνυμου του Καρδιανού, που έφτανε τουλάχιστον έως τον θάνατο του Πύρρου (+272 π.Χ), αλλά που δυστυχώς δεν διασώθηκε, παρά μόνο μέσω παραπομπών. 

Ο αγώνας για την επικράτηση του ισχυροτέρου άρχισε αμέσως μετά από τον θάνατο του Αλεξάνδρου. Αρχικώς εκδηλώνεται με την αντίθεση της φάλαγγας των Πεζών εναντίον του ιππικού των Εταίρων και των στρατηγών, αλλά συνεχίζεται με την προσπάθεια του Περδίκκα για καθολική επικράτηση, πρόθεση που τυπικά καταφέρνει με την αναγνώρισή του ως "επιμελητής αυτοκράτωρ". Μετά από το βίαιο τέλος του Περδίκκα το 321, ο σπουδαιότερος σύμμαχός του, ο Ευμένης ο Καρδιανός συνεχίζει τον αγώνα υπέρ της βασιλικής οικογένειας, με κυριότερο αντίπαλο τον Αντίγονο τον Μονόφθαλμο, ικανό στρατηγό από την γενιά του Φιλίππου Β' και του Παρμενίωνος. Δυστυχώς, ο υπέροχος, αξιοθαύμαστος --και γενικής εκτιμήσεως, αν και μη
·Μακεδόνας-- Ευμένης τελικά εξοντώνεται, και μαζί με αυτόν λαμβάνει τέλος και το όραμά του για διατήρηση της ακεραιότητας της των Μακεδόνων Βασιλείας.

Στη συνέχεια (311-306), εξολοθρεύεται ολόκληρη η βασιλική οικογένεια στα πλαίσια σύρραξης μεταξύ του σφετεριστού Κασσάνδρου και της βασιλομήτορος Ολυμπιάδος. Ο Αντίγονος μαζί με τον γιο του, Δημήτριο [Πολιορκητή], προσπαθούν οι ίδιοι να καταστούν οι μοναδικοί κληρονόμοι του κράτους του Αλεξάνδρου, αναγνωρίζοντας όμως την ντε φάκτο αυτοτέλεια των αντιπάλων τους, σε Μακεδονία, Αίγυπτο και Άνω Ασία.
Όμως, οι φιλοδοξίες  και η ζωή του Αντίγονου του Κύκλωπος τερματίζονται βιαίως το 301, με την μάχη της Ιψού, όπου συντρίβεται ο στρατός του από συνασπισμό του Λυσιμάχου, του Σελεύκου και του Πτολεμαίου. Η έκβαση της μάχης οφείλεται στην αποτελεσματικότητα του στρατού του Σελεύκου, ενισχυμένη περαιτέρω, με την παραλαβή 500 πολεμικών ελεφάντων μαζί με τους έμπειρους Ινδούς οδηγούς τους, κατόπιν συνθήκης με τον Σανδράκυπτο (= Τσαντραγκούπτα, του οίκου Μαουρια, Ιανιστής Ινδός βασιλιάς της Μαγκάντας, και πρώτος αυτοκράτωρ των Ινδιών).

Ο Σέλευκος αποδεικνύεται ο πιο πετυχημένος από τους Διαδόχους. Αρχικά, και κατόπιν ενεργειών του πανούργου Πτολεμαίου του Λάγου, ορίζεται διοικητής στην Βαβυλώνα (312), την λαμπρή ντε φάκτο πρωτεύουσα του απέραντου ασιατικού τομέα της Αυτοκρατορίας. Κατά την διάρκεια της δίνης των Διαδόχων που θα ταλαιπωρήσει το κράτος που άφησε ο Αλέξανδρος Γ΄ των Μακεδόνων, και στα πλαίσια της προσπάθειας για υπονόμευση και αποδυνάμωση των οικουμενικών διεκδικητών (ήτοι ο Αντίγονος ο Μονόφθαλμος και ο γιος του, Δημήτριος ο Πολιορκητής), ο Πτολεμαίος νόμισε ότι τοποθετεί ένα μέτριας ισχύος υποχείριό του στην Βαβυλώνα, την μεγαλύτερη πόλη της Οικουμένης, και την εκ των πραγμάτων πρωτεύουσα της Μακεδονικής Αυτοκρατορίας

Εν τούτοις, ο Σέλευκος αποκτά υπολογίσιμη επιρροή στην Ασία, χάριν και στις γνωριμίες της Περσίδας συζύγου του, της Απάμας, θυγατέρας του Σπιταμένους, φονιά του τελευταίου βασιλέα βασιλέων, Δαρείου Γ' Κοδομανού. Με περισσή ικανότητα και με τον κατάλληλο συντονισμό ελληνικού και περσικού δυναμικού, υποτάσσονται και οι πολυάριθμες σατραπείες της Άνω Ασίας. Έχοντας επιβληθεί στις ανατολικές σατραπείες, ο Σέλευκος επιχειρεί στη συνέχεια ν'απωθήσει τους Ινδούς εισβολείς (306-303 π.Χ), με αμφίρροπο αποτέλεσμα όμως. Οι Ινδοί είχαν εισβάλλει στις ελληνικές κτήσεις από το 316 π.Χ (π.χ. Σινδική, Παταληνή, Σουραστρηνή, Σιγγηρδίς, Βαρβάρα)

Ύστερα από αναφορές ικανών πρεσβευτών, όπως ο Μεγασθένης και ο Δημοδάμας ο Μιλήσιος, ο Σέλευκος θα προτιμήσει ν’αποσύρει τις ελληνικές δυνάμεις αλώβητες από τον ζωτικό χώρο της Ινδίας, αντί ν’αναλωθεί σε πολυέξοδη και αμφιβόλου αποτελέσματος αντιπαράθεση με το ανερχόμενο ινδικό βασίλειο της Μαγκάντας. Έτσι, ο Σέλευκος συμβιβάζεται με ταπεινωτική διευθέτηση, αφού όχι μόνο δέχεται να παραιτηθεί από τις χώρες της κοιλάδας του π. Ινδού, αλλά αποτραβιέται και από τις πυκνοαποικισμένες με Έλληνες, Αραχωσία και Παροπαμισάδες.

Ό
ντας ο κύριος συντελεστής της νίκης της Ιψού ο Σέλευκος, καταλύει και το ισχυρό λυσιμάχειο κράτος σε Θράκη και Μικρασία, επωφελούμενος από την [ξαφνική, αλλά καλπάζουσα] παράνοια του Λυσιμάχου, που ώθησε αρκετούς συγγενείς του, να προσφύγουν ως ικέτες στην Βαβυλώνα. Στη συνέχεια ο Σέλευκος εισβάλλει στην Μακεδονία και πλησιάζει περισσότερο από κάθε άλλον Διάδοχο, το όραμα της μονοκρατορίας, με επικείμενες και τις επιχειρήσεις "ανακτήσεως", της Αιγύπτου από τους Λαγίδες, και της Ελλάδος από τους Αντιγονίδες. Και όμως, δολοφονείται στην Ευρώπη το 281, από ετεροθαλή γιο του Πτολεμαίου, τον απαίσιο Πτολεμαίο τον Κεραυνό, και ενώ η βόρειος μεθόριος της Μακεδονίας έχει ήδη αποσταθεροποιηθεί επικίνδυνα.

https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif

Η Ρωξάνη γεννά γιο, που αναγνωρίζεται αμέσως βασιλεύς ως Αλέξανδρος Δ΄. Για να διασφαλίσει την θέση του γιου της, και σε συνεννόηση με τον Περδίκκα, η Ρωξάνη δολοφονεί την δεύτερη σύζυγο του Αλεξάνδρου Γ' του Μέγα, την κόρη του Δαρείου Γ' Κοδομανού, Στάτειρα, καθώς και την αδελφή της, χήρα του Ηφαιστίωνα.

Ο Περδίκκας στέλνει τον σωματοφύλακα Πείθωνα, σατράπη της Μηδίας, στην βορειοανατολική εσχατιά του κράτους, την Άνω Ασία, επίσης γνωστή ως Αριάνα, από τους ίδιους τους Πέρσες. Εκεί ο Αλέξανδρος είχε εγκαταστήσει στρατιώτες από τις πλαίστες συμμαχικές ελληνικές πόλεις που είχαν εκστρατεύσει μαζί του. Πολλόι από αυτούς τους παλαίμαχους αποίκους αισθάνονται σχεδόν ως εξόριστοι. Οπότε με την είδηση του θανάτου του Αλεξάνδρου ξεκινάνε γύρω στις είκοσι τρεις χιλιάδες πολεμιστές για να επιστρέψουν στις εστίες τους, στην Ελλάδα. Αυτό εκλαμβάνεται ως μεγάλη απειλή, αφού οι πατρίδες τους είναι λίγο πολύ επαναστατημένες. Ο Πείθων από την μεριά του σκοπεύει να προσεταιριστεί τους παλαίμαχους, για να τους χρησιμοποιήσει για τα φιλόδοξα σχέδιά του. Όμως μέσω κατασκοπίας και συνωμοσίας, ο Περδίκκας καταφέρνει και εξουδετερώνει και τον Πείθονα και τους Ελλαδίτες, αν και τελικά δυστυχώς οι στασιαστές σφαγιάζονται.

Οι φιλοδοξίες του Περδίκκα έχουν γίνει αντιληπτές, και οι άλλοι επιφανείς Μακεδόνες παρατηρούν με επιφύλαξη τις κινήσεις του. Σύμμαχος του Περδίκκα παραμένει ο ικανός Ευμένης, που ναι μεν νοιάζεται και επιζητεί την ενότητα της Αυτοκρατορίας και του Ελληνισμού, αλλά ως μη-Μακεδόνας δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τον σεβασμό της περίπλοκης ιεραρχίας της μακεδονικής αριστοκρατίας. Η ρήξη μεταξύ των Μακεδόνων ευγενών επέρχεται όταν ο Περδίκκας καλεί τον σατράπη της Μεγάλης Φρυγίας, Αντίγονο τον Μονόφθαλμο, ν’απολογηθεί γιατί δεν βοήθησε τον Ευμένη, όπως τον είχε διατάξει, αλλά αυτός προσφεύγει στον Αντίπατρο. Οπότε, έτσι διαμορφώνονται οι αντίπαλοι: Από την μια μεριά είναι ο επιμελητής αυτοκράτωρ Περδίκκας με το τεκμήριο της νομιμότητος, έχοντας μαζί του και τον πρώην βασιλέα Φίλιππο Γ΄ τον Αρριδαίο, το βασιλικό βρέφος Αλέξανδρο Δ΄ και την βασίλισσα Ρωξάνη, με συμμάχους τον σατράπη της Αρμενίας Νεοπτόλεμο και τον σατράπη Καππαδοκίας και Παφλαγονίας Ευμένη. Από την άλλη μεριά είναι όσοι αντιτάσσονται τις προθέσεις του Περδίκκα για κατάλυση της μακεδονικής ιεραρχίας και για εγκαθίδρυση μονοκρατορίας σε όλη την επικράτεια: Αντίγονος, Κρατερός, Αντίπατρος, Πτολεμαίος.

Ο Περδίκκας εκστρατεύει εναντίον του Πτολεμαίου για να υποτάξει την Αίγυπτο, με επόμενο στόχο την Μακεδονία, όπου έχουν συγκεντρωθεί οι υπόλοιποι αντίπαλοί του. Αρχηγός της δύναμης του Περδίκκα που παραμένει στην Μικράν Ασία ορίζεται ο Ευμένης. Εναντίον του Ευμένους καταφτάνουν δυο μεγάλοι στρατηγοί, ο Αντίπατρος και ο Κρατερός, και η θέση του Ευμένη θα ήταν απελπιστική αν ο Αντίπατρος δεν συνέχιζε την πορεία του εναντίον του Περδίκκα που βαδίζει εναντίον του Πτολεμαίου. Και πάλι η κατάσταση παραμένει εξαιρετικά δυσμενής για τον Ευμένη, γιατί ο Κρατερός διατηρεί λαμπρή φήμη ανάμεσα στους Μακεδόνες, ενώ και ο Νεοπτόλεμος αυτομολεί όταν αποκαλύπτεται επικείμενη προδοσία του, και αφού πρώτα χάσει σε μιαν πρώτη αναμέτρησή του με τον Ευμένη. Όσο για τον Ευμένη αποδεικνύεται
σπουδαίος τόσο στην οργάνωση, την εμψύχωση και την συσπείρωση του στρατού του, όσο και στρατηγική ιδιοφυΐα στο πεδίον της μάχης. Πάντως, μειονεκτώντας έναντι των άλλων αρχηγών μη όντας Μακεδόνας, συγκροτεί ιππικό από ντόπιους. Στην μάχη που ακολουθεί στην Ελλησποντιακή Φρυγία το 321 π.Χ, ο Ευμένης τάσσεται απέναντι στον Κρατερό και νικά. O Κρατερός πέφτει τραυματισμένος από το άλογό του και καταπατείται απ΄αυτό. Ο Ευμένης θα κηδέψει τον παλιό του φίλο με τιμές, ικανοποιώντας έτσι και τους Μακεδόνες που τον αγαπούσαν ιδιαίτερα. Τον προδότη Νεοπτόλεμο όμως, ο Ευμένης σκοτώνει με τα χέρια του, σε μονομαχία.

