Δραγοβίτες & Ρωμιοσύνη

[english text on the bottom]






η Δρουγουβιτία/Δρουγουβιτεία/Δρουγοβιτία/Δραγουβιτία/Δραγοβιτία, 
ως θυγατρικό έθνος των Ντρεγκοβιτσι, συστατικού έθνους 
των Βορείων Ρώσων/Λευκορώσων/Μπελαρούσιων




 
700 μ.Χ.


© Copyright Euratlas Nüssli – www.euratlas.com, reproduction prohibited

   




Όλες οι σλαβικές γλώσσες σχετίζονται στενά μεταξύ τους, επειδή η επέκταση του αρχικού τους έθνους (πρωτο- Σλάβοι, που αυτοαποκαλούνταν "Σλοβένσκοι", ήτοι "Ελεύθεροι"), με την επακόλουθη δημιουργία θυγατρικών φυλών, πραγματοποιήθηκε σχετικά πρόσφατα. Έτσι και μόνο μέσω απλής γειτνίασης, διακριτά σλαβικά έθνη (δηλαδή στην αρχή άσχετα μεταξύ τους), μπορούσαν κάποτε να καταλήξουν να μιλούν την ίδια ή παραπλήσια γλώσσα. 

Αυτό συμβαίνει ακόμα και σήμερα με τους σλαβοφώνους που κατοικούν επί της σερβο-βουλγαρικής μεθορίου, με αποτέλεσμα η εθνική τους συνείδηση να διεκδικείται κι από τις δυο χώρες, με τους μεν Σέρβους να τους αναγνωρίζουν ως την σερβική φυλή "Τορλάκοι", με τους δε Βούλγαρους να τους αναγνωρίζουν ως την βουλγαρική φυλή "Σόπσκοι ή Σόποι". Άλλο παράδειγμα αποτελούν οι ίδιοι οι Σέρβοι, δηλαδή το τμήμα των Σεβεριάνων που κατέβηκε από την σημ. Λουσατία (αν και με αρχική κοιτίδα αρκετά ανατολικότερα), και που εισήλθε στην σημερινή Γιουγκοσλαβία στους χρόνους του βασιλέως Ηρακλείου. Εκεί είχαν επίσης εισέλθει Χρωβάτες/Χροβάτες/Κροάτες, προερχόμενοι (όπως βεβαιώνει και το DAI) από την περιοχή ακριβώς πέραν από ολόκληρη την βόρεια μεθόριο της κατοπινής Τσεχοσλοβακίας: 
  • Βόρειοι/Λευκοί Χροβάτες /Βελοχρωβάτοι, στην κατοπινή Πολωνία (Σιλεσία και Βολυνία)
  • Νότιοι/Μαύροι Χροβάτες, στο δυτικό τμήμα της Ρουθηνίας, δηλαδή της σημερινής Ουκρανίας (Γαλικία)
570 μ.Χ
https://kamateros.files.wordpress.com/2015/10/white_white1.png

Εντός του πάλαι ποτέ Ιλλυρικού, και οι Σεβεριάνες ή Σέρβοι, και οι Χροβάτες ή Κροάτες κατάφεραν ν'αφομοιώσουν πλείστες άλλες φυλές, μερικές από τις οποίες, δεν ήταν καν σλαβικές, διατήρησαν την εθνική τους ταυτότητα, και ενώ επιπλέον διχάστηκαν από το Σχίσμα των Εκκλησιών, εν τούτοις τα δύο αυτά έθνη κατέληξαν να μιλούν την ίδια ακριβώς γλώσσα, την σερβο-κροατική. 

