Ρωμιοσύνη‎ > ‎13ος αι‎ > ‎

1212

Στην Νότιο Γαλλία βρίσκεται σε εξέλιξη, επίσημη σταυροφορία/κρουασάντ/croisade εναντίον των Αλβιγηνών/Καθαρών (1209-29), μιαν ξεκάθαρη γενοκτονία των Φράγκων εις βάρος των Οκκιτανών ιθαγενών. Είναι και που οι φραγκόφωνοι κάτοικοι της Βορείου Γαλλίας, αλλά και της Νορμανδίας, περιλαμβανομένων και των φραγκοφώνων βαρώνων της Αγγλίας, την έχουν δει «..Ρωμαίοι», πιστόν ποίμνιον της Αγίας Έδρας στη Ρώμη, όσο και υπέρμαχοι της Ρωμανικής Τέχνης, της «Αρτ Ρωμανέσκ», έναντι της βαρβαρικής/«γοτθικής» τέχνης των δήθεν επηλύδων «μη-Ρωμαίων» της Νοτίου Γαλλίας, τους οποίους και στιγματίζουν ως «Γότθους», ανασύροντας από το χρονοντούλαπο της Ιστορίας την κατοχή του Νότου από Βησιγότθους και Βουργουνδούς υπό τον ηγεμονικό συντονισμό του Θεοδωρίχου των Οστρογότθων [475-526, ο Θευδέριχος ο Μέγας, που πάντως παραδόξως δεν κυβερνούσε από την «γοτθική» Τουλούζη, αλλά από τη Ραβέννα, στην ..Ιταλία: 493-526], παραβλέποντας ότι οι Ανδεγαυοί Πλανταζενέτ, οι [επίσης παραδόξως, ..βορειοΓάλλοι] αφέντες της Ακουιτανίας και της Αγγλίας, είναι οι πραγματικοί πάτρωνες των δημιουργών της Γοτθικής Αρχιτεκτονικήςη οποία πάντως αναπτύσσεται σε ολόκληρη την Γαλλία, και για αιώνες θ'αποκαλείται «Φραγκική Αρχιτεκτονική», εις πείσμαν όσων Φράγκων/Γάλλων την απεχθάνονται!   

Αλλά και η αιρετική Ρωμανία έχει επίσης μόλις κατακτηθεί με σταυροφορία (1204 και μετά), και δεινοπαθεί με καθεστώς Φραγκοκρατίας, με ασυδοσία των Λατίνων Χριστιανών βαρώνων ( = άρχοντες), εις βάρος των Γραικών βασσάλων τους, και ας είναι και αυτοί Χριστιανοί, που μάλιστα ακόμα ομιλούν την γλώσσα των Ευαγγελίων

Ενώ όμως ο πάπας τρομοκρατεί τους λαούς της Ευρώπης, η Αγία Πόλη Ιερουσαλήμ παραμένει κατακτημένη. Οπότε, με αφορμή τον εορτασμό των Αγίων Αθώων Νηπίων [των υποτίθεται σφαγμένων από τον Ηρώδη], ο απλός κόσμος και νεαρόκοσμος σε Γαλλία και Γερμανία, κινητοποιείται επιδιώκοντας ν'αντιστρέψει την αντίφαση της Πίστεώς του, με τρόπο παρόμοιο με την λαϊκή κινητοποίηση κατά την διάρκεια της Α' Σταυροφορίας το 1096, αν και φέτος η λαϊκή βούληση διαφοροποιείται, με το 1212 να αποδεικνύεται η χρονιά των παιδικών σταυροφοριώνΗ πορεία των παιδιών προς τους Αγίους Τόπους ξεκινά αυθόρμητα, κυρίως από Παρίσι και Κολωνία, με την συμμετοχή και ενηλίκων, λαϊκούς, αλλά και αδαείς κατώτερους κληρικούς.

http://media.economist.com/sites/default/files/cf_images/20001223/cxm924.gif

Κάπως έτσι ο θρησκευτικός φανατισμός μεταδίδεται στα παιδιά της Δύσης, αν και με τραγικά αποτελέσματα, που ωθούν σήμερα την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ν'αμφισβητεί τις παιδικές σταυροφορίες ως ιστορικό γεγονός. Και όμως συνέβησαν, και δυστυχώς το μόνο βέβαιο είναι ότι τελικά αυξήθηκαν οι δουλειές στα σκλαβοπάζαρα της Μεσογείου, με την εκμετάλλευση των παιδικών ψυχών που συρρέουν φέτος άδολα σε ιταλικά λιμάνια. Επίσης συλλαμβάνονται 3.000 Ευρωπαίοι έμποροι στην Αίγυπτο (Μισίρι), λόγω της φημολογίας για επερχόμενη σταυροφορία, που εντείνεται και από την περίεργη κινητικότητα στα λιμάνια της Ιταλίας...


















