Ρωμιοσύνη‎ > ‎13ος αι‎ > ‎

1284

Ο Ανδρόνικος Β΄Παλαιολόγος, χήρος πια, νυμφεύεται την Ειρήνη (née Ιολάνδη), κόρη του μαρκησίου του Μονφερράτου, Γουλιέλμου Ζ΄ ντ’Αλεράμο, ενώ, ως προίκα για την θυγατέρα του, ο μαρκήσιος παραιτείται από την διεκδίκηση των εδαφών του πάλαι ποτέ ρηγάτου της Θεσσαλονίκης. Aπό τα τρία παιδιά του Ανδρονίκου Β΄ και της Ιολάνδης, ο Ιωάννης θα διοριστεί δεσπότης της Θεσσαλονίκης, ενώ ο Θεόδωρος θα κληρονομήσει την μαρκιωνία του Μονφερράτου από τον παππού του, Γουλιέλμο Ζ΄, ιδρύοντας ιταλικό ηγεμονικό κλάδο του οίκου των Παλαιολόγων (ως Paleologi), που θα κυβερνήσει το Μονφερράτο μέχρι το 1531, οπότε θα περάσει στην κυριαρχία του ιταλικού οίκου Γονζάγα ή Γκονζάγκα, ύστερα από τους διαδοχικούς γάμους του δούκα της Μάντουας (Μάντοβα), Φεντερίκου Β΄ Γκονζάγκα (1500-40), με τις αδελφές Μαρία και Μαργαρίτα Παλεολόγκο.


Έχοντας ξεκινήσει ως κοντοτιέροι που έγιναν άρχοντες της Μάντουας (1328), κι αργότερα μαρκήσιοι (αναβαθμίστηκαν το 1433, από τον ιμπεράτορα Σιγισμούνδο), οι Γκονζάγκα θα κυβερνήσουν δυναμικά τα δουκάτα του Μονφερράτου και της Μάντουας, συνήθως υποστηρίζοντας την δυναστεία των Βουρβώνων της Γαλλίας. Γι'αυτό και πληρώνουν το τίμημα, δεχόμενοι συνεχώς επιθέσεις από δυνάμεις των Αψβούργων και υποτελών τους (π.χ Πόλεμος της Μαντουανής Διαδοχής, 1628-31). Τελικά, στις αρχές του 18ου αι, ο ζηλόφθονος οίκος των Αψβούργων θα κατάσχει τις τελευταίες κτήσεις των Γκονζάγκα, και θα τους εκδιώξει (1708), ως τους τελευταίους κυβερνώντες απογόνους των Παλαιολόγων (1566-1708), κατά την διάρκεια του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής (1701-14). Στον τελευταίο γόνο του οίκου θα εκχωρηθεί αργότερα το δουκάτο του Τέσσεν, στην μακρινή Σιλεσία.

Το οικόσημο του οίκου Γονζάγα ή Γκονζάγκα (1531-1708),
που περιέχει στην σειρά τον δικέφαλο αετό των Κομνηνών & Παλαιολόγων,
τον όρθιο λέοντα, δημοφιλές σύμβολο στην Ευρώπη σε χρήση σε χώρες 
όπως η Σκοτία, η Βουλγαρία, η Κάτω Αρμενία,  η Βοημία, αλλά και στην Μάντουα (ή Μάντοβα),
όπου χρησιμοποιούνταν από κοινού με το οριζόντιο κιτρινόμαυρο λάβαρο, που ακολουθεί.
Από κάτω είναι η σημαία του βασιλείου της Αγίας Ιερουσαλήμ, η ερυθρόχρυση κατακόρυφη σημαία του βασιλείου
της Αραγώνος, και η σημαία του δουκάτου του Μονφερράτου. Από κάτω είναι το οικόσημο των 
Βέττινων
(
οι 
Βέττινερ της Σαξονίας, που σταδιακά καταλαμβάνουν φέουδα και θρόνους σε όλη την Ευρώπη)
, 
το έμβλημα του φραγκικού Μπαρ, και τέλος η σημαία της Ρωμανίας, στην ναυτική εκδοχή της με τα τέσσερα πυρέκβολα.