Με τον ίδιο τρόπο οι ΔρουγουβίτεςΔρογουβίτες, Δραγοβίτες, ΔραγουβίτεςΔραγουμέτες, Δραγούμοι, Ντργκοβιτσοι - κατέληξαν να μιλούν παρόμοια γλώσσα με τους εκσλαβισμένους πλέον Βούλγαρους, επειδή συμμετείχαν στο ίδιο δυναμικό κράτος, αυτό του Συμεών του Μέγα (893-927 μΧ), του πρώτου Βούλγαρου τσάρου & αυτοκράτορα, ο οποίος διεκδίκησε ν'επιβληθεί σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή Ρωμανία. Βέβαια υπάρχει η αναφορά του Σεφαραδίτη περιηγητή του 10ου αι, Αβραάμ Ιακωβίδη (Αμπραχαμ μπεν Γιακόμπ, Ιμπραΐμ ιμπν Γιακούμπ αλ Τουρτούσι), που αναφέρει πως στην περιοχή ανάμεσα στους Βούλγαρους και τους άλλους Σλάβους (Κροάτες & Σέρβοι), υπάρχουν οι "Σακαλίμπα", εκ του ελληνικού προσδιορισμού "Σκλάβοι" ή "Σκλαβένοι", που προφανώς υπήρξε η συλλογική ονομασία των σλαβικών φυλών της περιοχής, πριν υιοθετήσουν ως καθολικό εθνώνυμο, το "Ντραγκοβιτσοι". 

Αυτές οι φυλές είναι οι εξής: 
  • οι Δραγοβίτες (Ντραγκοβιτοι, με κοιτίδα ξεκάθαρα από το εσωτερικό της σημ. Λευκορωσίας) στην κεντρική Μακεδονία (κοιλάδα του π. Αλιάκμονα, δυτικά της Θεσσαλονίκης, αν και με θύλακες και στο Πολογκ και το μακρινό Αιμιμόντο),  
  • οι Βελεγισίτες (Βελεγεσέτοι ή Βελζήτες, στην Βελζητίασκλαβηνία στην ανατολική Θεσσαλία) ζουν βορειότερα, 
  • οι Μπεργίτες (επίσης Μπερζσάτοι ή Βερσίτες, στην Μπερζιτίασκλαβηνία επί της σερβικής μεθορίου) στην περιοχή των πόλεων Αχρίδα (Οχρίντ), Βουτέλιον (Μπιτόλα) και Στόβοι (πλησίον του Βέλες)
  • οι Ρήγχινες (Ρήγχινοι) ανάμεσα στην Χαλκιδική και τον π. Στρυμώνα.
Ενώ οι Βαϊουνίτες (εκ των οποίων και η ονομασία της πόλης Ιωάννινα Γιάννινα Γιάννενα. Επίσης ονομάζονταν Βοϊουανίτες, όπως και Βαγενίτες, εξού και "Βαγενετία", το μσν όνομα της ευρύτερης Θεσπρωτίας!), οι Βελεγισίτες (Βελεγεσέτοι ή Βελζήτες), οι Σαγουδάτες (Σαγουδάτοι, που ζουν νοτιότερα, εκτεινόμενοι από τα πέριξ της Σαλονίκης μέχρι την Θεσσαλία, με την περιοχή τους να ονομάζεται Σαγουδανεία), οι Ζαγορίτες (εξού και ..Ζαγοροχώρια), οι Μηλιγγοί (ο δρούγγος ή ζυγός των Μηλιγγών ή Μελιγών, οι κατοπινοί Ζυγιώτες της Μάνης), οι Εζερίτες και ποικίλοι άλλοι σλαβικοί λαοί, αργά ή γρήγορα, συμμετείχαν στο Ρωμέικον, κάμποσες από τις σκλαβηνίες, όπως αυτές στις οποίες κατοικούσαν οι Βεργίτες (επίσης Μπερζσάτοι ή Βερσίτες, στην Μπερζιτία, σκλαβηνία επί της σερβικής μεθορίου), οι Στρυμονίτες και οι Ρήγχινοι, συσπειρώθηκαν με τους Δραγοβίτες, και εξελίχτηκαν σε διακριτή εθνική οντότητα. Ο λόγος που συνέβη κάτι τέτοιο είναι προφανής. Οι περιοχές τους βρέθηκαν ακριβώς πάνω στην μεθόριο των Ρωμιών (που στην Ευρώπη βασικά είναι Έλληνες, Βλάχοι & Αλβανοί), προς τους Βούλγαρους και τους Σέρβους, δηλαδή τα δυο έθνη που κατεξοχήν έδρασαν ανταγωνιστικά προς την Ρωμιοσύνη, διεκδικώντας με διακριτά κρατικά μορφώματα την πρωτοκαθεδρία εντός της αυτοκρατορίας της Ρωμανίας, κατά το διάστημα 10ος – 15ος αι μΧ οι Βούλγαροι, και 14ος – 15ος αι μΧ οι Σέρβοι.

