Ρωμιοσύνη‎ > ‎9ος αι‎ > ‎

Ρωμανία & Ρωμιοσύνη

https://sites.google.com/site/evdaemonia/skopos/constantine.jpg
άγαλμα στο Γιορκ (York, αρχ. Εβόρακον, η έδρα του καίσαρος της Δύσεως)


https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif


The ab origin derogatory use of the terms «Byzantine Empire» & «Byzantine», starts since late 16th and early 17th c., by historians of the Bourbons and of the Habsburgs, in an effort to downgrade the legacy of the Orient, in order to stress the value of their own monarchs. It kinda reminds me of the Arnor vs Gondor controversy, in the Lord of the Rings, with Arnor as the Occident, and Gondor as the Orient [a true line of kings, those of the -alas!- fallen Arnor, versus a line of ..mere stewards that did however actually rule in Gondor]! The use of «Byzantine Empire» & «Byzantium» reached it's finest degree of mockery in Edward Gibbon's work, the biased 18th-c Englishman writer of the «Decline & Fall of the Roman Empire». 

However, «Byzantium», and the like, is the apparent neologism, and it will remain so. Let's presume that our youth, some bunch of mad rulers, or the freakin' €uro-kommissars, alter the name of the star in our planetary system, beginning to refer to it, e.g as the «Cello» or the «Violoncello». Even if the trend catches up, and it probably will, in less of a generation, that won't change the fact that up until -at least- 2016, this star did come by it's old names, as «the Sun/Sol/Sonne/Ήλιος» and so on.. 

Now apply the «Violoncello» metaphor to «Byzantium»

https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif


https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif

Η ατυχήσασα Αυτοκρατορία των Ρωμιών θα αναβαπτιστεί "Βυζαντινή" από ιστορικούς των οίκων των Αψβούργων και των Βουρβώνων, κατά την διάρκεια του 16ου αι, για να μειώνεται, ώστε να τονίζεται το μεγαλείο των δικών τους δυναστειών, ως συνέχεια της Φραγκικής Αυτοκρατορίας, της Γερμανικής, αλλά κυρίως ως 
συνέχεια της αυθεντικής, της αρχαίας Ρώμης.

Δηλαδή "Βυζαντινή Αυτοκρατορία / Βυζάντιον" ήταν, είναι, και θα είναι ο νεολογισμός του όλου ζητήματος, είτε το θέλουν μερικοί ανιστόρητοι, είτε όχι. Μπορεί ν’αλλάξει τροπάρι η νεολαία, και ν’αρχίσει ν’αποκαλεί το άστρο του πλανητικού μας συστήματος, π.χ «Βιολοντσέλο». Πιθανότατα και να καθιερωθεί αυτός ο όρος σε λιγότερο από μια γενιά. Όμως, αυτό δεν θ’αλλάξει το γεγονός ότι τουλάχιστον μέχρι το 2016, αυτό το άστρο αποκαλούνταν «Ήλιος».

https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif

"Ρωμανία" ονομάζεται η επικράτεια της Ρώμης, τουλάχιστον από την εποχή των Ιλλυριών ιμπερατόρων και μετά, ίσως δε και από την εποχή που κυβερνά ο καρχηδονιακός οίκος των Σεβήρων, ο οποίος και πρωτοξεκινά την αποκέντρωση της εξουσίας, από την κοσμοκράτειρα πόλη, Ρώμη, προς την κατακτημένη περιφέρεια, που μεταξύ άλλων περιλαμβάνει και τον Ελληνισμό

Βασική διαφορά ανάμεσα στην ρεπουμπλικανική αυτοκρατορική Ρώμη

και την μεταγενέστερη δεσποτική χριστιανική Ρωμανία, αποτελεί η έλλειψη 

πολεμικού πόθου και επεκτατικότηταςόσον αφορά την Ρωμανία

Έφη σχετικώς ο Λέων Στ' ο Σοφός:Πράγματι, ελάχιστοι Ρωμιοί αυτοκράτορες επιχειρούν ν'αποκαταστήσουν το Ρωμαϊκό Μεγαλείο, ξεκινώντας από την έκταση της επικράτειάς τους: Βασικά, ανάκτηση/reconquista, επιδιώκουν μονάχα:

  ✯  ο Λέων ο Μακέλης,  
  ✯  ο Αναστάσιος,
  ✯  ο Ιουστινιανός,
  ✯  ο 
Μαυρίκιος
  ✯  η Ειρήνη Σαρανταπήχαινα,
  ✯  ο Νικηφόρος,
  ✯  ο 
Βασίλειος Β' Πορφυρογέννητος (μαζί και οι ..μπαμπάδες του, Νικηφόρος Β' Φωκάς και Ιωάννης Τσιμισκής),
  ✯  ο Ιωάννης Β' (
Καλογιάννης) Κομνηνός,
  ✯  ο Μανουήλ Κομνηνός και 
  ✯  ο Ιωάννης Γ' Δούκας Βατάτζης (
Καλογιάννης Γ', ο Άγιος Ιωάννης ο Βατάτζης Ελεήμων). 

Επίσης, σε αντίθεση με την πάγια πολιτική της δημοκρατικής και της πρώιμης αυτοκρατορικής Ρώμης, η Ρωμανία δεν επιδιώκει την υποταγή όλων των λαών της Οικουμένης, αν και διατηρεί ως προτεραιότητά της, τον προσηλυτισμό τους στην ορθή Πίστη. Άλλωστε η αυτοκρατορική διπλωματία αντιμετωπίζει τα κράτη της Οικουμένης ως μιαν ευρεία "οικογένεια", και μάλιστα ανεξαρτήτως θρησκευτικών πεποιθήσεων, αλλά και ανεξαρτήτως από τις -ούτως ή άλλως επίκαιρες- συμμαχίες της στιγμής. 

