η αίγλη του ελληνισμού

[
comments in english, on the bottom]
[also, place the cursor over the greek-language text for viewing translated segments of the essay]

--> 
Με το πέρασμα των γενεών, 
οι λαοί της Εγγύς Ανατολής αναπτύσσουν την συστηματική Κτηνοτροφία, όπως 
και την Γεωργία, ικανές και αναγκαίες προϋποθέσεις για Πολιτισμό: Εφεύρεση 
της ελαιουργίας στην Κρήτη, της οινουργίας στον καρτβελικό τομέα του 
Καυκάσου, αλλά και της σιτοκαλλιέργειας στην ευρύτερη Συρία - 
Η μαζική σίτιση μέσω της καλλιέργειας εξημερωμένων 
δημητριακών, συντελεί στην δημιουργία 
των πρώτων αστικών κέντρων - 
Μαζική εξάπλωση της 
και της 
Χαμιτοσημιτικής Ομογλωσσίας
αντίστοιχα, από Αρμενία - 
Κουρδιστάν - 
βόρεια Συρία
και από 
Ισραήλ 
- νότια 
Συρία


https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif


http://odysseus.pa-sy-a.gr/2008/04/08/16-00/BullJumping.jpg

  2. Εποχή Ορείχαλκου
--> 

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/93/Sarcophage_haghia_triada_gazette_beaux_arts.jpg
λάρνακα με θυσία υστεροελλαδικής εποχής (1380-1150 π.Χ)
από μικτή κρητομυκηναϊκή πόλη, στην Αγία Τριάδα, Κρήτη


https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif


http://ametroepeia.pblogs.gr/files/f/563029-panels.png
τελετή μυστηριακών εορτασμών, ενδεχομένως της Σικυώνος (4ος αι π.Χ)
Είναι συγκλονιστική η χρωματική διαφοροποίηση των φύλων,
ακολουθώντας την μινωική πρακτική, που φαίνεται
και στις δυο προηγούμενες παραστάσεις 


https://sites.google.com/site/evdaemonia/home/european_interest_rate/met.jpg
--> 
το αποκορύφωμα της Φιλοσοφίας
και η εμφάνιση της Επιστήμης

http://u1.ipernity.com/11/26/04/5172604.9ea3db7d.640.jpg?r1

https://kamateros.files.wordpress.com/2016/10/venus_feeding_swan_cygnus.png



https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif


https://sites.google.com/site/evdaemonia/skopos/mosaico_muchacha.jpg
--> 
από Ισπανία μέχρι Τοχαρία 
(λεκάνη του π. Ταρίμ, στις 
παρυφές της ερήμου 
Τακλαμακαν)

http://static.pblogs.gr/f/546414-Hellenis.png

https://kamateros.files.wordpress.com/2016/10/athena.png

http://mfas3.s3.amazonaws.com/objects/SC200334.jpg

https://sites.google.com/site/romeandromania/hellenism/ptolemies

https://sites.google.com/site/romeandromania/Home/1st-c


https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif

https://sites.google.com/site/evdaemonia/skopos/Chania_AD410_.jpg

http://www.bible-archaeology.info/5-Fayum_Egyptian_woman.jpg

https://sites.google.com/site/romeandromania/Home/9th-c




Κατά την Κλασική Αρχαιότητα, δημιουργήθηκε
στους Έλληνες η εντύπωση ότι βασικά κατάγονται από τέσσερις κύριες φυλές, ήτοι τους Αχαιούς, τους Δωριείς, τους Αιολείς και τους Ίωνες:

    • Αχαιοί:
Μέχρι πρότινος, οι επιστήμονες συνέδεαν τους Αχαιούς με την Βορειοδυτική Διάλεκτο (υποθετική ομαδοποίηση διαλέκτων του Ιονίου Πελάγους) και με την Αρκαδοκυπριακή (σε Αρκαδία και Κύπρο, θύλακες όπου εξακολούθησε η χρήση της "μυκηναϊκής" διαλέκτου της Γραμμικής Β', και κατά την διάρκεια της Κλασικής Αρχαιότητας!). Η αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β΄, δηλαδή του τρόπου καταγραφής της ελληνικής διαλέκτου, η οποία χρησιμοποιούνταν ως κοινή γλώσσα στο αιγαιακό δίκτυο ανακτόρων κατά την Ύστερη Εποχή του Ορείχαλκου, αλλά και η μελέτη των βασιλικών αρχείων της ίδιας εποχής σε Αίγυπτο και Χετταία, αποκάλυψαν ότι το "Αχαιοί (ΑχαϊFοί (όπου F- = σύμφωνο Oυ-, όπως το αγγλικό W-), ή Ahhiyava, ή Akhaivassa ή Ekwesh)", υπήρξε ο αρχικός εθνικός προσδιορισμός για το σύνολο των ελληνοφώνων πληθυσμών.

http://static.pblogs.gr/f/521002-Vanakt%201.JPG
σύγκριση ιδιαιτεροτήτων γραφής της Γραμμικής Β' σε Κνωσσό και Θήβα

    • Δωριείς:
Κυρίως ελληνολελεγικής προέλευσης αυτόχθονες, που προέρχονται από τα κατώτερα στρώματα του λαού, και που ανατρέπουν το ανακτορικό κατεστημένο, δυο γενιές μετά από την γενιά του Τρωικού Πολέμου.

    • Αιολείς:
Αρχικά, "αἰολος" δεν σήμαινε "γρήγορος", αλλά "παρδαλός", "ανάμεικτος" - αγγλιστί "motley", "medley". Η έννοια της λέξης άλλαξε σταδιακά, όπως έγινε και με την μετάλλαξη των καταγεγραμμένων ιστοριών, που από ιστορικά γεγονότα, άρχισαν να περιγράφουν θρύλους, και στη συνέχεια μύθους.

Κοινά χαρακτηριστικά των διαλέκτων που θεωρούνται "αιολικές", ήτοι της θεσσαλικής, της βοιωτικής και της λεσβιακής
  • η εξέλιξη των χειλοϋπερωικών συμφώνων σε χειλικούς φθόγγους, αντί για οδοντικούς. Κάτι ανάλογο συμβαίνει τον ίδιο καιρό στους Κελτούς/Κέλτες που διαβιούν στις Βρετανικές Νήσους, όταν η λαλιά τους διχάζεται σε πρετανική/βρετανική/βριττονική/βρυθονική (*KW (κβ-) --> *Kp (κπ-) -->  P (Π))και σε γοϊδελική (*KW (κβ-) --> *Kw (κφ- ή κ.ου-) -->  Q (Κ)).
    • Στην αιολική το άριο q- (*KW-, κβ-) μετατρέπεται σε π-, αντί για το τ- των υπολοίπων ελληνικών διαλέκτων. Παράδειγμα η λέξη τέσσερα
      • ---> άριο 4: *κβέκτβαρ 
        • ελληνικό: *κβέτταρες
          • αιολικό: πέτταρες (θεσσαλικό πέτταρα = τέσσερα, και θεσσαλικό πέτροτος και βοιωτικό πέτρατος, ήτοι τέταρτος!)
          • λοιπές διάλεκτοι: τέτταρες
            • ιωνική/αττική: τέσσαρες --> νεοελληνικό: τέσσερα & τετρα-
        • λατινικό: qvatvor --> νεολατινικό: quattro
      • ---> άριο 5: *πένκουε

        • ελληνικό: πένβε 
        • (μαρτυρείται στην Β' Γραμμική)
          • μεταξύ 1200-800 π.Χ., όταν χάθηκαν τα χειλοϋπερωικά σύμφωνα (*kw (κβ-), gw (γκβ-), gwh (γβ-)):
            • αιολικές διαλέκτοι: πέμΠε
            • στις υπόλοιπες διαλέκτουςπένΤε 
            • αν και πανελληνίως, επικράτησε ο τύπος πέμΠτος 
  • αλλαγή τονικότητας: υποχωρητικός τόνος, πάει πιο πίσω κατά μία συλλαβή
  • διαφοροποιήσεις σε πτώσεις, π.χ στην δοτική (χρημάτεσσι, αντί χρήμασι), αλλά και την γενική.
  • το τονιζόμενο -α- καθίσταται -ό-, π.χ στρόταγοςεκ του στραταγός (ιωνιστί στρατηγός), και μόλθακοςεκ του μαλθακός 
Τους ιστορικούς χρόνους, η φυλή γνωστή ως "Αιολείς" θα κατοικεί στο βόρειο Αιγαίο Πέλαγος. Στην πραγματικότητα η Αιολική φυλή, δεν ήταν παρά άλλος ένας συνδυασμός Ελλήνων με Λέλεγες, με την προσθήκη Τυρρηνών. Πράγματι μια "ανάμεικτη" κοινότητα, αν ληφθεί υπόψη το μίσος για τους αυτόχθονες Λέλεγες, που διατηρεί το υπόλοιπο των εθνών (Αχαιοί, Πελασγοί, Κρήτες, Τελχίνες και Δαναοί), όπως φαίνεται για παράδειγμα και από την εκδικητική σταυροφορία των Μυκηναίων εναντίον των λελεγικών φυλών του Ιονίου Πελάγους, δηλαδή εναντίον των Ταφίων της νήσου Τάφου (Κέρκυρα) και εναντίον των Τηλεβόων των νήσων Ιθάκη (Λευκάς), Σάμη (= "Βαθύ" στην λελεγική λαλιά, το σημ. Θιάκι), Δουλίχιο (Κεφαλονιά) και Ζάκυνθος (επίσης Υρία <-- *Ουρία. Ζάκυνθος ελληνικό Ζα + λελεγικό Κύνθος <-- του Δία + το Βουνό! Κατά την Κλασική Αρχαιότητα, οι Ζακυνθινοί αποικίζουν: i. την Ζακάνθα --> Σαγούντο, στην Ισπανία, αλλά και ii. την Απολλωνία/Κυδωνία, πριν εκδιωχθούν από Σάμιους πρόσφυγες, οι οποίοι με την σειρά τους θα εκδιωχθούν κατόπιν σύμπραξης ντόπιων Κρητών με Αιγίνιους αποίκους!). Της σταυροφορίας εναντίων των Λελέγων του Ιονίου Πελάγους ηγούνται ο Αμφιτρύων, ο πατέρας του Ηρακλή του Νεώτερου, και ο Κέφαλος, ο ιδρυτής του νησιώτικου αχαϊκού κράτους της Κεφαλληνίας.