Εν τω μεταξύ, ύστερα από δυο έτη εργασιών, ο στρατηγός Αρριδαίος τελειώνει το 321, την υπερπολυτελή αρμάμαξα που θα έφερνε την σωρό του Αλέξανδρου στις Αιγές. Η άμαξα αυτή υπήρξε έργο μεγάλης τέχνης, ναός τροχοφόρος, με φέρετρο αντάξιο του επιφανούς εκλιπόντος. Ο Αρριδαίος ξεκινά με στρατό, οδοποιούς και λοιπούς τεχνικούς. Αλλά συνωμοτεί με τον Πτολεμαίο που τον συναντά κάπου στην Συρία, κοντά στην Δαμασκό και φέρνει το σώμα στην πρωτεύουσα της Αιγύπτου, Μέμφιδα.



https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/1f/Mid-nineteenth_century_reconstruction_of_Alexander%27s_catafalque_based_on_the_description_by_Diodorus.jpg

Η μουμιοποιημένη σωρός του Αλεξάνδρου θα παραμείνει κρυμμένη στην Μέμφιδα για δυο γενιές. Αλλά αργότερα θα μεταφερθεί πανυγηρικά στην "πόλη του Αλεξάνδρου" [την περίλαμπρη Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, που όμως δεν είναι ακόμη έτοιμη, ενώ εγκαινιάζεται μόλις το 313]! Έτσι, τους κατοπινούς αιώνες, στην φημισμένη παραλιακή συνοικία, Σώμα, θα ορθώνεται το Σήμα, το μεγαλοπρεπές μαυσωλείο του Αλεξάνδρου και των Λαγιδών. Έχει καταγραφεί ότι τον Αλέξανδρο, τον έβλεπαν πίσω από γυάλα, αρκετά χρόνια μετά, όπως τον Βλάντιμιρ Λένιν στην Κόκκινη Πλατεία της σοβιετικής Μόσχας, αν και όχι για ..λαϊκό προσκύνημα, αλλά μονάχα για επιφανείς επισκέπτες (VIP).

Αποσπώντας έτσι αυθαίρετα την μεγαλοπρεπή νεκρική πομπή από το έργο της ανακομιδής της βασιλικής σωρού στις Αιγές (σημ. Βεργίνα, όπου και οι τάφοι των Αργεαδών, μεταξύ των οποίων και του Φιλίππου Β'), ο πανούργος Πτολεμαίος κερδίζει αξιοσημείωτη αίγλη μεταξύ των πολυάριθμων Διαδόχων, αν και η πραγματική ισχυροποίηση της θέσης του, επέρχεται μέσω του γάμου του με την χήρα του διοικητή της Κυρηναϊκής, την Βερενίκη, επίσης κόρη του Λάγου. Με αυτόν τον τρόπο ο Πτολεμαίος αποκτά πρόσβαση στο εδραιωμένο, και ως επί το πλείστον ελληνικό, έμψυχο δυναμικό της Κυρηναϊκής, αλλά και των ελληνικών χωρών που διατηρούν επαφές με την Κυρηναϊκή, όπως οι μεγαλόνησοι Κρήτη και Σικελία. Έτσι, ο Πτολεμαίος ο Λάγου αποκτά πρόσβαση στο εδραιωμένο, και ως επί το πλείστον ελληνικό, έμψυχο δυναμικό της Κυρηναϊκής του φίλιου σατράπη Οφέλλα (322-308), αλλά και των ελληνικών χωρών που διατηρούν επαφές με την Κυρηναϊκή, όπως οι μεγαλόνησοι Κρήτη και Σικελία. Έτσι, ο Πτολεμαίος ο Λάγου αποκτά δημογραφικό προβάδισμα σε σχέση με τους στρατηγούς της Ασίας που όταν δεν αναλώνονται στις μεταξύ τους διενέξεις, όχι μόνο πασχίζουν να προσελκύσουν αποίκους από τον Ελλαδικό χώρο, αλλά κι εκλιπαρούν τους ήδη υπάρχοντες να μην εγκαταλείψουν τις εστίες τους.

Οπότε, όταν το 306 ο Αντίγονος ο Μονόφθαλμος και ο εξωφρενικός γιος του, Δημήτριος ο Πολιορκητής, αυτοανακηρύσσονται “βασιλείς”, απαρνούμενοι την κηδεμονία του κυριάρχου της Μακεδονίας, του απαίσιου του Κασσάνδρου, ο Πτολεμαίος ο Λάγου αισθάνεται εξίσου ανεξάρτητος και ισχυρός ώστε να ισχυριστεί το ίδιο και για τον εαυτό του. Το αυτό ισχυρίζεται και ο ίδιος ο Κάσσανδρος, ο οποίος όμως έχει ήδη φονεύσει οιονδήποτε συγγενεύει με τον Αλέξανδρο, μεταξύ των οποίων την μάνα Ολυμπιάδα (+316 π.Χ), όπως και την Περσίδα σύζυγο Ρωξάνη με τον γιο τους Αλέξανδρο Δ' (+310 π.Χ), τους οποίους τους είχε κατ'ανάκτορον περιορισμό, στην Αμφίπολη.

Διαχρονικά, οι Πτολεμαίοι πάντα θα έχουν μιαν ροπή προς τον εκφαυλισμό, με περιβόητα πρώιμα παραδείγματα τον Πτολεμαίο Κεραυνό, την Αρσινόη [Β'], ακόμα και τον ίδιο τον Πτολεμαίο τον Λάγου, ως ληστή του σώματος του εκλιπόντος βασιλιά Αλεξάνδρου από το ανάκτορο του Ναβουχοδονόσορα Β' στην Βαβυλώνα, δήθεν κομίζοντάς το στις Αιγές, αλλά στην πραγματικότητα κρύβοντάς το στην Μέμφιδα, μέχρι την ολοκλήρωση περικαλλούς μαυσωλείου, του Σήματος, μέσα σε οχυρωμένο μαχαλά της Αλεξανδρείας, το Σώμα! Η συστηματική ενδογαμία -"ινα μη χαθούν και τα ευγενή αίματα"- αποβλακώνει χειρότερα τους Πτολεμαίους, καθιστώντας τους, σε "Αψβούργους της Αρχαιότητας", ήδη από τα χρόνια του Πτολεμαίου Δ΄ Φιλοπάτωρος (221-205), και μετά.


https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif

Ενώ ο Ευμένης θριαμβεύει στην Μικράν Ασία, η εκστρατεία του Περδίκκα στην Αίγυπτο καταλήγει σε καταστροφή. Δεν πετυχαίνει την καταδίκη του Πτολεμαίου από τον στρατό, σε δίκη όπου τον εισήγαγε ο Περδίακκας συμφώνως με τα μακεδονικά έθιμα, ενώ και κατά την πορεία προς την Αίγυπτο πολλοί αυτομολούν προς τον Πτολεμαίο, ο οποίος αντιστέκεται σθεναρά. Οι ελέφαντες του Πτολεμαίου σκορπούν πανικό και καταπατούν τους πεζούς του Περδίκκα, ενώ άλλοι κατασπαράζονται από κροκόδειλους κατά την διάβαση του π. Νείλου. Τέλος, ο στρατός του Περδίκκα στασιάζει, ενώ ο Περδίκκας δολοφονείται μέσα στην σκηνή του από τους αξιωματικούς Πίθωνα, Σέλευκο και Αντιγένη.

Οπότε οι δύο στρατοί συμφιλιώνονται. Μαθαίνοντας και τον θάνατο του Κρατερού, οι Μακεδόνες μαχητές του Περδίκκα, επαναλαμβάνουν διαδικασίες δίκης, αυτήν την φορά δικάζοντας όχι τον κλέφτη Πτολεμαίο, αλλά τον νικηφόρο σύμμαχο του Περδίκκα, τον Ευμένη! Μάλιστα καταδίκαζουν σε θάνατο τον Ευμένη και όλους τους εναπομείναντες οπαδούς του Περδίκκα. Οι νικητές στρατηγοί Πτολεμαίος, Αντίπατρος, Αντίγονος, Λυσίμαχος, Σέλευκος και λοιποί, συγκεντρώνονται στον Τριπαράδεισο, της Άνω Συρίας για να ξαναμοιράσουν την αυτοκρατορία, εντός του 321 π.Χ:

Διανομή του Τριπαραδείσου, 321 π.Χ
https://sites.google.com/a/umich.edu/imladjov/maps/diadokhoi320nbc.jpg
  • Επιμελητής Αυτοκράτωρ γίνεται ο Αντίπατρος.
  • Ο Πτολεμαίος διατηρεί την Αίγυπτο.
  • Ο Λαομέδων ο Μυτιληναίος διατηρεί την Συρία.
  • Ο Φιλόξενος γίνεται σατράπης της Κιλικίας.
  • Ο Αμφίμαχος, σατράπης της Μεσοποταμίας.
  • Ο Σέλευκος, σατράπης της Βαβυλωνίας.
  • Ο Αντιγένης, σατράπης της Σουσιανής
  • Ο Πευκέστας, διατηρεί την Περσίδα.
  • Ο Πείθων, διατηρεί την Μηδία.
  • Ο Οξυάρτης, διατηρεί τις Παροπαμισάδες.
  • Οι Ινδοί Πώρος και Ταξίλης διατηρούν τα βασίλειά τους.
  • Ο Νικάνωρ γίνεται σατράπης της Καππαδοκίας.
  • Ο [Λευκός] Κλείτος γίνεται σατράπης της Λυδίας
  • Ο Αρριδαίος, σατράπης της Φρυγίας του Ελλησπόντου.
  • Ο Αντίγονος διατηρεί την Λυκία και την Μεγάλη Φρυγία, ενώ ορίζεται και αρχιστράτηγος στον πόλεμο εναντίον των οπαδών του Περδίκκα, πρωτίστως κατά του Ευμένη και του αδελφού του Περδίκκα, Αλκέτα.
  • Ο Κάσσανδρος τοποθετείται από τον πατέρα του Αντίπατρο, χιλίαρχος δίπλα στον Αντίγονο, προφανώς για να τον προσέχει.
  • Επίσης η βασιλική οικογένεια τίθεται υπό την προστασία του Αντιπάτρου που τους παίρνει μαζί του στην Μακεδονία.

https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif



Έτσι αρχίζει η αναμέτρηση δυο έξοχων στρατηγικών μυαλών, του Ευμένη και του Αντίγονου. Στην πρώτη τους σύγκρουση, στα Ορκύνια της Καππαδοκίας το 320, ο Ευμένης νικήθηκε, αν και μονάχα επειδή ο Αντίγονος εξαγόρασε έναν αξιωματικό του. Πάντως, αμέσως μετά από την ήττα του, ο Ευμένης καταφέρνει και λεηλατεί  τις αποσκευές του Αντιγόνου, ενώ συλλαμβάνει και κρεμάει τον προδότη. Μόνος, όμως, δίχως κανένα στήριγμα πια, ο Ευμένης καταφεύγει στα Νώρα, άπαρτο μετέωρο φρούριο στα σύνορα Λυκαονίας και Καππαδοκίας, με λιγότερους από χίλιους άνδρες. Πολιορκώντας τον εκεί, ο Αντίγονος αρχίζει διαπραγματεύσεις, συμφωνόντας να υποβληθεί αίτημα αμνήστευσης προς τον επιμελητή αυτοκράτορα Αντίπατρο. Άλλωστε ο Αντίγονος δεν τρέφει εχθρικά αισθήματα προς τον Ευμένη και μολονότι στον Τριπαράδεισο του είχε ανατεθεί να τον εξοντώσει, δεν θα τον πείραζε καθόλου να τον προσεταιριστεί για να τον έχει βοηθό στα μεγαλεπήβολα σχέδιά του. Στη συνέχεια ο Αντίγονος αναχωρεί από τα Νώρα με μεγάλο μέρος της δύναμής του για να τελειώνει με τους υπόλοιπους οπαδούς του Περδίκκα. Διανύοντας δυόμισι χιλιάδες στάδια σε μόλις εφτά μερόνυχτα, τους αιφνιδιάζει και τους κατατροπώνει. Ο αδελφός του Περδίκκα, Αλκέτας, αυτοκτονεί για να μην αιχμαλωτιστεί.

Το αίτημα για την αμνηστία μεταφέρει στην Μακεδονία ο Ιερώνυμος ο Καρδιανός, συμπατριώτης και φίλος του Ευμένη, συγγραφέας [μη σωζόμενου] ιστορικού πονήματος της Αλεξάνδρου Αναβάσεως, που πάνω της βασίστηκαν όλοι οι μεταγενέστεροι ιστορικοί. Λίγο μετά την άφιξή του το 319, και ενώ είχε υποβληθεί το αίτημα, ο Αντίπατρος πεθαίνει, έχοντας ορίσει διάδοχό του στο αξίωμα του
επιμελητή αυτοκράτορα τον Πολυπέρχοντα. Αμφισβητώντας το τελευταίο θέλημα του πατέρα του, ο γιος του Αντίπατρου, Κάσσανδρος, φεύγει αγανακτισμένος στην Ασία. Έτσι οι συμμαχίες ανατρέπονται. Ο νέος επιμελητής αυτοκράτωρ Πολυπέρχων καλεί την βασιλομήτωρ Ολυμπιάδα από την Ήπειρο, όπου είχε αυτοεξοριστεί εξαιτίας του μίσους της για τον Αντίπατρο και το σόι του, και, αναζητώντας στηρίγματα στην Ασία, στρέφεται προς τον Ευμένη. Γράφει και η Ολυμπιάδα στον Ευμένη ζητώντας του να την βοηθήσει για χάρη του ανήλικου εγγονού της, του γιου του Αλέξανδρου. Μόλις ο Ιερώνυμος επιστρέφει την είδηση των μεταβολών στην Μακεδονία, ο Ευμένης εξαπατά τους πολιορκητές του και εγκαταλείπει τα Νώρα, και αρχίζει πανταχόθεν περιοδεία για την στρατολόγηση πολεμιστών.

