Ρωμιοσύνη‎ > ‎13ος αι‎ > ‎

1203

Ο Γερμανός άρχοντας, κι επίδοξος ιμπεράτωρ, Φίλιππος της Σουαβίας, εγγυάται μέσω του Λομβαρδού πρίγκηπα, Βονιφατίου του Μομφερρατικού, ότι ο κουνιάδος του και ανταπαιτητής για τον θρόνο της Ρωμανίας, Αλέξιος [Δ'] Άγγελος, θα πληρώσει το κόστος των σταυροφόρων, εάν καταφέρει να ενδυθεί την πορφύρα. O ίδιος ο Φίλιππος προσφέρεται να ενισχύσει την στρατιά των σταυροφόρων με 500 ιππότες και 10.000 πεζούς, να χρηματοδοτήσει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Αίγυπτο, αλλά κυρίως να επιβάλλει την υποταγή της Ανατολικής Εκκλησίας, στην εξουσία του πάπα ΡώμηςΈτσι ο βενετσιάνικος στόλος φορτωμένος με τους σταυροφόρους αναχωρεί από την κατεστραμμένη, και βενετοκρατούμενη πλέον, Ζάρα, και η σταυροφορία συνεχίζεται με "προσωρινό" στόχο την καρδιά της Ρωμανίας. 

Στο Δυρράχιο και στη συνέχεια στην Κέρκυρα, όπου παρεμπιπτόντως καίνε την πόλη, οι σταυροφόροι παρατηρούν ότι ο Αλέξιος του Ισαάκιου αντιμετωπίζεται από τους ιθαγενείς ως αυτοκράτορας. Με αυτά πείθονται 
τελικά και οι πιο επιφυλακτικοί να λοξοδρομήσουν προς την Βασιλεύουσα. Σε Φράγκους σταυροφόρους που δεν θέλουν να ακολουθήσουν, βεβαιώνουν ότι θα τους περιμένει στόλος στην Κ/πολη για να τους μεταφέρει τάχιστα στην Συρία.

Με πρωτοβουλία του Ενερίκου (ή Ερρίκος) Δάνδολου, του ασυνήθιστα ενεργητικού, αν και 
υπερήλικα, δόγη της Βενετίας, Βενετσιάνοι καταδρομείς πλήττουν τον πύργο του Γαλατά, και χαλαρώνουν την αλυσίδα του Κεράτιου Κόλπου. Στη συνέχεια ο στόλος των σταυροφόρων ξεχύνεται στον Κόλπο, εξουδετερώνοντας τα λίγα μάχιμα ρωμέικα καράβια, ενώ η άλικη δουκική γαλέρα του αποφασιστικού Δάνδολου οδηγεί αποφασιστικά τη μοίρα των βενετσιάνικων πλοίων, και πλήττει επιδέξια το πιο ευαίσθητο σημείο των τειχών της Κ/πολης, στις Βλαχέρνες.  Στη συνέχεια, οι Βενετοί κατακλύζουν τη συνοικία των Βλαχερνών, την οποία και παραδίδουν σε φλόγες

 
 
 
Η σκαρλάτη γαλέρα του γηραιού 
-αλλά ατρόμητου- δόγη της Βενέτσιας 
ηγείται της επιθέσεως εναντίον της Σταμπόλης.

Η δουκική γαλέρα είναι κόκκινη
μιμούμενη τον "ρούσσιον δρομώνατου Ρωμαίου αυτοκράτορα, 
όπως και η δουκική γόνδολα/gondola ducale, που έχει ο δόγης 
για τις μετακινήσεις του εντός της πάτριας λιμνοθάλασσας, 
μιμείται τα "ρούσσια αγράρια" του αυτοκράτορα.




Απελπισθείς και από τον [φυσικό] θάνατο του γαμπρού και διαδόχου του, δεσπότου Αλεξίου Παλαιολόγου, ο βασιλεύς αυτοκράτωρ Ρωμαίων, Αλέξιος Γ΄, στην πρώτη θέα των σταυροφόρων εντός των βενετσιάνικων γαλεών, εγκαταλείπει την Κ/πολη, αλλά και την αυτοκρατόρισσα Ευφροσύνη, η οποία και φυλακίζεται, ενώ αποφυλακίζεται ο Αλέξιος Δούκας ο Μούρτζουφλος, που διορίζεται πρωτοβεστιάριος του νέου αυτοκράτορος Αλεξίου Δ΄. Πάντως, πριν εισέλθει στην πόλη ο Αλέξιος Δ΄, και για λίγες ώρες, ως αυτοκράτωρ αναγνωρίζεται από τον λαό ένας Ιωάννης Κομνηνός.

