επικοινωνία - contact

Ελευθέριος Βενιζέλος

~ απολογία υπέρ Λευτεράκη Βενιζέλου ~

πρωθυπουργός της Κρητικής Πολιτείας 
(19/04/1899 - 18/03/1900, και 2/05/1910 - 8/08/1910
πολιτικοί φίλοι του Βενιζέλου θέτουν την υποψηφιότητά του στο νομό Αττικοβοιωτίας, 
όπου εκλέγεται βουλευτής στην Βουλή των Ελλήνων στις 8 Αυγούστου 1910, και μάλιστα πρώτος σε ψήφους

πρωθυπουργός της Ελλάδος 
(ορκίζεται υπηρεσιακός πρωθυπουργός στις 6 Οκτωβρίου 1910, 
αλλά θριαμβεύει στις Εθνικές Εκλογές της Β' Αναθεωρητικής, 
στις 28 Νοεμβρίου 1910! 6/10/1910 - 25/02/191510/08/1915 - 24/09/1915
14/06/1917 - 04/11/1920
24/01/1924 - 19/02/1924 (όταν παραιτείται δια λόγους υγείας υπέρ Καφαντάρη), 
4/07/1928 - 26/05/19325/06/1932 - 4/11/193216/01/1933 - 6/03/1933)


το βασίλειον της Ελλάδος (πτωχευμένον από το 1893, και υπό Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο -ΔΟΕ από το 1897)
γερμανικός χάρτης του 1905: Αυτό το απολειφάδι παρέλαβε ο Βενιζέλος στις 6 Οκτωβρίου του 1910
ενώ η Οθωμανική Τουρκία διαχειρίζεται ως αυτόνομες πολιτείες τη Σάμο/Σισάμ (1830-1912)
την Κρήτη/Κιρίτ ([3 Οκτωβρίου 1878 έως 1889], [18961898 
έως [19081η Δεκέμβρη 1913)μέχρι προσφάτως δε, και την 
Ανατολική Ρωμυλία/Ρούμελη/Ρουμ Ιλί (1878-1908).  


ο Βενιζέλος στη βασιλική παράταξη, 
ύστερα από τις εκλογές της 1ης/14ης Νοεμβρίου 
του 1920, που αναγκάστηκε να προκηρύξει, λόγω του
ατυχούς θανάτου του βενιζελικού βασιλέως Αλεξάνδρου. 

Είναι η Ελλάς των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών
χώρα που εμπνέει δέος και σεβασμό στα έθνη, τουλάχιστον 
μέχρι τις μάχες του π.Σαγγάριου, τον Αύγουστο του 1921. 

Οι πλην Ρόδου Δωδεκάνησοιαπεικονίζονται ελληνικές, 
συμφώνως με όρο της συνθήκης των Σεβρών/
Sèvres, αν και δεν θα εκχωρηθούν τότε από 
την ραγδαίως εκφασισθείσα Ιταλία.



Ο Ελευθέριος Βενιζέλος (23 Αυγούστου 1864 – 18 Μαρτίου 1936), ξεκινά ως δικηγόρος στα Χανιά, όπου ασχολείται με τα κοινά της Κρητικής Πολιτείας από το 1889 κι εξής. Γίνεται διάσημος στην Αθήνα και το Πανελλήνιο, λόγω της ανοικτής διαφωνίας του με τον υπεροπτικό ύπατο αρμοστή Κρήτης, τον πρίγκηπα Γεώργιο των Γλύξμπουργκ, παρ'όλο που παραδόξως εμμένει στην Ένωση της Μεγαλονήσου με το οικογενειακό κτήμα των Γλύξμπουργκ, ήτοι το βασίλειον της Ελλάδος. Αυτή η φαινομενικά αντιφατική βούληση του Βενιζέλου, επιβεβαιώνεται έμπρακτα με το κίνημα του Θερίσου το 1905. Η Κρητική Χωροφυλακή τάσσεται τότε με τους Γλύξμπουργκ, αν και η κοινή γνώμη σε Κρήτη και Ελλάδα, κερδίζεται από τον δαιμόνιο το Λευτεράκη.

Οι ικανότητες του Λευτέρη του Βενιζέλου είναι λοιπόν δεδομένες το 1910, όταν προσκαλείται από το Στρατιωτικό Σύνδεσμο (που ουσιαστικά βρίσκεται στα πράματα, από το κίνημα στο Γουδή το 1909, επιχειρώντας να δώσει λύσεις στα αδιέξοδα του βασιλείου), για ν'ασχοληθεί με την επανίδρυση του πολιτικού συστήματος στην Αθήνα. 



~  έτεροι εθνοσωτήρες:  «Ιάπωνες»  &  Στρατιωτικός Σύνδεσμος  ~

Πριν από τον Βενιζέλο, υπήρξαν και άλλοι ιδεολόγοι με την πρόθεση να αλλάξουν την Ελλάδα. Χαρακτηριστική είναι η ομάδα των Ιαπώνωνμέλη του ελληνικού κοινοβουλίου που συσπειρώνονται και δραστηριοποιούνται από το 1906 μέχρι το 1908, αναπτύσσοντας ριζοσπαστικές για την εποχή θέσεις, εντός δεξιάς νοοτροπίας όμως. 

https://sites.google.com/site/evdaemonia/home/public-debt/1905.jpg
https://sites.google.com/site/evdaemonia/home/public-debt/nippon_vs_cossacks.jpg

ιαπωνικές αναπαραστάσεις μαχών 
του Ρωσο-Ιαπωνικού Πολέμου (1904-05)

Ύστερα από μόλις πενήντα έτη επαφής με την εκβιομηχανισθείσα Δύση (1854-1904), η Ιαπωνία προβαίνει σε τεχνολογικό και μακροοικονομικό άλμα, που της επιτρέπει να συντρίψει μιαν ευρωπαϊκή υπερδύναμη, και μάλιστα σε ξένο έδαφος, κατά την διάρκεια αποικιοκρατικής κούρσας!


Είναι που η Ελλάς παραμένει μίζερη. Η άνοδος της αστικής τάξης που διεκδικεί τα δικαιώματά της από τα παλιά τζάκια των 
γαιοκτημόνων και των Φαναριωτών, το παρατεινόμενο καθεστώς των κολίγων στις αγροτικές περιοχές και η ήττα από την Τουρκία το 1897, μαζί με την άθλια οικονομική κατάσταση, τα «Ευαγγελικά» το 1901, και οι συχνές διαδηλώσεις, παρουσιάζουν την εικόνα μιας χώρας στα πρόθυρα της διάλυσης. Έτσι τον Οκτώβριο του 1906 εμφανίζεται στη Βουλή, ομάδα από επτά ανεξάρτητους, αλλά συνειδητοποιημένους, βουλευτές με άτυπο αρχηγό τον Στέφανο Δραγούμη: 
  • Απόστολος Αλεξανδρής, 
  • Χαράλαμπος Βοζίκης, 
  • Δημήτριος Γούναρης, 
  • Ανδρέας Παναγιωτόπουλος, 
  • Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης,
  • Εμμανουήλ Ρέπουλης. 
Τύπος και Λαός τους αποκαλούν «Ιάπωνες», τόσο για την μαχητικότητά τους, όσο και επειδή φυσάει ανανεωτικός άνεμος στην Ιαπωνία, με τους Ιάπωνες να έχουν συντρίψει Ρώσους και Κινέζους, και να προοδεύουν με εκπληκτικούς ρυθμούς. Έτσι πνέει άνεμος ελπίδας στη Βουλή των Ελλήνων, με τους κοινοβουλευτικούς «Ιάπωνες» να σφυροκοπούν ανελέητα την κυβέρνηση Θεοτόκη. Όταν ο Γούναρης αποκαλύπτει κρυμμένο σε νομοσχέδιο, σκανδαλώδη ρύθμιση υπέρ κάποιας εταιρείας, ο υπουργός Οικονομικών αναγκάζεται να παραιτηθεί. Τον Ιούλιο του 1908, έπειτα από μιαν ακόμα σκληρή αγόρευση του Δημήτριου Γούναρη εναντίον της αντιλαϊκής οικονομικής πολιτικής, ο πρωθυπουργός Γεώργιος Θεοτόκης του πετάει το γάντι: «Έμπα στην κυβέρνηση, ανάλαβε το υπουργείο Οικονομικών κι εφάρμοσε την πολιτική σου». 

Η πρόκληση είναι μεγάλη. Αδίκως οι υπόλοιποι «Ιάπωνες», πλην του Πρωτοπαπαδάκη, προσπαθούν να του εξηγήσουν ότι πρόκειται για ζήτημα δομών, και όχι προσώπων. Οι Γούναρης και Πρωτοπαπαδάκης μπαίνουν στην κυβέρνηση, οπότε οι «Ιάπωνες» διαλύονται. Ως υπουργός Οικονομικών, ο Γούναρης πέφτει με τα μούτρα στη δουλειά, και το φθινόπωρο παρουσιάζει το φορολογικό του νομοσχέδιο, με ελαφρύνσεις στις ασθενέστερες τάξεις, και με αντιστάθμισμα την επιβολή φορολογίας στο μεγάλο Κεφάλαιο και το οινόπνευμα. Το κατεστημένο επεμβαίνει, και ύστερα από πολύμηνη διαβούλευση από το αρχικό κείμενο του νομοσχεδίου, μόνον ο τίτλος απομένει ίδιος. Οπότε, στις 19 Φεβρουαρίου 1909 ο Γούναρης παραιτείται.

https://sites.google.com/site/evdaemonia/almanac-statistics/hellenic_meander_2.gif

Ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος συγκροτείται επίσημα τις 4 Ιουλίου του 1909, την ίδια ημέρα με την παραίτηση της κυβερνήσεως Θεοτόκη. 
Ενώ λοιπόν στις 5 Ιουλίου ορκίζεται νέα κυβέρνηση με βασιλική εντολή, και με πρωθυπουργό τον έως τότε αρχηγό της αντιπολιτεύσεως, Δημήτριο Ράλλη, ο Σύνδεσμος στασιάζει στο Γουδή, το Δεκαπενταύγουστο του 1909 (με πρότυπο, τόσο τους επαναστάτες του 1843, Καλλέργη & Μακρυγιάννη, όσο και τους ..Νεότουρκους)!