Ο Αντίγονος συμμαχεί με τον αυτοεξόριστο ολετήρα, Κάσσανδρο, και στασιάζει ανοικτά εναντίον της βασιλικής νομιμότητας, δηλαδή την βασιλομήτωρ Ολυμπιάδα και τον επιμελητή αυτοκράτορα Πολυσπέρχοντα, χτυπώντας τον σατράπη της Μικρής Φρυγίας, τον Αρριδαίο, και τον σατράπη της Λυδίας, τον Λευκό Κλείτο. Επίσης κατακρατά βασιλικά πλοία, φορτωμένα με εξακόσια τάλαντα (ποσό ισοδύναμο με δις €υρώ). Οπότε το 318, ο Πολυπέρχων στέλνει διάταγμα (βασιλικά γράμματα), με το οποίο ο Ευμένης αποκαθίσταται πάλι την σατραπεία του, και ορίζεται αρχιστράτηγος στον πόλεμο εναντίον του Αντίγονου, λαμβάνοντας και πεντακόσια τάλαντα από τον βασιλικό θησαυρό, αλλά και το επίλεκτο σώμα των Αργυράσπιδων άμεσα υπαγόμενο υπό τας διαταγάς του. Οι Αργυράσπιδες βρίσκονται τώρα στην Κιλικία, μεταφέροντας τους θησαυρούς από τα Σούσα προς την Μακεδονία, με αρχηγούς τον Αντιγένη και τον Τεύταμο.

Ο Ευμένης κινείται προς τις μακρινότερες σατραπείες της Ανατολής που έχουν μείνει πιστές στους βασιλείς, για να συγκεντρώσει δυνάμεις ώστε ν’ αντιμετωπίσει τους Αντίγονο και Κάσσανδρο. Ο Σέλευκος της Βαβυλωνίας αποσκιρτά από το βασιλικό στρατόπεδο, αλλά οι υπόλοιποι σατράπες προσέρχονται στην συμμαχία. Όμως αποδεικνύεται δύσκολο για τον Ευμένη να τους επιβληθεί, όντας μη Μακεδόνας, ένας γραφιάς ήδη καταδικασμένος σε θάνατο σε δίκη Μακεδόνων στρατηγών. Εν τούτοις, καταφέρνει να κρατήσει αξιοπρεπώς ο Ευμένης, χάριν στις εγνωσμένες του ικανότητες και την νομιμοφροσύνη του προς τον βασιλικό οίκο. Έτσι πετυχαίνει νέα νίκη εναντίον του Αντιγονου στον π. Κοπράτη και άλλη μιαν ακόμα στην Παραιτακηνή, που θα μπορούσαν ν'αποβούν και αποφασιστικές αν εμπιστευόταν τους συμμάχους του σατράπες. Στην τελική τους σύγκρουση στην Γαβιηνή, μετά από μάχη αμφίρροπη, ο Ευμένης προδίδεται, για άλλη μια φορά, και παραδίδεται από τους Αργυράσπιδες στον Αντίγονο, που μετά από πολυήμερο δισταγμό, και ύστερα από την επιμονή των στρατηγών του, τον θανατώνει το 317.


https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif

Για να εξουδετερώσει τον σύμμαχο του Αντίγονου, Κάσσανδρο, ο Πολυπέρχων εκδίδει το 319 διάταγμα με το οποίο αίρονται οι συνέπειες του Λαμιακού Πολέμου, επαναφέροντας έτσι π.χ. τα δημοκρατικά πολιτεύματα στις πόλεις του Νότου, όπου και επιστρέφουν ελεύθερα οι εξόριστοι. Και για να στερεώσει την κυριαρχία του στην Αθήνα, ο Πολυπέρχων παραδίδει τον πάντοτε πιστό στους Μακεδόνες (Φίλιππος Β', Αλέξανδρος, Αντίπατρος, και Κάσσανδρος) στρατηγό Φωκίωνα, και άλλους ολιγαρχικούς φιλομακεδόνες, στο έλεος των δημοκρατικών αντιπάλων τους, και αυτοί τους θανατώνουν με κώνειο το 318. Δεν τον ωφελεί αυτή η προδοσία τον Πολυπέρχοντα, γιατί ο Κάσσανδρος τελικά επικρατεί στην Πελοπόννησο, όπως και στην Αθήνα το 317, όπου διορίζει ως τοποτηρητή του τον συντηρητικό Δημήτριο τον Φαληρέα, ως
«επιστάτη» των Αθηναίων (317-307), έναν εύγλωττο, φιλομοναρχικό, όσο και φιλομακεδόνα, μαθητή του Λυκείου, της αριστοτελικής σχολής του Θεοφράστου.

Στην Μακεδονία ο άβουλος βασιλιάς Φίλιππος Αρριδαίος, παρασυρμένος από την γυναίκα του Ευρυδίκη, επιχειρεί να προσεγγίσει τον Κάσσανδρο. Οπότε, η ούτως ή άλλως σκληρή Ολυμπιάς τους θανατώνει πάραυτα το 317, καθώς και όποιον είναι συγγενής ή φίλος του Αντιπάτρου και του Κάσανδρου. Όμως ο Κάσσανδρος προσπερνά τον Πολυπέρχοντα που βρίσκεται στην Θεσσαλία, και πολιορκεί την Ολυμπιάδα στην Πύδνα, στην Πιερία. Με την υπόσχεση του Κασσάνδρου ότι δεν θα πειράξει, ούτε την ίδια, ούτε τον σωματοφύλακα Αριστόνοα τον Πελλαίο που κρατά για λογαριασμό της την Αμφίπολη, η πείνα αναγκάζει την Ολυμπιάδα να παραδοθεί και διατάζει εγγράφως τον στρατηγό της να κάνει το ίδιο. Ο Αριστόνους εκτελείται αμέσως και στη συνέχεια η Ολυμπιάδα σέρνεται σε δίκη για τα εγκλήματά της εις βάρος της αριστοκρατίας. Καταδικάζεται σε θάνατο, αλλά οι στρατιώτες δεν τολμούν να την εκτελέσουν! Η ποινή λοιπόν υλοποιείται από συγγενείς θυμάτων της..! Τέλος ο Κάσανδρος νυμφεύεται την ετεροθαλή αδελφή του Αλέξανδρου, Θεσσαλονίκη. Και κάπως έτσι η επικράτηση του ζοφερού Κασσάνδρου καθίσταται σχεδόν πλήρης για τον ευρωπαϊκό τομέα της Αυτοκρατορίας. Περιορίζει την Ρωξάνη και τον Αλέξανδρο Δ' στην Αμφίπολη, ενώ ο Πολυσπέρχων καταφεύγει στην Αιτωλία το 316.

https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif

Αν και μεγάλος σε ηλικία, όντας από την γενιά του Φιλίππου Β' και του Παρμενίωνα, ο Αντίγονος ο Μονόφθαλμος ή Κύκλωψ είναι άντρας με μεγάλες ικανότητες, μεγάλες φιλοδοξίες και σπινθηροβόλο πνεύμα. Δίχως τον Ευμένη και με τον βασιλικό οίκο να είναι μην είναι παρά μιαν σκιά, ο Αντίγονος προχωρά στην πραγματοποίηση των σχεδίων του. Πρώτα εξοντώνει τον εξίσου φιλόδοξο
σατράπη της Μηδίας Πείθωνα. Ύστερα καθαιρεί τον σατράπη της Περσίδος Πευκέστα, η λιποταξία του οποίου είχε δώσει στον Αντίγονο την νίκη επί του Ευμένη στην μάχη της Γαβιηνής. Και τέλος στρέφεται εναντίον του Σελεύκου, του σατράπη της Βαβυλώνος, που όμως προλαβαίνει και καταφεύγει στον Πτολεμαίο, ο οποίος έχει ήδη αρχίσει ν’ ανησυχεί, καθώς και οι υπόλοιποι, με τις κινήσεις του Αντίγονου. Πτολεμαίος, Λυσίμαχος και Κάσσανδρος στέλνουν πρέσβεις, ζητώντας αποκατάσταση των συμφωνηθέντων. Ο Αντίγονος τους αποπέμπει, και ετοιμάζεται για πόλεμο (316-315). Ναυπηγεί τεράστιο στόλο, αφαιρεί την Ιόππη και την Γάζα από τον Πτολεμαίο, και προσεταιρίζεται τους μισούς από τους δέκα βασιλείς της Κύπρου, καθώς και τον μέχρι χθες εχθρό του, Πολυπέρχοντα. Τέλος κηρύσσει ελεύθερες και αυτόνομες τις Ελληνίδες πόλεις. Ο Πτολεμαίος τον μιμείται θορυβημένος, αλλά ο σύμμαχός του, Κάσσανδρος, αδιαφορώντας για τα κηρύγματα Ειρήνης και Φιλίας, καταλαμβάνει τις πόλεις της Πελοποννήσου, και προσελκύει τον γιο του Πολυπέρχοντα, Αλέξανδρο, που έτσι βρίσκεται σε αντίπαλο στρατόπεδο από τον πατέρα του! Η ανάφλεξη αποδεικνύεται γενική, με τους Αιτωλού και τους Ακαρνάνες ν'αλληλοσφάζονται, τον Αλέξανδρο του Πολυπέρχοντος να δολοφονείται, και τον Κάσσανδρο να κατανικά τους Ιλλυριούς που εισβάλλουν στην Μακεδονία. Στην θάλασσα τ’αποτελέσματα είναι αμφίρροπα, αλλά ο Αντίγονος παίρνει την Τύρο μετά από δεκαπεντάμηνη πολιορκία το 314. Όταν ο Αντίγονος αφικνείται στο Αιγαίο για ν’ αντιμετωπίσει τον Κάσανδρο, αφήνει στην Συρία, τον γιο του, Δημήτριο.

https://sites.google.com/a/umich.edu/imladjov/maps/diadokhoi315nbc.jpg

Το καλοκαίρι του 312 π.Χ. ο Πτολεμαίος εισβάλλει στην Συρία, συντρίβοντας τον Δημήτριο κοντά στην Γάζα, επειδή ο Δημήτριος πολεμά με απερίσκεπτη ορμητικότητα. Γενναιόψυχα φερόμενος ο Πτολεμαίος στέλνει τους επιφανέστερους από τους αιχμαλώτους και την λεία πολέμου στον Δημήτριο που ορκίστηκε ν’ανταποδώσει. Ο Πτολεμαίος ανακαταλαμβάνει όσες πόλεις και οχυρά είχε χάσει και επιστρέφει στην Αίγυπτο, αφήνοντας στη Συρία τον στρατηγό Κύλλη, για ν'αποτελειώσει τον Δημήτριο. Αλλά η νίλα είχε συνετίσει τον τελευταίο, που έμαθε να συνδυάζει και τεχνάσματα, με την γενναιότητα. Έτσι ο Αντιγονίδης Δημήτριος αιφνιδιάζει τον Κύλλη, τον οποίο αιχμαλωτίζει με επτά χιλιάδες άντρες και άφθονα λάφυρα. Ανταποδίδοντας την γενναιοφροσύνη του Πτολεμαίου, στέλνει πίσω στην Αίγυπτο τον αντίπαλο στρατηγό Κύλλη, και τους αξιωματικούς του, φορτωμένους δώρα.


Εν τω μεταξύ, επωφελούμενος από την απουσία του Αντίγονου και την ήττα του Δημήτριου στην Γάζα,
ο Σέλευκος ξεκινά την ανάκτηση της σατραπείας του, με μια μικρή δύναμη τιθέμενη στην διάθεσή του από τον Πτολεμαίο. Αποδεικνύεται ότι ο λαός της Βαβυλώνας είναι μέρος του Σελεύκου, γιατί είχε κυβερνήσει ήπια επί τέσσερα χρόνια (321-317). Οπότε ο Σέλευκος νικά τον εκεί στρατό του Αντιγόνου, και σε λίγο καθίσταται κύριος όχι μόνο της Μεσοποταμίας, αλλά και της Μεγάλης Μηδίας και της Σουσιανής.

Τρίτη Διανομή, 311 π.Χ

Στο τέλος του τέταρτου χρόνου του πολέμου του Αντίγονου με τον εναντίον του συνασπισμό, οι αντίπαλοι καταλήγουν σε συνθήκη Ειρήνης για να νομιμοποιήσουν μάλλον όσα έχουν αποκτήσει, και ν’ ανασυνταχθούν, και όχι επειδή επιθυμούν μόνιμη εκεχειρία.

  • Στρατηγός της Ευρώπης ο Κάσσανδρος, μέχρι να ενηλικιωθεί ο Αλέξανδρος Δ' της Ρωξάνης.
  • Της Θράκης ο Λυσίμαχος.
  • Της Αιγύπτου και των λιβυκών και αραβικών πόλεων στα σύνορά της, ο Πτολεμαίος.
  • Της Ασίας άπασας, ο Αντίγονος.
  • Στις ελληνικές πόλεις αυτονομία.
  • Ο μόνος κερδισμένος του τετραετούς πολέμου (317-311), ο Σέλευκος, δεν αναφέρεται καν στην συνθήκη. Και όμως, ο Σέλευκος εκ του μη όντως κυριαρχεί εκ νέου στην Μεσοποταμία, με έδρα την Βαβυλώνα, ενώ και η σελευκίδειος χρονολόγηση (η "ελληνική" σύμφωνα με τους λαούς της Ασίας) θα έχει ως αφετήριον έτος το 312 π.Χ.
Ο Κάσσανδρος δεν σκοπεύει να παραδώσει την εξουσία σε απόγονο της βασιλικής δυναστείας των Αργεαδών/Τημενιδών, και των Αιακιδών της μισητής του, Ολυμπιάδας. Έτσι το 311, σκοτώνει την Ρωξάνη και τον νεαρό Αλέξανδρο Δ', εξαφανίζοντας κάθε νόμιμο διεκδικητή της εξουσίας.