Ο Αλέξιος Δ΄, που αρραβωνιάζεται τη Ρωσίδα πριγκήπισσα Ευφημία του Τσέρνιγκοφ, βρίσκει τα αυτοκρατορικά ταμεία σχεδόν άδεια, οπότε καταφεύγει σε απελπισμένα και αντιδημοτικά μέτρα για να καταφέρει να πληρώσει τους προστάτες του. Αυξάνει τους φόρους και ρευστοποιεί εκκλησιαστικά σκεύη. Στη συνέχεια, περιοδεύει στη Θράκη μαζί με το Βονιφάτιο το Μομφερρατικό, δήθεν καταδιώκοντας τον Αλέξιο Γ΄, αλλά ουσιαστικά απομυζώντας τις πόλεις με έκτακτη φορολόγηση.





ο ιερός ναός της Αγίας του Θεού Σοφίας




Κάποιοι σταυροφόροι, επιδιώκοντας να ληστεύσουν Σαρακηνούς εμπόρους, καίνε ένα τζαμί στην ισλαμική γειτονιά πίσω από το ναό της Αγίας Ειρήνης, προκαλώντας πυρκαγιά που εξαπλώνεται σε μεγάλο τμήμα της πόλης. Οι λαός της Βασιλεύουσας εξαγριώνεται. Εν τω μεταξύ, δεισιδαίμονες Κ/πολίτες καταστρέφουν το άγαλμα της Αθηνάς Προμάχου στo Φόρο (= Αγορά) του Κωνσταντίνου, επειδή “ένευε στους Λατίνους”.



Την ίδια εποχή, ατροφεί η Αδελφότητα των Ακοιμήτων, μοναστική κοινότητα από το 5ο αι, που εξακολουθεί να χρησιμοποιεί τη λατινική γλώσσα στις τρίγλωσσες τελετές της, παράλληλα με την ελληνική και τη συριακή (η
αραμαϊκή, η λογιζόμενη ως η 3η γλώσσα της Ρωμανίας, η γλώσσα του Ιησού Χριστού, ανήκουσα στη Σημιτική Ομογλωσσία). Επίσης, στο Άγιος Όρος καταστρέφεται και εγκαταλείπεται η Μονή Αμαλφιτών. Δηλαδή γενικεύεται το μίσος εναντίον των Λατίνων. Την ίδια ώρα κάποιοι αδιαφορούν, ή μάλλον χαίρονται με τις εξελίξεις στην πρωτεύουσα. Άλλωστε η Ρωμανία είναι ήδη κομμάτια.
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/b5/SyriacBibleParisFolio8rrMosesBeforePharaoh.jpg













ο Μωυσής (Μοσέ <-- Άμοσε) ενώπιον του φαραώ, 
σε συριακό χειρόγραφο του 6ου ή του 7ου αι 








Ρωμιά αρχόντισσα, η Θεοδώρα Αγγελίνα, κόρη ή εγγονή του Ανδρονίκου Αγγέλου, παντρεύεται έναν από τους πιο αφοσιωμένους σταυροφόρους της εποχής.
Είναι ο δούκας της Στυρίας (και αργότερα όλης της Αυστρίας), Λεοπόλδος Στ' ο Ένδοξος των Μπάμπενμπεργκ (1198-1230), που θα συμμετάσχει σε κάμποσες σταυροφορίες σε Ρωμανία, Ισπανία και Λεβάντε. Η Θεοδώρα και ο Λεοπόλδος Στ΄ θα ευτυχήσουν με 7 παιδιά και 27 χρόνια γάμου, αν και δυναστικά ο οίκος των Μπάμπενμπεργκ θ'αποδειχτεί άτυχος, ειδικά ύστερα από τα καμώματα του Φρειδερίκου Β΄ του Μαχητικού (1230-46), του τελευταίου αρσενικού γόνου με ηγεμονική εξουσία, που χαράμισε τους πόρους και το κύρος του κράτους του στην έριδά του με τον συνονόματό του, τον ιμπεράτορα Φρειδερίκο Β' των Χοενστάουφεν. 

H Αυστρία, εντελώς "βαλκάνια" γερμανόφωνη χώρα με ρωμαιο-παννονικό, αλλά και σλαβικό υπόστρωμα, και γενικά όλες οι κτήσεις του ρωμιο-γερμανικού οίκου των Μπάμπενμπεργκ θα περάσουν τελικά υπό την κυριότητα του οίκου των Αψβούργων, οι οποίοι ανάμεσα στ'άλλα θα προσεταιριστούν και το ερυθρόλευκο οικόσημο των Μπάμπενμπεργκ.