 
Η μαζική εξαφάνιση παιδιών που καταγράφεται στο παραμύθι περί του Παρδαλού Αυλητή του Χάμελιν, ίσως να πηγάζει από το συλλογικό τραύμα που βιώνουν οι τοπικές κοινωνίες ύστερα από την Παιδική Σταυροφορία.
 




Ο νέος σουλτάνος της ΡωμανίαςΙντζαντίν Καϊ Καβούς, αντιμετωπίζει τους αδελφούς του, Ιμπραήμ Καϊ Φεριντούν και Αλααντιν Καϊ Κουμπάτ, που διεκδικούν τον θρόνο της ισλαμικής Ρωμανίας. Ο θείος τους, ο εμίρης του Ερζερούμ, Τουγρίλ Σαχ, αλλά και ο ρήγας της Νέας Αρμενίας, Λέων Α΄, στηρίζουν τον Αλααντίν Καϊ Κουμπάτ (Α΄), ο οποίος φαίνεται προς στιγμήν ότι θα επικρατήσει. Ο Ιμπραήμ Καϋ Φεριντούν δρα με ορμητήριο την προσφάτως κατακτηθείσα Αττάλεια, υπολογίζοντας και στην αρωγή των Φραγκοκυπρίων του οίκου Λουζινιάν. Τελικά όμως επικρατεί επί των αδελφών του ο νόμιμος σουλτάνος, ο Ιντζαντίν Καϊ Καβούς (ή Καϊ Καούς). Στη συνέχεια πάντως, ο Καϊκαούς θ'αρκεστεί στη σύναψη συνθήκης ειρήνης και με την Ρωμανία της Νίκαιας, όπως και με τα κράτη των σταυροφόρων στο Λεβάντε.

Οι Ρωμιοί πολεμιστές του δεσπότη Μιχαήλ Δούκα Κομνηνού κυριεύουν τα Τρίκαλα, την Λάρισα και το μεγαλύτερο τμήμα της Μεγαλοβλαχίας (Θεσσαλία + Φθιώτις), γενικότερα. Επίσης, οι Φράγκοι του κυράτου των Αθηνών αποσπούν, μέσα στα επόμενα 2 έτη, την Αργολίδα από τους Φράγκους του πρίγκηπα της Αχαΐας. 

Στο Νυμφαίο (νέα πόλη, συμπρωτεύουσα της Νίκαιας), πεθαίνει η αυτοκρατόρισσα Άννα Αγγελίνα, οπότε ο σύζυγός της, Θεόδωρος Λάσκαρις, νυμφεύεται την Φιλίππα, κόρη του ρήγα της Νέας Αρμενίας, Ρουμπεν Γ΄. Ο γάμος αυτός δε θ’αντέξει στον χρόνο, επισήμως λόγω της δογματικής διαφοράς ανάμεσα στις δύο δυναστείες. 

Σωτήριον Έτος 1212
Στον χάρτη αναγράφονται και δυο ιθαγενείς "βαρώνοι", στυλοβάτες της εξουσίας του Λατίνου αυτοκράτορα Ερρίκου της Φλάνδρας (1206-16):
  1. ο Βλαχοβούλγαρος Ἀλέξιος Σθλαῦος,
  2. ο Ρωμαίος Θεόδωρος Βρανάς. 

https://sites.google.com/site/romeandromania/Home/13th-c/1212/1212.jpg?attredirects=0

https://kamateros.files.wordpress.com/2016/07/regno_di_creta1.png
regno di Creta ~ ρηγάτο Κρήτης
Παρά τα εικονιζόμενα γενοβέζικα φρούριά της, 
η μεγαλόνησος διεκδικείται από φέτος και κατακτάται μέχρι το 1218από τους Βενετσιάνους 
που οργανώνουν παράλληλη ιεραρχία δουκάτου με διετή θητεία, αν και ο δόγης της Κάντιας ( = δούκας της Κρήτης)
λογοδοτεί πλήρως στην Σινιορία ( = συμβούλιο των Δέκα), και τον δόγη της Βενέτσιας.