Επωφελούμενος από το έγκλημα αυτό ο Πολυπέρχων, που διατηρεί ακόμα κάποιες δυνάμεις πιστές ανά το Αιγαίο, ανακηρύσσει βασιλιά τον Ηρακλή, ως νόθο γιο του Αλεξάνδρου Γ' από την Περσίδα αριστοκράτισσα Βαρσίνη, που αυτήν την εποχή τυγχάνει σύζυγος του Νεάρχου του Κρητός, διαμένοντας ειρηνικά στην Πέργαμο. Ο Πολυσπέρχων επιχειρεί να εγκαταστήσει τον Ηρακλή στην Μακεδονία, αλλά ο Κάσσανδρος τον προσεταιρίζεται μπαμπέσικα, με αποτέλεσμα, ο Πολυπέρχων να δολοφονήσει τον προστατευόμενό του, Ηρακλή, το 309!
Είναι που κάπως ο σατανικός Κάσσανδρος καταφέρνει και πείθει τον Πολυπέρχονα, πως είναι στο συμφέρον του να δηλητηριάσει τον νόθο γιο του Αλεξάνδρου Γ', τον Ηρακλή, αλλά και την μητέρα του, την επιφανή Βαρσίνη.

Αντίστοιχα και ο Αντίγονος δολοφονεί την αμφιθαλή αδελφή του Αλέξανδρου, Κλεοπάτρα, γιατί ήταν έτοιμη να πλεύσει προς τον Πτολεμαίο, προφανώς συμβάλλοντας σε επικοινωνιακή προπαγάνδα υπέρ του Πτολεμαίου.
Έτσι ξεκληρίζεται η γενιά του Αλέξανδρου.

Οπότε η συνθήκη του 311, μένει κενή νοήματος! Η κατάσταση παραμένει εντελώς ρευστή, με τις πολεμικές επιχειρήσεις να συνεχίζονται μεταξύ των αντιπάλων, αν και δίχως γενική σύρραξη, και αναμέτρηση στρατών εκστρατείας (no field armies). 

Το 309, ο Αντίγονος ο Κύκλωπας ανακτά την Μεσοποταμία από τον Σέλευκο και καταστρέφει την Βαβυλώνα.
Όμως ενώ ο Πτολεμαίος καταλαμβάνει την Λυκία και την Κω, ο Σέλευκος απωθεί τις δυνάμεις του Αντίγονου, ανακαταλαμβάνει οριστικά την Βαβυλώνα, και εκστρατεύει προς ανατολάς, ενοποιώντας τις πέραν του π.Τίγρη ελληνικές κτήσεις. Το 305 θα επιχειρήσει να εισβάλλει και στις Ινδίες, αλλά θα συνειδητοποιήσει ότι δεν επαρκούν οι δυνάμεις του, και θ'αποχωρήσει συνάπτοντας πρώτα δυσμενή συνθήκη με τον Σανδρακόττο (Τσαντραγκούπτα, του οίκου Μαουρια, της Μαγκάντας χώρας), με την οποία παραχωρεί αχανείς εκτάσεις στους Ινδούς, αν και με αντάλλαγμα 500 θηρία, δηλαδή πολεμιστηρίους ελέφαντες, μαζί με τα ινδικά τους πληρώματα.


https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif



η κούρσα ναυτικών εξοπλισμών των Ελλήνων 
οδηγεί στην κατασκευή πλοίων μεγαθήριων, 
με καταμαράν σχεδιασμό: ~400-100 π.Χ








πιθανή μορφή της τεσσαρακοντήρους,
 καταπελτοφόρου πλοίου του εξτραβαγκάν Πτολεμαίου Δ' Φιλοπάτορος  








Γενικά οι Διαδόχοι και οι Επίγονοι του Αλεξάνδρου Γ',
προβαίνουν σε 
οργιώδεις ναυτικούς εξοπλισμούς




Αυτό θα κρατήσει μέχρι περίπου το 200 π.Χ, όταν η ενωμένη πλέον 
Ρόδος,
που αυτήν την εποχή διαθέτει τους ικανότερους ναυμάχους & θαλασσοπόρους
,
με σχετικώς μικρά καράβια, 
τετρήρεις, αντιμετωπίζουν άνετα τα θηριώδη πλοία & πλοία-καταμαράν, στόλων ισχυρότερων κρατών όπως π.χ. η Συρία, η Αίγυπτος, η Μακεδονία,
όπως και η σφαίρα επιρροής της Ηπείρου-Σικελίας,
του μολοσσικού οίκου των Αιακιδών, και των Συρακούσιων τυράννων & βασιλέων.







https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif

Κουρασμένοι από την αυταρχικότητα του βασιλιά τους, Αλκέτα Β', το 307 οι Μολοσσοί [και λοιποί Ηπειρώτες] δολοφονούν τον ίδιο και τους δυο γιους του, Ησιονέα και Νίσο, που βρίσκονταν σε παιδική ηλικία. Οπότε στον θρόνο αναρρήσεται ο ακόμα ανήλικος Πύρρος [ο Αετός], ανηψιός του εκλιπόντος, αν και με εξωγενή στήριξη, από τον Χελιδόνιο/Ταυλάντιο βασιλιά Γλαυκία (335-302 π.Χ).

Οι Πτολεμαίος και Κάσσανδρος συνασπίζονται εναντίον του Αντιγόνου και του γιου του, Δημητρίου.
Την άνοιξη του 307, ο Αντιγονίδας Δημήτριος αφικνείται στην Αθήνα που την κυβερνά ο Δημήτριος ο Φαληρεύς, ντόπιος ολιγάρχης, ο
διορισμένος από τον Κάσσανδρο, ως «επιστάτης» των Αθηναίων (317-307). Αυτός ο ηδονοθήρας αν και κατ'άλλα ελιτιστής αριστοτελικός διανοούμενος δεν σκοπεύει να πολεμήσει. Πολύ λιγότερο οι Αθηναίοι που θέλουν ν’απαλλαγούν από την μακεδονική φρουρά του Κάσσανδρου στην Μουνιχία. Οπότε ο Φαληρεύς παραδίδει την πόλη και αναχωρεί για την Θήβα και μετά για την Αίγυπτο. Ο νέος Δημήτριος, ο Μακεδόνας, αφήνει δύναμη να πολιορκεί την φρουρά στην Ακρόπολη, ενώ ο ίδιος καταλαμβάνει και λεηλατεί τα Μέγαρα. Στη συνέχεια επιστρέφει στην Αθήνα, καταλαμβάνει την Μουνιχία, και αποκαθιστά το δημοκρατικό πολίτευμα, καλοπιάνοντας τους Αθηναίους με άφθονες χάρες, αλλά και δεχόμενος αποθεωτικές τιμές από τους Αθηναίους, στην κυριολεξία αποθεωτικές, με τον Δημήτριο να διαμένει στην Ακρόπολη, και μάλιστα στον οπισθόδομον του Παρθενώνα, όπου ο ..ζωντανός θεός επιδίδεται σε λογής λογής ακολασίες! Κατά την παραμονή του στην πόλη, παντρεύεται με την Ευρυδίκη, κόρη του Λυσιμάχου.

Μαθαίνοντας για νέους σχεδιασμούς και συνωμοσίες του Πτολεμαίου στην Κύπρο, ο Δημήτριος πλέει επειγόντως για την μεγαλόνησο, καταφτάνοντας στην Καρπασία, και νικά τον αδελφό τού Πτολεμαίου, τον ναύαρχο Μενέλαο τον οποίο και πολιορκεί στην Σαλαμίνα.
Λόγω του επιβλητικού πολιορκητικού του εξοπλισμού, με τεράστιες μηχανές, ο Δημήτριος αποκτά το παρωνύμιο "Πολιορκητής".
Ο Πτολεμαίος καταφτάνει με μεγάλες δυνάμεις για να ενισχύσει τον αδελφό του και ν’ απαλλαγεί επί τέλους από τον Δημήτριο.
Όμως σε ναυμαχία μπροστά από την κυπριακή Σαλαμίνα, ο Δημήτριος πετυχαίνει λαμπρή νίκη.
Ο Πτολεμαίος αναγκάζεται να επιστρέψει στην Αίγυπτο, ο Μενέλαος παραδίδεται,
ενώ η Κύπρος περιέρχεται στο κράτος του Αντιγόνου, εντός του 307.
νόμισμα του Αντιγονου του Μονοφθαλμου
με κεφαλή Πανός ή σατύρου, στο μέσον
αργυρασπίδος, και την θεά
Αθηνά στην άλλη όψη


Μόλις γίνεται γνωστή η νίκη στην Σαλαμίνα, ο Αντίγονος επευφημείται ως βασιλεύς. Την άλλη μέρα γράφει στον γιο του, «εις τον βασιλεύ Δημήτριο» στέλνοντάς του και βασιλικό διάδημα. Αμέσως μετά οι Πτολεμαίος, Λυσίμαχος, Κάσσανδρος, Σέλευκος, αλλά και ο τύραννος των Συρακοσίων, Αγαθοκλής (που καμώνεται τον Διαδόχο, και ας μην είναι), αναγορεύονται και αυτοί βασιλείς. Έτσι εντός του 306 επικυρώνεται και τυπικά η διάλυση της αυτοκρατορίας του Αλέξανδρου. Έχοντας κρατήσει για λίγα χρόνια τα προσχήματα της νομιμότητας, τελικά οι Διάδοχοι μοιράσαν την Μακεδονική Αυτοκρατορία μεταξύ τους, έχοντας εξοντώσει εν τω μεταξύ και τους νομίμους κληρονόμους. Ό,τι είχε πασχίσει ν’ αποτρέψει ο Ευμένης, αγωνιζόμενος για την ενότητα του κράτους και τα δικαιώματα του βασιλικού οίκου, ολοκληρώθηκε τώρα και επισήμως.

Επόμενο σχέδιο των Αντιγονιδών είναι η κατάκτηση της Αιγύπτου, με τον Αντίγονο να εισβάλλει χερσαίως, και με τον Δημήτριο να επιτίθεται δια θαλάσσης. Όμως, όντας
πλημμυρισμένος ο π. Νείλος προστατεύει τον Πτολεμαίο, που προλαβαίνει να ετοιμαστεί καταλλήλως. Οπότε και ο Αντίγονος, προτικμά ν'αποσυρθεί, ενθυμούμενος και το τέλος του Περδίκκα. Πατέρας και γιος ανταμώνουν στην πρωτεύουσά τους, την άρτι κτισθείσα Αντιγονία, στις όχθες του π. Ορόντη. Εκεί ο Δημήτριος ξεχνά προς το παρόν τον ρόλο του πολεμιστή, και παραδίδεται σε όργια. Αλλά τον επόμενο χρόνο επιτίθεται σε μιαν ισχυρή ανυπότακτη πολιτεία, την Ρόδο, ξεκινώντας την περίφημη πολιορκία της (305-304). Λόγω της θέσης της, αλλά και του συσχετισμού των ναυτικών δυνάμεων, η Ρόδος έχει επιλέξει να πρόσκειται στον Πτολεμαίο. Πάντως, φοβούμενη μην απωλέσει την ευημερία της, η Ρόδος φροντίζει να μην δίνει αφορμές στους λοιπούς Διαδόχους, και ειδικά στον Αντίγονο. Οι Ρόδιοι προσπαθούν να εξευμενίσουν πατέρα και γιο, προσπαθώντας να επιλύσουν τις όποιες αφορμές τους τίθονται, αλλά μάταια. Οπότε ζητούν βοήθεια από τους άλλους βασιλείς, προκαλώντας αναβίωση γενικού συνασπισμού εναντίον του Αντιγόνου.

Η πολιορκία εξελίσσεται σε αγώνα μέχρι εσχάτων, για επιβίωση ή για καταστροφή. Οι Ρόδιοι παίρνουν πρωτοφανή μέτρα για να κερδίσουν. Οι ξένοι υποχρεώνονται να φύγουν εκτός απ’όσους δηλώνουν ότι θα πολεμήσουν. Για όσους δούλους πολεμούν γενναία, εξασφαλίζεται η εξαγορά, η απελευθέρωση και η πολιτογράφηση. Οι οικογένειες των απωλειών του πολέμου τρέφονται από το κοινό ταμείο και οι κόρες τους θα προικίζονται από το κράτος. Όλοι συνεισφέρουν για την άμυνα της νήσου του Ήλιου. Ο Δημήτριος χτυπά τα τείχη με τις τεράστιες πολιορκητικές του μηχανές, αλλά οι Ρόδιοι είχαν κι αυτοί μηχανές και απαντούσαν. Επιπλέον, είναι ικανότεροι ναυτικοί προκαλώντας αρκετές ζημιές στον στόλο του αντιπάλου, βγαίνοντας από το λιμάνι με τα ταχέα πλοία τους. Ο Δημήτριος κατασκευάζει τερατώδες μηχάνημα, την ελέπολη, και μ’ αυτήν προσπαθεί να καταστρέψει τα τείχη. Όμως οι Ρόδιοι αγωνίζονται με πείσμα, και με πλήθος επινοήσεων και τεχνασμάτων κατορθώνουν και αποκρούουν τις επιθέσεις. Επίσης καταφτάνουν άφθονα εφόδια από τον Πτολεμαίο, αλλά κι από τους άλλους βασιλείς, ενώ πολλοί ουδέτεροι μεσολαβούν για συμβιβαστική λύση, την οποία τελικά και αποδέχεται ο Αντίγονος. Ο κυριότερος όρος είναι: η Ρόδος να καταστεί σύμμαχος του Αντίγονου, εκτός και αν αυτός εκστρατεύσει ξανά εναντίον του Πτολεμαίου. Οπότε ο Δημήτριος αποσύρεται δωρίζοντας την ελέπολη στους Ροδίους.