Π.χ. ο κ[αί]σαρ --> τσάρος (αρχικά χάνος αλταϊκά, ή κνυάζ σλαβικά) της καθ'ημάς Βουλγαρίας που σταθερά θεωρείται "γιος" του αυγούστου -αυτοκράτορα της Ρωμανίας, από τους χρόνους του πρώτου Χριστιανού ηγεμόνα της Βουλγαρίας, Βόγορι ή Μπόρις, βαπτισθέντα Μιχαήλ (κνυάζ Борис -Михаил, 852-889) το 864, προς τιμήν του πνευματικού του -όσο και διπλωματικού του- πατέρα, βασιλέως αυτοκράτορος, Μιχαήλ Γ' του "Μεθύσου" ([842] 856 - 867). Πάντως ειδικά το 864, ο γενναιόδωρος νονός παραχωρεί στον φιλιότσο του, την κυριότητα της Ζαγορίας, σκλαβηνία επί της βουλγαρο-ρωμαϊκής μεθορίου, ακριβώς νότια από την οροσειρά του Αίμου.

Εξαιρέσεις στην ομοιογένεια της διοικητικής οργάνωσης της Αυτοκρατορίας, αν και όχι παράταιρες, αν ληφθεί υπόψιν η φεντεραλιστική αποδοχή της συνεισφοράς έτερων ηγεμόνων και πολιτειών,
όπως π.χ υπήρξαν οι "εθνάρχες" των ελληνιστικών βασιλείων, οι "πελάτες" της δημοκρατικής Ρώμης, οι "φοιδεράτοι" της αυτοκρατορικής Ρώμης, και οι "..εταίροι" της παρούσας Γερμαν€υρώπης.:

~οι πολιτείες (συνήθως δουκάτα)~
http://static.pblogs.gr/f/536272-Balkans%20925.png
  • της Σαρδηνίας (ιουδικάτα ή αρχοντάτα)
  • της Νεαπόλεως (Νάπολι, 661-1137 [1647-48]),
  • της Βενετίας (726-1124 [1797]),
  • της Συρρεντού (Σορρέντο, 839-1137),
  • της Γαέτης (Γκαέτα, 839-1140),
  • της Αμάλφιδος (Αμάλφι, 958-1137),
  • της Αγκώνας ( ~1000-1203),
  • της Ζάρας (αρχ. Ιάδειρα, σημ. Ζανταρ, 1060-1203 [1409]),
  • της Ραγούσας (σημ Ντουμπροβνικ, ~ 867-1203 [1807]),
  • της Μονεμβασιας (583-1248), και
  • της Περατείας (αρχ. Ταυρική, κατοπινή Κριμέα):
    • οι Χερσωνίτες στη δυτική και νότιο Κριμέα, με έδρα την Χερσώνα (αρχ. Χερσόνησος, 422 π.Χ):
      • Δημοκρατία, επικεφαλής της Ταυρικής Πενταπόλεως (Χερσόνησος, Ολβία, Κερκινίτις, Τύρας, Βορυσθένης), 4ος π.Χ κι εξής.
      • Οικειοθελής ένταξη στην σφαίρα επιρροής του βασιλέως του Πόντου, Μιθριδάτου Στ' του Ευπάτορος, 108 π.Χ κι εξής
      • η επιρροή των Γότθων της Οίας (σημ Ουκρανία) εξασθενεί την ρωμαϊκή εξουσία στην περιοχή, 250-375 μ.Χ., με τους Έρουλους να καθιστούν τα λιμάνια της Κριμέας ορμητήρια για τις επιδρομές τους στο Αιγαίο περί το 267 μ.Χ.
      • Οι Ρωμαίοι και οι Ούννοι ανατρέπουν σταδιακώς την γοτθική επιρροή επί της Ταυρικής, 343-375 μ.Χ.  
      • Δημοκρατία με επικεφαλής έναν "πρωτεύοντα", αιρετό άρχοντα. Αν και η Χερσών παραμένει ανεξάρτητος πολιτεία, από το 839 καθιερώνεται και η παρουσία αυτοκρατορικού αντιπροσώπου, που διοικεί τα Κλίματα (Περιοχές) ως στρατηγός του θέματος των Κλιμάτων [που καταχρηστικώς μονάχα αποκαλείται της Χερσώνος]. Ως πρώτος στρατηγός των Κλιμάτων διορίζεται ο πρωτοσπαθάριος Πετρωνάς Καματηρός από την Παφλαγονία, ήδη με επιτυχημένη προϋπηρεσία ως σπαθαροκανδιδάτος σ'αυτά τα μέρη, π.χ ως ο οικιστής του Σαρκελ, οχυρής πόλεως βαθιά μέσα στην Χαζαρία με μόνιμη παρουσία αγήματος 300 Ρωμαίων φρουρών. Κλίματα (Περιοχές) ονομάζονται οι πόλεις: i. Φόρος/Φόριον, ii. Αλώπεκα/Αλώπηξ/Αλούπκα, iii. Καυλίτα/Γιάλτα, iv. Αλούστον/Αλούστα/Λούστα, v. Σογδαία/Σολδαία, vi. Κάφφα/Κάφα, πόλεις δηλαδή κείμενες στη νότιον ακτή της Κριμέας, ανατολικά από την [ανεξάρτητον] Χερσώνα, και μέχρι τα σύνορα με τους Βοσπορίτες, που συνήθως ήταν στην Κάφφα (αρχ. Θεοδοσία), αν και ενίοτε έφταναν μέχρι το Κυβερνικόν (αρχ. Κιμμερικόν).    
      • Η πόλη Χερσών αλώνεται από τους Μογγόλους το 1299. 
      • δεσποτάτο, δεσποτάτον της Γοτθίας ή Θεοδώρου, 1332-1475. http://static.pblogs.gr/f/543281-The_Empire_1025.png
    • αλλά και οι ανταγωνιστές των Χερσωνιτών, οι Βοσπορίτες, στο Κουμπάν και την ανατολική Κριμέα (συνήθως ανεξάρτητο βασίλειο από το 480 π.Χ)
      • χαζαρικό προτεκτοράτο, 600-969, με έδρα την Φαναγόρεια.
        • ρωσικό πριγκιπάτο, 980-1223, με έδρα τα Μάταρχα/Matrecha/Ταμάταρχα/Τμουταρακαν.
        • ρωμέικο αρχοντάτο, 969-1222, με έδρα την Σογδαία (Σουγδαία).  
      • μογγολική λαίλαπα,  1223-1238
      • ποντιακή κτήση, 1238-[1266] 1275, με έδρα τον Βόσπορο (αρχ. Παντικάπαιον, σημ. Κέρτς).
      • σελτζουκική κτήση, 1222-38, με έδρα την Σογδαία/Σουγδαία.
      • βενετσιάνικη κτήση, 1258-61με έδρα την Σουγδαία.
      • γενοβέζικη αποικία, 1266 [1275]-1475, με έδρα την Κάφφα (Θεοδοσία/Φυοντοσία).