Όμως με παλληκάρια όπως ο Νικόλαος Ζορμπάς και ο Παμίκος Ζυμπρακάκης, ο Σύνδεσμος δεν επιθυμεί την εγκαθίδρυση δικτατορίας. Απλά δεν μπορεί να ανεχθεί τον παλαιοκομματισμό και την παρακμή (καλή ώρα όπως σήμερα). Έτσι, μετά από πρόταση του λοχαγού Σάρρου, τον Οκτώβριο του 1909, ο υπολοχαγός Κονταράτος βολιδοσκοπεί τον πρωθυπουργό της Κρητικής Πολιτείας, Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος όντως αφικνείται στην Αθήνα για ν'αναστήσει το πολιτικό σύστημα της Ελλάδος. Είναι χαρακτηριστική, η επιβολή του Λευτεράκη στο πλήθος των Αθηνών, το οποίο ζητούσε δια βοής "Συντακτική Βουλή!", δηλαδή έκπτωση της μοναρχίας.. "Αναθεωρητική!" επιμένει με απόλυτο τρόπο ο Ελ. Βενιζέλος, που εκτός από πολύ σπουδαίος, υπήρξε και άνθρωπος διαλλακτικός, λογικός. Ήξερε (από γεγονότα που είχαν ήδη συμβεί στην Κρήτη, με τον αδελφό του βασιλέως, πρίγκηπα Γεώργιο των Γλύξμπουργκ) την απήχηση που είχε η δυναστεία σε μερίδα του λαού, άρα και τον κακό χαμό που θα προκαλούσε η απαίτηση για κατάργηση της βασιλείας, πρόβλεψη που θα επιβεβαιωθεί από τα τραγικά έκτροπα του Διχασμού, που σημειωτέον θα προκαλέσει ο Μεταξάς, το θλιβερό ανθρωπάκι, ως μυστικοσύμβουλος του βασιλέως Κωνσταντίνου το 1916!




~  Μεγάλη Ιδέα  ~

Προς το παρόν, ο διπλωματικότατος Βενιζέλος χαίρει και της αποδοχής του γηραιού βασιλέως Γεωργίου των Γλύξμπουργκ, και με την έγκρισή του, είναι που καθίσταται πρωθυπουργός με ευρεία πλειοψηφία στη Βουλή των Ελλήνων, κατόπιν Εθνικών Εκλογών. Με άψογη συνεργασία με πολλούς από τους στρατιωτικούς, οι οποίοι και τον έφεραν στην εξουσία, ο Βενιζέλος προβαίνει σε πολεμική προετοιμασία. Έχει την αμέριστη υποστήριξη του υποστρατήγου Παναγιώτη Δαγκλή και του υποναυάρχου Παύλου Κουντουριώτου. Έτσι αγοράζονται πυροβόλα, αεροπλάνα, πλοία -με κορωνίδα το θωρηκτό Αβέρωφ- και λοιπός πολεμικός εξοπλισμός. Αέρας αισιοδοξίας διακατέχει το ελληνικό έθνος. Και το "αέρας", ενθουσιώδης ιαχή της Κρητικής Χωροφυλακής, θα μεταδοθεί ως κραυγή θριάμβου του Ελληνικού Στρατού και στα πεδία των μαχών. 

https://sites.google.com/site/evdaemonia/eurozone_loophole_fantasies/Breguet-14.jpg
~ ελληνικά αεροπλάνα στο Μικρασιατικό Μέτωπο ~ 
η Αεροπορία αποτελεί προσφορά του εθνάρχου 

Η Ελλάς βγαίνει νικηφόρος από τους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-13), και αντικρίζει κατάματα την πραγματοποίηση της πατριωτικής σύλληψης που είχε πρωτο-διατυπώσει ήδη από το 1844, ο πρωθυπουργός Κωλέττης του Γαλλικού Κόμματος, ή Κόμματος της ΦουστανέλαςΕίναι η Μεγάλη Ιδέα, δηλαδή η επιδίωξη της ενώσεως του Ελληνισμού σε ένα κράτος με ιμπεριαλιστική υπεροχή στην Ανατολική Μεσόγειο. Δυστυχώς, ο Μεγαλοϊδεατισμός απέχει από την αγνή και οικουμενική θεώρηση του Ρήγα, αποτελώντας ομαδική εθνοαυθυποβολή, παρόμοια με τον αμερικάνικο Έκδηλον Προορισμόν/Manifest Destiny. Δηλαδή επί της ουσίας, η Μεγάλη Ιδέα δεν ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες "Εθνικές Αφυπνίσεις" που διαγκωνίζονται και αλληλοσυγκρούονται ανελέητα στα Βαλκάνια. 




~  Βαλκανική Εξάπλωση ~


Ενώ ο Ελευθέριος Βενιζέλος διαπραγματεύεται δεινά με τις έτερες βαλκανικές δυνάμεις εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και συγχρόνως φροντίζει προσωπικά για τον εξοπλισμό της χώρας, δυστυχώς βρίσκεται αναγκασμένος να συνεργάζεται με διανοητικούς ..ογκολίθους, όπως ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, διάδοχος Κωνσταντίνος (Α') των Γλύξμπουργκ, και το επιτελείο ηλιθίων που σέρνει, πρωτοστατούντων βεβαίως των Δούσμανη και Μεταξά. Σε αυτούς ας αναζητηθεί το γιατί αφέθηκαν δυο ελληνικά χωριά, το Πετρίτσι και το Νευροκόπι εκτός Ελλάδος: σε αυτούς που μόλις μερικούς μήνες αργότερα ποντάρουν σε αέναη συμμαχία με τον Γερμανό τσάρο της Βουλγαρίας, και τον γερμανολάγνο Οθωμανό σουλτάνο, υπό την σιδηρά αιγίδα του κάιζερ, βεβαίως βεβαίως..

Ο Βενιζέλος χρησιμοποίησε τη Μεγάλη Ιδέα ως παράγοντα συνοχής, όπως και την Ορθόδοξον Πίστη άλλωστε, χωρίς όμως να χάνει ποτέ την κοσμοπολιτική του ματιά. Ίσως στην προσωπική του γνωριμία με τον αντιστράτηγο Χασάν Ταχσίν Πασά, να οφείλεται τελικά και η παράδοση της Θεσσαλονίκης και 26.000 Οθωμανών στρατιωτών, σε απόσπασμα της ..Κρητικής Χωροφυλακής, που είχε μεριμνήσει να στείλει κατεπειγόντως στην πόλη ο Κρης ηγέτης, για να προλάβει την κάθοδο του Βουλγαρικού Στρατού, κατά τη διάρκεια του Α' Βαλκανικού Πολέμου. Πράγματι, την ημέρα της παράδοσης, δύο βουλγαρικές μεραρχίες, η IIκαι η VII' προωθούνταν με ταχύ ρυθμό προς τη Σαλονίκη, στην περιοχή Τιτάν, και στην περιοχή Χαρμάν Κιόϊ/Νέο Κορδελιό, αντίστοιχα. 

Ύστερα από σοβαρές ήττες του οθωμανικού στρατού στο Σαραντάπορο και τα Γιαννιτσά, ο γηραιός Αλβανός -και ουχί μισέλλην- αντιστράτηγος Χασάν Ταχσίν Πασάς, διοικητής του Η' Σώματος, επέλεξε τη συνθηκολόγησή του στους Έλληνες 
, ώστε ν'αποφύγει την άσκοπη αιματοχυσία. Το μόνο που θα κατάφερνε μέσω επίμονης αντίστασης, θα ήταν η κατάληψη της Σαλονίκης από τις βουλγαρικές δυνάμεις, γεγονός που δεν θα ήταν στο συμφέρον κανενός άλλου έθνους στα Βαλκάνια, όπως βεβαιώνει και ο ίδιος σε μεταγενέστερη συνέντευξή του. 

Στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια του Β' Βαλκανικού Πολέμου, Κρητικοί χωροφύλακες συνεισφέρουν και στην εξουδετέρωση από τους ευζώνους και τον τακτικό Ελληνικό Στρατό, των Βουλγάρων στρατιωτών 
 
που θα έχουν στρατοπεδεύσει εντός της Σαλονίκης
 
επίσημα απαρτίζοντας σύνταγμα 
(στην πραγματικότητα ακόμα περισσότεροι!) 
 
αντί των δύο ταγμάτων στα οποία είχε επιτρέψει 
τιμητικώς  
την είσοδο το Ελληνικό Επιτελείο, χάριν της λυκοφίλου συμμαχίας Ελλάδος και Βουλγαρίας κατά τη διάρκεια του Α' Βαλκανικού. 
Γενικά, στο χάος που επικρατεί στη Θεσσαλονίκη, λόγω και της εισροής προσφύγων απ'όλες τις άκρες των Βαλκανίων, η Κρητική Χωροφυλακή επιβάλλει τάξη και ειρήνη, με περηφάνια και υποδειγματικό αίσθημα του καθήκοντος, γεγονός που επισημαίνεται από διεθνείς παρατηρητές.  


Ο διάδοχος Κωνσταντίνος των Γλύξμπουργκ με αξιωματικούς του, Δούσμανη και Μεταξά, 
και τον Χασάν Ταχσίν Πασά (1845-1918)
κατά τη διάρκεια της επίσημης τελετής για την παράδοση της Θεσσαλονίκης.