Κ
ατά τον ύστερο Μεσαίωνα, αναφέρεται η παρουσία κλάδου Δραγοβιτών και στο μήλον της έριδος μεταξύ Ρωμιών και Βουλγάρων, το Αιμιμόντο (=> Ανατολική Ρωμυλία). Αλλά ήδη από το ξεκίνημα των σλαβικών μεταναστεύσεων, κατά την δεκαετία του 670, παρατηρούνται τριεθνείς επαφές -μεταξύ Βουλγαρων, Δραγοβιτών και Ρωμιών- όταν κατόπιν διαπραγματεύσεων του Ρωμιού αξιωματούχου του πρωτο- Βούλγαρου άρχοντα Κουμπερ, του πατρικίου Μαύρου, πραγματοποιήθηκε η μετοίκηση των Σερμησιανών Βουλγάρων από την περιοχή του Σερμίου/Σιρμίου (βόρεια Σερβία) προς τις γύρω από την Θεσσαλονίκη σκλαβηνίες (ιστορική Μακεδονία), ύστερα από την αποστασία τους από την κυριαρχία των Αβάρων, και την προσχώρησή τους στις δυνάμεις της Ρωμανίας. Πάντως, στην κάθοδο των Σερμησιανών Βουλγάρων οφείλεται και η παρουσία τουλάχιστον μιας από τις ομάδες Βλάχων στην Μακεδονία. 

680 μΧ
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/4/4f/Kuver_en.png
https://kamateros.files.wordpress.com/2017/09/patrikios_tserniy_mauros_seal_of_lead.png
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/16/Buta_ul.png










Σέρμιον/Σίρμιον, ως κράτος του πρωτοΒούλγαρου Κούμπερ/Κούβερπου κατόπιν πρεσβείας του πατρικίου Μαύρου, μετοικεί μαζί με τον λαό του εντός της Ρωμανίας, για να διαφύγει της αβαρικής κυριαρχίας. 


796 μΧ

https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif                                                
https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif

https://sites.google.com/site/evdaemonia/bibliography/the_foundation_of_the_Danube_Bulgaria_2.jpg
https://sites.google.com/site/evdaemonia/bibliography/epektasi_epi_khan_Kardam.png


Στα χρόνια του χάνου Καρνταμ (777-803), οι Βούλγαροι [του Παριστρίου] επιβιώνουν από τις επιθέσεις του βαcιλέως Κωνσταντίνου Ε' της Ρωμανίας, και σταθεροποιούν την επικράτειά τους και στις δύο όχθες του π. Δάνουβι (Δούναβης), αν και δεν κατορθώνουν να προσεταιριστούν τους απογόνους της πρωτοβουλγαρικής ομάδας του Κούμπερ, που τώρα ηγεμονεύουν επί των Δραγοβιτών, των σκλαβηνιτών στην Μακεδονία, όπως φαίνεται και στον χάρτη αριστερά. 



Στον ένθετο χάρτη, απεικονίζεται η πρωτεύουσα του χανάτου, Πλίσκα/
Плиска, με το βασιλικό οχυρό Μαντάρα/Мадара, εξού και η Μαδάρα των Λευκών Ορέων κατά μίαν εκδοχή.



Ως τοπωνύμιο αδάμαστης περηφάνιας, ενδεχομένως η "Μαδάρα" μεταφέρθηκε από Βούλγαρους αποίκους και στην Κρήτη, όταν αυτή αποικίστηκε μαζικά από Χριστιανούς διαφόρων εθνικοτήτων, ύστερα από την απελευθέρωσή της από τον στρατηγό Νικηφόρο ΦωκάΜαδάρα ή Μαδάρες, αποκαλούνται μέχρι σήμερα τα Λευκά Όρη, από τους Ριζίτες






Όσο για τους Δρογουβίτες-Ντρεγκόβιτσους, δεν σχετίζονταν με τους Βούλγαρους και την ουκρανική κοιτίδα τους, αφού αυτοί κατέβηκαν από την σημερινή Λευκορωσία, όπου κλάδος τους παρέμεινε και αναμείχθηκε με τους Κρίβιτσους και τους Πόλοτσους, σχηματίζοντας το έθνος των βόρειων Ρουθηνών, των προγόνων των σημερινών Λευκορώσων. Το γεγονός της συγγένειάς τους με τους Σλαβομακεδόνες, το γνωρίζουν οι Λευκορώσοι, σήμερα. Γι'αυτό η χώρα τους ήταν από τις πρώτες που αποδέχτηκαν το κράτος των Σλαβομακεδόνων, με όλες του τις ιδιοτροπίες. Πάντως, οι Λευκορώσοι αποτελούν προϊόν εξέλιξης του μεσαιωνικού έθνους των Ρουθηνών. Αυτοί οι Ρουθηνοί είναι απόγονοι των νότιων Ρως, αλλά και πρόγονοι τόσο των Λευκορώσων, όσο και των Ουκρανών.