~και τα αρχοντάτα 
(κατά τι πιο αυτοτελή, που αναβαθμίζονται σε ρηγάτα)~
  • της Αβασγίας (Αμπχαζία + Αμπαζινία, αρχικά αρχοντάτο, αλλά από τα τέλη του 8ου αι, βασίλειο),
  • της Χροβατίας (Κροατία)
  • της Παγανίας ή Αρεντανίας
  • της Χουμ ή Ζαχλουμίας,
  • της Trebinje/Τερβουνίας,
  • της Διοκλειας, η κατοπινή Ζέτα, το μεταγενέστερο ΤσέρναΓκόρα/Μαυροβούνιο,
  • της Ρασκίας, η κατοπινή Σερβία/Σερβλία,  
  • αλλά και το σιιτικό ισλαμικό αμιράτο του Χαλεπίου, στην Συρία (οι δυτικοί Χαμδανίδες962-1015/16, και οι Μιρδασίδες, 1031-57, μέχρι την κατάκτηση της περιοχής από τους Φατιμίδες), 
  • και το σουνίτικο ισλαμικό αμιράτο της Άμιδας, στο Κουρδιστάν / Κερταστάν (Μαρουανίδες11ος αι).
Υπό την επιρροή και του δυτικόφερτου φεουδαλισμού, αυτή η φεντεραλιστική αντίληψη της συνύπαρξης του αυτοκράτορα με άλλους ηγεμόνες, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, διπλωματικούς του "συγγενείς", θα ενταθεί στα τελευταία χρόνια της κυρίαρχης Ρωμανίας, ακόμα και με τους πιο σπουδαίους ηγέτες της εποχής, δηλαδή τους: Ιωάννη Β' Κομνηνό (Καλογιάννης Α'), Μανουήλ Α' Κομνηνό, Ιωάννη Γ' Δούκα Βατάτζη (Καλογιάννης Β'), και Μιχαήλ Η' Παλαιολόγο. 

1159: ο αυτοκράτωρ Μανουήλ Κομνηνός καθιστά βασσάλον 
τον Ιταλονορμαννό πρίγκηπα της Αντιοχείας, Ρεϊνάλδο των Χωτβίλ/Άλταβιλλα, 
ο οποίος απεικονίζεται εδώ να ιπποκομεί συμβολικά το αυτοκρατορικό άτι.  
https://sites.google.com/site/evdaemonia/bibliography/manuel_I.jpg

https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif

Χαρακτηριστικό παράδειγμα του πως εννοούνταν η Ρωμιοσύνη, αποτελεί ένα Στρατηγικόν από το δεύτερο μισό του 11ου αι, και συγκεκριμένα το βιβλίο που γράφει επιφανές μέλος του οίκου των Κεκαυμένων, απευθυνόμενο στους νεαρούς άρρενες του οίκου του (στην ουσία ψευδο-Στρατηγικόν, ένεκα που δεν αποτελεί εγχειρίδιον πολέμου. Μέσα αναγγέλλεται και η συγγραφή αντίστοιχου βιβλίου για τις νέες της οικογενείας, αν και δεν έχει σωθεί, ή γραφτεί)

Ο συγγραφέας είναι αρμενικής και σλαβικής καταγωγής (η Θεσσαλία είχε και Ζαγορίτες, Σαγουδάτες & Βελεγεσίτες τότε), με πλήρη επίγνωση του γενεαλογικού του δέντρου, το οποίο και καταγράφει στο βιβλίο του (Κεκαυμένος <-- Κιχάτζι <-- Κιζάτζι, Νικολιτζάς <-- Νίκολιτς, Πολεμάρχιος, Μάιος). Αυτό δεν τον εμποδίζει από το να γράφει στα ελληνικά, και με την κάθε ευκαιρία, να δηλώνει υπερήφανος Ρωμαίος/Ρωμιός (περήφανος και για την γενέτειρά του, Λάρισα)! Μας δίνει να καταλάβουμε ότι αυτό που σήμερα εμείς ονομάζουμε εθνική συνείδηση προσδιοριζόταν με εντελώς άλλα κριτήρια από τα νοσηρά, παρωπιδικά και μίζερα του 19ου-20ου αι, και βέβαια δεν υφίσταται οιανδήποτε σχέση με φυλετική καταγωγή

Σύμφωνα λοιπόν με τον Κεκαυμένο, ο Ρωμαίος οφείλει να πληροί δυο βασικές προϋποθέσεις: 
  • να είναι Χριστιανός 
  • να βρίσκεται υπό την υπηρεσία του αυτοκράτορα
Βέβαια τα στοιχεία που έχουμε για τα δημογραφικά της Αυτοκρατορίας συνηγορούν στο ότι αυτή η των Ρωμαίων Βασιλεία ενώνει τα έθνη με τους θεσμούς της, την πολιτισμική ωφέλεια, και την υλική ευημερία, παρά, και όχι λόγω της ενιαίας θρησκείας! Δηλαδή όπως υπάρχουν ποικίλα έθνη, υπάρχουν και ποικίλες λατρείες και δοξασίες.

Πάντως δεν πρέπει να συμπεραίνουμε εσφαλμένα ότι ο διαφορετικός τρόπος του προσδιορισμού αυτού που σήμερα ονομάζουμε εθνική ταυτότητα, αλλάζει την έννοια της πατρίδας ή μειώνει την αγάπη του Ρωμιού για τον τόπο του. Αντίθετα, ο ίδιος ο Κεκαυμένος συμβουλεύει "να μην φοβάσαι τον θάνατο, αν είναι να πεθάνεις για την πατρίδα και τον αυτοκράτορα".             