Οι Βενετοί εισβάλλουν στην Κρήτη, αν και οι ντόπιοι αντιστέκονται σθεναρά, επικουρούμενοι τόσο από Ρωμιούς μαχητές από την Ρωμανία των Δουκών Λασκάρηδων, όσο και από Γενοβέζους καταδρομείς, ανθρώπους του κόμητα της Μάλτας, και αμιράλιου, Αρρίγκο Πεσκατόρε, ο οποίος και έχει οχυρώσει διάφορες θέσεις, τουλάχιστον 35, συνήθως παλαιά φρούρια και πόλεις, απ'άκρη σ'άκρη στο νησί, αν και βιαστικώς (1199-1212), και με προπυριτιδική τεχνογνωσία, π.χ
  • Καστέλι Κισσάμου, Κίσαμος (ομώνυμος της επαρχίας Κισάμου)
  • Ρόκκα Κισάμου
  • Κάστελος Βαρυπέτρου
  • Καστέλι Ορνών (Ορεινών, το κατοπινό Καστέλ Σέλινο, η σημ. Παλαιόχωρα στο Σέλινο, ονοματοδοτεί την επαρχία Σελίνου)
  • Χώρα Σφακίων  (Castel di Sfachià, καστέλι Σφακίων)
  • Χανιά (το Καστέλι της Παλιάς Πόλης)
  • Καστέλ Απικόρνο (Castello Αpicorno, ή Μπικόρνο ( = Δικέρατον), ακριβώς ανατολικά από τις σημερινές Καλύβες. Ονοματοδοτεί την επαρχία Αποκορώνου, αν και η τοποθεσία της αρχικής ονομασίας, δηλαδή η αρχ. πόλη Ιπποκορώνιον, βρίσκονταν κατά τι ανατολικώτερα, κοντά στο Κόκκινο Χωριό και την Πλάκα.)
  • Άγιος Νικόλαος στα Κυριακοσέλλια
  • Κάστελος Αλμυρού, επίσης «Καστελλάκια» ή «Παλιοκάστελλα», στην Αλμυρούπολη, σημ. Γεωργιούπολη
  • Κάστελλος Κουρνά
https://kamateros.files.wordpress.com/2015/12/554326-castelli_caneani.png


  • Καστέλλι Ριθύμνης, Παλαίκαστρο (πάνω στο οποίο χτίστηκε η Φορτέτσα από τους Ενετούς, 1573-80) 
  • Κάστελλος στο Μονοπάρι του Βαρσαμονέρου, Castel Bonriparo
  • Καστέλι Μυλοποτάμου, Castel Milopotamo (στον Πάνορμο, ομώνυμος της επαρχίας Μυλοποτάμου)
  • Κάστελλος στα Αγγελιανά Μυλοποτάμου
  • Castel Melletti, Κάστελλος Μελέτη (το ακρωτήριο Κάστελος, το κατοπινό Πολύριζο, κοντά στο σημ. Ροδάκινο)
  • Καστέλι Φοίνικος (κοντά σε Δαμνόνι και Πλακιά)
  • Παλαιόκαστρον, ή Βούλγαρη Αρμοκάστελλα
  • Κάστρο Συβρίτου, Επάνω Σύβριτος, ή απλά Κάστελος
https://kamateros.files.wordpress.com/2015/12/castelli_rettimiani.png


  • Καστέλι Μαλεβίζι, Καστέλλι Μαλεβιζίου, Castel Malvicino (σε οπτική επαφή με το Παλιόκαστρο, το καστέλι Τεμένους και το ρωμέικο φρούριο της Μέλισσας, ονοματοδοτεί την επαρχία Μαλεβιζίου)
  • Παλιόκαστρο, Paleocastro (δυτικώς του Ηρακλείου)
  • Κάστελος Καταλαγαρίου, Παλιόχωρα (μτγ Castel del Corner)
  • Κάστελος Μελεσών, από Castel del Beto
  • Καστέλι Τεμενίου, Castel Temene (η αρχ. Λύκαστος, η μτγ Ρόκκα/Ρόκα, που αποκαλούνταν και Τέμενος, ανακαινισμένο από τον Νικηφόρο Φωκά, γνωστό και ως το Κανλί Καστέλι = "Ματωμένο Κάστρο")
  • Μέλισσα, παλαιότερο ρωμέικο φρούριο, στον Αγίο Θωμά
  • Απάνω Καστέλι, Τσιφούτ Καστέλι, Castel Bonifacio (Ο Αρρίκο τ'ονόμασε Castel Bonifacio από το ομώνυμο φρούριο, που είχε χτίσει στην Κορσική ο Βονιφάτιος ο Πιζανός /Bonifacio Pisano, και που είχαν αποσπάσει οι Γενουάτες το 1195. Ονοματοδοτεί την επαρχία Μονοφατσίου)
  • Καστέλλι Πεδιάδος, Castel Pediada (ομώνυμος της επαρχίας Πεδιάδος, η αρχ. Λύκτος ή Λύττος)
  • Καστέλι Καινουργίου, από Castel Nuovo (στον Ρουφά, στην περιοχή των Μοιρών), επίσης Νέο Καστέλι, ή Ψηλό Καστέλι
  • Τσούτσουρος, εκ του Zuzzuro
  • Κάστελος, Castel Belvedere, Ριζόκαστρο (αρχ. Πριανσός, σημ. Καστελλιανά)