http://fc00.deviantart.net/fs71/f/2011/239/c/8/slavic_by_art_de_viant-d47z28i.jpg
Σλάβοι πολεμιστές, με ρωμέικο εξοπλισμό

Toν ίδιο καιρό που οι Σλάβοι κατεβαίνουν στα Βαλκάνια μαζί με τους Αβάρους αφεντάδες τους, οι Έλληνες αποσύρονται στις οχυρωμένες πόλεις τους, στα νησιά, και σε υπερπόντια προπύργιά τους, π.χ σε Σικελία, Ανατολία και Κριμέα. Μετά από το 800 μΧ, με την σταδιακή ανάκτηση της Ελλάδας, της Θράκης και του Αιμιμόντου, αρκετοί από τους Έλληνες πρόσφυγες θα επιστρέψουν. Θα είναι από κοινού Ρωμιοί με τους γηγενείς Ελλαδίτες (νησιώτες, ορεσίβιοι ή ταμπουρωμένοι αστοί), τους Αρβανίτες (απόγονοι των Ιλλυριών, δηλαδή Αλβανοί), τους Βλάχους (του Νότου: Αρωμανέστοι ή Αρμανέστοι, Μεγλενίτες και λατινόφωνοι Θράκης), αλλά και τους διάφορους Σκλαβενίτες που συστρατεύονται κάτω από τα λάβαρα του αυτοκράτορα. Παρεμπιπτόντως, οι απόγονοι των υπολοίπων Ελλήνων προσφύγων, είναι τελικά σήμερα Ιταλοί, Τάταροι της Κριμέας, Ουκρανοί, Τούρκοι.

Ο διορατικός οικ. πατριάρχης Φώτιος, με αιχμή του δόρατος τους Αγίους αδελφούς Κύριλλο και Μεθόδιο, θα φροντίσει για τον εγχριστιανισμό των διαφόρων σλαβικών φυλών, που όμως, ενώ θα ενταχθούν στις πολιτισμικές δυνάμεις της Ρωμιοσύνης, κατά κανόνα θα διατηρήσουν αυτόνομες εθνικές συνειδήσεις:

  • σλαβικά έθνη υπό την κηδεμονία των συμμαχικών, αν και ιουδαιόθρησκων, Χαζάρων, το 860[-866], στην σημ. Ουκρανία,
  • τα σλαυικά έθνη της Μεγάλης  Μοραβίας το 863 (Μοραβοί, Βοημοί/Τσέχοι, Καραντηνοί/Σλοβένοι, Σλοβάκοι κλπ),
  • σλαβικά έθνη εντός της Βουλγαρίας -μαζί με τους Βούλγαρους- το 864 ("τα Επτά Έθνη"), και
  • τα σλαβικά έθνη που συσπειρώνονται με την σκλαβηνία της Δρουγουβιτίας το 879 (Δρουγουβίτες/Δραγουβίτες/Ντργκοβιτσοι, Βεργίτες/Μπερζσάτοι/Βερσίτες, Ρήγχινοι, Στρυμωνίτες).

Ύστερα από την αιχμαλώτιση των αδελφών Βόρι Β' και Ρωμανού της αρχικής βουλγαρικής δυναστείας των Δουλοϊδών, και την προσάρτηση της κυρίως Βουλγαρίας, (η οποία θα καταστεί θέμα, ως "το Παρίστριον"), από τον Αρμένιο βασιλιά αυτοκράτορα Ρωμαίων Ιωάννη Τσιμισκή, οι δυτικές εσχατιές του βουλγαρικού χανάτου/βασιλείου, με επίκεντρο την σκλαβηνία των Δρεγοβιτών, θα οργανωθούν ως τετραπολική αυτοκρατορία, από τους γιους του κόμη Νικολάου, αξιωματούχου επίσης Αρμενίου, που όμως είχε προσχωρήσει στις τάξεις των Βουλγάρων, και διατελούσε δούκας της Σόφιας αρκετά πριν από την θριαμβευτική εκστρατεία του ΤσιμισκήΌπως είχαν πράξει άλλοτε και οι αδελφοί Μακκαβαίοι στην ανάστατη Ιουδαία του 2ου αι π.Χ, οι γιοι του Νικόλα, οι Κομητόπουλοι, θα μοιραστούν την άμυνα της επικράτειας τους, την οποία και θα προσπαθούν συνεχώς να επεκτείνουν: 