Ίσως δεν είναι υπερβολικό να ειπωθεί ότι οι Λέλεγες περιφρονούνταν κατά τρόπο παρόμοιο με την απέχθεια που θα δείξουν οι Ευρωπαίοι άποικοι για τους αυτόχθονες της Αμερικής. Εν πάσει περιπτώσει, μπορεί να ειπωθεί με ασφάλεια ότι "αἰολος πώλος" αρχικά θα ερμηνεύονταν ως ένα "παρδαλού χρώματος πουλάρι", όπως αυτά που χρησιμοποιούν οι Ινδιάνοι σε παλιές ταινίες Γουέστερν.

http://static.pblogs.gr/f/534000-Sicily_Vulcano_Lipari_Isole.jpg
η νήσος Θηρασία ή Θέρμεσσα, το σημ. Vulcano των Αιολίδων Νήσων 

Στις εσχατιές του Μυκηναϊκού Κόσμου, στις Αιολίδες & Πιθηκούσες (Κωρύκειες/Κωρυκιους ή ΦλεγρέεςΝήσους, θα δημιουργηθεί ένας φημισμένος ανακτορικός οίκος, παρακλάδι του επιφανούς αχαϊκού οίκου του Δευκαλίωνος. Αυτοί οι πιονέροι της Ναυσιπλοΐας και του αποικισμού της Δύσης, συνήθως θα φέρουν το όνομα "Aἰολος», ή πιθανότερα το "Aἰολεύς". Έτσι με το πέρασμα των αιώνων, τα μέλη του οίκου θ' αρχίσουν να θεωρούνται ως μια ενιαία προσωπικότητα, ο ομώνυμος θεός των ανέμων! 
 
    • Ίωνες:
Θα δημιουργηθούν κυρίως ύστερα από τον Τρωικό Πόλεμο, μέσω του συγχρωτισμού Ελλήνων ιθαγενών με Πελασγούς εμιγκρέδες σε Αττική, Εύβοια, Κυκλάδες, αλλά και στην κοιτίδα των Πελασγών, την Ιωνία, ύστερα από οργανωμένο αποικισμό της, υπό την αιγίδα της αθηναϊκής δυναστείας των Κοδριδών, έξι γενιές μετά από την γενιά του Τρωικού Πολέμου. Με διάφορες παραλλαγές, η ονομασία "Ιάονες/Ίωνες" θα εδραιωθεί στις χώρες της Ασίας ως ο κατεξοχήν εθνικός προσδιορισμός των Ελλήνων, λόγω της ομώνυμης εξέχουσας ελληνο-πελασγικής φυλής, που θα μεγαλουργήσει στην Μικρά Ασία και σε όλη την Ασία: 

Γιαβάννας, Γιαβάν, Γιουνάν, είναι οι προσαρμογές του "Ίωνες", αντίστοιχα στις ομογλωσσίες των Άρυων (περσικά & ινδικά), των Σημιτών (π.χ. ασσυριακή, φοινικική, εβραϊκή, αραβική, αμχαρική, γεεζική, τιγρέ, και τιγρινύα) και των Αλτάι (τουρκικές & μογγολικές λαλιές)

Με τον ίδιο τρόπο, στην Δύση οι Έλληνες θα πάρουν το όνομα "Γραικοί", που προέρχεται από φυλή της Hπείρου, η οποία μάλλον είχε ιδρύσει αποικίες στην Ιταλία, ήδη από την Εποχή του Ορείχαλκου. Έτσι, διάφορα έθνη της Ιταλίας, όπως Ετρούσκοι, Σαμνίτες, Ρωμαίοι και Πευκέτες, θ' αρχίσουν ν' αποκαλούν "Γραικούς" όλους όσους προέρχονται από το Αιγαίο Πέλαγος. 

Ο Αριστοτέλης, από τα μέσα του 4ου αι π.Χ, μας βεβαιώνει και για την ελληνικότητα του προσδιορισμού "Γραικοί". Αναφέρει ότι η περιοχή μεταξύ του π. Αχελώου και του ιερού της Δωδώνης, αποτέλεσε μιαν πρώιμη Ελλάδα, όπου διαβιούσαν οι Σελλοί, και οι καλούμενοι τότε μεν Γραικοί νυν δ’ Ελληνες(Μετεωρολογικά, 352b).

https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/tiryns.jpg
https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/tiryns.jpghttps://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/tiryns.jpg













τοιχογραφία με ροδακόμορφα φυτικά μοτίβα, στυλιζαρισμένα ως σπειροειδής μαίανδρος, από το προαύλειο του ανακτόρου της Τίρυνθος.

https://sites.google.com/site/evdaemonia/home/european_interest_rate/tiryns.jpg













Τίρυνς, η πελασγική ακρόπολη της Τίρυνθας 





Όσον αφορά το θέμα της φυλετικής καθαρότητας, ο ΆΝΑΞ (= βασιλιάς) της Κρήτης, Ιδομενέας (~1200 π.Χ.), περιγράφεται στους μύθους ως ψηλός και ξανθός, ένας πραγματικός Αχαιός, γνήσιος απόγονος του γιου του Δώρου, Τεκταμου, ο οποίος ήταν ο πρώτος Έλληνας κατακτητής της Κρήτης (~1380 π.Χ). Από την άλλη, ο Μηριόνης, προφανώς ο ΛAFAΓΕΤΑΣ (= κυριολεκτικά ο "ηγέτης του λαού", δηλαδή "διοικητής του στρατού του άνακτος". Μετά τον άνακτα, ο λαουαγέτας είναι ο μόνος κοσμικός με δικαίωμα κατοχής "τεμένους" -ήτοι περιφραγμένου κήπου, ένα ιερό κτήμα, ένα εκτεταμένο περβόλι με καλλιέργειες και χώρους λατρείας, όπως το χριστιανικό μετόχιον --> μετόχι, αλλά και το περσικό παϊριδαεζα --> παράδεισος) για τον Ιδομενέα, περιγράφεται ως κοντός, αλλά εύρωστος, σγουρομάλλης. Είναι πιθανόν ο Μηριόνης να ήταν μινωικής προέλευσης. 

Οπότε ο Αχιλλεάς εμφανίζεται με μακρά ξανθά μαλλιά και ανοικτόχρωμα μάτια, όπως και ο Οδυσσέας με τον γιο του, Τηλέμαχο, που επίσης περιγράφονται ξανθοί με ανοικτόχρωμα μάτια. Το επίθετο «ξανθός» συνοδεύει και τον Μενέλαο. Ο Ηρακλείδης ο Κρητικός (περιηγητής & γεωγράφος του 3ου αι π.Χ.) γράφει ότι οι γυναίκες της Βοιωτίας είχαν ξανθά μαλλιά. Ο Θεσσαλός ταγός Αλεύας ο Πυρρός προφανώς υπήρξε πυρόξανθος, όπως και κάθε «Πύρρα/Πύρρος/Πύρρων» σημαίνει άνθρωπο με πυρόξανθο μαλλί, τουλάχιστον εξ ονομασίας. Βέβαια όταν οι Ελληνικοί Μύθοι αναφέρονται σε ξανθούς ανθρώπους, σίγουρα δεν υπαινίσσονται επιμειξία με Γότθους και άλλους πρωτο- Γερμανούς, η οποία επίσης πραγματοποιήθηκε, αλλά πολύ αργότερα. Το ξανθό στοιχείο πρωτοεισήλθε στο ελληνικό αμάλγαμα, κατόπιν επιμειξίας με φυλές πολύ πιο κοντινές στην Ελλάδα, ήτοι ιλλυρικές, όπως π.χ. οι Εγχελείς, και σλαυικές, όπως π.χ. οι Κρώβυζοι. Πρωτο- Ιλλυριοί μέτοικοι στην Ιταλία της Εποχής του Ορείχαλκου εξελίχτηκαν στα ιαπυγικά έθνη, όπως οι Ιαπύγες, οι Μεσσάπιοι, οι Πευκέτες, οι Δαύνοι, αλλά και οι Βρέττιοι. Αυτοί οι Βρέττιοι είχαν δημιουργηθεί στην σημερινή Καλαβρία, κατόπιν σύντηξης ιαπυγικών πληθυσμών με τους αχαϊκής προέλευσης ιθαγενείς, τους Οινωτρούς. Αυτά πριν από την ρωμαϊκή κατάκτηση και τον εκλατινισμό της περιοχής, βέβαια. 

Γλωσσικά, οι πρόγονοι των Αχαιών, δηλαδή των πρωτο-Ελλήνων, προήλθαν από τα βουνά της Αρμενίας και του Κουρδιστάν (κατά κύματα: ~10.000 με 9.000 π.Χ), την αληθινή κοιτίδα (Urheimat) των Αριοευρωπαίων. Η
ονομασία «Έλληνες» αρχικά δεν αναφέρεται σε ολόκληρο το ελληνικό έθνος, το οποίο κατά την διάρκεια της Εποχής του Ορείχαλκου ήταν γνωστό ως «Αχαιοί».


Η ονομασία "Έλληνες"
πρωτοχρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό του λαού του Αχιλλέα (~ 1200 π.Χ.), παράλληλα με την τοτεμική ονομασία "Μυρμιδόνες (= μυρμηγκάνθρωποι)" και την καθολική ονομασία "Αχαιοί". Αυτή η πρώτη χρήση της ονομασίας "Έλληνες" προφανώς και παραμένει περιορισμένη σε τοπικό επίπεδο, και ενδεχομένως αφορά τους φυλετικά Ελληνο-Λέλεγες υπηκόους που κυβερνά σε Φωκίδα, Λοκρίδα, και Φθιώτιδα, ο οίκος του Δευκαλίωνος (αρχές 15ου αι - 12ου αι π.Χ). Το ελληνικό έθνος θ' αρχίσει ν' αυτοαποκαλείται συνολικά «Έλλανες --> Έλληνες», κάποια στιγμή μεταξύ του 11ου - 8ου αι π.Χ, λόγω της ευρείας εξάπλωσης των Ελληνο- Λελέγων ανά το Αιγαίο, ίσως και λόγω του κύρους του οίκου του Δευκαλίωνος.




αιγαιακά κράνη








Δηλαδή από τα βάθη της Αρχαιότητας, οι Έλληνες ήταν πάντα μεικτής καταγωγής!
Οι σύγχρονοι Έλληνες οφείλουν πολλά και στους λαούς με τους οποίους συμμετείχαν τόσο στην Βυζαντινή (Ρωμανία), όσο και την Οθωμανική Αυτοκρατορία (Τουρκία), ακόμα και αν ισχυρίζονται ότι προέρχονται κατ' ευθείαν και αποκλειστικά από την Κλασική Αρχαιότητα. Πριν από τις εθνικές "αφυπνίσεις" του 19ου μ.Χ, και την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, οι Έλληνες αυτοαποκαλούνταν "Ρωμιοί", ενώ θεωρούσαν και άλλους αρκετούς ως δικούς τους ανθρώπους - όπως Αρβανίτες (Αλβανοί), Μαρδαΐτες (Σύριοι) και Δρογουβίτες (Σλαυομακεδόνες)

Πιο πίσω στον χρόνο, κατά την διάρκεια της Ελληνιστικής περιόδου (4ος π.Χ. - 3ο μ.Χ.), το "ελληνίζειν" και ο "Ελληνισμός" γίνονται διεθνής μόδα. Έτσι οι Έλληνες καταδέχονται ανθρώπους από οποιοδήποτε έθνος, δίνοντας στην λέξη "κοσμοπολιτισμός" την αρχική της έννοια. Πάντως, οι κλασικοί Έλληνες (8ος - 4ος αι π.Χ.) είναι σαφώς λιγότερο καταδεχτικοί σε ξένες προσμείξεις. Ωστόσο, αρκετά έθνη αναμειγνύονται και με αυτούς τους Έλληνες. Έτσι όπως μας βεβαιώνει και ο Ηρόδοτος, ακόμη και μεταξύ των ξενοφόβων Σκυθών, δημιουργούνται οι ελληνο-σκυθικές φυλές των Καλιππιδών, κοντά στην Ολβία, η Οντέσσα στην σημ. Ουκρανία, όπως επίσης και οι Γελωνοί, που ανθίζουν σε μια ξύλινη πόλη-κράτος, βαθιά μέσα στα εδάφη του πρωτο-σλαβικού έθνους των Βουδινών, στην σημ. Ρωσία


 

 
 
Όμως, και στην εξίσου ξενόφοβη Αθήνα της Κλασικής Αρχαιότητας (με επίκεντρο τον Χρυσό Αιώνα!), και ενώ αυτή η μεγαλειώδης πόλη-κράτος  κατακλύζεται από Σκύθες, Θράκες και Καυκάσιους δούλους, γίνεται περίπου κάτι σαν μόδα, Αθηναίοι στρατηγοί να νυμφεύονται Θράκισσες αριστοκράτισσες, για να προάγουν τα συμφέροντα της πόλης τους, της παράταξής τους και του οίκου τους στην Θράκη, στην Προποντίδα, και γενικότερα στην ευρύτερη περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, ζωτικός χώρος για την πολιτεία των Αθηναίων.   