Ο λιτός Κεκαυμένος διατηρεί την 
πίστη του στον Χριστό, την αφοσίωσή του στους θεσμούς (ήτοι ο βαcιλεύς αυτοκράτωρ), και την περηφάνια του για το ότι είναι Ρωμαίος (π.χ. σε σύγκριση και σε αντιπαράθεση με τους νομάδες ..Βλάχους της Θεσσαλίας, παραδόξως!), παρ'όλο που γράφει σε μιαν εποχή κατά την οποία, την μεγάλη ακμή της Ρωμιοσύνης, την διαδέχεται απότομα παρακμή, με φαινόμενα κακοδιοίκησης και αποσύνθεσης, εσωτερικές διενέξεις και ανίκανους αυτοκράτορες. Όσο κι αν δεν μπορεί να γνωρίζει το μέγεθος των συνεπειών, ο συγγραφέας έχει συνείδηση της κατάστασης, παρά τον απλοϊκό τρόπο με τον οποίο εκφράζεται. Και όμως, 
την φιλοπατρία του ο Κεκαυμένος την συσχετίζει -αν όχι ταυτίζει!- με την προσήλωσή του στον αυτοκράτορα, παρ'όλους τους κλυδωνισμούς στην διαδοχή! 


πηγή/source

Η φιλοπατρία του Κεκαυμένου δεν μπορεί ν'αμφισβητηθεί, παρ'όλο που ο ίδιος αναφέρει ότι ο
Αρμένιος "
πάππος" του, "έγινε Ρωμαίος", ενώ πρωτύτερα είχε διατελέσει "τοπάρχης του Τοβίου", όπου ως "τοπάρχης" εννοείται ο μη-Ρωμιός ηγεμόνας προτεκτοράτου, "ξένος" όσο και οι "εθνάρχες" της Ελληνιστικής Εποχής, και οι "φοιδεράτοι" της Ρωμαϊκής Εποχής. Μάλιστα, ο παππούς του Κεκαυμένου περιγράφεται και επί λέξει από τον εγγονό, ως "εχθρός της Ρωμανίας"! Αλλά και ο Σλάβος παππούς του Κεκαυμένου έγινε Ρωμιός, χωρίς αυτό να αποτελεί δεδομένη, νομοτελειακή κατάληξη: Για χρόνια η Θεσσαλία αποτελούσε μεθόριο προς την Βουλγαρία των Κομητόπουλων, αργότερα δε κατέστη και ζωτικός χώρος του στασιαστού Αλουσιανου. Ο Κεκαυμένος καμαρώνει και για τον "παππού του τον Νικολιτζά", άνθρωπο του τσάρου Σαμουήλ, που όμως προσχωρεί στην υπηρεσία του αυτοκράτορος Βασιλείου Β'. 

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/8b/First_Bulgarian_Empire_(976-1018).png
η επικράτεια των Κομητόπουλων, 
πριν η στάση τους κατασταλεί από τον Βασίλειο Β' Πορφυρογέννητο 

Ο ίδιος ο Κεκαυμένος θα καταστεί βέστης (ανώτατος αξιωματούχος)δούκας [του θέματοςτης Ελλάδος [με έδρα την Λάρισα], ενώ θα διατελέσει και δομέστικος των Εξκουβίτων [τμήμα των περίφημων αυτοκρατορικών ταγμάτων, σταθμευμένο στην Ελλάδα], αν και αργότερα θα αρκεστεί απλά ως επικεφαλής των Βλάχων της Ελλάδος (στρατιωτικό σώμα), αδιαμαρτύρητα γι'αυτόν του τον υποβιβασμό, όπως τονίζει στο βιβλίο του. 

https://kamateros.files.wordpress.com/2016/07/anatolian__armenian_cross.png


ένας λίγο προγενέστερος συντοπίτης του Κεκαυμένου, ο Ιωάννης Πρόξιμος, 
που απεικονίζεται με πολυτελή ενδύματα, με κλιβανωτή θωράκιση, 
αλλά και με [και]σαρίκι[ον]ως ο χορηγός του βαρυτίμου "Ευαγγελίου της Αδριανουπόλεως".
Υπήρξε Ορθόδοξος Χριστιανός Αρμένιος αξιωματούχος της Ρωμανίας, 
ως πρωτοσπαθάριος (+1007).


Μέχρι τους διωγμούς, την γενοκτονία και τις μεταναστεύσεις του 20ου αι,
θα επιβιώσουν στην Ανατολία και Χαϊχου-Ρουμ (= Αρμενο-Ρωμιοί), δηλαδή Αρμένιοι Χριστιανοί του Ορθοδόξου Δόγματος. 
Με το πέρασμα των αιώνων αυξάνεται συνεχώς η συμβολή των Αρμενίων και η σημασία της γλώσσας τους στην Ρωμανία. 
Έτσι θα κατακλύσουν δημογραφικά την Ανατολία αφομοιώνοντας έθνη όπως οι Κομμαγηνοί, οι Καππαδόκες και οι Ίσαυροι.


https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif
http://static.pblogs.gr/f/545779-10997993_1028650623831021_5227478722390180451_n.jpg



Όρθιος λέων σε χρυσό σφραγιδοδακτύλιδο που
χρησιμοποιεί αυτοκρατορικός αξιωματούχος,
και συγκεκριμένα ένας cεβαστός βεcτιαρίου







Ο κατεξοχήν αντιγραφέας της Ρωμανίας, η Βουλγαρία, αντιγράφει τα πάντα, π.χ τον όρθιο λέοντα, την Χριστιανοσύνη, την Μανιχαιοσύνη, την Ρωμιοσύνη, το Αλληλέγγυον, με την σιγουριά "ναι αλλά εμείς το εφαρμόζουμε καλύτερα"!

http://static.pblogs.gr/f/545543-conjecture_flag_of_Bulgaria_in_13th_century.jpg
το φλάμπουρο της δυναστείας Ασεν/Ασάν (1187-1280),
που θα επιχειρήσει να στήσει νέα αυτοκρατορία στον βουλγαρικό τομέα της Ρωμανίας,
αντιγράφει τα πάντα, με την σιγουριά "ναι αλλά εμείς το εφαρμόζουμε καλύτερα", π.χ το Αλληλέγγυον..!
Η δυναστεία των Ασάν είναι ιδιαιτέρως δημοφιλής ανάμεσα στους λατινόφωνους, τους σλαυοφώνους,
τους τουρκόφωνους (Κουμάνοι και Ούζοι), όπως και στους ελληνόφωνους κατοίκους της περιοχής
(
σε Αιμιμόντο και Ποντική Ακτή), λόγω της Ευνομίας και της Δικαιοσύνης
που συνήθως χαρακτηρίζει την διακυβέρνησή της.