Οπότε σύμβολο της σφριγηλής πολιτείας της Ρόδου θ'αποτελέσει στο μέλλον ο περίφημος Κολοσσός, γιγάντιο ορειχάλκινο άγαλμα του πολιούχου θεού, του ΦοίβουΑπόλλωνα/Ήλιου, που ανοικοδομείται ύστερα από την άρση επίμονης πολιορκίας της Ρόδου (305-304 π.Χ), από τον Δημήτριο τον Πολιορκητή, άγαλμα που καταχωρείται ως ένα από τα Επτά Θαύματα της Αρχαιότητας, παρόλο που αναφέρεται και η πτώση του από σεισμό, μόλις το 226 π.Χ!

http://static.pblogs.gr/f/535407-Demetrios_306-283.jpg
http://static.pblogs.gr/f/535408-Demetrios_294-288.jpg


ασημένια τετράδραχμα του Αντιγονίδη βασιλέως Δημητρίου (306 · · · 283 π.Χ)




Ο Δημήτριος μεταβαίνει εκ νέου στην Ελλάδα, όπου και αποκρούει τον Κάσσανδρο που είχε αρχίσει να παίρνει πίσω τις πόλεις που του είχε αφαιρέσει ο Δημήτριος. Ο Δημήτριος επιστρέφει τώρα στην Αθήνα, όπου αυτός και οι Αθηναίοι συναγωνίζονταν ποιος να επιδείξει την πιο ελεεινή συμπεριφορά. Την άνοιξη του 303 ο Δημήτριος συνέρχεται κάπως, περνά στην Πελοπόννησο και αρχίζει ν’αφαιρεί πόλεις από τον Κάσσανδρο. Στον Ισθμό ανακηρύσσεται ηγεμόνας των Ελλήνων, μιμούμενος τον Φίλιππο Β' και τον Αλέξανδρο Γ'. Ύστερα επιστρέφει στην Αθήνα όπου εξοκείλει πάλι σε αισχρή ασωτία και οι Αθηναίοι σε αηδιαστική κολακεία. 

https://sites.google.com/a/umich.edu/imladjov/maps/diadokhoi303nbc.jpg

Η έκβαση της πολιορκίας της Ρόδου, οι εξίσου ασαφείς επιχειρήσεις του Δημητρίου στην Ελλάδα, και η εν γένει στάση του Αντιγόνου, έδωσαν στους λοιπούς βασιλείς να καταλάβουν ότι μπορούν να αντιμετωπίσουν τον πανίσχυρο στρατό του Αντιγονου και του γιου του. Αρχικά κινείται ο Λυσίμαχος, που περνά στην Μικράν Ασία, και κυριεύει φρούρια και λιμάνια του Αντίγονου, κυρίως εξαγοράζοντας στρατηγούς του. Αλλά και ο Σέλευκος αφικνείται από τα βάθη της Ασίας με μεγάλη στρατιά, που περιλαμβάνει και 500 ελέφαντες. Οπότε και ο Πτολεμαίος 
εισβάλλει εκ νέου στην Συρία και αρχίζει να καταλαμβάνει τα οχυρά. Ο Αντίγονος ανακαλεί τον Δημήτριο, ο οποίος μόλις έχει συνάψει σύμφωνον μη επιθέσεως με το φίδι το κολοβό, τον Κάσσανδρο, επιχειρώντας να καλύψει την ασφάλεια των εν Ελλάδι κτήσεων.


https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif


Οι αντίπαλοι στρατοί συναντιούνται σ
την Ιψό της Φρυγίας, το θέρος του 301. Με εβδομήντα χιλιάδες πεζούς και δέκα χιλιάδες ιππείς, ο υπερογδονταετής Αντίγονος ο Μονόφθαλμος αντιμετωπίζει εξήντα τέσσερις χιλιάδες πεζούς και δέκα χιλιάδες πεντακόσιους ιππείς, των συνασπισμένων βασιλέων, όπως και τετρακόσιους από τους ελέφαντες του Σελέυκου, έναντι εβδομήντα πέντε ελέφαντες που διαθέτει ο Αντίγονος, επίσης ινδικούς. Οι μονόφθαλμοι στρατηγοί θεωρούνταν ικανοί στην Αρχαιότητα, με παραδείγματα ονομαστά τον Φίλιππο Β' και τον Αννίβα. Όμως ο εξίσου ικανός Αντίγονος  βρίσκεται πια στην βιολογική του δύση. Ο Μονόφθαλμος επιδιώκει να εξουδετερώσει τους αντιπάλους του μ’ένα χτύπημα, και έτσι κακώς τους περιμένει να μαζευτούν στην πεδιάδα –ενώ έπρεπε να τους πολεμήσει ένα προς ένα. Εκτός αυτού το ηθικό του είναι τώρα πεσμένο, ενώ παλιά όταν πλησίαζε η μάχη γινόταν ενεργητικός και πνευματώδης, με την κατήφεια να διακρίνεται στο πρόσωπό του. Ενώπιον του στρατού του, και επίσημα, ανακηρύσσει διάδοχό του τον Δημήτριο, πράξη περιττή και μάλλον επιζήμια για το ηθικό του στρατού, ενώ αρχίζει συσκέψεις για τον σχεδιασμό της μάχης, πρωτοφανές για τον Αντίγονο που πάντα αποφάσιζε μόνος του, και διέταζε.

Ο Δημήτριος διοικεί την κύρια δύναμη του ιππικού του Αντίγονου και είχε απέναντί του τον γιο του Σέλευκου, τον νεαρό Αντίοχο. Με το ξεκίνημα της μάχης, ο Δημήτριος επιτίθεται με μεγάλη ορμή –ιδιαιτέρως διακρίνεται ο νεαρός Πύρρος, ο εκθρονισμένος 
Αιακίδης βασιλιάς των Μολοσσών [της Ηπείρου] που πολεμά στο πλευρό των Αντιγονιδών– οπότε ο άπειρος Αντίοχος υποχωρεί αμέσως. Ο Δημήτριος σπεύδει σε καταδίωξή του, θέλοντας να τον εξουδετερώσει τελείως. Όμως, όντας λίγοι οι ιππείς του Αντιόχου, αντί ν’ ακολουθούν τον αρχηγό τους διαφεύγουν στα πλάγια. Όταν μετά από ώρα ο Δημήτριος καταλαβαίνει ότι δεν κυνηγά κανέναν και ότι έχει παρασυρθεί από τον ελιγμό του αντιπάλου, προβαίνει σε μεταβολή και επιχειρεί να επιστρέψει κοντά στον πατέρα του. Τότε όμως προσκρούει στον συμπαγή όγκο των ελεφάντων του αντιπάλου.

Έ
χοντας εξουδετερώσει τους ελέφαντες του Αντίγονου με τα τετρακόσια θηρία του, ο Σέλευκος αποκλείει την διαφυγή του Δημητρίου και ακινητοποιεί το υπόλοιπο ιππικό του αντιπάλου. Παράλληλα, με ακέραιο σχεδόν το ιππικό του, περικυκλώνει την φάλαγγα του Αντιγόνου, και με εκφοβιστικές επελάσεις, καθιστά σαφές ότι προτιμά ζωντανούς τους Αντιγονίδες και τους μαχητές τους. Οι πεζοί του Αντίγονου καταλαβαίνουν το νόημα της ανοικτής κυκλωτικής κίνησης και εγκαταλείπουν τον αγώνα, με κάποιους ν'αυτομολούν, και τους υπολοίπους να τρέπονται σε φυγή. Στη συνέχεια όλες οι διαθέσιμες δυνάμεις του Σέλευκου ρίχνονται πάνω στον Αντίγονο που εξακολουθεί να πολεμά απελπισμένα, περιμένοντας τον Δημήτριο να τον σώσει. Όμως του έχει απομείνει μονάχα ολιγάριθμο ιππικό. Δεν αντέχει και πέφτει νεκρός στα ογδόντα ένα του χρόνια.

Ο Δημήτριος καταφέρνει και διαφεύγει με τέσσερις χιλιάδες ιππείς και πέντε χιλιάδες πεζούς. Από την Έφεσο μπαίνουν σε πλοία και σαλπάρουν για τον Πειραιά. Όμως, ξεχνώντας τις κολακείες τους, οι Αθηναίοι τους ζητούν να μην πλησιάσει στην πόλη. Του παραδίδουν πάντως τα πλοία του, που διατηρούσε σταθμευμένα στον Πειραιά. Ενώ οι φρουρές του, εκδιώκονται από παντού, με τις πόλεις να προσχωρούν είτε στον Κάσσανδρο, είτε στον Πτολεμαίο, ο Δημήτριος αφήνει στην Ελλάδα τον Πύρρο για να περισώσει ότι μπορεί, ενώ ο ίδιος καταφεύγει στην Θρακική Χερσόνησο, όπου ξεκινά ανταρτοπόλεμο εναντίον του Λυσιμάχου. 

Οι νικητές της Ιψού κηδεύουν τον Αντίγονο τον Μονόφθαλμο με τιμές βασιλικές, και στη συνέχεια συμφωνούν στο πως θα μοιραστούν το κράτος του. Οι δύο βασιλείς που πολέμησαν, ο Σέλευκος κι ο Λυσίμαχος, τα παίρνουν σχεδόν όλα. Λόγω της θέσης του κράτους του ο Κάσσανδρος δεν πήρε τίποτα, αλλά δίνεται η Κιλικία στον αδελφό του Πλείσταρχο που πολέμησε στην Ιψό. Ούτε ο Πτολεμαίος λαμβάνει κάτι, γιατί δεν είχε καμία συμμετοχή στην μάχη. 

https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif

Λίγα χρόνια μετά από την πανωλεθρία της Ιψού, το 294 ο γιος του ηττημένου ηγεμόνα, ο Δημήτριος ο Πολιορκητής καταλαμβάνει τον θρόνο της Μακεδονίας, ανατρέποντας τον Αλέξανδρο Ε', και γενικά τον μισητό οίκο των Αντιπατριδών. Το μυστικό της επιτυχίας του Δημήτριου είναι τα τεράστια πλοία του, που του χαρίζουν δύναμη 
υπολογίσιμη. Ο Λυσίμαχος στερείται ναυτικού και για να τον αντιμετωπίσει αναζήτησε την ενίσχυση του Πτολεμαίου. Για την παγίωση της συμμαχίας, δυο κόρες του Πτολεμαίου καταφτάνουν στην Θράκη, με την Αρσινόη [Β'] να παντρεύεται τον Λυσίμαχο και την αδελφή της, Ευρυδίκη, να παντρεύεται τον γιο του Λυσίμαχου, Αγαθοκλή. Επίσης ο διάδοχος του φαραώ Πτολεμαίου, ο Πτολεμαίος [Β' Φιλάδελφος] νυμφεύεται την κόρη του Λυσιμάχου και της Νικαίας, Αρσινόη [Α']. Αλλά ούτε ο Σέλευκος διαθέτει ναυτική ισχύ, οπότε φρίττει που ξαφνικά βλέπει ότι βρίσκεται μεταξύ δυο συμμάχων αδύναμος, από αυτήν την άποψη. Αναζητώντας λοιπόν και αυτός για σύμμαχο θαλασσομάχο, συμφιλιώνεται με τον Δημήτριο! Παντρεύεται την κόρη του Δημητρίου, Στρατονίκη. Με καταδρομική ενέργεια στην Κιλικία, ο πεθερός του Σελεύκου (αν και συνομήλικος), Δημήτριος, εκδιώκει από εκεί τον Αντιπατρίδη σατράπη Πλείσταρχο.

Έτσι ο Δημήτριος βρίσκεται βασιλιάς σε Κιλικία, Φοινίκη, Κύπρο και σε όσα φρούρια του απομένουν στην Ελλάδα. Και όλα του τα εδάφη τα επιβουλεύονται ο Κάσσανδρος, ο Πτολεμαίος, ακόμη κι ο γαμπρός του, ο Σέλευκος! Ο Δημήτριος ήθελε να αποκαταστήσει την κυριαρχία του και στην Αθήνα, όμως αυτήν την κρατούσε πια ο Λάχαρης, άνθρωπος του Κασσάνδρου. Διατρέχει την Πελοπόννησο, τραυματίζεται κατά την διάρκεια ανακατάληψης μερικών πόλεων, και καταλήγει στην Αθήνα με ενισχυμένο στόλο –
τριακόσια πλοία– αποκλείοντάς την, και απειλώντας την με λιμοκτονία. Οπότε ο Λάχαρης διαφεύγει, ενώ ο Δημήτριος εισέρχεται θριαμβευτικά στο Κλεινόν Άστυ το 296. Δεν τιμωρεί τους αχάριστους Αθηναίους. Αντιθέτως, τους εφοδιάζει με τρόφιμα. Αλλά για να μην επαναληφθεί η αποστασία εγκαθιστά φρουρές σε τρία σημεία της Αττικής.
Ενώ όμως ο Δημήτριος νικά στην Ελλάδα, ο Λυσίμαχος του αποσπά πόλεις στην Μικράν Ασία, ενώ και ο Πτολεμαίος παίρνει πάλι όλη την Κύπρο.