1. Δαβίδ (στην περιοχή Λιμνών, Πρέσπας και Αχρίδας, ως περιοχή πρωτευούσης: 992-1018)

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/ba/Prespa_Fortess.png

2. Μωυσής (σε Στρώμνιτσα), 

3. Ααρών (σε Σόφια) και 

4. Σαμουήλ (σε Σκόπια, πρωτεύουσα: 972-992)

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/8b/First_Bulgarian_Empire_(976-1018).png
η επικράτεια των Κομητόπουλων, 
πριν η στάση τους κατασταλεί από τον Βασίλειο Β' Πορφυρογέννητο 

Οι Κομητόπουλοι θα γίνουν τσάροι στην Βουλγαρία, όπου θ'αποτελέσουν μιαν ιδιαιτέρως δυναμική, αν και βραχύβια, βασιλική δυναστεία ([971] 997-1018). Βέβαια, αυτός ο αρμενικός οίκος θα παραμείνει κοσμοπολιτικος, συνάπτοντας επιγαμίες με ποικίλης προέλευσης οικογένειες, όπως αρμενικες (Μπαγρατιάν ή Βαγρατίδες), αρμενο- παυλικιανικές (Χρυσήλιοι), σλαβο- βουλγαρικές, βλαχο- ελληνικές (η Αγάθα και η Ειρήνα, αμφότερες Λαρισαίες) και ουγγρικές (Αρπάντ).

https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif                                                
https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif

http://static.pblogs.gr/f/545779-10997993_1028650623831021_5227478722390180451_n.jpg


Όρθιος Λέοντας σε χρυσό σφραγιδοδακτύλιδο που
χρησιμοποιεί ένας αυτοκρατορικός αξιωματούχος,
και συγκεκριμένα ένας cεβαστός βεcτιαρίου


Και ο Όρθιος Λέων αποτελεί ένα από τα σύμβολα
του σκοπιανού εθνικισμού, αν και σε χρήση από
την Βουλγαρία μέχρι την Σκοτία, π.χ και σε Βοημία,
Κάτω Αρμενία και Μάντοβα!



Οι Δραγοβίτες - Δρογουβίτες, δηλαδή οι πρόγονοι των Σλαβομακεδόνων, ήταν φιλικότεροι από τους Βούλγαρους, ως προς τους Ρωμιούς, ανεξαρτήτως από πολιτικές σκοπιμότητες, όπως υποδηλώνει ο βίος του Δοβρομηρού Χρυσού (Ντόμπρομιρ Хриз), άρχοντα του Προσακου κατά το διάστημα 1196-1202. Στα κείμενα της εποχής φαίνεται ότι γενικά οι Δρουγοβίτες ήθελαν να περνούν για Ρωμιοί. Αλλά και οι Ρωμιοί μάλλον τους προτιμούσαν από τους κατά τι πιο ταραχώδεις Βούλγαρους. Είναι χαρακτηριστικό ότι ύστερα από την υποταγή όλων των εντός του π. Δούναβη χωρών από τον Βασίλειο Β΄ Πορφυρογέννητο το 1018, διατηρήθηκε το αυτοκέφαλον της αρχιεπισκοπής της Αχρίδος, της πρωτεύουσας των Δραγοβιτών τσάρων, αλλά όχι της Πρεσλαύας, της αρχικής πρωτεύουσας των Βουλγάρων.

https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif

Ο αρχιεπίσκοπος Αχρίδος Δημήτριος (1216-36, ο Έλληνας νομικός Δημήτριος Χωματηνός/Χωματιανός), αναφέρει σε γραπτά του ότι οι "Δρουγουβίται" κυριαρχούν από τα Σκόπια μέχρι την Βέροια, επιβεβαιώνοντας την ένωση των ημεδαπών Σκλαβενιτών σε ενιαία εθνότητα, διακριτή από το βουλγαρικό έθνος.  