 

 



 
 

Ακταία --> Αττική
η "χώρα" των Αθηναίων, που θα εξελιχθεί ως η σπουδαιότερη πόλη-κράτος της Κλασικής Αρχαιότητας


 Ακόμα πιο θεμελιωδώς, οι κλασικοί Έλληνες διαμορφώνονται από την μείξη τουλάχιστον επτά διαφορετικών εθνών:
          1. Αχαιοί
          2. Δαναοί
          3. Πελασγοί
          4. Λέλεγες
          5. Τελχίνες
          6. Τυρρηνοί
          7. Κρήτες
 
 
https://sites.google.com/site/evdaemonia/skopos/Bronze_Age_warriors.jpg
https://sites.google.com/site/evdaemonia/skopos/Ramsss-II-recebendo-comitiva-hitita.jpg
ο φαραώ Ραμσής Β' της 19ης Δυναστείας, φορώντας το ενιαίο στέμμα, 
υποδέχεται πρεσβεία Χετταίων, περιστοιχιζόμενος από 
φρουρούς Σαρντάνα, Δαναούς της Λιβύης τω έθνος 



αιγυπτιακή τοιχογραφία 
από το πέμπτο έτος της βασιλείας του φαραώ Ραμσή Γ' της 20ης Δυναστείας:
Βοηθώντας Λίβυο βασιλιά, Αχαιοί & Δαναοί πολεμιστές συμπαρατάσσονται 
και βαδίζουν σε μάχη εναντίον των Αιγυπτίων, 
μαζί με Λέλεγες (Σεκελες) και με αφρικανικούς Δαναούς (Σαρντανα) 

προπαγανδιστική απεικόνιση αιχμαλώτων σε μεταγενέστερο συμβολικό θρίαμβο του φαραώ Ραμσή Γ':
 Χέτα (Χετταίος), Αμορίτης (Σύριος), Τζεκερ (Τεύκρος ή Τρώας)Σαρντανα (Δαναός της Κυρηναϊκής)
Σεκελες (Λέλεγας, ενδεχομένως των Δωδεκανήσων), Τερες (Τελχίνας, ήτοι Κυκλαδίτης) -
ακολουθούσε και αναπαράσταση Πελεσέτ (Πελασγός), αλλά έχει χαθεί  
 
--i. Αχαιοί:

πρωτο-Έλληνες, συγγενείς των πρωτο-Φρύγων (ΑχαϊFοί, Ahhiyava, AkhaivassaEkhwesh), αρχέγονος κλάδος των Αριοευρωπαίων. Γιατί οι Αχαιοί/Έλληνες έχουν κοινούς προγόνους με τους Φρύγες, όσο σχετίζονται και με τους Ιαπύγες στην Ιταλία της Εποχής του Ορείχαλκου, τα ιαπυγικά έθνη, Μεσσάπιοι, Πευκέτες, Δαύνοι, αλλά και οι Βρέττιοι. Αυτοί οι Βρέττιοι είχαν δημιουργηθεί στην σημερινή Καλαβρία, κατόπιν σύντηξης ιαπυγικών πληθυσμών με τους αχαϊκής προέλευσης ιθαγενείς, τους Οινωτρούς.

https://sites.google.com/site/evdaemonia/skopos/mycanaean_griffins.jpg?attredirects=0
γρύπες σε εραλδική διάταξη από δαχτυλίδι αξιώματος
Θολωτός Τάφος 68, Μυκήνες, αρχές Ύστερης Ελλαδικής II, 15ος αι π.Χ 

Δημοφιλή τοτεμικά τους σύμβολα, ο αετός, ο γρύπας, ο λυκάων (λύγξ ή λύγκας) και η δρυς (βελανιδιά)Από τα έθνη του Αιγαίου, μόνο οι Αχαιοί μπορούν να χαρακτηριστούν ως γνήσιοι Έλληνες, ή πρωτο-Έλληνες. Η ονομασία "Αχαιοί", προέρχεται από την αριοευρωπαϊκή ρίζα "*αχβ-", που έχει σχέση με ορμή, εξού και: π. Ίναχος, π. Αχέρων, π. Αχελώος, Αχιλλεύς (= *αχβ + λαός, ήτοι "ορμητικός στρατός", ένεκα που οι Μυρμιδόνες φημίζονται για τις ορμητικές τους τακτικές, κατά τον αχό της μάχης) κ.ά. 





ο Παν, 
ο κατεξοχήν θεός από τους αρχέγονους του Ελληνισμού
που επιβιώνει στις παρυφές του Δωδεκαθέου




Κυρίως με υπαίθριες τελετές, σε τεμένη (ιερά κτήματα, όπως οι περσικοί παράδεισοι, και τα μεσαιωνικά μετόχια, που όμως είναι επικερδή, περιλαμβάνοντας και χωριά ολόκληρα), σε ρεματιές και σε ιερά κορυφής, οι Αχαιοί λατρεύουν ποικιλοτρόπως (από οργιαστικά, μέχρι μυστικιστικά) αρκετές θεϊκές οντότητες (πολλές από τις οποίες, τελικά θα συγχωνευτούν μέχρι εξαφανίσεως, στην διαδικασία σχηματισμού της παρέας του Δωδεκαθέου!), από τον Πάνα, μέχρι τον Δία.

http://static.pblogs.gr/f/546630-minoan_bird_goddess.jpg
http://static.pblogs.gr/f/546631-minoan_goddess.jpg
http://static.pblogs.gr/f/546639-poppy_lady_minoan.png

Πότνια Πτηνών ~ Πότνια Θηρών ~ Πότνια Παπαρουνών [και λοιπών ουσιών?]

Ιδιαιτέρως δημοφιλής και αγαπημένη 
της Εποχής του Ορείχαλκου, είναι η τριάδα "των Δεσποίνων και του Άνακτος (*ΠρεσFα / ΠέρσαΔαμάτηρκαι Ποσειδάων)", όπου Πέρσα, η Περσεφόνη / Κόρη / Δέσποινα, αλλά όπου Ποσειδάων, είτε ο μεταγενέστερος Ποσειδών, είτε ο Τριπτόλεμος

--ii. Δαναοί:

ελληνο-σημιτικός θαλασσινός λαός, οι Ταναγια, και αργότερα οι Ντανουνα/Ντενγεν των ιστορικών πηγών της Εποχής του Ορειχάλκου, ενώ όσοι από αυτούς έχουν εγκατασταθεί στην Αφρική διαφοροποιούνται στους Ελληνικούς Μύθους ως "Φοίνικες", που δεν είναι άλλοι από τους Σαρντάνα των αιγυπτιακών πηγών!

~~ Αερία ~~

Οι Δαναοί και οι "Φοίνικες"
των Μύθων δραστηριοποιούνται στην "Αερία", τον κατοπινό Λεβάντε, έναν διαδραστικό Περίπλου της Ανατολικής Μεσογείου, με -επί του χάρτου αριστερόστροφηροή γύρω από τα παράλια της Εγγύς Ανατολής, με την χρήση των Ετησίων ανέμων, συνήθως ξεκινώντας από ανατολική Κρήτη, και διαγράφοντας προσοδοφόρα κυκλική πορεία, περνώντας από χώρες όπως η Κυρηναϊκή και η Μαρμαρική (όπου ως "Φοινίκη", είχαν μόνιμες εγκαταστάσεις οι Δαναοί, ως οι περίφημοι "Σαρντάνα"), η Αίγυπτος, η Γη Χαναάν (συνολικά Παλαιστίνη & Φοινίκη) με την Ουγκαρίτ, η Κύπρος, η Παμφυλία (η "χώρα Ταρχουντάσσα" των χετταϊκών αρχείων), η Λυκία (η "χώρα Μύρα", των χετταϊκών αρχείων)η Ρόδος & τα πέριξ, η Κρήτη, οι Κυκλάδες και μέχρι την ν. Σαλαμίνα και την Αυλίδα, το επίνειο της λαμπρής Θήβας. Δημοφιλή τοτεμικά τους σύμβολα το λιοντάρι και η σφίγγα

https://sites.google.com/site/evdaemonia/skopos/ibex_Tutmose.jpg
Η ονομασία "Δαναοί" προέρχεται από την αριοευρωπαϊκή ρίζα "*νταν-", που έχει σχέση με την έννοια "ροή" και "ποταμός", όπως και με κάποια πολύ πρώιμη αριοευρωπαϊκή ποταμίσια θεά, κοινή π.χ. σε Κέλτες και Ινδούς, εξού και: π. Ηριδανός, π. Δάνουβις (Δούναβης), π. Δάναστρις (Δνείστερος), π. Δάναπρις (Δνείπερος), π. Τάναϊς (Ντον), π. Απιδανός, π. Ταναός, π. Ιάρδανος (στην Ηλεία, αλλά και ο π. Ιορδάνης στην Παλαιστίνη, όπως και ο π. Πλατανιάς στα Χανιά), Άδανακ.ά. 

Ενώ με τις μεταναστεύσεις Αιγαίων προσφύγων/επιδρομέων στην Παλαιστίνη (13ος - 11ος π.Χ), "λαοί της Πράσινης Θαλάσσης (= Αιγαίο Πέλαγος)εγκαθίστανται στις συριακές ακτές, λαοί όπως οι Κρήτες (Χερεθίμ), οι Πελασγοί (εβραικά Φελεθίμ, αιγυπτιακά Πελεσέτ), άλλα και ποικίλες μικρότερες ομάδες "Αλλοφύλων", όπως π.χ οι λελεγικής προέλευσης Γιργασίτες, και οι αινιγματικοί απόγονοι γιγάντων, Νεφιλίμ ή Ρεφαΐμ, που στη συνέχεια θα ενωθούν άπαντες, σχηματίζοντας το έθνος των Φιλισταίων, εν τούτοις -κάποιοι ή όλοι- οι Δαναοί της περιοχής τελικά αποστατούν, προσχωρώντας στον λαό Ισραήλ, ως φυλή Δαν..!

http://static.pblogs.gr/f/545788-Dan_in_theSouth.jpg



χρυσό φύλλο από την διακόσμηση των δίφρων 
που έχουν βρεθεί στον τάφο του φαραώ Τουταγχαμώνος
με αναπαράσταση που θυμίζει Αιγαίο και αιγαιακή τεχνοτροπία, 
ενδεχομένως δημιούργημα των Δαναών: σκύλος και γρύπας χυμούν σε
αίγαγροσε τοπίο με φοίνικες, όπως και με υγρό στοιχείο 
που απεικονίζεται με ροδακομαίανδρο!