δια χειρός Κενάν Μεσσαρέ (1889-1965)
γιου του Χασάν Ταχσίν, ζωγράφου, αργότερα και Έλληνα πολίτη!


Για να γίνει αντιληπτή η συνεισφορά του Χασάν Ταχσίν Πασά στη Νεώτερη Ελλάδα, αρκεί να αναφερθεί η περίπτωση του συμπατριώτη του, υποστρατήγου Μεχμέτ Εσάτ Πασά, διοικητού του Ανεξαρτήτου Σώματος Γιάνυα, που σε αντίθεση με την αναίμακτη και άμεση παράδοση της Θεσσαλονίκης, προέταξε πεισματική αντίσταση στην ελληνική προέλαση την επαύριον της μάχης στα Πέντε Πηγάδια, οχυρώνοντας τα Γιάννενα, έδρα της διοίκησής του, και πόλης στην οποία είχε διατελέσει δήμαρχος ο πατέρας του. Ο Εσάτ θα υποκύψει τέσσερις μήνες αργότερα, και μονάχα ύστερα από τη συντριβή του στρατού του στο Μπιζάνι, μάχη με την οποία ουσιαστικά εξουδετερώνεται η αμυντική δυνατότητα των πολιορκημένων. Εάν συνέβαινε κάτι αντίστοιχο και με τη Θεσσαλονίκη και το 
Η' Σώμα του οθωμανικού Στρατού, είναι σαφές ότι η σημερινή συμπρωτεύουσα θα είχε καταλήξει βουλγαρική, και μάλιστα απευθείας, δίχως να υπάρχει λόγος για Β' Βαλκανικό Πόλεμο, από την οπτική γωνία του τσάρου/βασιλιά της Βουλγαρίας..

Ο Β' Βαλκανικός Πόλεμος λήγει με την συνθήκη του Βουκουρεστίου (28 Ιουλίου/10 Αυγούστου 1913), όπου αναγνωρίζεται ο εδαφικός και πληθυσμιακός διπλασιασμός του ελληνικού βασιλείου. Αξίζει να σημειωθεί ότι εγκαλούμενος στο Βουκουρέστι, να αιτιολογήσει τη νομιμότητα της ελληνικής κυριαρχίας στην τότε πολυεθνική Μακεδονία, ο Βενιζέλος θα χρησιμοποιήσει ως επιχείρημα του τι εστί "Έλλην", την υφιστάμενη ..διγλωσσία των συνεργατών του: αρβανίτικα ο Υδραίος Κουντουριώτης και ο Σουλιώτης Δαγκλής, δανέζικα γερμανικά ο δυναστικός οίκος των Γκλύξμπουργκ. Και όμως κανείς δεν αμφισβητούσε την εθνική τους υπόσταση και αφοσίωση ως Έλληνες

Με το πέρας και του Β΄Βαλκανικού Πολέμου, και την επισημοποίηση της ανελπίστου ήττας της γερμανοκινήτου Βουλγαρίας, εκτινάσσεται στα ύψη η δημοτικότητα του Βενιζέλου, ο οποίος και προβαίνει σε φαντασμαγορική τελετή Ενώσεως της Κρήτης με την Ελλάδα την 1 Δεκεμβρίου 1913. Βέβαια, για την ευνοϊκή έκβαση του Β' Βαλκανικού Πολέμου, δεν πρέπει κανείς να υποτιμήσει την διπλωματική δεινότητα του Βενιζέλου, που όχι μόνο συντονίστηκε με την φίλη και σύμμαχο Σερβία, αλλά συστρατεύτηκε και με την εριστική Ρουμανία, αλλά και με την χθεσινή εχθρό, την οθωμανική Τουρκία, ενώ παράλληλα γελοιοποίησε -διπλωματικώς, ούτως ειπείν- τις απαιτήσεις της Βουλγαρίας, της Αυστρο-Ουγγαρίας και της Γερμανίας για την επόμενη ημέρα στα Βαλκάνια..!




~  Διχασμός  ~


Στα επόμενα έτη ξεσπάει ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος (1914-18), υποτίθεται ο "Μεγάλος Πόλεμος", υποτίθεται ο "πόλεμος που θα τελείωνε όλους τους πολέμους". Η Βοσνία & Ερζεγοβίνη αποτελούν οθωμανικές περιοχές υπό αυστριακή κυριότητα από το 1878. Ο διάδοχος του αυτοκράτορα/κάιζερ της Αυστρο-Ουγγαρίας, Φραγκίσκου Ιωσήφ, ο οξυδερκής ανηψιός του, αρχιδούκας Φραγκίσκος Φερδινάνδος (Φράντς Φέρντιναντεκπονεί σχέδιο προσεταιρισμού του συνόλου των νοτιοσλαβικών λαών, ως ενιαία οντότητα, ισοδύναμη στην αυτοκρατορία με τους Αυστριακούς και τους Ούγγρους.. Η Σερβία αντιδρά εντόνως σε αυτήν την προοπτική, όπως άλλωστε αρμόζει σε μια χώρα κυρίαρχη. Στη συνέχεια, ο αρχιδούκας Φράντς Φέρντιναντ δολοφονείται απρόσμενα στο Σαράγεβο από Σέρβο, δίνοντας στην Αυστρο-Ουγγαρία έρεισμα για να εισβάλλει στη Σερβία. 

Η Ρωσική Αυτοκρατορία, από χρόνια δεσμευμένη σε ατζέντα Πανσλαβισμού κηρύσσει τον πόλεμο στην Αυστρία, ως σύμμαχος της Σερβίας, οπότε και η Γερμανία κηρύσσει τον πόλεμο στη Ρωσία. Έτσι, ξεσπά ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος (1914-18), μεταξύ Ρωσίας, Γαλλίας, Βρετανίας και των Συμμάχων τους, εναντίον των Κεντρικών Δυνάμεων (Mittelmächte), Αυστροουγγαρίας και Γερμανίας. Δηλαδή, η μάταιη (και μοιραία!) προσπάθεια του αρχιδούκα Φράνς Φέρντιναντ, ενός αξιόλογου και ευφυή γόνου των Αψβούργων, ν'αναβαθμίσει το στάτους των σλαυικών εθνών εντός της Αυστροουγγαρίας, και ακόμα περισσότερο η ματαιοδοξία των Αψβούργων και η αλαζονεία των Χοετσόλερν, θα προκαλέσουν τον Α΄ Πρώτο Παγκόσμιο ΠόλεμοΑνάμεσα στις συνέπειες του Μεγάλου Πολέμου θα είναι και η διάλυση της αυτοκρατορίας της Αυστροουγγαρίας, αλλά και η οριστική (και πολυπόθητος!) πτώση του οίκου των Αψβούργων.

Πάντως, οι Έλληνες [υπερ]πατριώτες τελούν υπό σύγχυση, λόγω της προσχώρησης εις τας Κεντρικάς Δυνάμεις, των οποίων ηγείται η αγαπημένη τους Γερμανία, με αρχηγό τον κουνιάδο του βασιλέως των Ελλήνων, τον Χοετσόλερν kaiser/κάιζερ του Β' Ράιχ (αν και υποτίθεται ότι ως αρχαιότερος ..προΐσταται ο Αψβούργος κάιζερ/ιμπεράτωρ της Αυστροουγγαρίας), και των δύο κατεξοχήν εθνικών εχθρών τουΕλληνισμού, ήτοι του τσάρου της Βουλγαρίας και του Οθωμανού σουλτάνου.

Η εθνικιστική -αν και όχι ακόμα φασιστική- Ιταλία δελεάζεται να εισέλθει στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο στην πλευρά των Δυτικών Συμμάχων (επίσημα στις 23 Μαΐου 1915, αν και θα καθυστερήσει να συμμετάσχει σε επιχειρήσεις), με αντάλλαγμα υποσχέσεις για μεγάλες εδαφικές παραχωρήσεις δεξιά και αριστερά στην Ανατολική Μεσόγειο, π.χ στην Αλβανία και σε μεγάλο τμήμα από την Ανατολία. Την ίδια ώρα, ο γαμπρός του κάιζερ των Γερμανών, και πλέον βασιλεύς των ΕλλήνωνΚωνσταντίνος, του οίκου των Σλέσβικ - Χόλσταϊν - Σόντερμπουργκ - Γλύξμπουργκ, προδίδει τη χώρα του, παραδίδοντας τη Μακεδονία και το στρατό της. Συγκεκριμένα, παραδίδεται αμαχητί σε μεικτή στρατιά Βούλγαρων και Γερμανών, ο στρατηγός Χατζόπουλος με ολόκληρο το Δ' Σώμα του ελληνικού στρατού, από Ρούπελ μέχρι Καβάλα. Έτσι λοιπόν, μέχρι τον Αύγουστο του 1916, το ένα πέμπτο του πολεμικού υλικού της Ελλάδας έχει παραδοθεί στους Βουλγάρους. Επιπλέον, τεράστιες ποσότητες στάρι, μεγάλες δεξαμενές βενζίνης, καπνά αξίας 40 εκατομμυρίων χρυσών δραχμών κλπ. βρίσκονται στην κατοχή των Βουλγάρων, ενώ περίπου 7.000 Έλληνες (κυρίως μέλη του Δ' Σώματος Στρατού, με 410 αξιωματικούς και 6.100 οπλίτες), μεταφέρονται αιχμάλωτοι στο στρατόπεδο Γκέρλιτς, στη Γερμανία

~~~~~~~~~~~

Εξ αρχής ο πρωθυπουργός Βενιζέλος τάσσεται με το μέρος των Συμμάχων, ερχόμενος σε σαφή σύγκρουση με τον βασιλέα Κωνσταντίνο, γαμπρό του kaiser/αυτοκράτορα της ΓερμανίαςΒίλχεμ II'/Γουλιέλμου Β'. Είναι που πάνω από οιανδήποτε βασιλική βούληση, ή άλλη δογματική ή θρησκευτική πεποίθηση, ο Βενιζέλος πάγια επιδιώκει την γιγάντωση του Ελληνισμού.


πρωθυπουργός Βενιζέλος: 
Μεγαλειότατε, με υποχρεώνετε να ομιλήσω  
ως αντιπρόσωπος της λαϊκής κυριαρχίας. 
Δεν δικαιούσθε αυ 
τήν την φοράν να διαφωνήσετε μαζί μου

βασιλεύς Κωνσταντίνος: 
Υπακούω εις την λαϊκήν ετυμηγορίαν, προ 
κειμένου περί εσωτερικών ζητημάτων. 
Διά τα μεγάλα εθνικά 
 
ζητήματα, εάν έχω ότι ένα πράγμα είναι σωστόν ή όχι, 
οφεί 
λω να επιμείνω να γίνη ή να μη γίνη, είμαι υπεύθυνος ένα 
ντι του Θεού

πρωθυπουργός  
Βενιζέλος: 
Αλίμονον! Εφθάσαμεν έως την θεωρίαν της
ελέω θεού Βασιλείας. Δυστυχής Ελλάς!