http://static.pblogs.gr/f/546670-Bulgarians_vs_Emperor.png

Ο Ελληνισμός κληρονόμησε το μεγαλείο της Ρώμης, την Ρωμιοσύνη, όπως και οι Γάλλοι/Φράγκοι κληρονόμησαν την παρακαταθήκη της κραταιάς σαλικής/φραγκικής δυναστείας των Μεροβιγγείων (457-751)! Αρχικά οι Φράγκοι αποτελούν δυναμικό συνασπισμό δυτικών γερμανικών φυλών, που φεντεραλίζονται υπό την συσπειρωτική ηγεσία της φυλής των Σαλιων: Βρούκτεροι, Ουσιπέτες, Σύγαμπροι, Τέγκτεροι, Χάμαβοι, Χάττοι ή Χαττουάριοι, όπως και οι ρωμανίζοντες, αλλά ουχί λατινόφωνοι Αγκριβάριοι, Αμψιβάριοι, Ούβιοι και Τούγκροι, αλλά και οι κελτικού υποβάθρου Βαταβοί..! Αυτοί οι πρώιμοι Φράγκοι κυριαρχούν, σταδιακά (358-768), στην προ πολλού ρωμαιοκρατούμενη Γαλλία (ο ρωμαϊκός τομέας των κελτικών χωρών). Όμως, διαχρονικά στην Γαλλία θα μεταφερθεί περισσότερο το όνομα Φραγκία/France, και όχι η γλώσσα, ή η εθνική σύσταση!

Αντίστοιχα λοιπόν, και οι λαοί της Ανατολικής Μεσογείου διατηρούν περήφανοι το όνομα Ρώμη και Ρωμανία, αν και δεν χρησιμοποιούν την λαλιά των Ρωμαίων! Για όσο καιρό υπήρξε αυτή «η ημετέρα πολιτεία που [και επισήμως] μοχθούσε για την κοινή ωφέλεια»ποτέ δεν έπαψε να ονομάζεται «Ρωμανία». Με ασφάλεια μπορεί να ειπωθεί ότι μέχρι και την τουρκική κατάκτηση της βενετσιάνικης Romagna το 1715, η καρδιά της γεωγραφικής περιοχής του αναχρονιστικά επονομαζόμενου «Βυζαντίου», ποτέ δεν έπαψε να ονομάζεται «Ρωμανία», τουλάχιστον στην λατινική γλώσσα. Για την ελληνική, δεν υφίσταται η ίδια βεβαιότητα, επειδή ο Ελληνισμός ήδη ταλαιπωρούνταν από γλωσσική διττότηταΑλλιώς μιλούσε ο λαός, και άλλα έγραφαν οι λόγιοι, που προτιμούσαν περιφραστικές περικοκλάδες του τύπου «η των Ρωμαίων Αγία και Φιλόχριcτος Βαcιλεία». Πάντως έχουν σωθεί κείμενα ελληνόφωνων αυτοκρατόρων με την ανεπίσημη αναφορά της επικράτειάς τους ως "Ρωμανία". 

Πρόκειται ακριβώς για την αποκαλούμενη "Βυζαντινή Αυτοκρατορία / Βυζάντιον", ονομασία που ήταν, είναι και θα είναι ο νεολογισμός του όλου ζητήματος, είτε το θέλουν μερικοί ανιστόρητοι, είτε όχι. (Μπορεί ν’αλλάξει τροπάρι η νεολαία, και ν’αρχίσει ν’αποκαλεί το άστρο του πλανητικού μας συστήματος, π.χ «Βιολοντσέλο». Πιθανότατα και να καθιερωθεί αυτός ο όρος σε λιγότερο από μια γενιά. Όμως, αυτό δεν θ’αλλάξει το γεγονός ότι τουλάχιστον μέχρι το 2014, αυτό το άστρο αποκαλούνταν «Ήλιος»). Η ατυχήσασα Αυτοκρατορία των Ρωμιών θα αναβαπτιστεί "Βυζαντινή" από ιστορικούς των οίκων των Αψβούργων και των Βουρβώνων, κατά την διάρκεια του 16ου αι, για να τονισθεί η συνέχεια της Γερμανικής Αυτοκρατορίας τους, με αυτήν της αρχαίας Ρώμης. Δηλαδή, με αυτοκρατορική ντιρεκτίβα των Αψβούργων, επιτεύχθηκε τότε κάτι παρόμοιο με αυτό που επιχείρησε να πραγματοποιήσει και η Ελλάδα των δεκαετιών ’90 και 2000, με την αποτυχημένη μετατροπή της π.Γ.Δημοκρατίας της Μακεδονίας σε "Σκόπια". 

Εν τούτοις, μέχρι την προπαγανδιστική "κίνηση ματ" των Αψβούργων και των Βουρβώνων, η Ρωμανία αποκαλείται ανελλιπώς με το ορθό της όνομα από όλες τις δυτικές πηγές. Η ονομασία επέζησε και του κατακερματισμού της Α
υτοκρατορίας (
Partitio Romaniae) που πραγματοποιήθηκε επί την ευκαιρία της Δ΄ σταυροφορίας.

Και φυσικά η συλλογική ονομασία των χωρών που διαδέχθηκαν την πάλαι ποτέ Αυτοκρατορία, άλλαξε μόνο όταν σταμάτησε η αυτοτέλεια ελληνικών, νεολατινικών/βλάχικων και σλαβικών κέντρων λήψεως αποφάσεων (ΚωνσταντινούποληΜιστράςΑνδραβίδα & Γλαρέντζα
Νεοπάτρα (Υπάτη), Άρτα, Γιάννενα & ΒόνιτσαΠρίστινα & Βουστρι,  Κωνσταντινούπολη Β΄ (Κιουστεντίλ)Βελιγράδι & ΚρούσεβατςΠρίλαπον/ΠερλεπέςΒιδίνιΤύρνοβοΚαρβούνα (Καβάρνα)ΤραπεζούνταΔώρονΣούτσιαβα/SuceavaΒουκουρέστι), δηλαδή όταν "η Ρωμανία επάρθεν" από τους "Τούρκους" κατακτητές. 