Και ο Δραγοβίτης τσάρος & αυτοκράτωρ των Βούλγαρων, Κωνσταντίνος Τιχ, θα στηριχθεί κατά την ανάρρησή του στον θρόνο (1257 -77) από τον Έλληνα πεθερό του, τον βασιλέα & αυτοκράτορα Θεόδωρο Β΄ Δούκα Λάσκαρι. 

http://static.pblogs.gr/f/511127-Konstantin_i_Irina.jpg
Κωνσταντίν Τιχ & Ειρήνη Λασκαρίνα

Πάντως, είχε προχωρήσει η αφομοίωση των Δραγοβιτών από τους Ρωμιούς, η σύντηξή τους έστω. Φαίνεται, π.χ από την παραδοσιακή εμμονή τους με κάθε τι το ντόπιο, το ελληνικό, αλλά κι από το γεγονός ότι η γλώσσα τους προσιδιάζει κανόνες της ελληνικής (π.χ. το οριστικό άρθρο), γεγονός που υποδηλώνει ότι κάποια στιγμή μερίδα των Δρουγοβιτών μιλούσαν σαν 2η γλώσσα τα ελληνικά. Δεν είναι καθόλου τυχαίο μάλιστα, ότι ο πυρήνας των Δραγουβιτών, η Καμπανία ή Ρουμλούκι, στην Κεντρική Μακεδονία θα ονομαστεί Ρουμλίκ, από τους Οθωμανούς, δηλαδή Ρωμιολίκι, ..Ρωμιοσύνη, λόγω της αμιγούς υπαγωγής στην πίστη του οικουμενικού πατριαρχείου των κατοίκων του κάμπου αυτού, από ποταμό σε ποταμό, από Αλιάκμονα σε Βαρδάρη!

http://static.pblogs.gr/f/546407-Miyak_banner.jpg
IC XΡ НИ ΚΑ = ΙηCούς ΧΡιστός ΝΙκά
λάβαρο των Μιγιάκων, ορεσίβιας φυλής Δραγοβιτών,
όπου φαίνεται η οικειοποίηση συμβόλων της Ρωμιοσύνης:
ενδυμασία Μιγιάκ γυναικών ~ Мијачка момиска облека (κυριλλική γραφή)

Η διαδικασία προσέγγισης των δυο λαών διεκόπη στην μέση, με την κατάρρευση της ελληνόγλωσσης αυτοκρατορίας της Ρωμανίας.

Ανάλογο, αν και πιο επιτυχημένο παράδειγμα, από την σύγχρονη εποχή αποτελεί η διάδοση της ρωσικής γλώσσας στα εκατοντάδες έθνη που κατοικούν την επικράτεια της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης. Ακόμα και τώρα που οι Ρώσοι έχουν παρακμάσει πολιτικά, κοινωνικά και ηθικά, η επιρροή της γλώσσας τους επιβιώνει και κατά περιοχές αυξάνεται. Μεγάλα και ανεξάρτητα έθνη, όπως οι Λευκορώσοι και οι Τουρκμένοι, έχουν σήμερα την πατρική τους ως 2η γλώσσα, χρησιμοποιώντας την ρωσική ως καθομιλουμένη.

Από το 1599 μέχρι το 1850, υπήρχε ακόμα και ρωμαιοκαθολική επισκοπή Δραγοβιτίας/Dragobitia, μέχρι που εμπεδώθηκε ότι το παπικό δόγμα δεν θα βρει πέραση στην περιοχή, αφού οι Δραγοβίτες δεν την αφήνουν την Ορθοδοξία [των Ελλήνων και των Βουλγαρων].

http://static.pblogs.gr/f/546397-AD_1603_by_Hieronymus_Megiser.png


Σε πολύγλωσσον αντιπαραβολή λατρευτικής ρήσης του Γερμανού σοφού Ιερωνύμου Μεγίσρου, φαίνεται ο προσεταιρισμός των εθνωνύμων από σλαυικά έθνη,
ήδη από το 1603: η ελληνική Μακεδονία, και η ιλλυρική Δαλματία. Στην προσπάθειά τους ν'αποδείξουν την ευγενική καταγωγή τους, Δραγοβίτες άρχοντες καταφεύγουν στην οικειοποίηση χαρακτηριστικών από γειτονικά έθνη, π.χ το τοπωνύμιο Μακεδονία, και τον ορμώμενο λέοντα του δυναστικού οίκου του Σμίλετς της Βουλγαρίας. Πρόκειται δηλαδή για περίπτωση "γενεαλογικής μυθοπλασίας", γνωστή πρακτική για καινοφανείς οίκους αριστοκρατών που αγωνιούν να δικαιολογήσουν έτσι την ανωτερότητά τους.