Ο Κάσσανδρος πεθαίνει το 297, αλλά πολύ σύντομα τον ακολουθεί και ο μεγαλύτερός του γιος, και διάδοχος, Φίλιππος Δ'. Έτσι οι άλλοι δύο γιοι του, Αντίπατρος Β' και Αλέξανδρος Ε', φιλονικούν για την εξουσία, με τον μεγαλύτερο, τον Αντίπατρο Β' να σκοτώνει την μητέρα τους Θεσσαλονίκη (την αδελφή του Αλέξανδρου Γ'), επειδή αυτή είχε ενεργήσει ώστε να μοιραστεί το βασίλειο και στους δυο γιους της, αντί να τα πάρει όλα ο μεγαλύτερος. Στη συνέχεια, υπό το βάρος της γενικής κατακραυγής ο αφυής μητροκτόνος καταφεύγει στον πεθερό του, Λυσίμαχο, αλλά επειδή απειλεί να επανέλθει δριμύτερος, ο άλλος γιος, ο Αλέξανδρος Ε', καλεί σε βοήθεια 
τον Δημήτριο, αλλά και τον Πύρρο τον Αετό, που στο μεταξύ έχει ανακτήσει το βασίλειό του.

Ο Πύρρος σπεύδει πρώτος και έναντι της μελλοντικής βοήθειας προσαρτά μεγάλο τμήμα της Μακεδονίας στην Ήπειρο. Όταν ο Δημήτριος καταφτάνει στο Δίον ανταποκρινόμενος στην πρόσκληση του Αλέξανδρου Ε', ο τελευταίος υπαναχωρεί και του ζητά να φύγει, σχεδιάζοντας μάλιστα και ως plan B, την δολοφονία του! Ο Δημήτριος το μαθαίνει και τον προλαβαίνει σε αυτό εκτελώντας τον. Την άλλη μέρα, και ενώ από το στρατόπεδο του Αλεξάνδρου Ε' αναμένουν επίθεση του Δημητρίου, αυτός τους ζητά να του επιτρέψουν να δώσει εξηγήσεις. Μόλις ξεκινά να μιλά, οι Μακεδόνες τον ζητωκραυγάζουν ως βασιλιά. Έτσι,
σχεδόν αναπάντεχα, το 294 ο Δημήτριος βρέθηκε βασιλιάς στην ίδια την Μακεδονία! Αλλά ενώ κερδίζει στην Ευρώπη, οι αντίπαλοί του αποσπούν λίγο-λίγο τα εδάφη του στην Ασία. Επειδή όμως ο Δημήτριος δεν διαθέτει δυνάμεις για μακρινές εκστρατείες, αρεσκείται σε επιχειρήσεις στην χερσόνησο του Αίμου, αρχικά εναντίον των ευρωπαϊκών εδαφών του Λυσίμαχου. Στην πορεία εμφανίζεται επιπλέον αντίπαλος, ο συμπολεμιστής του στην Ιψό, ο Πύρρος ο Αετός, ο οποίος έχει αποκτήσει προθέσεις εξίσου ηγεμονικές, επιδιώκοντας και αυτός να επιβληθεί ως "Επίγονος".

Στην περίοδο αυτήν ο Δημήτριος επιδεικνύει πρωτοφανή έλλειψη σοβαρότητας. Η συμπεριφορά του προς τους υπηκόους, τους συμμάχους, και τους πρέσβεις είναι απαράδεκτη. Ο γιος του Αντίγονος, ο επονομασθείς Γονατάς, τελείως αντίθετος χαρακτήρας από τον πατέρα του, προσπαθεί να τον συγκρατήσει, αλλά μάταια. Οι Αντιγονίδες συγκροτούν νέο τεράστιο στρατό από ενενήντα χιλιάδες πεζούς και δώδεκα χιλιάδες ιππείς, αμφιβόλου όμως αξίας και επισφαλούς πίστεως, καθώς και ανανεωμένο στόλο,
επίσης τεράστιο. Νιώθοντας την απειλή, οι Σέλευκος, Λυσίμαχος και Πτολεμαίος αναθέτουν στον Πύρρο να τον χτυπήσει από τα δυτικά, ενώ ο Λυσίμαχος εισβάλλει από την Θράκη. Ο Δημήτριος ξεκινά για ν’αντιμετωπίσει τον Λυσίμαχο, αλλά τότε μαθαίνει ότι ο Πύρρος κατέλαβε την Βέροια. Οπότε επιστρέφει εσπευσμένα, αλλά όταν πλησιάζει στον Πύρρο, υφίσταται τις συνέπειες της συμπεριφοράς του. Απηυδισμένοι από την αλαζονεία και την επιπολαιότητά του, οι Μακεδόνες αρχίζουν να τον εγκαταλείπουν, με τις αποστασίες, σε λίγο να εξελίσσονται σε ανταρσία το 287. Τότε ο Δημήτριος αλλάζει τα λαμπρά βασιλικά του φορέματα, με ταπεινή χλαμύδα και δραπετεύει απαρατήρητος.




Όπως και η Ολυμπιάδα, ο βασιλεύς των Μολοσσών και στρατηγός αυτοκράτωρ των Ηπειρωτών, Πύρρος ο Αετός είναι Αιακίδης. Δηλαδή ανήκει στην μολοσσική δυναστεία που ισχυρίζεται ότι κατάγεται από τον γιο του Αχιλλέα, Νεοπτόλεμο. Είναι γιος του βασιλιά Αιακίδη, που όταν αυτός εκθρονίστηκε, ο Πύρρος φυγαδεύτηκε, ως νήπιο τότε, στον βασιλιά των Ιλλυριών Γλαυκία, που τον κράτησε μακριά από την επιβουλή του φρικτού Κασσάνδρου. Όταν ο Πύρρος γίνεται δώδεκα ετών, ο Γλαυκίας τον εγκαθιστά στον θρόνο της Ηπείρου, αλλά στα δεκαεπτά του εκθρονίζεται και αυτός, και καταφεύγει στον Δημήτριο, ο οποίος έχει παντρευτεί την αδελφή του Πύρρου, Δηιδάμεια. Έχοντας πολεμήσει και στην Ιψό ως άνθρωπος των Αντιγονιδών, ως τέτοιος πήγε μετά ο Πύρρος και "βασιλικός όμηρος" του Δημητρίου στον Πτολεμαίο. Στην Αίγυπτο συνδέεται με τους Λαγίδες και νυμφεύεται με την Αντιγόνη, κόρη της βασίλισσας Βερενίκης από τον πρώτο της γάμο με τον Μακεδόνα ευγενή Φίλιππο. Ως προίκα λαμβάνει στρατό και χρήματα, και έτσι είναι που κατορθώνει και επιστρέφει στον θρόνο του, στην Ήπειρο. Μετά από την φυγή του Δημητρίου και προκειμένου να συγκρουσθεί με τον επερχόμενο Λυσίμαχο, αρκείται σε ότι έχει ήδη κατακτήσει, και δεν επιμένει να εισβάλλει στην καρδιά της Μακεδονίας, για να διεκδικήσει τον θρόνο του Αλεξάνδρου.



http://static.pblogs.gr/f/521078-Antigonos_Gonatas_mit_Phila.jpg
~ εύρημα του 40 π.Χ., από την Πομπηία ~
αντίγραφο τοιχογραφίας, που απεικονίζει τον γιο του Δημητρίου Πολιορκητού, 
και εγγονό του Αντιγόνου του Μονοφθάλμου, Αντίγονο [B'] Γονατά (που θα ομαλοποιήσει το χάος 
στην Μακεδονία, εδραιώνοντας εκεί τον οίκο του, 276-239 π.Χ)με την μητέρα του, Φίλα, θυγατέρα του Αντιπάτρου. 
Αριστερότερα στην τοιχογραφία, εικονίζεται και ο κυνικός & επικούρειος φιλόσοφος Μενέδημος ο Ερετριεύς, 
διδάσκαλος του πιτσιρικά, ο οποίος πιτσιρικάς ακουμπά σε ασπίδα της φάλαγγας των Αργυράσπιδων 
(με την οποία θα κοσμεί και τα νομίσματά του αργότερα), ενώ φορά και καυσία!

https://sites.google.com/site/evdaemonia/home/public-debt/toumba.jpg
τοιχογραφία από τον τύμβο του Αγίου Αθανασίου (τέλη του 4ου αι π.Χ)
όπου απεικονίζονται Μακεδόνες με καυσία (από αριστερά ο πρώτος, δεύτερος και ο πέμπτος)
τον ίδιο τύπο μπερέ που οι πολεμιστές του Αλεξάνδρου θα τον μεταφέρουν στην Κεντρική Ασία, 
όπου χρησιμοποιείται ακόμα!

https://sites.google.com/site/evdaemonia/skopos/Ahmad_1.png
https://sites.google.com/site/evdaemonia/skopos/Ahmad_2.jpghttps://sites.google.com/site/evdaemonia/skopos/Ahmad_3.jpg

καυσία αποτελεί τύπο μπερέ, σε χρήση στις δωρικές περιοχές της Ελλάδος όπως
π.χ η Κρήτη και η Αιτωλία. Αυτόν τον δωρικό μπερέ,
οι πολεμιστές του Αλεξάνδρου θα μεταφέρουν στην Κεντρική Ασίαόπου χρησιμοποιείται ακόμαΉδη από την εποχή του Δαρείου, οι Πέρσες αποκαλούν τους Μακεδόνες, "Γιάουνα Τακαμπαρα /Yaunã Takabara", "Ίωνες με ασπιδόμορφα καπέλα", προφανώς λογω της καυσίαςΤην καυσία/πακολ την φόραγε με περηφάνια ο Αχμάντ Σαχ ΜασούντΤατζίκος μουτζαχεντίν πολέμαρχος, που συνεισέφερε στην απόκρουση των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν (1979-89), ενώ στη συνέχεια ηγήθηκε με επιτυχία της Βορείου Συμμαχίας εναντίον των υπερφανατικών Ταλιμπάν [εξίσου εξοπλισμένων από τις ΗΠΑ, αλλά επίσης και υπάκουων στον ζοφερό οίκο Σαούντ]. Δολοφονείται το 2001, δυο μέρες πριν από την "εντεκάτη Σεπτεμβρίου~ 9/11", από Ταλιμπάν αληταράδες, ή από τον μπαμπούλα την αλ Κάιντα, ή από κάποιον άλλο σκοτεινό δάκτυλο που επιθυμούσε κατεστραμμένο το Αφγανιστάν, ακόμα και υπό την ενθάρρυνση του καθεστώτος Μπους Τζούνιορ. Οι Τατζίκοι είναι απόγονοι των Σογδίων, αν και όχι γλωσσικοί, αφού η τατζίκ λαλιά αποτελεί διάλεκτο της φαρσί, των Περσών.





Η γυναίκα του Δημητρίου, Φίλα
, αυτοκτονεί μόλις μαθαίνει την εκθρόνιση του συζύγου της. Η Φίλα υπήρξε μίαν από τις πολλές και ταυτόχρονες συζύγους του Δημητρίου, η πιο επίσημη πάντως, ως κόρη του επιμελητού αυτοκράτορος Αντιπάτρου. Υπήρξε το άκρον αντίθετο του άντρα της, ως υπόδειγμα αρετής, και προσωποποίηση σύνεσης. Ο Δημήτριος, πάντως, καταφεύγει εκ νέου στην Αθήνα, όπου συσπειρώνει όσες φρουρές παραμένουν πιστές, αν και οι Αθηναίοι συνεχίζουν να είναι ψυχροί.

Στην συνέχεια, αφήνοντας τον γιο του, Αντίγονο Γονατά, με λίγες δυνάμεις, ο Δημήτριος αναχωρεί για την Ασία με περίπου ένδεκα χιλιάδες άνδρες. Μόλις αποβιβάζεται στην Μίλητο, φροντίζει να παντρευτεί μιαν ανεψιά της Φίλας, κόρη της αδελφής της και του Πτολεμαίου.
Αν και στην αρχή καταφέρνει μερικές επιτυχίες εναντίον του Λυσιμάχου, ο Πολιορκητής γρήγορα καταλήγει να περιπλανάται κυνηγημένος, χωρίς εφόδια και δίχως προοπτική. Έτσι καταφεύγει στον Σέλευκο, που ενώ τον υποδέχεται με χαρά, τελικά αναθεωρεί, τοποθετώντας τον υπό χρυσόν περιορισμό.  Καταλαβαίνοντας ότι η όποια βασιλεία του έλαβε τέλος, ο Δημήτριος γράφει στον γιο του, Αντίγονο και τους φρουράρχους του στην Ελλάδα, να κρατήσουν τις πόλεις, ν' αγνοήσουν οποιαδήποτε νεώτερη διαταγή του, και να τον θεωρήσουν μέχρι και
νεκρό. Ύστερα από άλλα τρία έτη ακολασίας, στην χρυσή του αιχμαλωσία, ο Πολιορκητής αρρωσταίνει, και πεθαίνει στα πενήντα τέσσερά του, το 283.