~~~~~~~~~~~


Για λόγους αντεκδίκησης εναντίον της ελληνικής κυβερνήσεως, αλλά και εκφοβισμού της, ίνα μην παραδοθεί ή προσχωρήσει στη συμμαχία της Γερμανίας, ο αγγλικός στόλος που μερικές βδομάδες πρωτύτερα προσφέρονταν για την ασφαλή απαγκίστρωση/μεταφορά του Δ' Σώματος Στρατού στο Βόλο, χρησιμοποιείται τώρα για τον βομβαρδισμό του Πειραιά, στα επονομαζόμενα Νοεμβριανά του '16. Πάντως, τραγικότερη όλων όσων συμβαίνουν, είναι η υψηλή δημοτικότητα του βασιλέως, αν και δεν διαθέτει καμία δικαιολογία για την προδοσία του, κανένα ελαφρυντικό, αφού όλες οι Κεντρικές Δυνάμεις επιβουλεύονται απροκάλυπτα την Ελλάδα: ΒουλγαρίαΑυστροουγγαρίαΓερμανία, Οθωμανική Τουρκία!


Το κίνημα της Εθνικής Αμύνης εναντίον της βασιλικής προδοσίας έχει ξεσπάσει ήδη από τις 17/30 Σεπτεμβρίου 1916, με αγανακτισμένους Έλληνες αξιωματικούς, με ορμητήριο τη Σαλονίκη, και με την αρωγή και του γαλλικού στρατού που επιχειρεί στην περιοχή με επικεφαλής στο στρατηγό Μωρίς Σαράϊγ. Εναντίον του βασιλείου της Ελλάδος στασιάζει και ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος (έχοντας πρώτα αναφωνήσει εμβρόντητος "τουλάχιστον, που είναι τα τριάντα αργύρια [της προδοσίας του γερμανοδούλου βασιλέως!];"), που μεταφέρει πανελλαδικώς το μήνυμα της εξέγερσης με περιοδεία του σε Κρήτη, Σάμο, Χίο, Λέσβο και Μακεδονία, πριν καταλήξει και αυτός στη Σαλονίκη. Έτσι επέρχεται ο Διχασμός. Αυτό που πρωτίστως διχάζεται βέβαια είναι η "μεγάλη δημοκρατική παράταξη", ήτοι οι νοικοκυραίοι. Με τον Βενιζέλο τάσσονται επιφανείς εκπρόσωποι της αστικής τάξης, όπως ο Θεμιστοκλής Σοφούλης, ο Εμμανουήλ Ρέπουλης (εκ της εκρηκτικής ομάδας των Ιαπώνων, αν και οι υπόλοιποι της ομάδας προσχωρούν, ή μάλλον δημιουργούν την Ηνωμένη Αντιπολίτευση, συσπειρώνοντας τους οπαδούς του βασιλέως), και ο Εμμανουήλ Μπενάκης (σύζυγος της Βιργινίας Χωρεμή, πατέρας της Αλεξάνδρας, του Αντωνίου, της Πηνελόπης [Δέλτα], και της Αργίνης)Πάντως, από Σεπτέμβρη '16 έως Μάη '17, θα υπάρξουν και δύο διακριτά κράτη, παράλληλα και εχθρικά μεταξύ τους

i)  η Άμυνα της Θεσσαλονίκης, με επικεφαλής την Τριανδρία Βενιζέλου - Δαγκλή - Κουντουριώτου, σε εμπόλεμον κατάσταση υπέρ των Συμμάχων και εναντίον των Κεντρικών Δυνάμεων (σε περιοχές του Βορρά, η Άμυνα θα παραμείνει περιβόητη & μισητή, λόγω των βίαιων στρατολογήσεων που διεξάγει τώρα, για να έχει συντάγματα, να διαθέτει προς χρήσιν των Συμμάχων), και 

ii)  το βασίλειον των Αθηνών, με επικεφαλής τον κουτό βασιλέα Κωνσταντίνο, σε κατάσταση γερμανοδούλου "Oυδετερότητος". 

Έχοντας γίνει αποδεκτός με ενθουσιασμό από τους στρατιωτικούς κινηματίες της Εθνικής Αμύνης, ο Βενιζέλος σχηματίζει Τριανδρία με τον Παναγιώτη Δαγκλή και τον Παύλο Κουντουριώτη, ατενίζοντας το Εθνικό Συμφέρον, πέραν από το Διχασμό και άλλες συντηρητικές αστειότητες. Μιλώντας γι'αστειότητες, στις 12 Δεκεμβρίου του 1916 ο Λευτεράκης αναθεματίζεται από την καθεστηκυία Εκκλησία, που όχι μόνο συμπαραστέκεται στους πραγματικούς ενόχους Εθνικής Προδοσίας, αλλά και στοχοποιεί τον κατεξοχήν υπερασπιστή του Ελληνισμού, Ελευθέριο Βενιζέλο. 

~~~~~~~~~~~

Στο Πεδίον του Άρεως, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται το άγαλμα της Αθηνάς, εδιοργανώθη και πρωτόγονο δρώμενο, όπου ερεθίζεται το θυμικό του λαού των Αθηνών, με κάθε διαδηλωτή που συμμετέχει να προτρέπεται να ρίξει πέτρα εναντίον του Βενιζέλου, που συμβολικά υποδηλώνεται από πάσσαλο με κερασφόρα κρανία τράγων! Ο Μητροπολίτης Αθηνών Θεόκλητος ρίχνει τον πρώτο λίθο του αναθέματος, αναφωνώντας:

«Κατά Ελευθερίου Βενιζέλου, φυλακίσαντος αρχιερείς και επιβουλευθέντος την βασιλείαν και την πατρίδα, ανάθεμα έστω»!

Ο κουτός Θεόκλητος τελειώνει την λειτουργία του με τα εξής λόγια: 

«Τοιούτος βασιλεύς [o Κωνσταντίνος] δεν εκθρονίζεται. 
Τον αναμένει το αυτοκρατορικό διάδημα των Κωνσταντίνων. Καίσαρ, Αύγουστε εσύ νικάς»!

Αργότερα θα γράψει ο ποιητής Γεώργιος Σεφέρης: 
«Θυμάμαι τ’ απομεσήμερο της 12/25 Δεκεμβρίου 1916 –παιδί τότε 16 χρόνων- 
είδα από ένα παραθύρι της οδού Μπουμπουλίνας, το ελεεινό θέαμα του όχλου, 
με δεσποτάδες και παπάδες, που κουβαλούσαν πέτρες, για το ανάθεμα του Βενιζέλου. 
Την αηδία που μ’ έπνιγε στο Πολύγωνο, μπροστά στο φριχτό μνημείο 
με τα κερατοφόρα καύκαλα από τραγιά στην κορφή του . . .»

Οι λίθοι μαζεύτηκαν και διατηρήθηκαν για χρόνια ως κειμήλια από τη δυναστεία Γλύξμπουργκ, ύστερα από την παλινόρθωσίν της, το 1935. 
Πάντως, ουσιαστικό αρχιτέκτονα του Διχασμούαποτελεί ο μελλοντικός πατριάρχης των Ελλήνων ΦασιστώνΙωάννης Μεταξάς, με την οξεία αντιπαράθεση στην οποία επιμένει, από το πόστο του ως σύμβουλος του βασιλέως από το 1915. Όμως, το πνεύμα της πόλωσης μουλιάζει και στον ελληνικό λαό. Η διχόνοια θα διατηρηθεί και ύστερα από την άρση του Διχασμού, λόγω αυθαιρεσιών και βαναυσοτήτων, με αυτουργούς κατώτερα κυρίως όργανα, είτε της βενιζελικής, είτε της βασιλικής παράταξης. 

~~~~~~~~~~~

Νικητές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου αναδεικνύονται φυσικά οι Δυτικοί Σύμμαχοι, οπότε ο Βενιζέλος κατεβαίνει θριαμβευτής στην Αθήνα, ήδη από τον Μάιο του '17, όπου όμως αντιλαμβανόμενος τις βαθιές πληγές του Διχασμού, αρκείται στην αντικατάσταση του βασιλέως από τον μετριοπαθή γιο του, Αλέξανδρο (1917-20), με τον οποίο και συνεννοείται υπέροχα. Ανέκαθεν πάντως, ο Βενιζέλος έβλεπε τον οίκο Γλύξμπουργκ ως αναγκαίο κακό, εί δυνατόν παροδικόΆλλωστε, ο Βενιζέλος στερέωσε την πολιτική του σταδιοδρομία με το κίνημα στο Θέρισο το 1905, ερχόμενος σε ανοικτή σύγκρουση με τον αντιπρόσωπο της δυναστείας Γλύξμπουργκ στην Κρήτη. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος υπήρξε συνεπής πολιτικός και ηγέτης, με τις πράξεις του πάντα σε αντιστοιχία με τις ιδέες του, σε οξεία αντίθεση με τα ψεύδη των συντηρητικών, π.χ. το περιβόητο και λαοπλάνο "οίκαδε" των φιλοβασιλικών στις Εκλογές του 1920.  