Το τρίτο παιδί
του Ανδρονίκου Β΄ και της Ιολάνδης, η Σιμωνίδα Παλαιολογίνα, θα παντρευτεί, ως 4η σύζυγος, τον ζουπάνο (ρήγας) της Σερβίας, Στέφανο Ουρώς Β΄ Μιλούτιν, κατόπιν συμφώνου Ειρήνης, που δίνει τέλος σε πολυετή ρωμιο-σερβική σύρραξη (1282-99). Κατά την διάρκεια αυτού του ελληνο-σερβικού πολέμου, οι στρατιές του Στεφάνου Ουρώς Β' Μιλούτιν είχαν φτάσει μέχρι την περιοχή Χριστουπόλεως (σημ. Καβάλα). Πάντως, ύστερα από την ειρήνευση, οι δυο χώρες θα καταλήξουν σε συμμαχία. Έτσι το 1321, σερβικό φοσσάτο (φουσάτο = στρατιά) θα συμβάλλει στην απόκρουση των Οθωμανών που προσπαθούν, ήδη από τότε, να κυριεύσουν την χερσόνησο της Καλλίπολης.

Ο δούκας των ΑθηνώνΓκιγιόμ ντε λα Ρος (Γουλιέλμος), σταδιακά αποκτά μεγάλη επιρροή στην φραγκική Ρωμανία, κι έτσι θα καταφέρει να προσαρτήσει και κτήσεις στον Μοριά, με ονομαστές πόλεις, όπως το Ναύπλιο και το Άργος. Η ευκαιρία του δίνεται φέτος, από τον πανικόβλητο αντιβασιλιά του φραγκικού ρηγάτου της Σικελίας (Νάπολη), Ροβέρτο ντου Αρτουά, που τον διορίζει βαΐλογενικό βικάριο, και στην ουσία κυβερνήτη, για το πριγκιπάτο της Αχαΐας. Έχει προηγηθεί η σύλληψη του Φράγκου ρήγα Σαρλ Β' ντ' Ανζού (Κάρολος Β' Ανδεγαυικός), από τον αμιράλη του αραγονέζικου ρηγάτου της Σικελίας (Τρινακρία), Ρουτζιέρο ντι Λαούρια (Ρογήριος της Λαυρίας), κατά την διάρκεια της ναυμαχίας της Νάπολης, όταν οι Αραγονέζοι τσακίζουν τους Φράγκους.

Αλλά και οι Γενοβέζοι συντρίβουν τους Πιζανούς στην ναυμαχία της Μελοριας, στ’ανοικτά του Λιβόρνου. Στη συνέχεια αποσπούν την Κορσική από την κυριαρχία της Πίζας. Θα κρατήσουν το νησί μέχρι την κατάκτησή του από τους Φράγκους (Γάλλοι), το 1768. Επίσης προσαρτούν την Σαρδηνία, την οποία όμως θα κρατήσουν μονάχα έως το 1326, όπως και την νήσο Έλβα.










Ο θυρεός του δήμου Γένοβας


με τον σταυρό του Αγίου Γεωργίου (και της Αναστάσεως), πλαισιωμένο από γρύπες.
Ρωμαίικα διακριτικά που οι Γενοβέζοι χρησιμοποιούν στο ναυτικό τους, 
υιοθετούνται και από την Αγγλία, μαζί με την λατρεία αγίων 
όπως ο Γεώργιος και ο Νικόλας.  

η σφαίρα επιρροής της Υπέροχης Δημοκρατίας του Αγίου Γεωργίου της Γένουας (Γένοβα)
Την Κρήτη την διεκδίκησε με επιμονή κατά το διάστημα 1200-52, και τις Νότιες Σποράδες κατά τα τέλη του 13ου αι
Πάντως τα νησιά του Βόρειου Αιγαίου όντως περνούν υπό την κυριότητά της κατά την διάρκεια του 14ου αι.
 

Ο ταταρικής, ήτοι μογγολικής, καταγωγής Γκεόργκι Τέρτερ (ήτοι Γεώργιος Τάρταρος) επικρατεί πλέον ως τσάρος & αυτοκράτωρ σε ολόκληρη την εναπομείνουσα Βουλγαρία. Ύστερα από τον θάνατο του Κωνσταντίνου Τιχ (1277), η χώρα έχει καταπέσει πλέον σε πάγια κατάσταση παρακμής.

Στην Ανατολία, ο θάνατος του σουλτάνου
Γιγιαθαντίν Καϊ Χοσρού Γ΄ εγκαινιάζει την επίμονη αντιπαράθεση ανάμεσα στον Γιγιαθαντίν Μασούτ Β΄ και στον Αλαεντίν Καϊ Κουμπάτ Γ΄, για τον θρόνο του σουλτανάτου.

Στην Άπω Ανατολή, οι πρόγονοι των Βιετναμέζων αποκρούουν τους Μογγόλους που προσπαθούν να τους κατακτήσουν.