1197

Η αυτοκράτειρα των Ρωμαίων, Ευφροσύνη, κατηγορείται για μοιχεία και απομακρύνεται για λίγο από το παλάτι, ενώ ο σύζυγός της, Αλέξιος Γ΄, εκστρατεύει εναντίον των Βουλγάρων και πολιορκεί ανεπιτυχώς το φρούριο του Προσακού στην κοιλάδα του π. Βαρδάρη (ο αρχ. Αξιός), που το υπερασπίζει ένας Δρουγουβίτης που έχει αποστατήσει από τον αυτοκρατορικό στρατό, ο άρχων Δοβρομηρός Χρυσός (Ντόμπρομιρ Хриз). Ύστερα από ήττα που καταφέρνουν οι πολιορκημένοι επί του στρατού του, ο Αλέξιος Γ΄ αρκείται στην αναγνώριση της κυριαρχίας του Χρυσού στην ευρύτερη περιοχή του Προσακου, από τον π. Βαρδάρη μέχρι τον π. Στρυμώνα, ενώ υπόσχεται να του δώσει μια συγγενή του να νυμφευτεί, με αντάλλαγμα την φιλία και συμμαχία του. 

Όμως και τον Βλαχο-Κουμάνο αποστάτη Ιβάνκο, ο Αλέξιος Γ' τον επιβραβεύει, νυμφεύοντάς τον με την εγγονή του, Θεοδώρα Αγγελίνα, κόρη της Άννας Αγγελίνας και του σεβαστοκράτορα Ισαάκ Κομνηνού. Ο Ιβάνκο, που μετονομάζεται σε Αλέξιος, διορίζεται δούκας της Φιλιππουπόλεως, δημιουργεί στρατό από Βλάχους και οχυρώνει τις διαβάσεις της οροσειράς του Αίμου, που ξαναγίνεται έτσι η μεθόριος προς τους ανυπότακτους Βούλγαρους. Δηλαδή ανακτάται η βλαχική χώρα του Αιμιμόντου (αυτοκρατορικό θέμα που είχε περίπου την έκταση της υποτιθέμενης “Ανατολικής Ρωμυλίας).

Εν τω μεταξύ δολοφονείται ο αρχηγός των Βουλγάρων, Πέτρος Δ΄Ασαν, οπότε τσάρος αυτοκράτωρ αναλαμβάνει ο μικρός αδελφός του, Ιωαν ή Ιβάν, που ως Καλογιάννης, υιοθετεί την λαϊκή ονομασία του λαοφιλούς βασιλέως αυτοκράτορος Ρωμαίων, Ιωάννη Β΄ Κομνηνού, παραπέμποντας στο μεγαλείο αυτού του ικανού Έλληνα αυτοκράτορα, του επονομαζώμενου και “νέου Μάρκου Αυρηλίου”. Επί της βασιλείας του κουμανο- ρωμανικής καταγωγής Καλογιάννη [Β'], θα προσαρτηθούν κι επίσημα στην Βουλγαρία, οι χώρες των πέραν από τον π. Δούναβη Ρωμάνων (η κατοπινή Μολδοβλαχία, στην σημερινή Ρουμανία), όπου η δυναστεία των Ασάν είναι ιδιαιτέρως δημοφιλής ανάμεσα στους λατινόφωνους, τους σλαυοφώνους, τους τουρκόφωνους, όπως και στους ελληνόφωνους κατοίκους της περιοχής, λόγω της Ευνομίας και της Δικαιοσύνης που συνήθως χαρακτηρίζει την διακυβέρνησή της.

~~~      ~~~      ~~~      ~~~

Παρεμπιπτόντως, ασφαλής ένδειξη για την ηθική υποβάθμιση του Ελληνισμού, 
αποτελούν οι διολισθήσεις στην έννοια των εξής τριών λέξεων, κατά το πέρασμα των αιώνων:

i. Καλός: από Εύμορφοςμεταλλάχτηκε σε ΆξιοςΕνάρετοςΕυνοϊκόςΙκανόςΙκανοποιητικόςΚατάλληλοςΠρόσφοροςΤίμιοςΧρηστόςΩφέλιμος

ii. Αγαθός: από Γενναίος (εξού και το αρχαίο "καλός καγαθός" = εύμορφος και γενναίοςέγινε ΕνάρετοςΕυήθηςΚαλόςΧρηστόςΆγιος, κατάντησε Αφελής,ΕυκολόπιστοςΒλάκαςΚουτόςΧαζός

iii. Avrevs --> Ωραίος: από Χρυσός, ήτοι Πλούσιος ή και Ξανθός, μεταλλάχτηκε σε Εύμορφος, ήτοι Όμορφος, ήδη από την Ύστερη Αρχαιότητα, αφού ο ποντιακός κλάδος της ελληνικής γλώσσας, διαμορφωμένος απευθείας από την αρχαία ιωνική διάλεκτο, διατήρησε το "χρυσός" με την έννοια του όμορφου μέχρι και σήμερα: 

Σόνια μ, μη τυραννιέσαι
και μ'έης βαρύν καρδίαν.
Θ'αλλάεις το χρυσόν (= όμορφο) όνομά σ'
και τούρκικον θα βάλεις.
Θα παιρτς άντραν ολόχρυσον (= ολόμορφον),
χριστιανού παιδίν εν.
Σα φανερά Μαχμούτ αγάς,
και σα κρυφά Νικόλας.
Σο μοναστήρ μεσονυχτί
θα πάτε στεφανούζ'νε! 

βεβαιώνει για τις πεποιθήσεις του υποψηφίου γαμπρού, την θυγατέρα της, 
η Πόντια μάνα σε τραγώδιαπό την εποχή της Τουρκοκρατίας..