Ενώ ο Κωνσταντίνος είναι έκπτωτος από την 1η Ιουνίου 1917, στις 22 Ιουλίου ο Βενιζέλος αφορίζεται επίσημα, ρητά και προεκλογικά, από την Εκκλησία της Ελλάδος, και με την ίδια ποινή χρεώνονται και άπαντες οι μελλοντικοί του ψηφοφόροι, και μάλιστα με την -ανυπόστατη πια λόγω νίκης!- κατηγορία της "Εθνικής Προδοσίας (βγάλε τη σκούφια σου και βάρα με)":

«Ημείς οι υπογεγραμμένοι Μητροπολίται εντολήν ελάβομεν παρά χιλιάδων εφέδρων και πολιτών να αναγνώσωμεν βαρύτατον αφορισμόν κατά του ενόχου εσχάτης προδοσίας Ε. Βενιζέλου, του προδώσαντος το έθνος εις τους Αγγλογάλλους, του ατίμως συνεννοηθέντος μετ' αυτών ίνα στείλωσι την προχθεσινήν νόταν εις την Ελλάδα, μόνο και μόνο για να πικραθεί ο λατρευτός μας Βασιλεύς και εκβιασθεί όπως καλέση επι την αρχήν τον πουλημένον Σενεγαλέζον τράγον Βενιζέλον (Σενεγαλέζοςδιπλή προσβολή προς τον Λευτεράκη, ένεκα που οι ιθαγενείς της Σενεγάλης είναι και Μαύροι, και αφοσιωμένοι υπήκοοι της Γαλλίας), τον ηθικόν αυτουργόν της πυρπολήσεως του Τατοΐου, τον ηθικόν αυτουργόν των βασάνων ας υπέπεσαν οι ανδραγαθήσαντες αξιωματικοί μας εις χείρας του άνανδρου Σαράϊγ. Κατ' αυτού όθεν του προδότου Βενιζέλου ανεγνώσαμεν αφορισμόν όπως ενσκήψωσι: 
τα εξανθήματα του Ιώβ, 
η μοίρα του Ιωνά, 
η λέπρα του Ιεχωβά, 
η αγωνία των αποθνήσκοντων,
το τρεμούλιασμα των ψυχορραγούντων, 
ο μαρασμός των νεκρών, 
οι κεραυνοί της κολάσεως και 
αι κατάραι του Θεού και τα αναθέματα των ανθρώπων. 

Τας ιδίας αράς θα αναγνώσωμεν και κατ' εκείνων οίτινες κατά τας προσεχείς εκλογάς θέλουσι δώσει λευκήν ψήφον προς τον κατάπτυστον προδότην Βενιζέλον και θα παρακαλέσωμεν, συν τοις άλλοις, όπως μαρανθώσιν αυτών αι χείρες, τυφλωθώσιν οι οφθαλμοί και κωφανθώσι τα ώτα. Γένοιτο.»  

Αμβρόσιος Μητροπολίτης Αθηνών, Νικηφόρος Αρχιεπίσκοπος Αττικής




~  Θρίαμβος  ~




Αποκλειστικά με την επιμονή, την ικανότητα και την προσωπική γοητεία του Βενιζέλου, η πτωχή -πλην τιμία- Ελλάς συμπεριλαμβάνεται στους νικητές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, προς φρίκην Βουλγαρίας, Τουρκίας, αλλά και της συμμάχου Ιταλίας!

Western Europe had never seen -or heard- anything like him, as of the Paris Peace Conference, in 1919. The young British diplomat Harold Nicolson described him in wonderment 


ο εθνάρχης με το μαύρο μεταξωτό δίκοχο, που περιγράφουν ξένοι διπλωμάτες

«He and Lenin are the only two really great men in Europe. 
~
His talk was a strange medley of charm, brigandage, weltpolitik, patriotism, courage, literature - 
and above all this large muscular smiling man, with his eyes glinting through spectacles, 
and on his head a square skull-cap of black silk.» 
quoted in THE MIDDLE SEA - A History of the Mediterranean, 
a book by John Julius Norwich 


Όσο και για την υποτιθέμενη αντίθεση του Βενιζέλου στην ίδρυση κυρίαρχου ελληνικού κράτους στον Πόντο, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για τη Συνθήκη των Σεβρών το 1919, στο Παρίσι, μόνο ως ανυπόστατη λάσπη μπορεί να χαρακτηριστεί:

Οι Μεγάλες Δυνάμεις εμπόδιζαν την ελεύθερη δράση του Ελληνικού Ναυτικού μέσα στη Μαύρη Θάλασσα, φοβούμενοι ίσως την επιρροή που ενδεχομένως θ'αποκτούσε η Ελλάδα εκεί, εάν προσεταιρίζονταν και άσχετες χώρες όπως π.χ Γκαγκαουζία, Κριμέα, Μαριόπολη & πέριξ, Κουμπάν, Αμπχαζία, Ατζαρία, Γεωργία κ.ά. Έτσι, και οι Φιλελεύθεροι, και οι Βασιλικοί "έτρωγαν πόρτα" στο Βόσπορο, απ'όπου θα μπορούσαν κάλλιστα να στείλουν ένα σώμα στρατού γι'αποβίβαση στην Παφλαγονία, δυο βήματα από την Άγκυρα. Πάντως, κατά τη διάρκεια της Συνθήκης των Σεβρών/Sèvres, ο Βενιζέλος παρότρυνε τον αντιπρόσωπο των Ποντίων, δηλαδή τον επισκόπο Τραπεζούντος, Χρύσανθο, να συνασπίσει τους ανθρώπους του με τους αποδεκατισμένους, ηττημένους και πολλαπλά προδομένους Αρμενίους. Η Ρωμιοσύνη ατύχησε τότε, γιατί την ίδια περίπου εποχή, και συγκεκριμένα στις 19/05/1919, αποβιβάζονται κεμαλικοί στον Πόντο ξεκινώντας τoν "αγώνα για την ανεξαρτησία της Τουρκίας", αλλά και άλλη μια γενοκτονία εις βάρος των Χριστιανών της περιοχής.

Πάντως, ο Ελευθέριος Βενιζέλος οργανώνει διασωστική αποστολή με πολιτικό επικεφαλής, τον Νικόλαο Καζαντζάκη, ως γενικό διευθυντή του Υπουργείου Περιθάλψεως, με αντικείμενο τη διάσωση Ποντίων από την ευρύτερη περιοχή του Καυκάσου. Οι εμπειρίες που αποκόμισε ο Νίκος Καζαντζάκης, τις αξιοποίησε αργότερα στο μυθιστόρημα του "Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται". 

Ταυτοποιητικά έγγραφα που θα παράσχει η αποστολή του Καζαντζάκη σε όσους θα παραμείνουν το 1919 στις εστίες τους, θα χρησιμοποιηθούν ως αποδεικτικά εθνικής υπόστασης για ποντιακές οικογένειες το 1993, κατά τη διάρκεια δεύτερης αποστολής παλιννόστησης, που πραγματοποιήθηκε εσπευσμένα, λόγω της αναταραχής που προκάλεσε η απόσχιση της Αμπχαζίας από την Γεωργία.

 





~  θάνατος βασιλέως Αλεξάνδρου  ~


Πιθηκο-θάνατος του φιλοβενιζελικού βασιλέως Αλεξάνδρου ("ένα δάγκωμα πιθήκου κόστισε το θάνατο 250.000 ανθρώπων", θα σχολιάσει αργότερα ο σιδηρούς Ουίνστον Τσώρτσιλ), εξαναγκάζει την κυβέρνηση   σε εκλογές (1/14 Νοέμβρη 1920), στις οποίες κερδίζουν οι φιλοβασιλικοί. Με το σύνθημα "οίκαδε", ήτοι "πίσω στα σπίτια μας", δηλαδή με την υπόσχεση για πέρας των εχθροπραξιών, ο παλιννοστούν Κωνσταντίνος επιστρέφει στο θρόνο του. Εν τούτοις, με διάγγελμά του, ο βασιλεύς Κωνσταντίνος θ'ανακοινώσει τη συνέχιση και την κλιμάκωση των εχθροπραξιών στην Μικράν Ασία, ...κατ'απαίτηση της Παναγίας Παρθένου, που "του μιλάει στον ύπνο του".