Δαναοί [και Αχαιοί] πεζοναύτες καταδρομείς, 
όπως έχουν απαθανατιστεί σε αιγυπτιακά μνημεία  







Κατεξοχήν παρακαταθήκη των Δαναών, είναι η λατρεία της θεάς Αφροδίτης (χαναανίτικη Αστάρτη & βαβυλωνιακή Ιστάρ), που θα διαδοθεί και θ'αγαπηθεί σε ολόκληρο τον Αιγαιακό Κόσμο. Πρόκειται για την ίδια θεά, οι χάρες της οποίας σαγηνεύουν π.χ. και τον Δανίτη ήρωα Σαμψών.
https://kamateros.files.wordpress.com/2015/07/aphrodite_temple_at_omrit.jpg
 κορμός γυμνής γυναικός, από αριστουργηματικό ελληνιστικό άγαλμα,
ενδεχομένως της Αφροδίτης, Ομρίτ - Τελ Νταν, Ισραήλ


ο πονηρούλης θεός Ερμής ακολουθεί την Αφροδίτη 
πάνω στο άρμα της, που το σέρνουν έρωτες!

θαυμάσιο παράδειγμα της θεώρησης του θείου από την 
Κλασική Εποχή, Επιζεφύριοι Λοκροί 



η θεά Αφροδίτη 
και το κοινό της, 
από την Ιταλία, 
Ελληνιστική Εποχή


Είναι συγγενείς του λαού Πάλα. Πελασγοί και Παλαίοι, αμφότεροι είχαν ως αρχικό χώρο δράσης την βορειοδυτική Ανατολία, μεταξύ των π. Μαιάνδρου και Άλυ, και πρωιμότεροι συγγενείς του βόρειου κλάδου της Ανατόλιας ομάδας των Ινδοευρωπαίων ή Αρίων, στον οποίο ανήκουν και οι λαλιές των Λυδών και των Χετταίων. 

https://sites.google.com/site/romeandromania/hellenism/politistike-kleronomia-ellenismou/pereset_medinet_habu.JPG
ο Περεσέτ (= Πελασγός) "πρίγκηπας"
από τους αιχμαλώτους που προβάλλει στον οχυρωμένο ναό του, 
το Μεντινετ Χαμπού, ο φαραώ Ραμσή Γ', της 20ης Δυναστείας 

~ φοράει κεφαλοκάλυμμα τύπου μπερέ, σύνηθες για την απεικόνιση Πελεσέτ (= Πελασγοί)
 και Τζεκερ (= Τεύκροι & Τρώες) στην αιγυπτιακή τέχνη ~ 

Δημοφιλή τοτεμικά σύμβολα των Πελασγών είναι το λιοντάρι, ο αετός και ο σκύλος. Κοιτίδα τους η βορειοδυτική Μικρασία, μαζί με την περιοχή των κατοπινών Ιωνία & Λυδία, απ'όπου εξορμούν και στην Ελλάδα (~1900 π.Χ.), ιδρύοντας το Άργος, προκαλώντας την μετάβαση από την Πρώιμη Ελλαδική Περίοδο, στην Μέση Ελλαδική

https://sites.google.com/site/evdaemonia/skopos/the_Achaean_knight_of_Dendra.jpg
ο ιππότης των Δενδρών, ενδεχομένως Πελασγός αρματηλάτης15ος αι π.Χ

Όπως οι Τηλεβόες & Τάφιοι του Ιονίου Πελάγους, οι Κυλικράνες της Βοιωτίας και οι Γέργιθες της Ασίας - Οι Λέλεγες αποτελούν το βασικό εθνικό υπόβαθρο του Αιγαίου, και είναι Αριοευρωπαίοι, ενδεχομένως συγγενείς με άρεια έθνη της Ανατολίας, όπως οι Λύκιοι και οι Λούβιοι. - Κατόπιν αναμείξεως των κατά τόπους Λελέγων με Αχαιούς, θα προέλθουν μεικτές ελληνο-λελεγικές φυλές όπως οι Λάκωνες, οι Λοκροί, οι Κεφαλλήνες, και οι Έλλανες (Μυρμιδόνες). Απόγονοί τους στο Λεβάντε, είναι οι "Σεκελες / Shekelesh" των αιγυπτιακών αρχείων, αλλά και οι Γεργισίτες της Παλαιάς Διαθήκης. Συγγενικοί λαοί ως προς τους προγόνους των Λελέγων, στην Ασία είναι οι Κάρες, οι Λύκιοι, οι Πισίδες και οι υπόλοιποι λουβικοί λαοί. 
https://sites.google.com/site/evdaemonia/broad-money-stock/delphi-6.jpg

https://sites.google.com/site/evdaemonia/broad-money-stock/delphi-5.jpg




ομφαλός
Πάντως η παρακμή των Δελφών θα είναι σταδιακή, 
και θα διαρκέσει για αιώνες πριν εκλείψει το μαντείο (1ος - 4ος αι μ.Χ).

ο Απόλλων με τόξο 
καθήμενος σε ομφαλό, 
 σε σελευκίδειο νόμισμα των Αντιοχηνών, 
225-223 π.Χ. 


Σημαντικός θεός των Λελέγων υπήρξε μια πρώιμη εκδοχή του Απόλλωνα (με χειμερινή κατοικία στα Πάταρα της Λυκίας, θερινή στην Δήλο, και τρόπο μετάβασης στους Δελφούς έναν δίφρο συρόμενο από κύκνους), ενώ ως τοτεμικό σύμβολο είχαν τον κύκνο. Λέξη λελεγική πρέπει να είναι και το "κούνθος" --> "κύνθος", ήτοι "βουνό", εξού και Κύνθος, ο ιερός λόφος της Δήλου, απ'όπου προήλθε ο επιθετικός προσδιορισμός της αδελφής του Απόλλωνος, της θεάς Αρτέμιδος, ως Κυνθία --> Cynthia --> αγγλιστί Σύνθια. Επίσης, Ζάκυνθος Ζευς κύνθος = "βουνό του Δία", όπως και Βερέκυνθος βερε/φερε (--> λατινιστί ferrvm) + κύνθος = "βουνό του σιδήρου", ονομασία όρους τόσο σε αδιευκρίνιστη θέση στην Μικρασία, όσο και το βουνό Πούπα στην Μαλάξα Χανίων, με αρχαία ορυχεία χαλκού & σιδηροπυρίτη, κρίσιμη τοποθεσία -σύμφωνα με την Μυθολογία- όπου οι Δάκτυλοι εξέλιξαν την σιδηροχρησία (δώρο-σκυτάλη που καταφτάνει στο Αιγαίο, από τις νότιες ακτές της Μαύρης Θάλασσας, τον 12ο αι π.Χ)!





δύο από τις πολυάριθμες ιδιότητες του θεού Απόλλωνος
~ ο καλλιτέχνης και ο εραστής ~
σε σφραγιδόλιθους του 1ου αι π.Χ.
από την Ιταλία






Σε αντίθεση με την συνήθη ρομαντική θεώρηση, ως θεού του Φωτός και της απόλυτης τελειότητας (έως και της φυλετικής καθαρότητας), αρχικά ο Απόλλων/Ἀπολλύων (αιολιστί Άπλουν <-- δωριστί Απέλλων <-- αρκαδοκυπριστί (= αχαϊστί) Απείλλων) υπήρξε ιδιαζόντως αμφίσημος. Λατρεύτηκε ως σκοτεινός, εκδικητικός, καταστροφικός, τουλάχιστον όσο αγαπήθηκε ως ευεργέτης και ζωοδότης: Επιφέρει επιδημίες πάνω στους θνητούς κατά βούληση, ενώ στην Αερία (ο μτγ Λεβάντες) συγκρητίζεται με τον ...Βελζεβούλη <-- Βεελζεβούλ <-- Μπαάλ Ζεβούντ <-- Απόλλων Μυίας ("αφέντης των μυγών", εκδοχή των Λελέγων, που λατρεύεται ευρέως, από το Βορειοανατολικό Αιγαίο (Ίλιον ή Τροία), μέχρι την ευρύτερη Συρία, περιλαμβανομένης της Φιλισταίας (Ακκαρών ή Εκρων), αλλά και του Ισραήλ, όπως καταγράφεται στο Δ' Βασιλειών (IV Regnorvm) 1:4-18).

Ποσειδών, Απόλλων και Αρτεμις, από τις ζωφόρους του Παρθενώνος

Αδελφή του Απόλλωνα, είναι η υπέροχα σκοτεινή Άρτεμις, η δυναμική Παρθένος θεά του Ελληνισμού της Αρχαιότητας, εξίσου αμφίσημη βέβαια με τον αδελφό της, η γοητευτική θεά του φεγγαριού.

https://sites.google.com/site/evdaemonia/bibliography/evening_mood_under_the_Selene_by_Vitaly_Sokol.jpg


evening mood 
under the Selene

~

νυκτερινή διάθεση
υπό την Σελήνη



by Vitaly Sokol

Αρχικώς η Αρτέμιδα προσιδιάζει διάφορες εκδοχές κυριαρχικής μητέρας-θεάς των λουβικών ιθαγενών της Ανατολίας: Άρτεμις Ταυροπόλος, η Εφεσία <-- Μεγάλη Θεά -- Ρέα -- Κουμπάμπα --> Κουβέλα --> Κυβέλα --> Κυβέλη


https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif

https://sites.google.com/site/romeandromania/hellenism/politistike-kleronomia-ellenismou/potnia_8erwn_Artemis.jpg











Η Κυβέλη ιππεύουσα το ιερό της ζώο, λιοντάρι, 
κραδαίνει τόξο και βέλος ως Άρτεμη, σε πολύτιμο 
ασημένιο αγγείο από την Θράκη της 
Ύστερης Κλασικής Εποχής. 
η Άρτεμις ως Πότνια Θηρών, σε αγγείο του 700 π.Χ 
Απεικονίζονται και σβάστικες (στα ρωμαίικα γνωστές και ως τετρασκέλια, τα γαμμάδια, ενδεχομένως και η αρχ. αγχεβασίην του Ηρακλείτου), που όπως και το τρισκέλιον, το κόλοβρατ, το μπορτζγαλι, και άλλα συναφή, αποτελούν πανάρχαια σύμβολα καλοτυχίας. Επίσης, ως εκφάνσεις του συλλογικού υποσυνειδήτου της Ανθρωπότηταςαποτελούν και τυποποιημένες απεικονίσεις προφανών -αν και ακατανόητα χαοτικών!- φαινομένων κίνησης στην Φύση, σχηματική προβολή για κάθε δίνη που εμφανίζεται σε ρευστά, π.χ η πνοή ανέμουΈτσι και τα διάφορα μαιανδρικά μοτίβα αποτελούν τυποποιημένες απεικονίσεις υδάτινου κυματισμού, π.χ ποτάμι, θαλάσσια κύματα. 

https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif


Αργότερα όμως, η Άρτεμη εξελληνίζεται αισθητά, όταν πια θα θεωρείται αρωγός στην συλλογή τροφής, το κυνήγι, το ψάρεμα και την κτηνοτροφία. Θα καταστεί πολύ δημοφιλής, ως η προστάτιδα της υγιούς ισορροπίας της Ανθρωπότητας:


          i. με την Φύση (η "Άρτεμις" θ'αποτελέσει τον κοινό παρανομαστή για την οικολογική θεώρηση του Κόσμου, εντάσσοντας στην ακολουθία της -είτε και συγχωνευόμενη με- ποικίλες παρεμφερώς φυσιολατρικές θεές & νύμφες των λαών του Αιγαίου: 


https://sites.google.com/site/romeandromania/hellenism/politistike-kleronomia-ellenismou/Potnia_8erwn.jpg

Βριτόμαρτυς/Μελισσώ 





η Αστάρτη, 
ή κάποια μινωική θεά, 
ως Πότνια Θηρών,
σε απεικόνιση που έχει βρεθεί στην 
χαναανίτικη/συριακή πόλη  Ουγκαρίτ.  