Οικτρότερο θ'αποδειχτεί το τέλος του Λυσιμάχου. Τρελαίνεται, και στρέφεται εναντίον των οικείων και της οικογενείας του. Σκοτώνει τον πρωτότοκο γιο και διάδοχό του, Αγαθοκλή, λαμπρό νέο, παρασυρμένος, στα ογδόντα του, από τις διαβολές της γυναίκας του, Αρσινόης [Β'], και του αδελφού αυτής, του καταπτύστου Πτολεμαίου του Κεραυνού. Αυτός επονομάζεται «Κεραυνός» λόγω του απαισιου χαρακτήρος του. Αν και πρωτότοκος, ο ίδιος ο πατέρας του, ο Πτολεμαίος ο Λάγου,
τον έχει εκδιώξει από την Αίγυπτο. Εκ πρώτης όψεως η θανάτωση του Αγαθοκλέους θυμίζει ερωτικό τρίγωνο, παρόμοιο με άλλα, όπως Θησεύς-Φαίδρα-Ιππόλυτος και Κωνσταντίνος-Φαύστα-Κρίσπος. Όμως δεν σταματά εκεί. Ο Αγαθοκλής υπήρξε ιδιαίτερα αγαπητός στον στρατό και την αυλή, και ως εκ τούτου σημειώνονται αντιδράσεις. Όσοι όμως δυσανασχετούν, ή αποδοκιμάζουν το έγκλημα, θανατώνονται κι αυτοί. Όσοι προλαβαίνουν καταφεύγουν στην αυλή Σελεύκου, Βαβυλώνα, μεταξύ άλλων, η γυναίκα του Αγαθοκλή, Λυσάνδρα, με τα παιδιά της, όπως και ο Ημιθράξ γιος του Λυσιμάχου, Αλέξανδρος, και ο θησαυροφύλακας Φιλέταιρος, που μάλιστα έχει αναχωρήσει από την πόλη-θησαυροφυλάκιο του Λυσιμάχου, Πέργαμον, με εννιά χιλιάδες τάλαντα. Καθίσταται φανερό λοιπόν ότι το βασίλειο του Λυσίμαχου καταρρέει. Ο Σέλευκος προελαύνει στον ασιατικό τομέα του, παίρνοντας τις πόλεις δίχως αντίσταση το 281. Σε τακτική αναμέτρηση στο Κουροπέδιον (Κόρου Πεδίον, ως παραφθορά του Κύρου Πεδίον), ο Λυσίμαχος συντρίβεται και πέφτει στην μάχη.

Έτσι
ο Σέλευκος πλησιάζει όσο κανείς άλλος στην πραγματοποίηση του οράματος της μονοκρατορίας. Άλλωστε, ύστερα από τον φυσικό θάνατο του Πτολεμαίου του Λάγου το 283, ο Σέλευκος είναι πια ο μόνος εν ζωή στρατηγός του Αλέξανδρου, ο μόνος επιζών των Διαδόχων, έχοντας μάλιστα προσωπικά συμβάλλει στην εξουδετέρωση του Περδίκκα, του Αντιγόνου, του Δημητρίου, και τώρα του Λυσιμάχου.





Ο Σέλευκος είναι πια κύριος όλης της Ασίας και της Θράκης, του μεγαλυτέρου μέρους από την Μακεδονία όπου κυβερνούσε ο Λυσίμαχος. Αλλά είναι επικείμενη και η κυριαρχία του στην υπόλοιπη Ελλάδα, όπου οι αυτεξούσιες πόλεις και ο αδύναμος Αντίγονος Γονατάς δεν συγκρίνονται σε ισχύ με τις σελευκίδειες δυνάμεις. Ο μόνος συγκρίσιμος βασιλιάς, είναι ο νεαρός και άπειρος Πτολεμαίος Β΄ [ο Φιλάδελφος]. Τότε όμως
ο Σέλευκος διαπράττει το μοιραίο λάθος! Δέχεται στην αυλή του στην Ευρώπη, και εμπιστεύεται, τον Πτολεμαίο τον Κεραυνό, τον φρικτό ετεροθαλή αδελφό του νέου φαραώ, Πτολεμαίου Β' Φιλαδέλφου. Ενώ φαινομενικώς
κάλπαζε η παράνοια του Λυσιμάχου, τον είχε εγκαταλείψει και ο Κεραυνός, καταφεύγοντας και αυτός στην Βαβυλώνα. Βέβαια ο πραγματικός λόγος που έγινε αυτό, είναι το ότι ο Λυσίμαχος τελικώς ανακάλυψε την σκευωρία των αδελφών Αρσινόης [Β'] και Πτολεμαίου Κεραυνού, που οδήγησαν τον μέχρι τότε συνετό Λυσίμαχο στην ολέθρια θανάτωση του Αγαθοκλέους, και στο επακόλουθο λουτρό αίματος!

Ο Σέλευκος υπολόγιζε την στήριξη του Κεραυνού στην επόμενη εκστρατεία του, εναντίον της Αιγύπτου. Προς το παρόν όμως τον είχε μαζί στην Μακεδονία, όπου προχωρούσε προς την πλήρη προσάρτησή της. Σε ανύποπτο χρόνο, ο δολοπλόκος Πτολεμαίος ο Κεραυνός, συνωμοτεί και δολοφονεί τον κραταιό Σέλευκο, τον ύστατο των Διαδόχων.





Έτσι βρίσκεται ο ίδιος ο Πτολεμαίος Κεραυνός βασιλεύς της Μακεδονίας, αλλά όχι όμως για πολύ, γιατί συντρίβεται και σκοτώνεται από τους Γαλάτες εισβολής το 280. Ακολουθούν οι βασιλείες δυο συγγενών του Κεραυνού, ανεπαρκείς για την αντιμετώπιση των Γαλατών. Στην συνέχεια την ηγεσία των αμυνομένων Μακεδόνων, την αναλαμβάνει ένας ευγενής, ο Σωσθένης, που
αρκούμενος στο αξίωμα του στρατηγού απωθεί τους Γαλάτες, που απαγκιστρώνονται, επιστρέφοντας στην Παννονία.

Από την Παννονία, οι Γαλάτες ανασυντάσσονται
με νέα πλήθη ομοφύλων τους, και έτσι ενισχυμένοι κατεβαίνουν και πάλι προς τον νότον το 279. Ευτυχώς για τις πόλεις, οι Γαλάτες αγνοούν την πολιορκητική τέχνη. Λεηλατώντας όμως την μακεδονική ύπαιθρο, προχωρούν προς την Θεσσαλία. Οι πόλεις της Στερεάς συγκροτούν συμμαχία, ο Αντίγονος Γονατάς και ο διάδοχος Αντίοχος του Σέλευκου στέλνουν και οι δυο βοήθεια, αλλά οι Γαλάτες τους υπερφαλαγγίζουν και κατευθύνονται προς τους Δελφούς με στόχο τους θησαυρούς τους. Εκεί όμως συντρίβονται από φοβερή χιονοθύελλα, αλλά και από τις επιθέσεις των κατοίκων της περιοχής, υπό τον συντονισμό της Αιτωλικής Συμπολιτείας. Υφιστάμενοι πολλές απώλειες καθ’ οδόν, οι Γαλάτες υποχωρούν και εγκαθίστανται στην Θράκη.

Με τον θάνατο του στρατηγού Σωσθένους, η Μακεδονία βρέθηκε εκ νέου ακέφαλη. Οπότε, έχοντας εδραιώσει ικανοποιητικά την θέση του στην Πελοπόννησο κυρίως,
ο Αντίγονος Γονατάς ανεβαίνει στην Μακεδονία το 278. Συνετός κι ενάρετος, επικρατεί εύκολα και στεριώνει στον θρόνο που κάποτε κατείχε ο πατέρας του, Δημήτριος, αλλά που τον έχασε από την επιπολαιότητά του.

Οι κελτικές φυλές δεν έχουν φύγει από την περιοχή. Απλά έχουν μετατοπίσει το ενδιαφέρον τους προς την Θράκη. Ύστερα από ήττα τους από τον Αντίγονο Β' Γονατά στην μάχη της Λυσιμάχειας το 277 (η παλαιά πρωτεύουσα του Λυσιμάχου, στην Θρακική Χερσόνησο, η Καλλιπόλεως), o Κελτός πολέμαρχος Κομμοντόρος ιδρύει δικό του, γαλατικό κράτος, στα συντρίμμια των κτήσεων του Λυσιμάχου και του Σελεύκου, το βραχύβιο βασίλειο της Τύλιδας, με επίκεντρο στο μτγ Αιμιμόντο, κτν Ανατολ. Ρωμυλία, από το 277, μέχρι το 212 π.Χ, όταν αλώνεται από Θράκες ιθαγενείς. Από εκεί τρεις κελτικές φυλές, οι Τρώκμοι, οι Τολιστοβώγιοι και οι Τεκτοσάγες περνούν και στην Μικράν Ασία γύρω στο 270, όπου με αρχηγούς τους Λεοτάρον και Λεοννόριον, προκαλούν παρόμοια αναστάτωση.




Εν τω μεταξύ, σ
τον Πύρρο τον Αετό ανοίγεται πεδίον δόξης λαμπρόν στην Δύση. Οι κάτοικοι του Τάραντα της Κάτω Ιταλίας, πιεζόμενοι από τους Ρωμαίους, ζητούν την βοήθειά του. Ο Πύρρος σπεύδει προς στήριξιν των Ιταλιωτών το 281, και νικά τους Ρωμαίους σε δύο μάχες, καταπλήσσοντάς τους με τους ελέφαντές του, αν και οι απώλειές του αποδεικνύονται τρομερές: «Άλλη μιαν τέτοια νίκη και χαθήκαμε» αναφέρεται ότι εκστόμισε μετά από την δεύτερη μάχη. Με τις δυνάμεις του εξαντλημένες, δίχως εφεδρείες, και κυρίως με τους συμμάχους του απρόθυμους να τον ακολουθήσουν περαιτέρω. Για ν’ απαγκιστρωθεί δίχως να φανεί ότι υποχωρεί, και ότι υπαναχωρεί στο όνειρό του να γίνει ο "Αλέξανδρος ο Μέγας της Δύσεως", αποδέχεται πρόσκληση Σικελιωτών, που τον καλούν να τους βοηθήσει εναντίον των Καρχηδονίων. Αλλά και στην Σικελία, οι στρατιωτικές επιτυχίες του Μολοσσού στρατηλάτου, δεν αξιοποιούνται εποικοδομητικά! Πολιτεύεται τόσο άσχημα που οι Σικελιώτες τον εγκαταλείπουν, εξαναγκάζοντάς τον, ν'αποχωρήσει. Επιστρέφοντας στην Ιταλία, αντιμετωπίζει τους Ρωμαίους σε τρίτη τακτική μάχη, όπου όμως ηττάται, κυρίως επειδή οι λεγεωνάριοι έχουν σκαρφιστεί τεχνάσματα για να εξουδετερώνουν τους ελέφαντές του. Οπότε ο Αετός επιστρέφει άπραγος στην Ήπειρο το 274.

Ως δαφνοστεφής αλλά μάλλον ενδεής μονάρχης, ο Πύρρος παρενοχλεί στην συνέχεια τον Αντίγονο Γονατά, που εν τω μεταξύ έχει επιβληθεί στην Μακεδονία! ενώ ο Πύρρος ο Αετός σημείωνει μερικές επιτυχίες εις βάρος του Γονατά, αποδέχεται ως ευκαιρία πρόσκληση από επίδοξο σφετεριστή του θρόνου της Σπάρτης, οπότε σπεύδει σε βοήθειά του. Ότα ν θ'αποτύχει να επιβληθεί στην Σπάρτη, ξεκίνησε για το Άργος, όπου κι εκεί τον κάλεσε ένας συνωμότης. Έχοντας όμως πίσω του τους Σπαρτιάτες που τον κυνηγούν, και μπροστά του τον Αντίγονο Γονατά που μόλις καταφτάνει, έχοντας συνειδητοποιήσει ότι πρέπει να τον εξουδετερώσει. Την νύχτα, συνωμότες ανοίγουν μίαν από τις πύλες του Άργους, στον Πύρρο. Ενώ όμως αυτός εισέρχεται θριαμβευτικά στην πόλη, με τον στρατό του, οι ελέφαντες ξυπνούν τους Αργείους, που λαμβάνουν τα όπλα και καλούν σε βοήθεια και τον Αντίγονο Γονατά. Οπότε το εν λόγω εγχείρημα αποτυγχάνει οικτρά, ενώ και ο Πύρρος βιώνει θάνατο άδοξο: μιαν Αργεία που παρακολουθούσε την μάχη από την στέγη του σπιτιού της, του ρίχνει κεραμίδα στον τράχηλο, οπότε αυτός, πέφτει από το άλογό του και φονεύεται τρεις στρατιώτες του Αντίγονου που μόλις τον αναγνωρίζουν, τον αποτελειώνουν το 272.

Ο Αντίγονος Γονατάς κυριαρχεί λοιπόν στην Μακεδονία (276-239 π.Χ), αλλά διατηρεί και τις παλαιές κτήσεις του πατέρα του στην νότια Ελλάδα, που θα εξασφαλίσουν στην δυναστεία του και την ηγεμονία σε ολόκληρο τον Ελλαδικό χώρο, μέχρι την μάχη στις Κυνός Κεφαλές, το 197 π.Χ. Έτσι στο εξής, ιδίως τα τέσσερα προπύργια Δημητριάδα (κοντά στον σημ. Βόλο), Χαλκίδα, Πειραιάς, και Κόρινθος, θ'αποκαλούνται "δεσμά της Ελλάδος"!   


https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif


Η ένδοξη Μακεδονία θα εισάγει την Ελλάδα και την Οικουμένη στην Ελληνιστική Εποχή (συμβατικά 323-31 π.Χ., στην ουσία 4ος αι π.Χ. - 3ος αι μ.Χ). Όμως, η Μακεδονική Αυτοκρατορία κατατεμαχίζεται πολιτικά ύστερα από απανωτές περιόδους συρράξεων μεταξύ αυτόκλητων διαδόχων του Αλεξάνδρου Γ' του Μέγα, και των επιγόνων τους (323-281 π.Χ). Βέβαια αξίζει να σημειωθεί ότι ο Αλέξανδρος είχε ορίσει ως διάδοχο του, τον Περδίκκα, για να κυβερνά ως "στρατηγός αυτοκράτωρ", για λογαριασμό του ανικάνου βασιλέα Φιλίππου Γ' Αρριδαίου, τουλάχιστον έως την ενηλικίωση του Αλεξάνδρου Δ', του μελλογεννήτου γιου της Ρωξάνης. Παράλληλα, ο Αλέξανδρος είχε ήδη στείλει τους Πολυσπέρχοντα και Κρατερό για ν'αντικαταστήσουν, ως κυβερνήτες της Μακεδονίας, τον ηγεμονικό Αντίπατρο και τον κτηνώδη γιο του, Κάσσανδρο, σύζυγο της Θεσσαλονίκης, της ετεροθαλούς αδελφής του Αλεξάνδρου. Η μητέρα του Αλεξάνδρου, η ηγεμονική Ολυμπιάς θα επιχειρήσει να επικρατήσει, τουλάχιστον στην Μακεδονία, αλλά ύστερα από κάμποσους αιματοβαμμένους μήνες, κατά την διάρκεια των οποίων θα εκτελέσει και τον ταλαίπωρο, τον Φίλιππο Γ', η Ολυμπιάδα θα εκτελεστεί τελικά από τον Κάσσανδρο, το 316 π.Χ.  