Τρανταχτό παράδειγμα αποτελεί ο ισχυρισμός του φραγκικού οίκου των Μεροβίγγειων ότι προήλθε από τον Ιησού και τη Μαρία Μαγδαληνή. Εκπρόσωποι της αρμενο-ρωμέικης/
χαϊχου-ρουμ αριστοκρατίας η οποία διαμορφώθηκε σταδιακά, συγχρόνως με την ανάκαμψη της Ρωμανίας (9ος-10ος αι), επίσης διέπρεψαν στη γενεαλογική μυθοπλασία. Η τεχνική είναι απλή. Καλλιεργείς το ψέμα σου, κι αν πιάσει, έπιασε.



http://static.pblogs.gr/f/546410-Dragobities_bulgarian_lion.png


http://static.pblogs.gr/f/546411-1Coat_of_Arms_of_Macedonia_from_Stemmatographia_by_Hristofor_Zhefarovich_%281741%29.jpg



Οι σύγχρονοι Σλαβομακεδόνες λυσσάνε γιατί είναι πιο ημιμαθείς και βλαμμένοι από Ελληναράδες. Η γραμμή τους είναι η εξής:

  • -- Δήθεν ότι οι Μακεδόνες ήταν διακριτό έθνος από τους υπόλοιπους αρχαίους Έλληνες. Έτσι οι Σκοπιανοί καμαρώνουν ...ως "Βάρβαροι", που υπήρξε ο δημοφιλής υποτιμητικός επιθετικός προσδιορισμός αντι-φιλιππικών Αρχαίων Αθηναίων δημαγωγών για τον Φίλιππο Β΄ και τον λαό του.
  • -- Δήθεν ότι υπάρχει «Ιστορική Συνέχεια» μεταξύ Μακεδόνων και Σλαβομακεδόνων, ...ακόμα και αν δεν έχουν καμμία σχέση γλωσσικά!
  • -- Αντιθέτως [και παραδόξως], δήθεν ότι οι Αρχαίοι Έλληνες υπήρξαν απόγονοι (DNA και τα ρέστα..!) υποσαχάριων Αφρικανών...
  • -- ...αλλά και να μην ήταν [απόγονοι υποσαχάριων Αφρικανών], δεν έχει καμμία σημασία (!) αφού δήθεν εμείς οι Έλληνες ΔΕΝ έχουμε «Ιστορική Συνέχεια», λόγω υψηλών επιμειξιών με άλλα έθνη, ...παρόλο που μιλάμε γλώσσα που προέρχεται από την Αρχαιότητα.. .   . 
image001.gif

Σαθρά επιχειρήματα εσωτερικής κατανάλωσης, που άνετα αντικρούονται διεθνώς. Αυτό που δεν αντιμετωπίζεται εύκολα, είναι το brandname "Macedonia". Και στο θέμα αυτό, η Ελλάδα έχει ήδη ηττηθεί.. Για την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ζήτημα δεν υφίσταται επίσημα. Οι περισσότερες χώρες της Οικουμένης αποκαλούν την υπόδικο χώρα ως F.Y.R.O.M. (Macedonia), ή ως Macedonia (FYROM). Σε αντιδιαστολή με τα εσωτερικής κατανάλωσης ινάτια και δογματικές κορώνες της GR (--> Greece), η παρούσα τακτική της ΜΚ (--> FYROM), έγγυται πια στην αποτελεσματικότατη αφαίρεση της παρένθεσης από την υπάρχουσα ονομασία! 

Βαριεστημένες από το όλο ζήτημα, μία, μία οι χώρες της παγκόσμιας κοινότητας εγκαταλείπουν το (FYROM), και διατηρούν το MacedoniaΟ Κόσμος το'χει τούμπανο, και οι δικοί μας ταγοί (ακαδημαϊκή κοινότητα, υπουργείο Εξωτερικών, ΚΥΣΕΑ, ΕΥΠ), ..κρυφό καμάρι!     