η
 Βριτόμαρτυς/Μέλισσα (θεά του μελιού), η Δίκτυννα, η Αφαία, η Θεά των Άρκτων (ούτως ή άλλως, Άρτεμις <-- Άρκτεμις), η Πότνια Θηρών (ανατόλιας αισθητικής θεά, που λατρεύεται και σε Κρήτη & Αχαϊκό Κόσμο), η Δερκετώ (η χαναανιτικη/συριακή Αταργάτις) ακόμα και η προστάτιδα πεινασμένων τε, και θνησκόντων, Περσεφόνη,

Αγία Τριάς


ii. όπως και με το Σύμπαν γενικότερα 
(μέσω έτερης Αγίας ΤριάδοςΆρτεμις Σελήνα Εκάτη)



Σε αντίθεση με την λατρεία του φρυγικού Σαβάζιου και του κρητικού Βάκχου/Διονύσου
, η λατρεία της Αρτέμιδας επιχειρεί να συγκρατήσει τα ζωώδη ένστικτα του ανθρώπου, αυτά τα τόσο καταστροφικά, ή και αυτοκαταστροφικά. Κατά καιρούς η Άρτεμις συγχωνεύεται και με άλλες θεές, όπως η άρεια Αναχίτα των Μήδων, ως Αθηνά/Αρτέμιδα, αν και σε μεταγενέστερες εκδοχές, όπως αυτή των Αρμενίων, συγκρητίζεται μαζί της περισσότερο ως Αρτέμιδα Περασία και Άρτεμις/ΙστάρΜητέρα της Αρτέμιδος και του Απόλλωνος, είναι η Λητώ <-- Λατώ (όπως και το Λήδα, εκ του λουβο-λελεγικού *λαδα, ήτοι "γυναίκα"). 

https://sites.google.com/site/evdaemonia/home/public-debt/Leda.jpg
            η Λήδα με τον κύκνο, ενώ ένας σάτυρος παρατηρεί..
χρυσό δαχτυλίδι από την Θεσσαλία, 
2ος αι π.Χ.


η θεά-δαιμόνισσα Γοργώ-Γοργυρα-Κόρκυρα-Κέρκυρα, από αέτωμα 
ναού της Αρτέμιδος στην νήσο Κέρκυρα (590-580 π.Χ),
με φιδίσια συνεύρεση στην ζώνη, 
και μαιανδρικό, ήτοι υδάτινο, 
υπόστρωμα
..   ..   ..
. . .
.









η κλασική δαιμόνισσα Γοργώ
η κλασική θεά Ήρα


Βέβαια οι Λέλεγες λατρεύουν και άλλους πολλούς θεούς, οι οποίοι σταδιακά θα ενταχθούν στο ελληνικό Πάνθεο, με τον ένα, ή με τον άλλο τρόπο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Γοργύρα, σύζυγος του π. Αχέροντα, και μητέρα του δαίμονα Ασκαλάφου. Eνδεχομένως, αυτή η δαιμονική Γοργυρα υπήρξε μια σύντηξη της αχαϊκής θεάς Ήρας με την λελεγική θεά Γοργώ (ή Γοργόνα, καταγεγραμμένη στους Ελληνικούς Μύθους και ως Αγία Τριάδα, τρόπον τινά: Μέδουσα (προστάτις) + Σθενώ (ισχυρή) + Ευρυάλη (αυτή που φτάνει σε μακρινά ακρογιάλια))

https://sites.google.com/site/evdaemonia/skopos/Medousa.jpg
μία εκ των Γοργόνων

Όσο για τον Ασκάλαφο, αποτελεί μια διαφορετική εκδοχή του ονόματος "Ασκλαπιός" --> "Ασκληπιός", γεγονός που προδίδει κάπως και η ετρουσκική/λατινική εκδοχή του ονόματος, ήτοι "Aescvlapivs". 






ο θεός Ασκληπιός 
σε σφραγιδόλιθο της ύστερης Ελληνιστικής Εποχής  








Εκτός από τον κλασικό θεό της Υγείας, αναφέρεται και έτερος Ασκληπιός, ως άνακτας Τρίκκης & Ιθώμης (νομοί Τρικάλων & Καρδίτσας), και πατέρας του Μαχάονα και του Ποδαλείριου, πολέμαρχων/θεραπευτών κατά την διάρκεια του Τρωικού Πολέμου. Βέβαια, στον πόλεμο αυτό συμμετέχει και Ασκάλαφος, ο άνακτας του μινυακού Ορχομενού, γιος της Αστυόχης και του θεού Άρη!   












λελεγικής προέλευσης 
καταδρομείς στην Αίγυπτο

κύκνος 
σε ακρόπρωρο πλοίου των
 "λαών της Πράσινης Θαλάσσης", 
όπως υποδεικνύουν αιγυπτιακά μνημεία


οι φορείς του Κυκλαδικού Πολιτισμού. Απόγονοί τους οι "Τερες / Teresh", των αιγυπτιακών αρχείων. Τοτεμικό τους σύμβολο, τύπος ιχθύος, με τον οποίο στολίζουν και τα πλοία τους: 
τηγανόσχημο αγγείο (2800 - 2300 π.Χ)
που απεικονίζει κυκλαδίτικο πλοίο να διασχίζει την θεά Θάλασσα
με τα κύματά της να παρουσιάζονται στυλιζαρισμένα ως αλληλένδετοι ρόδακες. 
Το
 αιδοίο καθιστά προφανές και το φύλο της Θάλασσας, όσον αφορά τον κατ'άλλα μυστηριώδη λαό των Τελχίνων!
  

μη αριοευρωπαϊκό έθνος του βορειοανατολικού Αιγαίου, π.χ. στην Λήμνο (Λάμνος, αναφέρεται "Λαμνία" γυναίκα, γραμμικής Β' : Ra-Ma-Ni-Ja), όπου τους εγκατέστησε η δυναστεία των Μακάρων, ως μετοίκους από την Ετρουρία, και όχι το αντίστροφο, όπως διατείνονται οι πηγές του Ηροδότου. Η παρανόηση γίνεται κατανοητή, αν ληφθεί υπόψη ότι και Τυρρηνοί (Ετρούσκοι ή Ρασέννα --> Τυρσανοί --> Τυρρανοί --> Τυρρηνοί) βρέθηκαν να κατοικούν στο βορειοανατολικό Αιγαίο στις αρχές του 13ου αι π.Χ, και Πελασγοί μεταναστεύουν σε πόλεις της Ετρουρίας, προερχόμενοι και από τις δυο πλευρές του Αιγαίου (από Πελασγιώτιδα [Θεσσαλία] προς την Άγυλλα/Καερε, και από την Πελοπόννησο προς την Πίσα --> Πίζα, αλλά και από την Ασία (<-- *ΑσσούFα) μαζί με Τεύκρους/Τρώες πρόσφυγες)
από τα τέλη του 13ου αι π.Χ, και μετά!
https://sites.google.com/site/evdaemonia/skopos/Minoan.jpg


--viiΚρήτες:

https://sites.google.com/site/romeandromania/hellenism/politistike-kleronomia-ellenismou/persevs/minoans_keftiou.jpg?attredirects=0
Κεφτιού/Κρήτες/Μινωίτες
προσκομίζοντας τάλαντον, ρυτόν, άμβυκα, και άλλα δώρα, 
στην Χεμ/Μισρ/Αίγυπτο, την εποχή του φαραώ Τουτμοσε Γ'/Τούθμωσι Γ'/του Τυφώνος, 
σε τοιχογραφία από τον τάφο του βιζίρ/βεζύρη/πρωθυπουργού του, Ρεχμιρε

Οι Κρήτες/Χερεθίτες/Κεφτιού είναι οι φορείς του Μινωικού Πολιτισμού. Όπως υποδεικνύει η αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β', στην γλώσσα των Κρητών δεν υπήρχε ο ήχος λάμδα (Λ, βλέπε παράρτημα στο κάτω μέρος της ιστοσελίδας)! Παρά την διαρκή (2600-1200 π.Χ. !) τους αλληλεπίδραση με την λελεγική/λουβική Ανατολία, οι κάτοικοι της Κρήτης είτε μιλούν κάποια γηγενή λαλιά, παλαιοευρωπαϊκή τρόπον τινά, είτε αφροασιανή λαλιά, ως γλωσσικοί συγγενείς με τους Γαραμάντες, όπως καταγράφει και ο Ηρόδοτος, άρα και με τους σύγχρονους Βέρβερους, όπως είναι οι Τουαρέγκ. Δημοφιλή τοτεμικά τους σύμβολα, το δελφίνι, ο ταύρος και το φίδι

https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/snake_goddess.jpg
http://2.bp.blogspot.com/-KzdUyOXepYA/Tc8KDeLPfsI/AAAAAAAAAU4/b6QqREhmgRY/s1600/Snake+Goddess+detail.jpg

http://static.pblogs.gr/f/544297-ofioussa.jpg
http://static.pblogs.gr/f/546633-minoan_snake_lady.jpg
http://rec.gerodot.ru/herakleion/img/snake_goddess09.jpg
















η θεά των Όφεων






http://www.greece-athens.com/gallery_images/1.jpg
http://www.sandrashaw.com/images/AH1L13Vaph1.jpg
ταύροι για ταυροκαθάψια, από το Βαφειό






Όντας θαλασσοπόρος και ευφυής λαός, εκμεταλλευόμενοι και το Διεθνές Δίκτυο Διπλωματίας & Εμπορίου, οι Κρήτες θ'αφήσουν ίχνη τους ανά την Μεσόγειο, π.χ:


  • σε Συρία (με βεβαιωμένη παροικία στην Ουγκαρίτ, βόρειος Συρία, σε όλη την διάρκεια της Ύστερης Εποχής του Ορείχαλκου, και προς το τέλος της Εποχής αυτής και με αποικίες στην Παλαιστίνη, με επίκεντρο τις πόλεις Ράφα/Ραφία, Γάζα και Ρινοκόρουρα, ως οι βιβλικοί Χερεθίτες (<-- Χερεθι <-- Χερεθ = Κερετ = Κρετ --> Κρήτη), που θα λειτουργήσουν ως συνιστώσα των Φιλισταίων),
  • σε Ιταλία (Υρία, Μινώπολις, όπως και το Σατύριον, ο προπομπός του κατοπινού Τάραντα), και

https://sites.google.com/site/evdaemonia/skopos/Minoitisses.jpg
Κρήσσες εντός του ανακτόρου της Κνωσού

Η πάνοπλος θεά *Αναϊθα (Νηιθ/Αθηνά/Ανατ) υπήρξε μια από τις ηγεμονικές θεές των Αρχαίων Κρητών, την λατρεία της οποίας έφεραν μαζί τους από τις αφρικανικές ακτές, μαζί με την πολεμική ιαχή "αλαλά": *Αναΐθα Παλλάς = Αθηνά η Παρθένος

η Ποτνια (το "Πότνια" σημαίνει "Δέσποινα, Κυρά, Αφέντρα", και αποτελεί κοινό επιθετικό προσδιορισμό για τις θεές που λατρεύονται στις ανακτορικές -όσο και στις κατοπινές, τις αρχαϊκές- πόλεις-κράτη του Αιγαίου, π.χ. ΉραΔήμητραΠερσεφόνη, και Αθηνά)ή 

η Τριτογένεια (= αυτή που είτε προήλθε από την λίμνη Τριτωνίδα της Βυζακηνής χώρας, όπως διατείνεται ο Ηρόδοτος, είτε προήλθε από την Τρίττα, άλλη ονομασία της Κνωσσού, σύμφωνα με τον λεξικογράφο  Ησύχιο)
https://sites.google.com/site/evdaemonia/skopos/Cretomycenaean.jpg

Όμως, με το πέρασμα των αιώνων, η Αθηνά συγκρητίζεται με διάφορες άλλες θεές, όπως η αιγαιακή Αφαία, η πρωτο-ιταλική *ΜενεσFα (εξού και η λατινική Minerva)
και οι σημιτικές Λίλιθ των Χαναανιτών, και Τανιθ των Καρχηδονίων. 

Η αλληλεπίδραση των Κρητών με αφροασιατικές φυλές, προδίδεται και από δύο σημαντικές λέξεις-δάνεια
:

  • Γιαχβέ 
<-- Ίακχος/Βάκχος, μινωικός θεός της μέθης και της ισχύος, η λατρεία του οποίου θα διαδοθεί από νωρίςστην Ελλάδα ως ο θεός Διόνυσος, ενώ στο Λεβάντε θα συγκρητισθεί με τους Ελοχ'ίμ, και τον θεό του Μωυσέως

<-- ο τόπος στις όχθες του π. Καίρατου, όπου εκλέγονταν ο "κόσμος", αιρετός άρχοντας της Κρήτης κάθε εννέα έτη, πριν από το 1628 π.Χ, ίσως και μετά από την εγκαθίδρυση κληρονομικής δυναστείας με έδρα την Κνωσσό, από μινωικό οίκο, τους Κρονίδες (1628-1500 π.Χ). Αρχικά αιρετό αξίωμα με εννεαετή θητεία ( = "εννεάωρος"), o "κόσμος" μεταλλάσσεται σε αιρετό ισόβιο κυβερνήτη, ακόμα και σε κληρονομικό δυνάστη, με τελετουργική μονάχα ανανέωση της εννεαετούς θητείας, τυπικό σέβας σε εκλιπόντες ρεπουμπλικανικούς θεσμούς.

assembly = knesset = כנסת = Knossos, the site by the river Kaeratos, where the "kosmos", a nine-year-term overlord of the island was elected before 1628 B.C, maybe even later, during the rule of the hereditary dynasty of the Cronids, a minoan house. During the Cronid Dynasty (1628-1500 B.C), and even later on, the nine-year-term renewal could have been downgraded to a mere ceremony, just a monarch paying lip-service to a merchant-republic long gone..

https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/knossos__by_jubran.jpg
το ανάκτορο της Κνωσού, στις όχθες του π. Καίρατου 
στις όχθες του π. Καίρατου




ο θρόνος των Γρυπών, προσθήκη των Ιαπετιδών (1380-1170 π.Χ) στην Κνωσσό




Η αγάπη για την θάλασσα είναι αυτό που κυρίως ενώνει τα ετερόκλητα έθνη του Αιγαίου. Η Ναυπηγική και η Ναυσιπλοΐα εξελίσσονται διαρκώς, ενώ Αιγαίοι θαλασσοπόροι φτάνουν από πολύ νωρίς, όχι μόνο στην κοντινή και πολύ πλούσια Αίγυπτο, αλλά στα πέρατα του Κόσμου, π.χ. στην "Δυτική Ήπειρο" που αναφέρει αργότερα ο Πλούταρχος, στο De Facie Lvnam.  

Όσο για τις "μέλανες νήες (πλοία, προφανώς μαύρα από το καλαφάτισμα και την πίσσα)" του Ομήρου: Από τους διαφόρους τύπους καραβιών που μαρτυρούνται στην τέχνη των προκλασικών χρόνων, αξίζει να σημειωθεί ότι οι χαρακτηρισμοί "γοργά" (Ιλιάς, Α' στ. 372), "κοίλα" (Α' 27), "κυρτά" (Α' 171), "βαθουλά" (π.χ. Β'  602), προσηγορούν στο ότι ο στόλος που μαζεύει ο Αγαμέμνονας για την Τρωική του εκστρατεία, έχει καταγραφεί στην εποχή του Ομήρου ότι αποτελούνταν από πλοία αρκετά διαφορετικά από τ'αντίστοιχα αρχαϊκά, όμοια περισσότερο με τα σκάφη των αυτοχθόνων Κρητών. Δηλαδή είχαν σχήμα ημισελήνου, ήταν γρήγορα, άρα με χαμηλό ύψος, αλλά με υψηλή πρώρα και πρύμνα! 





μινωικά  πλοία  








τελετουργική κρητική νηοπομπή σε τοιχογραφία της Θήρας, 
προ της καταστροφής του 1628 π.Χ






από τους 
"λαούς των νήσων στο μέσον της Πράσινης Θαλάσσης
που εγκαθίστανται στις συριακές ακτές, 
οι Κρήτες (Χερεθίμ), οι Πελασγοί (εβραικά Φελεθίμ, αιγυπτιακά Πελεσέτ)
αλλά και ποικίλες μικρότερες ομάδες "Αλλοφύλων", 
όπως οι λελεγικής προέλευσης Γιργασίτες
και οι αινιγματικοί απόγονοι γιγάντων, Νεφιλίμ ή Ρεφαΐμ
(μάλλον ανάμεικτοι με μετανάστες από τον Βορρά, 
απογόνους Αμοριτών από την χώρα Μπασαντις κατοπινές 
Γαυλανίτιδα/Γκολάν, Αυρανίτιδα, Τραχωνίτιδα/Αργοβ, και Βαταναία)
θα ενωθούν σχηματίζοντας το έθνος των Φιλισταίων
αν και -κάποιοι ή όλοι- οι Δαναοί της περιοχής 
τελικά αποστατούν, προσχωρώντας 
στον λαό Ισραήλως φυλή Δαν..!

https://sites.google.com/site/evdaemonia/skopos/philistias.jpg


Ακόμα και πολύ μετά από τον σχηματισμό των κλασικών Ελλήνων, άνθρωποι από έθνη όπως οι Φιλισταίοι, η ισραηλιτική φυλή Δαν (Δαναοί), οι Ελύμιοι (Τεύκροι - Τρώες), οι Τουρδιτανοί (και οι πρόγονοί τους, οι Ταρτήσσιοι), οι Ετρούσκοι, οι Κίλικες, οι Λυδοί, οι Κάρες, ακόμη και οι Φοίνικες (επίσης συγχρωτισμένοι με Τρώες-Τεύκρους (Τζεκερ)) με τους απογόνους τους στην Δύση, Καρχηδόνιους, αγαπούν τον Ελληνικό Πολιτισμό, καθώς πιστεύουν, όχι εντελώς αβάσιμα, ότι η καταγωγή τους προέρχεται από έθνη του Αιγαίου (ελληνικά και μη), αυτά τα ίδια που τελικά έχουν συμβάλλει στο μεγαλείο της Κλασικής Ελλάδας. 

Αυτός ο διεθνής θαυμασμός είναι που θα καταστήσει ευκολότερη, 
ή μάλλον αυτονόητη, την εξάπλωση του Ελληνισμού 
([~400] 323 π.Χ - 31 π.Χ [~220 μ.Χ]).

Αρχικά, οι Μακεδόνες ήταν μια αχαϊκή (δηλαδή πρωτοελληνικήφυλή από την Πιερία, οι MAKEΔNOI, που θα επιβληθεί στην Ημαθία, όπου θ'αναμειχθεί με τους αυτόχθονες Φρύγες, εξελισσόμενη σε «Μακεδόνες», παρόλο που κλάδος τους θα προτιμήσει να κινηθεί προς τον νότο, για να σχηματίσει τους "Μάγνητες". Η δημιουργία των Μακεδόνων και των Μαγνήτων λαμβάνει χώρα μεταξύ του 13ου αι - 8ου αι π.Χ. 

Οι Μακεδόνες επεκτείνουν σε σημαντικό βαθμό την κυριαρχία τους για να συμπεριλάβουν το σύνολο της ιστορικής Μακεδονίας, από την εποχή των Περσικών εκστρατειών στην Ευρώπη (513-479 π.Χ), έως τον θάνατο του Φιλίππου Β ' (336 π.Χ.)Ο πανέξυπνος Φίλιππος Β΄, αντιγράφοντας νεωτερισμούς του Επαμεινώνδα της Θήβας, θα εξασφαλίσει ότι η Μακεδονία θα καταστεί ακατανίκητη υπερδύναμη. Έτσι η ένδοξη Μακεδονία θα εισάγει την Ελλάδα και την Οικουμένη στην Ελληνιστική Εποχή (συμβατικά 323-31 π.Χ., στην ουσία 4ος αι π.Χ. - 3ος αι μ.Χ).  

https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif


https://sites.google.com/site/evdaemonia/home/narrow-money-stock/face.jpg

Ο Ελληνικός είναι ο πιο σημαντικός Πολιτισμός που υπήρξε ποτέ. Και μία από τις καινοτομίες του, εδώ και αρκετούς αιώνες, είναι ο Κοσμοπολιτισμός. Ουσία αυτής της έννοιας αποτελεί η συνειδητοποίηση της ασημαντότητας οποιασδήποτε εθνικής υπόστασης. Και πράγματι, θλιβερά παρωπιδικά κρούσματα, όπως π.χ. η καθαρολογική προγονολατρεία, σαφώς και δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, και μπορεί να οδηγήσουν οποιαδήποτε ανθρώπινη κοινότητα σε αυτάρεσκη -όσο και αυτοκαταστροφική!- απομόνωση, σε πολιτιστικό μαρασμό, και σε αναπόφευκτη ποιοτική & ποσοτική συρρίκνωση.