Όμως, ακόμα και αν βρεθούν στην κορυφή άνθρωποι σωστοί, "άριστοι" κατά τον Πλάτωνα, δεν είναι απαραίτητο ότι τους δίνεται τελικά η ευκαιρία να κυβερνήσουν ορθά. Η απληστία, η ασυδοσία, η αλαζονεία και άλλες συμφορές της Ανθρωπότητας, ευδοκιμούν πάντα και στα ανώτερα κλιμάκια των -κατά καιρούς- εκλεκτών, στα échelons των Εξουσιών. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα ηγέτη που ενώ αναρριχάται αξιοκρατικά, σκοντάφτει πριν κάνει κάτι αξιόλογο, είναι ο Περδίκκας (323-321 π.Χ.), αλλά και ο συνεργάτης του, ο ικανός Ευμένης από την Καρδία. Παρά τις μεταγενέστερες και αναχρονιστικές υπόνοιες "περί ψευδούς παραδόσεως του δαχτυλιδιού της εξουσίας", ο Περδίκκας όντως τοποθετείται στην ηγεσία της Μακεδονικής Αυτοκρατορίας από τον θνήσκοντα Αλέξανδρο, μονάχα για να καταθλιβεί από τις μηχανορραφίες λαμογιών, με κυριότερο τον Πτολεμαίο τον Λάγου, ο οποίος καπηλεύτηκε μέχρι και την σωρό του Μεγαλέξανδρου, για να κερδίσει την αφοσίωση των Ελλήνων, αμολώντας ακόμα και λεοντιδείς εναντίον των διαχειριστών της ελληνικής Ασίας! 

Οπότε, η πραγματικότητα ακυρώνει την σύλληψη του Πλάτωνος, για το πως μπορεί να στηθεί μια ιδανική Πολιτεία. Ο Πλάτων αναφέρεται στην βελτίωση του πραγματικού κόσμου, εξηγώντας θεωρητικά το πως μπορείς να δομήσεις μια ελιτίστικη ολιγαρχία με αυτόν το σκοπό, εξού και χαρακτηρίζεται και "πατέρας του Ολοκληρωτισμού". Όμως, οι ιδέες του "για κυβέρνηση από κατάλληλα εκπαιδευμένους αρίστους", ανήκουν στην σφαίρα του ιδεατού, όσο και του ανέφικτου, με την έννοια του ότι αυτό που κατασκευάζεται με αυτές, απέχει παρασάγγας από μια τέλεια κοινωνία. Δηλαδή, το μοντέλο του Πλάτωνα αποδεικνύεται ιδεατό, ανέφικτο στην πράξη, όσο και ο "Επιστημονικός Σοσιαλισμός" του Μαρξ..  

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/cb/Greek_Soldiers.jpg
περίτεχνη σαρκοφάγος ευρεθείσα στην Ασκαλώνα/Ασκελόνπόλη-κράτος των Φιλισταίων, 
πλήρως ελληνίζουσα την εποχή των Σελευκιδών, μία από τις αναρίθμητες πόλεις-κράτη, 
που αν και με δημοκρατικούς θεσμούς, αποτελούν συστατικό πυλώνα για την εξουσία του εκάστοτε σελευκίδα μονάρχη


https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif
Ο Ελληνικός είναι ο πιο σημαντικός Πολιτισμός που υπήρξε ποτέ. Και μία από τις καινοτομίες του, εδώ και αρκετούς αιώνες, είναι ο Κοσμοπολιτισμός. Ουσία αυτής της έννοιας αποτελεί η συνειδητοποίηση της ασημαντότητας οποιασδήποτε εθνικής υπόστασης. Και πράγματι, θλιβερά παρωπιδικά κρούσματα, όπως π.χ. η καθαρολογική προγονολατρεία, σαφώς και δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, και μπορεί να οδηγήσουν οποιαδήποτε ανθρώπινη κοινότητα σε αυτάρεσκη -όσο και αυτοκαταστροφική!- απομόνωση, σε πολιτιστικό μαρασμό, και σε αναπόφευκτη ποιοτική & ποσοτική συρρίκνωση. 
http://static.pblogs.gr/f/533898-Autokratoria_M_Alexandrou_Satrapies.jpg η επικράτεια του Αλεξάνδρου, όπου επισημαίνονται με πορτοκαλί οι σατραπείες με ιθαγενή διοίκηση

Παρ'όλο τον πατριωτισμό του, ο κοσμοπολίτης Ηρόδοτος πάντα αντιμετωπίζει με σεβασμό τα ποικίλα έθνη, όντας και ο ίδιος ημιβάρβαρος βέβαια, Καρ, στην καταγωγή. 
Η υπερηφάνεια, ο πατριωτισμός μπορεί να βοηθά στην συνοχή του κλαμπ που λέγεται Ελλάδα και Ελληνισμός, όμως δεν παύει να είναι μια έννοια ..τεχνητή! Εν ολίγοις:
  • τι προσφέρεις σε έναν Έλληνα για να μην σταματήσει να είναι Έλληνας (π.χ γενόμενος Αμερικανός, Βρετανός, Γερμανός, Αυστραλός, ή -παλαιότερα- Ιταλός και Οθωμανός);
  • τι προσφέρεις σε έναν που αφικνείται στην χώρα, για να επιθυμήσει να ενταχθεί στην ..λέσχη μας; Με προγονολατρεία, καθαρολαγνεία και apartheid, όχι μόνο διώχνεις τους φιλέλληνες και τους καλόβουλους, αλλά στιγματίζεις και το καλό σου όνομα, ως εφαλτήριο του Πολιτισμού, λίκνο της Επιστήμης, γενέτειρα του Κοσμοπολιτισμού (και λίκνο της Δημοκρατίας, υποτιθέστω)...

Και ο Στράβων (1ος αι π.Χ. - 1ος αι μ.Χ.) αναφέρει σχετικά ("Γεωγραφικά" Ι.4.9), παραθέτοντας απόσπασμα από χαμένο πια έργο του Ερατοσθένους

..Στο τέλος της αναφοράς του [ο Ερατοσθένης] μη ασπασθείς την γνώμη εκείνων που διαιρούν την Ανθρωπότητα σε Έλληνες και Βαρβάρους, και εκείνων που συμβούλευαν τον Αλέξανδρο να συμπεριφέρεται προς μεν τους Έλληνες ως εις φίλους, προς δε τους Βαρβάρους ως εις εχθρούς, διατυπώνει την άποψη ότι είναι καλύτερα να διακρίνουμε τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς. Διότι πολλοί από τους Έλληνες είναι κακοί, ενώ πολλοί από τους Βαρβάρους είναι πολιτισμένοι, όπως συμβαίνει με τους Ινδούς και τους Αριανούς, και επίσης με τους Ρωμαίους και τους Καρχηδονίους που τόσο θαυμάσια πολιτεύονται. Για τον λόγο αυτόν βέβαια ο Αλέξανδρος, μη δίνοντας βαρύτητα σε τέτοιες προτροπές, προτιμούσε να αποδέχεται και να ευεργετεί τους επιτυχημένους άνδρες όποιοι και αν ήσαν αυτοί. Όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση, οι διαχωριζόμενοι με αυτόν τον τρόπο, ετίθεντο άλλοι μεν σε ευμένεια άλλοι δε σε δυσμένεια. Διότι σε άλλους επικρατούσε η Νομιμότητα και η Παιδεία και η Λογική και σε άλλους τα αντίθετα...

Φαίνεται ότι στο χαμένο έργο του Ερατοσθένη αντανακλάται η οικουμενική πολιτική του Αλεξάνδρου, αυτή που αμφισβητείται από ανθρωπόμορφους ελληνίσκους όλων των εποχών. Και όμως η σύντομος διακυβέρνηση του μεγάλου βασιλιά σαφώς και αποκρυστάλλωσε δόγμα Κοσμοπολιτισμού, σίγουρα μετά από την καταστολή της ανταρσίας που είχε ξεσπάσει στο στράτευμα, με πρόφαση και το μηδίζειν του Αλεξάνδρου. Αυτό το μηδίζειν, συνήθης βρισιά ήδη από τους Μηδικούς/Περσικούς Πολέμους (510-478 π.Χ)έγινε εμμονή των αντιπάλων του Αλεξάνδρου εναντίον του, έχοντας περάσει και σε μεταγενέστερους επικριτές του Μεγάλου Μακεδόνα, που εκτός από αρχομανία, του προσάπτουν και το -σαφώς υποκειμενικό & αναχρονιστικό- αμάρτημα της οριεντάλ ακολασίας...



Περί Ελλήνων

Τοσούτον δ' απολέλοιπεν η πόλις ημών περί το φρονείν και λέγειν τους άλλους ανθρώπους, ώσθ' οι ταύτης μαθηταί των άλλων διδάσκαλοι γεγόνασιν, και το των Ελλήνων όνομα πεποίηκεν μηκέτι του γένους, αλλά της διανοίας δοκείν είναι, και μάλλον Ελληνας καλείσθαι τους της παιδεύσεως της ημετέρας ή τους της κοινής φύσεως μετέχοντας.

Είναι δε τόσο μεγάλη η απόσταση που χωρίζει την πολιτεία μας από τους άλλους ανθρώπους ως προς την πνευματική ανάπτυξη και την τέχνη του λόγου, ώστε οι μαθητές της έχουν γίνει διδάσκαλοι των άλλων και κατόρθωσε (η πολιτεία μας, η Αθήναώστε το όνομα των Ελλήνων να είναι σύμβολο όχι πλέον της καταγωγής, αλλά της πνευματικής ανύψωσης, και να ονομάζονται Έλληνες εκείνοι που παίρνουν την δική μας μόρφωση και όχι αυτοί που έχουν την ίδια καταγωγή. 

Ισοκράτους Λόγοι, Πανηγυρικός
Μτφρ. Α. Μ. Γεωργαντοπούλου.

το εν λόγω εδάφιο του Ισοκράτους είναι σαφές, και εννοεί το αντίθετο από αυτό που ισχυρίζονται οι ελληνοφασίστες
"πεποίηκεν" δεν σημαίνει "εξαπάτησε" ή "πλαστογράφησε", αλλά "έκανε" ή "έφτιαξε
(εξού και: "κύριος σοι πεποίηκεν καὶ ἠλέησεν σε" = "ο Κύριος σου έκανε και σε ελέησε")

~~~~~~~~~~~~~~~~

Ος αυτόν μεν εξ ιδιώτου τύραννον κατέστησε, το δε γένος άπαν απεληλαμένον της πολιτείας 
εις τας προσηκούσας τιμάς πάλιν επανήγαγε, τους δε πολίτας εκ βαρβάρων μεν Έλληνας εποίησεν
εξ ανάνδρων δε πολεμικούς, εξ αδόξων δ’ ονομαστούς, τον δε τόπον άμικτον όλον παραλαβών 
και παντάπασιν εξηγριωμένον ημερώτερον και πραότερον κατέστησεν…» (παρ. 66).

Ο Ευαγόρας κατέστησε τον εαυτό του από ιδιώτη τύραννο, την οικογένειά του που είχε εκδιωχθεί από την πολιτεία 
την επανέφερε στις τιμές που της άξιζε, και τους πολίτες τους έκανε από βάρβαρους Έλληνες
από άνανδρους μαχητικούς, από ασήμαντους ξακουστούς, και έχοντας παραλάβει όλον τον τόπο 
αφιλόξενο και σε παντελώς άγρια κατάσταση, τον κατέστησε ημερότερο και πραότερο. 

Ισοκράτη "Ευαγόρας





...ἡ δὲ γυνὴ ἦν Ἑλληνίς, Συροφοινίκισσα τῷ γένει· καὶ ἠρώτα αὐτὸν ἵνα τὸ δαιμόνιον ἐκβάλῃ ἐκ τῆς θυγατρὸς αὐτῆς...


Ωστόσο, η Ρωμαϊκή Σύγκλητος εφαρμόζει ευλαβικά 
τις αρχές “καρότο & μαστίγιο”, και “διαίρει & βασίλευε”. Στις διάφορες χώρες-στόχους, τις οποίες και αποκαλεί πελάτες, η Ρώμη εφαρμόζει σιδηρά αντιμετώπιση, όπως και φιλολιγαρχική πολιτική, εξασφαλίζοντας την στήριξη των αρχόντων, εντείνοντας όμως συγχρόνως τις κοινωνικές τριβές. Υπονομεύοντας έτσι την κρατική υπόσταση ακόμα και σε αυτοκρατορίες ολόκληρες, η Δημοκρατία της Ρώμης, θ' απορροφήσει επιδέξια τα περισσότερα από τα ελληνιστικά κράτη, περιλαμβανομένης και της ισχυρής και ζόρικης Μακεδονίας.


Λαγίδες (Πτολεμαίοι)     

Σελευκίδες

Η Μακεδονία κατά τον Ύστερο Μεσαίωνα

το Μακεδονικό Ζήτημα



Ĉ
SMK Cresson,
22 Αυγ 2010, 4:51 π.μ.