https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif


Πάντως, παρά την Τουρκοκρατία, συνεχίζεται ο ρωμέικος αυτοπροσδιορισμός των Ελλήνων, ενώ και το τουρκικό «Ρουμ Ιλί / Ρούμελη», με τον οποίο όρο οι Οθωμανοί αναφέρονται στην Βαλκανική Χερσόνησο, μπορεί κάλλιστα να μεταφραστεί ως «Ρωμανία». Οι Έλληνες αυτοαποκαλούνται Ρωμιοί, και είναι περήφανοι για τα περασμένα τους μεγαλεία, όπως προδίδουν οι όροι Ρωμηός ή Ρωμιός, και Ρωμηοσύνη ή Ρωμιοσύνη, που π.χ. χρησιμοποιούνται με φυσικότητα σε δύο επικά ποιήματα στην τουρκοκρατούμενη Κρήτη του 18ου αι

i. Το ένα έπος το έγραψε ο γερο Παντζελιώς, και αναφέρεται στην Επανάσταση του Σφακιανού εφοπλιστή & οπλαρχηγού Γιάννη Βλάχου (1770-71), του επονομαζόμενου και Δασκαλογιάννη.

ii. Το δεύτερο έπος το έγραψε ο Γιώργης Πάτερος, και αναφέρεται στην άλωση του πύργου του άρχοντα Ιμπραήμ Αληδάκη, περιβόητου Τουρκοκρητικού αγά στο Μπρόσνερο Αποκορώνου (1774). 


https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif


Δεν πρέπει να καταπλήσσει το γεγονός ότι οι Έλληνες των Νεώτερων Χρόνων έμειναν προσκολλημένοι στην ρωμαϊκή τους ταυτότητα, ενώ συγχρόνως απέρριπταν όρους όπως Ελληνισμός και Έλληνες. Η Ιστορία της Ανθρωπότητας, βρίθει από παρόμοια παράδοξα, τα οποία δεν προέρχονται απαραίτητα από υστεροβουλία ή ανακριβή ερμηνεία. Οι σύγχρονοι Γερμανοί ακόμα καμαρώνουν για το γερμανοπρεπές Τευτονικό Τάγμα, όπως και για το κραταιό βασίλειο της Πρωσίας. Δυστυχώς για τους Γερμανούς ακροδεξιούς, οι αρχικές φυλές των Άμβρων και των Τευτόνων, ήταν κελτικές, ήτοι γαλατικές, ενώ οι Πρώσοι ήταν ένα βαλτικό έθνος που αφανίστηκε από τους Γερμανούς, όχι μόνο μέσω εξολόθρευσης, αλλά και μέσω γλωσσικής αφομοίωσης. Όμως και άλλες ομάδες ανθρώπων που δηλώνουν περήφανα Γερμανοί σήμερα, ενίοτε δε και "καθαροί" Γερμανοί, αποτελούν προϊόν ..μίξης, π.χ. οι Βαυαροί/Βαβαροί, οι οποίοι σαφώς και αποτελούν αποτέλεσμα εκτεταμένης ανάμειξης γερμανικών με κελτικούς λαούς! 


http://static.pblogs.gr/f/532653-Germanic_tribes_750BC-1AD_-_Greek_version.PNG







η κοιτίδα/urheimat των Γερμανών,
και η εξάπλωσή τους εις βάρος γαλατικών, βαλτικών και μη-άριων εθνών, 750 π.Χ - 1 μ.Χ







http://static.pblogs.gr/f/532659-GERMANOI.png



η εξάπλωσή των Γερμανών,
600 π.Χ - 300 μ.Χ
















Σλαυική Γερμανία

Οι Γερμαναράδες μπορεί να καμαρώνουν για την καθαρότητα του έθνους τους, όμως απλά πλανώνται πλάνην οικτρά. Εκτός από την βαλτική φυλή των Πρώσων, προγονικές συνιστώσες των σύγχρονων Γερμανών, είναι και οι ακόλουθες σλαβικές φυλές:


  • Χεβέλλοι
  • Λούγιοι (σλαυο-γερμανική φυλή)
  • Μιλκενοι (πρόγονοι Γερμανών και Σόρβων)
  • Μάζουροι (πρόγονοι Πολωνών και Γερμανών)
  • Πομερανοί (εκσλαβισμένοι απόγονοι βαλτικών φυλών)
  • Πολάβοι (θα εκχριστιανιστούν & εκγερμανιστούν, παραδόξως κατόπιν ενεργειών του επίσης σλαβικού οίκου Νακο)
  • Πυρίτζανοι
  • Ράνοι
  • Σόρβοι (οι Λευκοί Σέρβοι, στην Σαξονία (μαργκραβάτο του Μάισσεν), υπό γερμανικοποίηση)


http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/c4/Altpreu%C3%9Fische_Landschaften_im_13._Jahrhundert.png
http://blog.myheritage.de/wp-content/uploads/2013/03/eroberungdesprussenlandes.jpg


Πάντως, ακόμα πιο ανάμεικτης καταγωγής από τους Γερμανούς, τόσο με υπόστρωμα από παλιούς λαούς της Ρωμανίας, όσο και με φυλετικές πινελιές από ΣλάβουςΟυράλιους & Αλτάιους, παρά τις "άρυες" εθνικές φαντασιώσεις τους, είναι και οι Αυστριακοί, που είναι γερμανόφωνοι Καραντηνοί, ενώ οι Καραντηνοί που παραμένουν σλαβόφωνοι, επίσης αλλάζουν όνομα λαμβάνοντας το αρχαϊκό συλλογικό όνομα "Σλοβένοι", ήτοι "Ελεύθεροι". Παράδειγμα αντίστοιχης εθνικής ψευδαίσθησης, δηλαδή με μια ιστορική αντίληψη παρόμοια στρεβλή με αυτήν των Αυστριακών, αποτελούν οι Δρογουβίτες, που εμμένουν σχιζοφρενικά τόσο στην καθαρότητά τους (ό,τι και αν εννοούν με αυτό), όσο και στην διεκδίκηση της κληρονομιάς των Μακεδόνων της Αρχαιότητας. 