Παρ'όλο τον πατριωτισμό του, ο κοσμοπολίτης Ηρόδοτος πάντα αντιμετωπίζει με σεβασμό τα ποικίλα έθνη, όντας και ο ίδιος ημιβάρβαρος βέβαια, Καρ, στην καταγωγή. Η υπερηφάνεια, ο πατριωτισμός μπορεί να βοηθά στην συνοχή του κλαμπ που λέγεται Ελλάδα και Ελληνισμός, όμως δεν παύει να είναι μια έννοια ..τεχνητή! Εν ολίγοις:

http://static.pblogs.gr/f/534926-leisure.jpg
  • τι προσφέρεις σε έναν Έλληνα για να μην σταματήσει να είναι Έλληνας (π.χ γενόμενος Αμερικανός, Βρετανός, Γερμανός, Αυστραλός, ή -παλαιότερα- Ιταλός και Οθωμανός);
  • τι προσφέρεις σε έναν που αφικνείται στην χώρα, για να επιθυμήσει να ενταχθεί στην ..λέσχη μας; Με προγονολατρεία, καθαρολαγνεία και apartheid, όχι μόνο διώχνεις τους φιλέλληνες και τους καλόβουλους, αλλά στιγματίζεις και το καλό σου όνομα, ως εφαλτήριο του Πολιτισμού, λίκνο της Επιστήμης, γενέτειρα του Κοσμοπολιτισμού (και λίκνο της Δημοκρατίας, υποτιθέστω)...
Και ο Στράβων (1ος αι π.Χ. - 1ος αι μ.Χ.) αναφέρει σχετικά ("Γεωγραφικά" Ι.4.9),
παραθέτοντας απόσπασμα 
από χαμένο πια έργο του Ερατοσθένους:  

..Στο τέλος της αναφοράς του [ο Ερατοσθένης] μη ασπασθείς την γνώμη εκείνων που διαιρούν την Ανθρωπότητα σε Έλληνες και Βαρβάρους, και εκείνων που συμβούλευαν τον Αλέξανδρο να συμπεριφέρεται προς μεν τους Έλληνες ως εις φίλους, προς δε τους Βαρβάρους ως εις εχθρούς, διατυπώνει την άποψη ότι είναι καλύτερα να διακρίνουμε τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς. Διότι πολλοί από τους Έλληνες είναι κακοί, ενώ πολλοί από τους Βαρβάρους είναι πολιτισμένοι, όπως συμβαίνει με τους Ινδούς και τους Αριανούς, και επίσης με τους Ρωμαίους και τους Καρχηδονίους που τόσο θαυμάσια πολιτεύονται. Για τον λόγο αυτόν βέβαια ο Αλέξανδρος, μη δίνοντας βαρύτητα σε τέτοιες προτροπές, προτιμούσε να αποδέχεται και να ευεργετεί τους επιτυχημένους άνδρες όποιοι και αν ήσαν αυτοί. Όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση, οι διαχωριζόμενοι με αυτόν τον τρόπο, ετίθεντο άλλοι μεν σε ευμένεια άλλοι δε σε δυσμένεια. Διότι σε άλλους επικρατούσε η Νομιμότητα και η Παιδεία και η Λογική και σε άλλους τα αντίθετα...

΄
Φαίνεται ότι στο χαμένο έργο του Ερατοσθένη αντανακλάται η οικουμενική πολιτική του Αλεξάνδρου, αυτή που αμφισβητείται από ανθρωπόμορφους ελληνίσκους όλων των εποχών. Και όμως η σύντομος διακυβέρνηση του μεγάλου βασιλιά σαφώς και αποκρυστάλλωσε δόγμα Κοσμοπολιτισμού, σίγουρα μετά από την καταστολή της ανταρσίας που είχε ξεσπάσει στο στράτευμα, με πρόφαση και το μηδίζειν του Αλεξάνδρου. Αυτό το μηδίζειν, συνήθης βρισιά ήδη από τους Μηδικούς/Περσικούς Πολέμους (510-478 π.Χ)έγινε εμμονή των αντιπάλων του Αλεξάνδρου εναντίον του, έχοντας περάσει και σε μεταγενέστερους επικριτές του Μεγάλου Μακεδόνα, που εκτός από αρχομανία, του προσάπτουν και το -σαφώς υποκειμενικό & αναχρονιστικό- αμάρτημα της οριεντάλ ακολασίας...

Περί Ελλήνων

Τοσούτον δ' απολέλοιπεν η πόλις ημών περί το φρονείν και λέγειν τους άλλους ανθρώπους, ώσθ' οι ταύτης μαθηταί των άλλων διδάσκαλοι γεγόνασιν, και το των Ελλήνων όνομα πεποίηκεν μηκέτι του γένους, αλλά της διανοίας δοκείν είναι, και μάλλον Ελληνας καλείσθαι τους της παιδεύσεως της ημετέρας ή τους της κοινής φύσεως μετέχοντας.

Είναι δε τόσο μεγάλη η απόσταση που χωρίζει την πολιτεία μας από τους άλλους ανθρώπους ως προς την πνευματική ανάπτυξη και την τέχνη του λόγου, ώστε οι μαθητές της έχουν γίνει διδάσκαλοι των άλλων και κατόρθωσε (η πολιτεία μας, η Αθήνα) ώστε το όνομα των Ελλήνων να είναι σύμβολο όχι πλέον της καταγωγής, αλλά της πνευματικής ανύψωσης, και να ονομάζονται Έλληνες εκείνοι που παίρνουν την δική μας μόρφωση και όχι αυτοί που έχουν την ίδια καταγωγή. 

Ισοκράτους Λόγοι, Πανηγυρικός
Μτφρ. Α. Μ. Γεωργαντοπούλου.

το εν λόγω εδάφιο του Ισοκράτους είναι σαφές, και εννοεί το αντίθετο από αυτό που ισχυρίζονται οι ελληνοφασίστες
"πεποίηκεν" δεν σημαίνει "εξαπάτησε" ή "πλαστογράφησε", αλλά "έκανε" ή "έφτιαξε
(εξού και: "κύριος σοι πεποίηκεν καὶ ἠλέησεν σε" = "ο Κύριος σου έκανε και σε ελέησε")


Ος αυτόν μεν εξ ιδιώτου τύραννον κατέστησε, το δε γένος άπαν απεληλαμένον της πολιτείας 
εις τας προσηκούσας τιμάς πάλιν επανήγαγε, τους δε πολίτας εκ βαρβάρων μεν Έλληνας εποίησεν
εξ ανάνδρων δε πολεμικούς, εξ αδόξων δ’ ονομαστούς, τον δε τόπον άμικτον όλον παραλαβών 
και παντάπασιν εξηγριωμένον ημερώτερον και πραότερον κατέστησεν…» (παρ. 66).

Ο Ευαγόρας κατέστησε τον εαυτό του από ιδιώτη τύραννο, την οικογένειά του που είχε εκδιωχθεί από την πολιτεία 
την επανέφερε στις τιμές που της άξιζε, και τους πολίτες τους έκανε από βάρβαρους Έλληνες
από άνανδρους μαχητικούς, από ασήμαντους ξακουστούς, και έχοντας παραλάβει όλον τον τόπο 
αφιλόξενο και σε παντελώς άγρια κατάσταση, τον κατέστησε ημερότερο και πραότερο. 

Ισοκράτη "Ευαγόρας




...ἡ δὲ γυνὴ ἦν Ἑλληνίς, Συροφοινίκισσα τῷ γένει· καὶ ἠρώτα αὐτὸν ἵνα τὸ δαιμόνιον ἐκβάλῃ ἐκ τῆς θυγατρὸς αὐτῆς...


Ωστόσο, η Δημοκρατία της Ρώμης, θ' απορροφήσει επιδέξια τα περισσότερα από τα ελληνιστικά κράτη, περιλαμβανομένης και της ισχυρής και ζόρικης ΜακεδονίαςΈτσι, στο πέρασμα των αιώνων οι Έλληνες θ' αρχίσουν να αυτοαποκαλούνται: "Ρωμαίοι", "Ρωμανοί", "Ρωμιοί".


εθνικός προσδιορισμός του Ελληνισμού-Ρωμιοσύνης στο πέρασμα των αιώνων:

i. Αχαιοί


ii. Γραικοί -  Έλλανες --> Έλληνες - Ίωνες


iii. Ρωμαίοι - Ρωμιοί


iv. νέοι Έλληνες
 



https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif


Through the ages, Greeks have had several national names, like AchaeansHellenesGreeks, and Romii.
The original forefathers of the "Achaeans", the linguistic ancestors of the proto-Greeks, originated on the mountains of Armenia and Kurdistan, the true Urheimat of the Ario-Europeans (Indoeuropeans, 10.000 - 7.000 B.C.). 

The "Greeks" designation derives from "Graikoi", the name of an obscure Greek or Greco-Pelasgian tribe living in Epirus, that also had founded colonies in Bronze Age Italy. So, nations in Italy, like Etruscans, Samnites, Romans and Peuketae, all came to call "Graeci" everyone who arrived from the Aegean Archipelago. In a similar way, throughtout the Orient, Greeks came to be known by the name of the definitely Greco-Pelasgian tribe in Asia Minor, the prominent Ionians: Yavannas, Yavan, Yunan, are adaptations of the same designation in Persian, Arabic and Turkish. Also, even though it was used for centuries during the Bronze Age, the name "Hellenes" initially did not refer to the entire Greek nation, which back then it was known as the Achaeans (ΑχαϊFοί, or Ahhuava, or Akhaivassa).

The oldest part of the Iliad epic, presumably dating back to a couple of generations after the Trojan War, is the "Ship Catalogue (Νηών Κατάλογος)". There, as in other parts of the same epic, Achilles' core of dominions is refered to as Phthia & Hellas (
Φθία και Ελλάς). Phthia, either a city or land, is connected with the valley of the Enipeus river, while Hellas is connected with the valley of the Sperkheios (Alamana) river. 

As for the people of Achilles (
~ 1200 BC), they were also called "Hellenes", besides the totemic "Myrmidones (ant-people)" and the universal "Akhaioi (Achaeans)". This is the first instance of the "Hellenes" designation, which obviously was restricted locally, and presumably racially refering to the greco-lelegian subjects of the House of Devkalion (early 15th c to 12th c BC).

The greek nation came to be called "Hellenes", some time between the 11th - 8th c BC, due to the prestige of the forementioned House, and the wide range of the Greek Lelegians.

Don't take me wrong, i also believe that the Hellenic is the most important Civilization that ever was. However, one of it's novelties had been for centuries, Cosmopolitanism 
(besides for example, other achievements like the development of analytic thinking and Science). This should not be underestimated, in favor of worshiping a pure, elf-like Past that never was. Since the dawn of Time, Greeks had always been of mixed stock! Homer, for example, describes the king (ANAX) of Crete, Idomeneus (~ 1200 BC), as tall & blond, a true Achaean, descendant of the son of Doros, Tectamos, who had taken over the island realm (~ 1380 BC). On the other hand, Meriones, obviously the army commander (ΛAFAΓΕΤΑΣ) for Idomeneus, is described as curly & dark-haired, and short, but sturdy. Probably, Meriones was of minoan origin.