οι κτήσεις των Μπάμπενμπεργκ:

i) το Ανατολικό δουκάτο (πρώην Έστμαρκ/νυν Έστεραϊχ/η κυρίως Αυστρία)
ii) το δουκάτο της Στεϋρ (Στεϋρμαρκ/Στυρία, κοιτίδα του εκγερμανισμένου -και εξαλειφθέντος πια- οίκου των Όττακαρ)
iv) το μαργκραβάτο/μαρκεζάτο του Κράνιου/Κράινμπουργκ (Κραΐνα/Καρνιόλα)
v) το Βινδικόν μαργκραυάτο/μαρκεζάτο (Βενδία, η σημ. Σλοβενία)
vi) το πατριαρχάτο Ακυιλείας & Φριουλίας

http://static.pblogs.gr/f/511099-karte_ducat_Gertruda.png

 

 



   το έμβλημα των Μπάμπενμπεργκ
   και εθνόσημο της Αυστρίας σήμερα










https://sites.google.com/site/evdaemonia/skopos/Kiavon_ealw.jpg

Οι Κουμάνοι/Κομάνοι αποτελούν δυναμική κυμτσάκ - τουρκική φυλή που έχει στήσει νομαδική αυτοκρατορία από τον π. Ιρτύς, μέχρι τον π. Δούναβη. Κουμανικής καταγωγής ενδεχομένως είναι οι βαλκανικές δυναστείες Ασάν, Τερτέρ, Σισμάν και Μπασαραβ.








Κομμάνος ιπποτοξότης

η πολιορκία του Κιέβου το 1240 
από τους Τάταρους Μογγόλους της Ορδής Ζότσι
με ηγέτη τον Μπατού Χαν, εγγονού του Τζεγκις Χαν.  



Φέτος σημειώνεται και η άλωση και λεηλασία του Κιέβου, της μεγαλοπρεπούς πρωτεύουσας του κνυάζ (ηγεμών ή πρίγκηψ) Γαλικίας & Βολυνίας, Ρωμανού Βέλικιυ (= Μέγας), του επονομαζόμενου και Αυτοκράτορα, από Κουμάνους συμμάχους του ανεντίμου πεθερού του, Ρούρικ Ροστίσλαβιτς, πρίγκηπα του Σμολένσκ, και παθιασμένου διεκδικητή του αξιώματος του μεγάλου ηγεμόνα του Κιάβου (Κίαβ βέλικιυ κνυάζ: 1173, 1180–82, 1194–1202, 1203–05, 1206, 1207–10!) στα πλαίσια εμφύλιων σπαραγμών ανάμεσα στους Ρώσους ηγεμόνες, που ταλαιπωρούν ακατάπαυστα την ευρύτερη Ρωσία. Ως συνήθως, ατυχές μεγάλο μέρος του πληθυσμού του Κιέβου, καταλήγει και τώρα σε σκλαβοπάζαρα.
 
Το Κίαβον/Κίεβο έχει ήδη λεηλατηθεί μια φορά το 1169 από δυνάμεις της ηγεμονίας Σουζνταλ, επίσης εξαιτίας εμφυλίου διαμάχης. Τότε, και για πρώτη φορά, ως "μέγας ηγεμών (= βέλικιυ κνυάζ)" είχε αναγνωριστεί από τους υπολοίπους Ρώσους ηγεμόνες, ο πρίγκηπας του Σουζνταλ, με έδρα το Βλάντιμιρ, κρατικό μόρφωμα πρόδρομο της Μοσχοβίας

Αλλά και στις Βαλτικές Χώρες επικρατεί αναστάτωση, εξαιτίας της επεκτατικότητας των Γερμανών. Συγκεκριμένα, ο μη Χριστιανός Λιθουανός πρίγκηπας Βισσιβάλδος αναζητά βοήθεια, ενώ οι Ρώσοι της ηγεμονίας του Πολότσκ, εκστρατεύουν εναντίον της Ρίγας, για να προστατεύσουν τους Λιβονούς υποτελείς τους από τις επιθέσεις των Ιπποτών του Ξίφους.
http://zenius.kalnieciai.lt/europe/lithuania/maps/1263-.jpg

13ος αι

14ος αι

η Λιθουανία/Lithuania/Lietuva, 
διαχρονικώς (1263, μέχρι σήμερα) 

πίσω στην αρχική σελίδα