https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif

Εν πάσει περιπτώσει, καθ'όλη την διάρκεια της ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι αυτοκράτορες -που συνήθως ανήκουν στο ελληνικό, ή σε φίλια με το ελληνικό, έθνη- διεκδικούν πεισματικά την Ρωμιοσύνη τους! Αυτή η εθνική μετατόπιση δεν είναι σπάνια στην Ιστορία της Ανθρωπότητας. Στην περίπτωση της Ρωμανίας, πραγματοποιείται βαθμιαία, εξαιτίας της μετακίνησης του κέντρου βάρους της Αυτοκρατορίας, από την Ρώμη στην Νικομήδεια και την Νέα Ρώμη, κατά τα τέλη του 3ου αι. Στην ουσία καταλήγουν να κυβερνούν την Αυτοκρατορία άνθρωποι που δεν κατάγονται από την Ιταλία, οι νεοκαρχηδόνιοι Σεβήροι και διάφοροι Ιλλυριοί, μεταξύ των οποίων και η δυναστεία του Κωνσταντίνου, οι νεο-Φλάβιοι. Απλά και ανώδυνα, λοιπόν, η Ρώμη κληροδοτεί στους λαούς την υπερηφάνεια για το μεγαλείο της, την ρωμιοσύνη της. 

Πάντως, υφίσταται συνέχεια, πολιτικήπολιτιστική, αλλά και θεσμική, από την εποχή των Σεβήρων μέχρι την εποχή των Παλαιολόγων! 
Οι αυτοκρατορικές υπηρεσίες, και η γραφειοκρατία τους, στηρίζουν ανελλιπώς τον εκάστοτε αυτοκράτορα των Ρωμαίων στο έργο του. Π.χ. το σκρίνιον των βαρβάρων, μια υπηρεσία πληροφοριών (όπως CIA, FBIMossad, κλπ), που διαχρονικά προμηθεύει την Αυλή της Κ/πόλεως με πληροφορίες σχετικά με την παγκόσμια πραγματικότητα, ζωτικής σημασίας για την άσκηση της αυτοκρατορικής πολιτικής. 


https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif

Όμως ύστερα από την τραγική αποδυνάμωση του 7ου 8ου αι, και την περαιτέρω εδαφική συρρίκνωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, θα προκύψει σφοδρή διπλωματική αντιπαράθεση, αρχικά μεταξύ Ρωμιών και Φράγκων κατά τον 9ο αι, και στη συνέχεια μεταξύ Ρωμιών και Σαξόνων (ατίθαση γερμανική φυλή που έχοντας ταλαιπωρήσει τον οίκο του Καρλομάγνου, αποσπά τελικά την κυριαρχία στην Γερμανία) τον 10ο - 13ο αι

Το ζήτημα για το οποίο φιλονικούν η Ρωμανία, πρώτα με την Φραγκία και στη συνέχεια με την Γερμανία ή Νιμιτζία ή Αλαμανία, είναι απλό: 
Ποιο κράτος αποτελεί την φυσική συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και ως εκ τούτου δικαιούται να κάνει χρήση του όρου "ιμπεράτωρ Ρωμαίων" ή "imperator Romanorvm", ως κληρονόμοι του DOMINIVM MVNDI της αρχαίας Ρώμης; 

https://sites.google.com/a/umich.edu/imladjov/maps/francia814a.jpg

800 μ.Χ:  Φραγκία (ρηγάτο Γαλλίας) - Ρωμανία (βασιλεία Ρωμαίων) - Αραβία (χαλιφάτο Αββασιδών, μπιλάντ αλ Ισλάμ)

Όλα ξεκινούν τα Χριστούγεννα του 800 μ.Χ, όταν ο πάπας Λέων Γ΄ χρίζει τον ρήγα των Φράγκων, Καρλομάγνο, 
ως "imperator_avgvstvs_Romanorvm" και ως "κυβερνήτη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας = Romanvm gvbernans Imperivm". 
O πάπας βγαίνει ούτως ή άλλως κερδισμένος: απλά ενισχύει το κύρος του, και την κοσμική του εξουσία.

Ομως ο Καρλομάγνος πασχίζει επίμονα για ν'αποδεχτεί η Aυτοκρατορία των Ρωμιών (Ρωμανία), ότι όντως είναι και αυτός "αυτοκράτωρ Ρωμαίων". Τελικά ο ιμπεράτωρ Μιχαήλ Ραγκαβής θα τον αναγνωρίσει ως ομόλογό του, με αντάλλαγμα την κυριότητα του δουκάτου της Βενετίας, αλλά ...χωρίς τον όρο "Ρωμαίων"!

https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif

Η ηγεμονία των Φράγκων ρηγάδων επί της Δυτικής Ευρώπης, σύντομα θα παρακμάσει, ενώ παράλληλα οι Ρωμιοί βασιλείς θα πασχίζουν για την ανάκτηση της Ιταλίαςόποτε μπορούν: 10ος - 12ος αι


972 μ.ΧΓαλλία (αναγεννημένο ρηγάτο Φραγκίας- Γερμανία (Νιμιτζία ή Αλαμανία) Ρωμανία (βασιλεία Ρωμαίων) - Αραβία (χαλιφάτο Φατιμιδών, μπιλάντ αλ Ισλάμ)

η Αλαμαννία/Γερμανία 
που στήνουν οι Λιουντολφιγκς 
(919-1024, οι Όθωνες), 
με πυρήνα την Φραγκονία/Franken, και την Σαξονία/Sachsen 

https://kamateros.files.wordpress.com/2016/07/reichsinsignien_die_kaiserkrone_des_alten_reichs.jpg

τ'αυτοκρατορικά κοσμήματα των Σαξόνων Λιουντολφιγκς

Τις αξιώσεις των Φράγκων ρηγάδων, όμως, θα τις επαναφέρουν οι ρηγάδες της Γερμανίας, ο σαξονικός οίκος Λιουντολφιγκς (919-1024, οι Όθωνες).
Ναι μεν η Ρωμανία του Νικηφόρου Β' (963-69αντιμετωπίζει με σχετική επιτυχία και την Βουλγαρία, το ζόρικο διπλωματικό της «τέκνον», αλλά ψυχραίνονται οι σχέσεις της με την Γερμανία. Είναι που με τον αέρα του νικητή, ο πολεμιστής αυτοκράτορας καυχιέται στον εριστικό Λιουτπράνδο, πρεσβευτή του κατά τι ισχυροτέρου Γερμανού ομολόγου του, του Όθωνα Β', ότι «navigatio mihi est», ήτοι «η ναυσιπλοΐα μου ανήκει».