Originally, Macedonians were an achaean greek tribe from Pieria, MAKEDNOI, that overran Hemathia, where they mixed with the indigenous Phrygians, evolving into "Macedonians", while a branch prefered to move southwards, becoming "Magnetes". These events occurred between the 13th c – 8th c BC. Macedonians greatly expanded their rule to include the entire historical Macedonia, between the Persian campaigns in Europe, and the death of Philip II (early 5th c – late 4th c BC). The glory that was Macedonia, introduced Hellenism into the Hellenistic Era (conventionally 323-31 BC, actually 4th c BC – 3d c AD). However, the Republic of Rome took over the Hellenistic states, including mighty Macedonia. As time passed by, all of the Hellenes (Greeks) came to be called: “Romei”, “Romani”, “Romii”.

Any later use of the term “Macedonia”, refers to fancy revivals of a brilliant brandname.

Specifically:
· Macedonian Dynasty of Ρωμανία (Romeo-Armenian) 9th c – 11th c AD
· Cometopuli Dynasty of Bulgaria (Slavic, but of Armenian background) 10th –11th c AD
· arkhon & patrician Nikolaos Nikolitz (Romeo-Dragovite) 10th – 11th AD
· arkhon Dobromir Chrysos (Romeo-Dragovite) 12th c AD
· emperor Constantine Tikh of Bulgaria (Dragovite) 13th c AD
· Houses of Ohmucevic and Scoroevic (Dragovite) 16th c AD onwards
· Makedonomakhoi (= Macedonian Fighters) early 20th c AD

As for the so called "slavic Macedonians", 
the modern descedants of the Dragovichi nation, they firmly, although somewhat paradoxically, insist to be called "Macedonians", and claim to be descended from an ancient greco-phrygian tribe, the Makedonae, but nevertheless owe nothing whatsoever to anything greek (Mycenean or Achaean, Hellenic, Romean or Romaniotic, & neo-Hellenic).

Since the dawn of Time, Greeks had always been of mixed stock! Modern Greeks owe a lot to their partner-nations in both the Byzantine (= Romania) and the Ottoman (= Rum Turkiye) Empires, even though they claim direct descent from the Classical Greeks. Before the national "awakenings" of the 19th c AD, and the establishment of the neo-Hellenic State, Greeks called themselves "Romioi" and welcomed for example Arvanites (Albanians), Mardaites (Syrians) and Dragovites (slavic Macedonians) as their own people. Further back in time, during their Hellenistic period (4th BC - 3d AD), Greeks welcomed members of ANY nation, as they came up with the notion of true Cosmopolitanism. Classical Greeks (8th - 4th c BC) had been more exclusivist. Yet many nations mingled with those very Greeks. Even among the xenophobe Scythians, formed the greco-scythian tribes of the Callipedae, also the Gelonoi, who flourished in a city-state, deep in the land of the proto-Slavic nation of the Voudinoi. 

It should be noted that even the Classical Greeks were formed from the mixture of, at least, seven distinct nations: 
  • Achaeans (proto-Greeks, kin to the proto-Phrygians: ΑχαϊFοί, or Ahhuava, or Akhaivassa), 
  • Danaoi (greco-semitic), 
  • Pelasgoi (Indoeuropean or Arioeuropean, kin to the Hittites), 
  • Leleges (Indoeuropean, kin to the Luwians), 
  • Telkhines (Cycladic Civilisation), 
  • Cretans (hamitic, kin to the ancient Garamantes, and modern Berbers, like the Tuaregs, or simply paleo-european), and the
  • Tyrrhenians (migrant group into the Aegean, kin to the Rasenna, the Etruscans). 
From these nations of the Aegean, only the Achaeans can be called genuine greek or proto-hellenic. Yet, long after the formation of the Classical Greeks, people from nations like the Philistines, the Israelite Dan tribe, the Elymians, the Tartessians & Turdetani, the Etruscans, the Cilicians, the Lydians, the Carians, even the Phoenicians, loved to indulge in the greek culture, as they believed that their origins derived from the non-greek nations of the Aegean that eventually had contributed to the creation of the Classical Greeks, the Hellenes...