Τα παράδοξα αποτελέσματα των Εκλογών της 1ης Νοέμβρη 1920, οφείλονται στο εκλογικό σύστημα, 
που είναι πλειοψηφικό με ευρεία περιφέρεια. Ενώ προτιμώνται από περισσότερους ψηφοφόρους 
(αν και μόνο σε Χίο, Λέσβο, Ήπειρο, Κρήτη και Θράκη, με ευρεία πλειοψηφία)
οι Φιλελεύθεροι χάνουν την πλειοψηφία της Βουλής, άρα και τη διακυβέρνηση: 


~ Εθνικές Εκλογές: 1/14 Νοέμβρη 1920 ~

ΨΗΦΟΙ:

Φιλελεύθεροι: 375.803

Ηνωμένη Αντιπολίτευσις: 368.678

~~~   ~~~   ~~~ 

ΕΔΡΕΣ:

Φιλελεύθεροι: 118

Ηνωμένη Αντιπολίτευσις: 251

~ δημοψήφισμα της 22ης Νοέμβρη 1920 ~

Οι ψηφοφόροι αυξήθηκαν κατά 33%, 

ενώ και το σύνολο, σχεδόν, 

όσων έχουν ψηφίσει Φιλελεύθερους 

στις Εκλογές που μόλις έγιναν, 

φέρεται να επικροτεί την 

επιστροφή του βασιλέως Κωνσταντίνου!!!

Επιστροφή βασιλέως?

999.960 --> ΝΑΙ

10.383 --> ΟΧΙ


Κάπως έτσι, η "πτωχή πλην τίμια Ελλάς" αποκτά την πλέον αφερέγγυα διακυβέρνηση:  Ο ίδιος ο Βενιζέλος χάνει την βουλευτική του έδρα, όπως και πολλοί από τους στενότερους συνεργάτες του. Άπαντες οι ξένοι σχολιαστές εκπλήσσονται με την εκλογική συντριβή του Βενιζέλου, θεωρώντας τον ως τον επιφανή ήρωα του θριάμβου της Ελλάδας, και τον πρωταγωνιστή της ειρηνευτικής διάσκεψης εις Παρισίους και Σέβρες, όπου είχε επισκιάσει μέχρι και τον πλανητάρχη Ουίλσον!

Η συγγραφέας Πηνελόπη Δέλτα (θυγατέρα του φιλοβενιζελικού Εμμανουήλ Μπενάκη, ερωμένη του εθνικιστή Ίωνος Δραγούμη και προγιαγιά του κρετίνου Αντώνη Σαμαράκαταγράφει την επίσκεψή της στον Βενιζέλο την επομένη των εκλογών. Στο ημερολόγιό της περιγράφει τη σκηνή: 

..ο Ρέπουλης στον καναπέ, αναστέναζε κρατώντας το κεφάλι ανάμεσα στα χέρια του· ο Τσιριμώκος, ένα βουνό από ζελέ, προσπαθούσε χωρίς αποτέλεσμα να τον παρηγορήσει· και ο Βενιζέλος εξηγούσε την ήττα με τη συνηθισμένη του ευφράδεια. “Πίστευα πραγματικά πως είχα τον λαό μαζί μου, πως στο μεγάλο έργο που βρίσκεται σε εξέλιξη ο λαός ήταν πίσω μου. Έκανα λάθος: ο λαός ήταν εξαντλημένος, τραυματισμένος. Δεν τον κατηγορώ· ζήτησα θυσίες υπεράνω των δυνάμεών του. Συνετρίβην. Δεν έχω πια τη δύναμη να πολεμήσω”. Έδωσε την υπόσχεση να φύγει από την Ελλάδα, συνέχισε, και θα έφευγε αμέσως, επειδή γίνονταν σοβαρές ταραχές στους δρόμους της Αθήνας και ο πρωθυπουργός, ο ηλικιωμένος Δημήτριος Ράλλης, του είχε γράψει για να τον προειδοποιήσει πως η δημόσια τάξη δεν μπορούσε να διασφαλιστεί όσο εκείνος παρέμενε στην Ελλάδα. 

Οι κίνδυνοι είναι πραγματικοί, αν κρίνει κανείς από το γεγονός ότι ο Βενιζέλος έχει καμία εκατοστή συντρόφους 
κατά την εσπευσμένη αναχώρησή του, στις 17/30 Νοεμβρίου. Πολλοί βρίσκονται χωρίς χρήματα ή αποσκευές. 
Μεταφορικό μέσον τους, το γιοτ “Νάρκισσος”, μισθωμένο από την 'Ελενα Σκυλίτση-Βενιζέλου.




~  συγγραφέας  ~




Ύστερα από τον θρίαμβο των αντιπάλων του το 1920, ο Βενιζέλος μεταβαίνει στο Παρίσι, όπου αφιερώνεται στη μετάφραση της Ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου του Θουκυδίδου, κατεξοχήν έργο της παγκοσμίου Πολιτικής Ιστορίας. Η έκδοση αυτή του Θουκυδίδη δεν θα γίνει ποτέ δημοφιλής στην Ελλάδα. Όσο κι αν υποστηρίζει τους δημοτικιστές, ο Βενιζέλος στην καρδιά του παραμένει κλασικιστής, με τον μεταφρασμένο Θουκυδίδη του να βασίζεται στην αρχαϊκή γραμματική του πρωτοτύπου. Σε διακριτό σημειωματάριο, επισημαίνονται αναλογίες ανάμεσα στην Πολιτική του 5ου αι π.Χ, και του 20ου αι μ.Χ. Στο εδάφιο όπου οι Θηβαίοι απολογούνται για το γεγονός ότι είχαν "μηδίσει" στον Περσικό Πόλεμο του 480-478 π.Χ, επιχειρηματολογώντας ότι η τότε κυβέρνησή τους δεν ήταν δημοκρατική, ο Βενιζέλος παρατηρεί ξερά ότι «..τα ίδια επιχειρήματα προωθούνταν στην Ειρηνευτική Διάσκεψη μετά τον Μεγάλο Πόλεμο από τις αντιπροσωπείες της Τουρκίας και της Βουλγαρίας για να σώσουν τις χώρες τους από τις συνέπειες της πολιτικής που είχαν ακολουθήσει»




~  Μικρασιατική Καταστροφή  ~


Ο λαός αντιλαμβάνεται την ανικανότητα του βασιλικού καθεστώτος, και ήδη από τα τέλη του 1920, η νέα κυβέρνηση χαίρει ελάσσονος εκτιμήσεως. Τίποτα δεν συνηγορεί πια σε τερματισμό της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Η ασυνέπεια της βασιλικής παράταξης και η αλαζονική αθέτηση της δέσμευσης για "οίκαδε", τουλάχιστον για τους στρατολογηθέντες για μεγάλο χρονικό διάστημα (υπάρχουν άντρες ενδεδυμένοι το χακί, από το 1912!), διογκώνει τον αναβρασμό στο ελληνικό στράτευμα. Η ορεινή Ελλάδα είναι γεμάτη λιποτάκτες και φυγόστρατους, ενώ από τις κλάσεις που καλούνται στα Όπλα, ένας στους δύο άντρες, δεν παρουσιάζεται. 

Παράλληλα, ενισχύεται η δυσαρέσκεια των μαχίμων στο μικρασιατικό μέτωπο, λόγω του μεγάλου αριθμού αυτών που "κρύβονται" στα μετόπισθεν. Ενώ η Στρατιά της Μικράς Ασίας επισήμως παρατάσσει 200.000 άντρες, στο μέτωπο βρίσκονται μόνο οι 90.000. Οι υπόλοιποι βρίσκονται π.χ. τοποθετημένοι σε διάφορα γραφεία, ή κάνουν κατάχρηση αναρρωτικών αδειών, εν πάσει περιπτώσει εκμεταλλευόμενοι την πολιτική προστασία που τους παρέχει το καθεστώς των βασιλοφρόνων. Μέχρι τον Μάρτιο του '21, που διατάσσεται η επιστράτευσις τριών νέων κλάσεων, έχουν εγκαταλειφθεί και τα τελευταία δημαγωγικά προσχήματα τα οποία έφεραν τους επάρατους Γλύξμπουργκ πίσω στην Ελλάδα μόλις τέσσερις μήνες πρωτύτερα.   

Λόγω της γενικότερα αδέξιας πολιτικής του ελληνικού θρόνου, η Αγγλία και η Γαλλία βρίσκουν αφορμές για να μεταστραφούν σταδιακά από συμμαχικές χώρες, σε ουδέτερες, εχθρικώς διακείμενες, με αποκορύφωμα τον οικονομικό αποκλεισμό της Ελλάδος, με πρόφαση τη διπλωματική της ανυπακοή. Η πτωχή και ατιμία Ελλάς κλειδώνει στην πορεία της προς την Καταστροφή, που θα έλθει νομοτελειακά πλέον, τον Αύγουστο του 1922.



~  Εθνάρχης  ~

εξώφυλλο του αμερικανικού περιοδικού Time, 
καταγράφει την πανηγυρική -αλλά σύντομη!- επιστροφή του Βενιζέλου στα ηνία της Ελλάδας το 1924


Η Ελλάς μαστίζεται πια από χρόνια ένδεια και ανούσια διχόνοια (όπως π.χ. ισχύει με το ζήτημα της υιοθέτησης του Γρηγοριανού Ημερολογίου, στις αρχές του 1923), με μουλωχτό πρωταγωνιστή των ταραχών τον Ιωάννη Μεταξά, υποκινητή στο ατυχές φιλοβασιλικό πραξικόπημα της 22ης Οκτωβρίου του 1923, που όμως γίνεται αφορμή για τη γέννηση ελπιδοφόρου -αν και ασταθούςΕλληνικής Δημοκρατίας (1924-35).

Ο Λευτεράκης επιστρέφει στη χώρα ως εκλεγμένος πρωθυπουργός το 1924, ενώ πρώτα έχει διαπραγματευτεί τη Συνθήκη της Λωζάνης (24 Ιουλίου 1923), για λογαριασμό της επαναστατικής κυβέρνησης Πλαστήρα-Γονατά, όπου διευθετείται θεσμικά η ανταλλαγή των πληθυσμών, που ήδη λαμβάνει χώρα, από την καταστροφή της Σμύρνης και μετά. Ο Βενιζέλος εσκεμμένα διατηρεί "τριεθνή κοινότητα Μουσουλμάνων" στη Θράκη, ως εγγύηση για το σεβασμό αντίστοιχης, αν και πιο πολυάριθμης κοινότητας/μιλλετίου Ρωμιών σε Σταμπόλη, Πριγκηπονήσια, Ίμβρο και Τένεδο. Η συμφωνία αυτή έπαψε νοήματος και Εθνικού Συμφέροντος, μονάχα ύστερα από τη δίωξη της πολίτικης Ρωμιοσύνης το 1955.  