http://www.watch-around.com/uploads/tx_rectowatch/img-gerbert-4_02.jpg










                             
Όθων Β΄ & Θεοφανώ Σκλήραινα



ρηξ Αλαμανών και ιμπεράτωρ Δύσεως, Όθων Γ'









Τελικά, η μπλόφα έχει αίσιο τέλος
το 962, με τον γάμο του Όθωνος Β΄(973-983), με την Θεοφανώ, κόρη του Κωνσταντίνου Σκληρού και της Σοφίας Φώκαινας, ανηψιά του Νικηφόρου Φωκά, και εξ αγχιστείας ανηψιά του επόμενου αυτοκράτορα, του Ιωάννου Τσιμισκή. Λόγω αυτής της επιγαμίας με τους Ρωμαίους αυτοκράτορες, ο επόμενος ρήγας των Γερμανών/Αλαμανών/Νιμιτζών, και "ιμπεράτωρ Ρωμαίων", θα είναι ο κοσμοπολίτης Όθων Γ' ([983] 995-1002), γιος του Όθωνος Β' και της Θεοφανούς Σκήραινας, που θα καμαρώνει ως αφέντης τεσσάρων κόσμων

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/83/BambergApocalypse03CoronationOfEmperor.JPG
Germania + Sclavenia + Gallia + Roma  
allegorized as four ladies standing by the coronation of Otto III by both saints Peter & Paul
http://static.pblogs.gr/f/532657-die_Reich.jpg
Liudolfings/Οθωνίδες (919-1024)            Salier/Σάλιοι (1024-1125)

https://www.heiligenlexikon.de/Fotos/Heinrich-Kunigunde.jpg
ο ύστατος των Οθωνιδών, Ερρίκος Β', με την σύζυγό του, 
Κουνιγούνδη των Λούξεμπουργκ
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/aa/Kronung_Heinrich_II.jpg
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/bc/Sacramentary_of_king_Henry_II_-_throne.jpg
ο Ερρίκος Β' των Λιουντολφιγκς

Τον αυτοκρατορικό ισχυρισμό θα τον συνεχίσει στη συνέχεια και η επόμενη γερμανική δυναστεία, ήτοι ο φραγκονικός κλάδος των Σαλίων (1024-1125), και αργότερα ο σουαβικός οίκος των Χοενστάουφεν (1125-1254). Έχοντας προσεταιριστεί τους ημιπαγανιστές Σάξονες (Sachsen) και τους μεικτής καταγωγής Βαυαρούς (Bayern), οι Γερμανοί αρχίζουν να επεκτείνονται και προς την σλαυική & βαλτική Ανατολή: Drang nach Osten.

http://static.pblogs.gr/f/546491-AD_1250.png
http://static.pblogs.gr/f/546490-AD_1500.png















                    1000 μ.Χ                                                     1250 μ.Χ                                                   1500 μ.Χ

http://static.pblogs.gr/f/546489-AD_2000.png
2000 μ.Χ

https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif


http://static.pblogs.gr/f/532651-Deutsche_Ostsiedlung.png
http://static.pblogs.gr/f/532654-slavs_7th_&_8th_c.jpg



η εξάπλωση των Σλαύων
550 - 1000 μ.Χ


η γερμανική
Ώθηση προς Ανατολάς
~  Drang nach Osten
από τον 11ο αι και μετά













https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f8/Brockhaus_1894_Deutsche_Mundarten.jpg/1269px-Brockhaus_1894_Deutsche_Mundarten.jpg

ηπειρωτική εξάπλωση γερμανικών λαλιών, κατά την διάρκεια του 19ου αι

Δεν τις κρύβουν τις ιμπεριαλιστικές τους προθέσεις, έ
χοντας επίσης ενώσει θεσμικώς τέσσερα ρηγάτα: Ανατολική Φραγκία (Frankenreich), Δυτική Φραγκία (royaume de Francs), Βουργουνδία (Burgund ή Bourgogne), και Λομβαρδία (το "σιδηρούν στέμμα" της Ιταλίας), από το 1194 κι εξής και το ρηγάτο της Σικελίας (Σιτσίλια)

https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif


https://derhonigmannsagt.files.wordpress.com/2011/12/althochdeutschesprachrc3a4ume.jpg
Το 1230 κυκλοφορεί η νομική βίβλος Σαξονικόν Κάτοπτρον (Sachsenspiegel), όπου αναφέρονται τα ακόλουθα σχετικά με τις εξουσίες του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β', σε δυτικογερμανική λαλιά, πολύ κοντινή στην αγγλο-φρισική ομογλωσσία


https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif

Dy erste ist tho Aken: dar kronet men mit der Yseren Krone, so is he Konig over alle Dudesche Ryke 
(όπου "Dudesche", η πηγή και του Deutch, και του Dutch, γεγονός που ενίοτε εγείρει παρανοήσεις, 
όπως π.χ. οι Pennsylvania Dutch, οι οποίοι όμως είναι ..Deutch στην καταγωγή και την ντοπιολαλιά!)


Dy andere tho Meylan, de is Sulvern, so is he Here der Walen. 




Dy drüdde is tho Rome; dy is guilden, so is he Keyser over alle dy Werlt. 
The first is of Aachen: he who is crowned with the Iron Crown, thus becomes King over all of the Dudesche Realm.







The other is of Milan: the Silver one, thus he is Lord of the Welsh (= Italy and the rest of Romania)



The third is in Rome; the gold one, thus he is Caesar over all of the World.
Το πρώτο είναι του Άαχεν: ο εστεμμένος το Σιδηρούν Στέμμα, καθίσταται έτσι Βασιλιάς σε όλο το Ρηγάτο των Τεντέσκων (Tendeschi = Αλαμανοί = Νιμιτζοί = Γερμανοί)






Το άλλο είναι του Μιλάνου, το Ασημένιο, που τον καθιστά Κύριον της Ουαλίας (= Ιταλία και λοιπή Ρωμανία)



Το τρίτο είναι της Ρώμης, το Χρυσό, που τον καθιστά Καίσαρα σε όλον τον Κόσμο.