  • η σύγχρονη πόλη Άγιος Νικόλαος, Καστέλι Μιραμπέλλου, Castel Mirabello (ονοματοδοτεί την επαρχία Μιραμπέλλου)
  • Κάστελος στα Κριτσά
  • Κάστρο Σητείας, με την Καζάρμα
  • Απάνω Καστέλλι, Monte Forte (στην Σητεία, ως οχυρό ύστατης προσφυγής των Σητειακών)
  • Ιεράπετρα, με το κάστρο "Καλές" 
https://kamateros.files.wordpress.com/2015/12/castelli_lasithiota.png


Οπότε ο κουνιάδος του δόγη της Βενετίας, Πιέτρο Ζιάνη, ο δόγης* της Κρήτης Τζιάκοπο ή Τζιάκομο Τιέπολο (με ονοματεπώνυμο που εξελληνίζεται και ως Ιάκωβος ή Γιακουμής Θειόπουλος), δηλαδή ο αντιπρόσωπος της Βενετίας στην περιοχή, προσκαλεί για βοήθεια εναντίον του Γενοβέζου αμιράλιου, τον δούκα του Αρχιπελάγους, Μάρκο Σανούδο

Ως γαμπρός του αποβιώσαντος δόγη Ερρίκου Δάνδολου, ο Σανούδος είναι ένας από τους Βενετούς καιροσκόπους που ενθαρρύνθηκαν από την πόλη τους, να δραστηριοποιηθούν ιδιωτικά για την υποταγή και εκμετάλλευση της Ρωμανίας, την επαύριο της απόσπασης των τριών ογδόων από τα εδάφη της Ρωμανίας. Έτσι ο Μάρκος Σανούδος είχε σπεύσει στο Αιγαίο με 8 γαλέρες το 1208, καταφέρνοντας να ιδρύσει την προσωπική του επικράτεια στις Κυκλάδες, με έδρα την Νάξο, το "δουκάτο του Αρχιπελάγους". 

*δόγης = ντότζε, ήτοι δούκας στην βενετσιάνικη διάλεκτο. 
Το ότι, τουλάχιστον στα λόγια, ο κυβερνήτης της βενετσιανικης Κρήτης θα θεωρείται ομόλογος
του αρχηγού της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας, αν και με μόλις διετή θητεία για να μην προλαβαίνει να εδραιώνεται,
προδίδει την αξία που προσδίδουν οι Βενετοί στην Μεγαλόνησο. 

Έτσι και τώρα, με την βοήθεια της ιδιωτικής πρωτοβουλίας των πολιτών της, η Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας κατορθώνει να υποτάξει και την ανατολική Κρήτη, νικώντας τους ντόπιους Δυνατούς, τους επονομαζόμενους “Αρχοντορωμαίους”, επικεφαλής των οποίων είναι οι Αγιοστεφανίτες, όπως έχουν μετονομαστεί στην Κρήτη οι Αργυρόπουλοι.



Στην Ισπανία (= Ιβηρική Χερσόνησος) με την μάχη στις Νάβας ντε Τολόσα, οι Χριστιανοί Καστιγιάνοι του νεαρού ρήγα Φερδινάνδου Γ΄, 2ου συζύγου της Νορμαννής πριγκήπισσας Ελεονόρας της Αγγλίας, συντρίβουν τους Μουσουλμάνους Μαυριτανούς των Αλμοαδών, η κυριαρχία των οποίων θα περιορισθεί σταδιακά στην περιοχή της Γρανάδας. 

https://picasaweb.google.com/104261354234842131607/162014#6014081966854903458

Στην Δύση, ο Όθων Δ΄ των Γουέλφων, προκαλεί την οργή του πάπα Ιννοκέντιου Γ΄, που τον παύει, και ανακηρύσσει "αυτοκράτορα των Ρωμαίων", τον ρήγα της Σικελίας και εκλεκτό του, Φρειδερίκο Β΄ των Χόενστάουφεν, υπό τους εξής όρους: 

i) Κατοχύρωση ανώτατων φεουδαρχικών δικαιωμάτων της Εκκλησίας επί του ρηγάτου της Σικελίας. 
ii) Διαβεβαίωση για την αέναη διακριτότητα του ρηγάτου της Σικελίας από την Γερμανική αυτοκρατορία. 
iiiΔιεξαγωγή μιας Ε΄ σταυροφορίας (τελικά ο Φρειδερίκος Β΄ θα συμμετάσχει στην Στ΄ σταυροφορία)