Κατά τη διάρκεια σύντομης θητείας του το 1924, όπως και κατά την περίοδο 1928-32 (όταν η χώρα βιώνει και τα αποτελέσματα της Παγκοσμίου Οικονομικής Κρίσεως, το περιβόητο Κραχ/Krach του 1929), ο Βενιζέλος επιχειρεί ν'απαλύνει τις πληγές του Ελληνισμού, και ν'αναιρέσει τους οικονομικούς και κοινωνικούς κλυδωνισμούς της διεθνούς συγκυρίας, που απειλούν την ίδια την ύπαρξη της χώρας. Υπό αυτό το πρίσμα είναι που το 1930 υπογράφει εγκαρδίως σύμφωνον Ειρήνης και Σταθερότητος με τον Τούρκο ομόλογο του, Ισμέτ Ινονού, άνθρωπο του Μουσταφά Κεμάλ του Ατατούρκ (= μπαμπάς των Τούρκων, και ολετήρας της Ρωμιοσύνης). Βέβαια ούτε αυτός είναι λόγος λοιδορίας του εθνάρχη Βενιζέλου, αφού χάριν διπλωματίας μόλις οκτώ έτη αργότερα, ο ύπατος των Ελλήνων Φασιστών, Ιωάννης Μεταξάς, αποστέλλει τηλεγράφημα-πανηγυρικόν υπέρ του εκλιπόντος εθνάρχη Κεμάλ, ενώ στη συνέχεια μεταβαίνει και στην Άγκυρα για να παραστεί στην κηδεία

Εντελώς αυθαίρετα και ηγεμονικά για την εποχή αυτή, ο Ελευθέριος Βενιζέλος διακηρύσσει μονομερώς την εθνική κυριαρχία της Ελλάδος σε 6 ναυτικά μίλια θαλάσσης, και 10 ναυτικά μίλια αέρος, το 1931. Όσες χώρες προέβαιναν τότε σε παρόμοια πρωτοβουλία, αρκούνταν σε 6 μίλια σε θάλασσα και αέρα, αφού δεν υπήρχε ακόμα διεθνής τοποθέτηση γι'αυτό το ζήτημα. 

Γενικά ο Βενιζέλος είναι μπροστά από την εποχή του, όπως π.χ στην αντιμετώπιση του Κραχ με τόνωση της Εθνικής Οικονομίας, μέσω κρατικής αρωγής (αρκετό νωρίτερα πριν από αντίστοιχες τακτικές στις ΗΠΑ της διακυβέρνησης Ρούζβελτ/FDR, 1933-45), όπως υπήρξε η μαζική οικοδομική δραστηριότητα, με ανέγερση δημοσίων κτιρίων και υποδομών π.χ σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. 

Ως μέτρο αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης, υιοθετείται και η ενεργειακή καινοτομία του Βενιαμίν Φράνκλιν, η θερινή ώρα: Εφαρμόζεται με εντολή Βενιζέλου το 1932, με συμβατική διάρκεια από τις 6 Ιουλίου μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου. Η ιδέα, όμως, θα εγκαταλειφθεί σύντομα, λόγω πρακτικών προβλημάτων, ως προς την ταυτόχρονη εφαρμογή σε όλη την επικράτεια. Η Θερινή Ώρα θα υιοθετηθεί ξανά από τη χώρα μας, όπως και από τις περισσότερες ευρωπαϊκές, μόλις το 1973, συγχρόνως με την Ενεργειακή Κρίση, την εποχή που με μηχανορραφίες του βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας, οκταπλασιάζεται η τιμή ανά βαρέλι, του αργού πετρελαίου/ crude oil, προκαλώντας παγκοσμίως Στασιμοπληθωρισμό, και ζοφερή προοπτική για την ευημερία των λαών.




~  Βενιζέλος και Σοσιαλισμός  ~


Ο Βενιζέλος μπορεί να ανήκε σε συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Εν τούτοις, για το καλό της Ελλάδας συνεργάζονταν και με αντιπάλους του. Παραδείγματος χάριν, εργάστηκε μαζί με το διάδοχο Κωνσταντίνο κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων. Επίσης συμβίωσε αρμονικά με το γιο του Κωνσταντίνου, βασιλιά Αλέξανδρο, κατά το αποκορύφωμα της κυριαρχίας του Κόμματος των Φιλελευθέρων (1917-20)

Λίγα χρόνια αργότερα, μάλλον λόγω των τρομερών συνεπειών της Μικρασιατικής Καταστροφής, αλλά και της Παγκόσμιας Οικονομικής Κρίσης/ Κραχ, ο Βενιζέλος αποκτά μέχρι και ..αριστερή συνείδηση, προσωποποιημένη στον εξ αριστερών πολιτικό του αντίπαλο, τον ικανότατο Αλέξανδρο Παπαναστασίου του Κοινωνικού Κόμματος, ο οποίος θα τον αποτρέπει από τη διάπραξη δεξιών ατοπημάτων, όπως π.χ. η διαρκώς επικείμενη απαγόρευση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος (ΚΚΕ), αν και δεν κατάφερε να τον αποτρέψει από την σύλληψη και ψήφιση αντιτρομοκρατικού νόμου, σαφώς μεροληπτικού, όσο και περιβόητου διεθνώς, το Ιδιώνυμο

Πάντως, ο Παπαναστασίου πείθει τον Βενιζέλο να προβαίνει σε σοσιαλιστικές μεταρρυθμίσεις, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την ίδρυση του ΙΚΑ (ΟΧΙ! Το ΙΚΑ δεν ιδρύθηκε από το ολοκληρωτικό καθεστώς του ακροδεξιού Ιωάννου Μεταξά (1936-41), εκτός και αν "μετράει" η κορδέλα των εγκαινίων: Το 1931 ιδρύεται η Εργατική Εστία, το 1932 θεσπίζεται το οκτάωρο (με Προεδρικό Διάταγμα της 27ης Ιουνίου 1932, δηλαδή επί κυβερνήσεως Βενιζέλου: Π.Δ. 27/6/1932 ΦΕΚ Α 212 19320714), το 1934 ψηφίζεται ο νόμος περί κοινωνικών ασφαλίσεων (ν. 6298/1934), ήτοι ξεκινάει το ΙΚΑ με πρώτο πρόεδρο τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο (1934-35), ενώ οι συλλογικές συμβάσεις Εργασίας εφαρμόζονται από το 1935.)


αριστεράΑλέξανδρος ΠαπαναστασίουδεξιάΕλευθέριος Βενιζέλος 




ως αντιδιαμετρικές όψεις, στα όρια του πολιτικού Ιανού που αποτέλεσε ο Βενιζέλος  ~

https://sites.google.com/site/evdaemonia/skopos/papanastasiou.JPG

Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου γεννιέται στην Τρίπολη το 1876. Σπουδάζει νομική στην Αθήνα, πολιτικές επιστήμες και φιλοσοφία στη Χαϊδελβέργη και το Βερολίνο. Από το 1908, πασχίζει για την αγροτική μεταρρύθμιση και την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών. Σχηματίζει ομάδα κοινωνιολόγων, αναμειγνύεται στην πολιτική, πολεμά ως εθελοντής στους Βαλκανικούς Πολέμους, και το 1915 εντάσσεται με την ομάδα του στο κόμμα των Φιλελευθέρων, αποτελώντας την αριστερή του πτέρυγα. Από το 1920, αρχίζει να υποστηρίζει φανερά την αβασίλευτη Δημοκρατία ως τη μόνη σωτήρια για τα ελληνικά συμφέροντα. Τον Φεβρουάριο του 1922, o Αλέξανδρος Παπαναστασίου δικάζεται και καταδικάζεται σε φυλάκιση τριών χρόνων για την δημοσίευση του «Δημοκρατικού Μανιφέστου», ανοικτής επιστολής υπέρ της παύσεως της Μικρασιατικής Εκστρατείας και υπέρ της εγκαθιδρύσεως της Δημοκρατίας. 

Αποφυλακίζεται με την επανάσταση του 1922, και ιδρύει τη Δημοκρατική Ένωση, κόμμα με στόχο την επιβολή της Δημοκρατίας. Στις εκλογές της 16ης Δεκεμβρίου 1923, το κόμμα των Φιλελευθέρων πλειοψηφεί, αν και με απούσα την αντιπολίτευση. Οι βουλευτές της Δημοκρατικής Ένωσης ζητούν να φύγει και ο νέος βασιλιάς, ο Γεώργιος Β', ώσπου να αποφασίσει ο λαός για το πολιτειακό ζήτημα. Οι Φιλελεύθεροι το αποδέχονται, οπότε ο νικητής της ναυμαχίας της Λήμνου, ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης, αναλαμβάνει αντιβασιλιάς. 

Στις 4 Ιανουαρίου 1924, ο Βενιζέλος επιστρέφει στην Ελλάδα, και αναλαμβάνει πρόεδρος της Δ' Εθνοσυνέλευσης για να παραιτηθεί αμέσως, και να γίνει πρωθυπουργός, στις 11 του ίδιου μήνα. Στη Βουλή και την εθνοσυνέλευση, ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου υποστηρίζει την αβασίλευτη Δημοκρατία, ενώ ο Ελευθέριος Βενιζέλος τη συνταγματική Μοναρχία. Στις θορυβώδεις συνεδριάσεις που ακολουθούν, διαπιστώνεται πως οι δημοκρατικοί έχουν την πλειοψηφία. Ο Βενιζέλος παραιτείται στις 4 Φεβρουαρίου 1924, δηλώνοντας ότι εγκαταλείπει την πολιτική κι ξαναφεύγει για το Παρίσι. Στην πρωθυπουργία τον διαδέχεται ο Γεώργιος Καφαντάρης, που επιθυμεί πρώτα την διεξαγωγή δημοψηφίσματος κι έπειτα την εκπόνηση ανάλογου συντάγματος από την Εθνοσυνέλευση