Modern Greeks owe a lot to their partner-nations in both the Byzantine (= Romania) and the Ottoman (= Rum Turkiye) Empires, even though they claim direct descent from the Classical Greeks. Before the national "awakenings" of the 19th c AD, and the establishment of the neo-Hellenic State, Greeks called themselves "Romioi" and welcomed for example Arvanites (Albanians)Mardaites (Syrians), and Dragovites (slavic Macedonians) as their own people. Further back in time, during their Hellenistic period (4th BC - 3d AD), Greeks welcomed members of ANY nation, as they came up with the notion of true Cosmopolitanism. Classical Greeks (8th - 4th c BC) had been more exclusivist. Yet many nations mingled with those very Greeks. Even among the xenophobe Scythians, formed the greco-scythian tribes of the Callipedae, also the Gelonoi, who flourished in a city-state, deep in the land of the proto-Slavic nation of the Voudinoi. 

It should be noted that even the Classical Greeks were formed from the mixture of, at least, seven distinct nations: 
    • Achaeans (proto-Greeks, kin to the proto-Phrygians: ΑχαϊFοί, or Ahhuava, or Akhaivassa)
    • Danaoi (greco-semitic)
    • Pelasgoi (Indoeuropean or Arioeuropean, kin to the Hittites)
    • Leleges (Indoeuropean, kin to the Luwians)
    • Telkhines (Cycladic Civilization)
    • Cretans (hamitic, kin to the ancient Garamantes, and modern Berbers, like the Tuaregs, or simply paleo-european)
    • Tyrrhenians (migrant group into the Aegean, kin to the Rasenna, the Etruscans)
From these nations of the Aegean, only the Achaeans can be called genuine greek or proto-hellenic. Yet, long after the formation of the Classical Greeks, people from nations like the Philistines, the Israelite Dan tribe, the Elymians, the Tartessians & Turdetani, the Etruscans, the Cilicians, the Lydians, the Carians, even the Phoenicians, loved to indulge in the greek culture, as they believed that their origins derived from the non-greek nations of the Aegean that eventually had contributed to the creation of the Classical Greeks, the Hellenes...

Originally, Macedonians were an achaean greek tribe from Pieria, MAKEDNOI, that overran Hemathia, where they mixed with the indigenous Phrygians, evolving into "Macedonians", while a branch prefered to move southwards, becoming "Magnetes". These events occurred between the 13th c – 8th c BC. Macedonians greatly expanded their rule to include the entire historical Macedonia, between the Persian campaigns in Europe, and the death of Philip II (early 5th c – late 4th c BC). The glory that was Macedonia, introduced Hellenism into the Hellenistic Era (conventionally 323-31 BC, actually 4th c BC – 3d c AD). However, the Republic of Rome took over the Hellenistic states, including mighty Macedonia. As time passed by, all of the Hellenes (Greeks) came to be called: “Romei”, “Romani”, “Romii”.

Any later use of the term “Macedonia”, refers to fancy revivals of a brilliant brandname. Specifically:

· Macedonian Dynasty of Ρωμανία (Romeo-Armenian) 9th c – 11th c AD
· Cometopuli Dynasty of Bulgaria (Romeo (Vlakho)-Dragovite) 10th –11th c AD
· arkhon & patrician Nikolaos Nikolic (Romeo-Dragovite) 10th – 11th AD
· arkhon Dobromir Chrysos (Romeo-Dragovite) 12th c AD
· emperor Constantine Tikh of Bulgaria (Dragovite) 13th c AD
· Houses of Ohmucevic and Scoroevic (Dragovite) 16th c AD onwards
· Makedonomakhoi (= Macedonian Fighters) early 20th c AD

As for the modern descedants of the Dragovichi nation, they firmly, although somewhat paradoxically, insist to be called "Macedonians", and claim to be descended from an ancient greco-phrygian tribe, the Makedonae, but nevertheless owe nothing whatsoever to anything greek (Mycenean or Achaean, Hellenic, Romean or Romaniotic, and neo-Hellenic).



~Παράρτημα~  
Appendix concerning the origin of the Cretans (Minoans):

There is no clear-cut time barrier of a transition from «Minoan» to «Mycenaean», and it's not only because I'm in favour of a smooth national shift scenario. Indeed, a cultural continuum can be found on Crete, in spite of the Greek incursions. This is revealed by archaeological signs of mixed habitation, e.g Cydonia, as well as some spectacular material examples of fusion, like the Ayia Triada sarcophagus (circa 1370-1320 BC). This co-existence became a given, in the classical-era Eteocretans, thus the survival of the aboriginal language in the eastern part of the island, all the way down to the time of the Roman conquest (67 B.C).


https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif

From the study of the Linear B' writing system, and also from the occasional oral mitigation of the -L- consonant into an -R- (for example, "thalassa" sounding somewhat like "tharassa") in the modern local dialect, it becomes clear that the Ancient Cretans did not have the -L- consonant in their language, even though this sound is omnipresent, not only in standard greek, but also in the entire Indoeuropean or Arioeuropean Language Group, as well as in the Semitic, the eastern branch of the Afro- Asian Language Group.

From the study of the works of ancient writers, the obvious conclusion is that the Cretan aboriginals were non-Greek. Most probably they were Hamitic. This means that their language belonged to the western branch of the Afro- Asian Language Group. So, they were kin to the ancient Garamantes (as specifically suggested by Herodotus, as well as by myths presenting Garamas, the namesake of the Garamantes, as a son of Minos of Crete), and modern Berbers, like the Tuaregs. 

Unfortunately we do not know everything there is to know about the Minoans. Our understanding is rather blurry, and enigmas like the Phaestos Disk, only obscure our ability to comprehend them. Various theories are graced with popularity. However we can be assured by solid evidence, only for the following:
  • The Minoans did not speak Hellenic/Greek as their natural language, but they did contribute in the creation of the Classical Greeks.
  • Their World did not disappear after the massive 1628 B.C. eruption of the volcano-island of Calliste (--> Thera --> Santa Irina --> Santorini).
  • They weren't conquered suddenly and destructively by the «Greeks», that is the Achaeans, but did witness a tumultuous change of constitution, from oligarchic republic (with the Titans as a society échelon, a caste of merchant-princes, electing a single hegemon every nine years (Minos II is called «henneaoros» by Homer, that is «nine-year-term»), elected -probably solely- by the Titans), to hereditary monarchy (circa 1450 B.C, after a civil war, a ..Titanomachy).
  • Their writing system, Linear A', was adopted by the continental Achaeans, adapted as Linear B' in their Greek language.
  • A dynasty change took place around 1380 B.C, from native (Keftiou) to continental (Achaean), after a coup d'etat from an Achaean mercenary, Tectamos.
  • The Keftiou/Minoans and their Greek [Tectamus-dynasty] rulers suffered the consequences of the fall of the Palace Economy, which shocked the Aegean, almost in its entirety, shortly after 1200 B.C.

https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif

Δυστυχώς δεν γνωρίζουμε τα πάντα για τους μινωίτες Κρήτες. Π.χ. ο Δίσκος της Φαιστού είναι, ή δεν είναι, πλαστός τελικά; Εν τούτοις, κυκλοφορούν ευρέως και διάφορες ξεκάθαρα ανακριβείς ιστορίες σχετικά με τον πολιτισμό τους. Η αλήθεια είναι ότι ο Μινωικός Πολιτισμός:
  • δεν δημιουργήθηκε από ομιλούντες την ελληνική, αλλά από λαό που συνίδρυσε τους κλασικούς Έλλανες (--> Έλληνες).
  • δεν καταστράφηκε από την έκρηξη (1628 π.Χ.) της νήσου-ηφαιστείου Καλλίστη (--> Θήρα --> Σάντα Ειρήνη --> Σαντορίνη).
  • δεν κατακτήθηκε απότομα και καταστροφικά από τους "Έλληνες", δηλαδή τους Αχαιούς, αλλά υπέστη ταραχώδη αλλαγή πολιτεύματος, από ολιγαρχική δημοκρατία (με ταξική κορυφή τους Τιτάνες, εμποροβιοτεχνική αριστοκρατία, και με ανώτατο άρχοντα αιρετό, με θητεία "εννεάωρον", δηλαδή εννεατή!), σε κληρονομική μοναρχία (~1450 π.Χ, ύστερα από την Τιτανομαχία!),
  • η γραφή του, η Γραμμική Α', υιοθετήθηκε από τους Αχαιούς της ηπειρωτικής Ελλάδος, προσαρμοσμένη βέβαια στην ελληνική λαλιά, ως Γραμμική Β΄.
  • αρκετά αργότερα υπέστη αλλαγή δυναστείας από ιθαγενή, σε ηπειρωτική (ύστερα από πραξικόπημα, από τον Αχαιό μισθοφόρο Τέκταμο, περίπου το 1380 π.Χ.), και
  • τέλος βίωσε την πτώση της Ανακτορικής Οικονομίας που έπληξε και όλο σχεδόν το Αιγαίο, λίγο μετά από το 1200 π.Χ.
Από την μελέτη της Γραμμικής Β ', καθίσταται σαφές ότι οι αρχαίοι Κρήτες δεν είχαν την -L- σύμφωνο στη γλώσσα τους, ακόμα κι αν αυτό ακούγεται είναι πανταχού παρών, όχι μόνο στην τυπική ελληνική, αλλά και σε ολόκληρο το ινδοευρωπαϊκής ή Arioeuropean ομάδας γλωσσών, καθώς και στην σημιτικές, η ανατολικό κλάδο της ασιατικής ομάδας Afro- Γλώσσας. Αλλά αυτό επιβιώνει μέχρι σήμερα, όπως προδίδεται από την περιστασιακή προφορική μετατροπή του συμφώνου Λάμδα σε Ρω, με την "Θάλασσα" -για παράδειγμα- να ηχεί κάπως σαν "Θάρασσα" στη σύγχρονη τοπική διάλεκτο τσι Κρήτης.

Αλλά και από την μελέτη αρχαίων συγγραφέων, το προφανές συμπέρασμα είναι ότι οι Κρητικοί ιθαγενείς ήταν μη-Έλληνες. Πιθανότατα ήταν Χαμιτικής προέλευσης. Αυτό σημαίνει ότι η γλώσσα τους ανήκε στο δυτικό κλάδο της Αφρο-Ασιατικής Ομογλωσσίας. Έτσι, ήταν συγγενείς με τους Γαραμάντες, όπως συγκεκριμένα προτείνεται από τον Ηρόδοτο, καθώς και από τους μύθους που παρουσιάζουν τον Γάραμα, ομώνυμον ήρωα των Γαραμαντών, ως γιο του Μίνωος της Κρήτης, και σύγχρονους Βέρβερους, όπως οι Τουαρέγκ.

https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif





Ĉ
S MK,
6 Σεπ 2010, 1:19 μ.μ.