Παραιτείται και αυτός στις 4 Μαρτίου, λόγω υψηλής ανησυχίας στο στράτευμα, όπου παρουσιάζονται κρούσματα απειθαρχίας λόγω της επικείμενης κατάργησης της Μοναρχίας, οπότε ως πρωθυπουργός αναλαμβάνει ο ίδιος ο Παπαναστασίου, που μέσα από την Δ' Εθνοσυνέλευση, ψηφίζει την κατάργηση της Βασιλείας και την ανακήρυξη Δημοκρατίας, στις 24 Μαρτίου 1924. Η διαδικασία επικυρώνεται με δημοψήφισμα στις 13 Απριλίου 1924, και επισφραγίζεται με ψήφισμα της Εθνοσυνέλευσης. Προσωρινός πρόεδρος της Δημοκρατίας, παραμένει ο αντιβασιλεύς Κουντουριώτης. Ο Παπαναστασίου παραιτείται από πρωθυπουργός, εξακολουθώντας όμως να είναι πρόεδρος της κοινοβουλευτικής επιτροπής που επεξεργάζεται το νέο Σύνταγμα. 

Στις 26 Ιουνίου 1925, ο πρώην επαναστάτης και αρχηγός της στρατιάς της Θράκης, στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος, ανατρέπει την κυβέρνηση Μιχαλοπούλου. Επίσης εξορίζει τον Παπαναστασίου και τον Καφαντάρη, που τον καλούν να παραδώσει την εξουσία. Και ο Κουντουριώτης παραιτείται διαμαρτυρόμενος. Τελικά ο Παπαναστασίου φυλακίζεται στη Σαντορίνη (Φεβρουάριος - Απρίλιος 1926)

Στις εκλογές της 7ης Νοεμβρίου 1926, το κόμμα του, «Δημοκρατική Ένωση», λαμβάνει μόλις το 6,47% των ψήφων, και 17 βουλευτές. Και όμως, στην οικουμενική κυβέρνηση Ζαΐμη που σχηματίζεται αναλαμβάνει το Υπουργείο Γεωργίας, το οποίο και διατηρεί μέχρι την παραίτησή του τον Φεβρουάριο του 1928. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, έλαβε μέτρα για την αποκατάσταση των ακτημόνων και των προσφύγων και την οργάνωση των αγροτών, σε συνεταιρισμούς. Το πιο σημαντικό έργο του υπήρξε η ίδρυση της Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδος, παρά την αντίδραση του πολιτικού κατεστημένου και της Εθνικής Τράπεζας. Ο ίδιος πρέσβευε ότι μια αγροτική τράπεζα θα εξυπηρετούσε αποτελεσματικότερα τα συμφέροντα των αγροτών. 

Στις εκλογές της 19ης Αυγούστου 1928, το κόμμα του, ως «Αγροτικόν Εργατικόν», εκλέγει 20 βουλευτές, και συμπράττει με τους Φιλελευθέρους του Βενιζέλου. Στα επόμενα έτη, η απήχηση του Παπαναστασίου στον Λαό μειώνεται, με την άνοδο του Φασισμού.

https://sites.google.com/site/evdaemonia/skopos/kondylis.jpg

Ο Γεώργιος Κονδύλης γεννιέται στον Προυσό Ευρυτανίας το 1879. 
Σε ηλικία 18 χρονών κατατάσσεται εθελοντής στο Πεζικό και συμμετέχει στην Κρητική Επανάσταση του 1896, και μετά στον Μακεδονικό αγώνα (1904-08), ως οπλαρχηγός στην περιοχή Καστοριάς και Μοριχόβου. Το 1910 στέλνεται σε ειδική αποστολή, ως δάσκαλος στο χωριό Οργάς της Ανατολικής Θράκης, λόγω της οποίας προάγεται σε ανθυπολοχαγό. Στη συνέχεια υπηρετεί στους Βαλκανικούς Πολέμους ως υπολοχαγός, στο 5ο Σύνταγμα της Vης Μεραρχίας, υπό τον Μανουσογιαννάκη. Διακριθείς στους πολέμους αυτούς προάγεται σε λοχαγό. Το 1915 τοποθετείται αξιωματικός του Επιτελείου της VIης Μεραρχίας, παρότι δεν προέρχεται από τη Σχολή Ευελπίδων. 

Όντας ένθερμος βενιζελικός και κατά τη διάρκεια του κινήματος της Εθνικής Άμυνας (1916-17), ο Κονδύλης προάγεται σε ταγματάρχη, ενώ διακρίνεται σε πολλές μάχες του Βαλκανικού Μετώπου. Το 1919, κατόπιν συμμετοχής του στην ατυχή εκστρατεία της Ουκρανίας ως διοικητής συντάγματος της ΧΙΙΙης Μεραρχίας, προάγεται σε συνταγματάρχης. Στη συνέχεια μετέχει στις επιχειρήσεις στη Μικρά Ασία (1919-20), όπου κυρίως δρα στην περιοχή Σαλιχλή. Με τις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920, που φέρνουν στην εξουσία τις αντιβενιζελικές δυνάμεις, εγκαταλείπει την μονάδα του και εγκαθίσταται αυτοβούλως στην Κωνσταντινούπολη, απ' όπου ασκεί οξύτατη αντιπολίτευση στη βασιλική διακυβέρνηση. 

Με την Επανάσταση των Πλαστήρα & Γονατά το 1922, επιστρέφει στο στρατό, ως διοικητής της Μεραρχίας Κρήτης (της Vης, που δρα στην μεθόριο του π.Έβρου), την οποία και αναδιοργανώνει. Το 1923, αναλαμβάνει την καταστολή του κινήματος Γαργαλίδη & Λεοναρδόπουλου, από την Θεσσαλονίκη, όπου βρίσκεται, ενώ στη συνέχεια κατεβαίνει νότια προς την Αττική, εξαναγκάζοντας και τα εκεί επαναστατικά στρατεύματα να παραιτηθούν των ενεργειών τους. Γι'αυτήν την ταχύτατη δράση του, ο Κονδύλης αποκαλείται "Κεραυνός". Κατόπιν παραίτησής του, αποστρατεύεται τον ίδιο χρόνο με το βαθμό του υποστρατήγου. Ως αξιωματικός έχει αναδειχτεί, για το θάρρος και την αποτελεσματικότητά του.

Στη συνέχεια ο Κονδύλης πολιτεύεται, ιδρύοντας κόμμα λαϊκοδεξιό: το «Εθνικόν Δημοκρατικόν Κόμμα», αργότερα το «Εθνικόν Ριζοσπαστικόν Κόμμα». Αρχικά συνεργάζεται με την «Δημοκρατική Ένωση» του Αλεξάνδρου Παπαναστασίου στις εκλογές της 16ης Δεκεμβρίου 1923. Στις 12 Μαρτίου 1924 αναλαμβάνει το υπουργείο Στρατιωτικών κι ένα χρόνο αργότερα το υπουργείο Εσωτερικών στην εξίσου βενιζελική κυβέρνηση Μιχαλακόπουλου

Στη συνέχεια η Δημοκρατία αλώνεται εκ των έσω από τον στρατηγό Θεόδωρο Πάγκαλο (26 Ιουνίου 1925 - 22 Αυγούστου 1926), την οποία όμως την ανατρέπει ο ίδιος ο Κονδύλης! Οπότε στις 26 Αυγούστου 1926 σχηματίζει μεταβατική κυβέρνηση, ενώ στις 9 Σεπτεμβρίου καταστέλλει με βίαιο τρόπο αντι-κίνημα αξιωματικώνόπως ο Ναπολέων Ζέρβας και ο Βασίλειος Ντερτιλής, που καταγγέλονται ως «παγκαλικοί», αν και κάποιοι από αυτούς, είχαν βοηθήσει τον Κονδύλη στην ανατροπή του Πάγκαλου. 

Δυστυχώς η Απλή Αναλογική στη διεξαγωγή των Εκλογών υπονομεύει την Δημοκρατία που ίδρυσε ο Παπαναστασίου, και που προασπίστηκε και ο Κονδύλης. Το φιλομοναρχικό Λαϊκό κόμμα υπαναχωρεί 
μπαμπέσικα ως προς το ζήτημα του πολιτειακού στάτους κβο, αποδεχόμενο να συμμετάσχει στις διαδικασίες της Αβασιλεύτου Δημοκρατίας. Έτσι όμως, στις εκλογές του 1932, το Λαϊκό κόμμα στερεί την κοινοβουλευτική αυτοδυναμία από το κόμμα των Φιλελευθέρων, ενώ στις εκλογές του 1933 επικρατεί, σχηματίζοντας και βασιλόφρονα συνασπισμό, αυτοδύναμο.

Η βασιλική παράταξη προσεταιρίζεται υστερόβουλα και το δεξιόστροφο κόμμα του Κονδύλη, στον οποίο και ανατίθεται το υπουργείο Στρατιωτικών στην πρώτη κυβέρνηση Τσαλδάρη, από την 4η Νοεμβρίου 1932, μέχρι την 16η Ιανουαρίου του 1933, όταν η κυβέρνηση Τσαλδάρη ηττάται εκλογικώς από τον Βενιζέλο. Στις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1933, ο Κονδύλης συνεργάζεται πάλι με το Λαϊκόν κόμμα, όπου στη νέα κυβέρνηση του Τσαλδάρη που αναδεικνύεται, αναλαμβάνει αρχικά το υπουργείο Στρατιωτικών, στις 10 Μαρτίου 1933, ενώ λίγο αργότερα στις 5 Απριλίου αναλαμβάνει την αντιπροεδρία της δεξιάς και φιλομοναρχικής κυβέρνησης.