~~~      ~~~      ~~~      ~~~

Κλιμακώνεται η δράση Γενουατών πειρατών σε όλα τα παράλια από την Ζάρα έως την Κρήτη. Αυτό οφείλεται στην προφανή απουσία ή ανεπάρκεια του αυτοκρατορικού και των θεματικών πλωίμων (= στόλοι), αλλά και στην αρωγή του στόλου του αμιράλη Μαργαρίτου, που εξακολουθεί να υφίσταται μοιρασμένος στην Μάλτα και την Κεφαλονιά, απ'όπου διαφεντεύει την Μεσόγειο, ανεμίζοντας το Ερυθρό Διακριτικό! Βέβαια είναι αλήθεια ότι οι Γενουάτες όταν καταγίνονται με νόμιμο εμπόριο, δε μπορούν να ανταγωνιστούν τους Βενετούς συναδέλφους τους, λόγω των δασμών που τους επιβάλλονται. Ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα αφού πληρώνουν περισσότερους φόρους, αντιμετωπίζουν οι ντόπιοι, με την εξαίρεση των μοναστικών επιχειρήσεων που απολαμβάνουν εξκουσία (δηλαδή φορολογικές απαλλαγές, ή ατέλεια), αλλά και ελαχίστων τόπων, όπως η Μονεμβασιά και η Σαλονίκη, όπου δεν επιτρέπεται η δραστηριότητα Βενετών. 

https://sites.google.com/site/evdaemonia/skopos/Monemvasia.jpg


http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/c2/De_wit_1680_monemvasia_b.jpg

Μονεμβασια/Malvasia


Στην Σικελία, ο σκληρός Γερμανός αυτοκράτωρ της Δύσεως Ερρίκος Στ΄ των Χοενστάουφεν, καταπνίγει ανηλεώς εξέγερση των ιθαγενών, μεταξύ των οποίων είναι και Γραικοί. Στη συνέχεια, και ενώ ετοιμάζει νέα σταυροφορία, πεθαίνει από μαλάρια (ελονοσία) στην πολυβασανισμένη ελληνική πόλη Μεσσίνα. Πάντως στα πλαίσια της πολεμικής προετοιμασίας, ο Ερρίκος Στ' είχε συμφιλιωθεί με τον πάπα, ενώ από κοινού είχαν αναβαθμίσει την Νέα Αρμενία των Ρουπενιδών και την Κύπρο των Λουζινιάν σε ρηγάτα (βασίλεια). Την ίδια εποχή, πεθαίνει άδοξα σε γερμανική φυλακή ο Μαργαρίτος Βρεντεσίνος, ο εκρηκτικός Έλληνας αμιράλης. Τον Ερρίκο Στ΄ διαδέχεται στην Γερμανία ο αδελφός του, Φίλιππος της Σουαβίας, σύζυγος της Ειρήνης Αγγελίνας, κόρης του Ισαάκιου Β΄ και χήρας του ρήγα Ρογηρίου Γ΄ των Χωτβίλ, ενώ στο ρηγάτο της Σικελίας διάδοχος είναι ο ανήλικος γιος του Ερρίκου Στ΄ και της Κωνσταντίας των Χωτβίλ, ο Φρειδερίκος Β΄. Ο Φίλιππος αλλάζει τους τρεις λέοντες στο οικόσημό του, με τρεις λεοπαρδάλεις, ίσως λόγω κάποιας επιρροής από την Ρωμιά σύζυγό του, ίσως και λόγω της πρόθεσής του να επεκταθεί και στις χώρες του Νότου. 

Οι 4 κόρες του Φιλίππου και της Ειρήνης Αγγελίνας παντρεύονται επιφανείς ηγεμόνες της εποχής:

  • Η Βεατρίκη παίρνει τον Γερμανό άρχοντα Όθωνα (Δ΄) του οίκου των Γουέλφων, κατοπινό αυτοκράτορα της Δύσεως (1198-1212).
  • Η Κουνιγούνδη παίρνει τον ρήγα της Βοημίας, Βενσεσλάβο (ή Βάκλαβ), του τσεχικού οίκου των Πρεμυσλιδών. Γιος τους, ο Οττοκαρ Β΄ ο Μέγας.
  • Η Μαρία, παίρνει τον Ερρίκο Γ΄, δούκα της Κάτω Λορραίνης (επίσης Λοθρίγκεν, Λοθριγγία ή Λοθαριγγία) & της Βραβάντης. Γιος τους, ο Ερρίκος Δ΄.
  • Η Ελισάβετ παίρνει τον Φερδινάνδο Γ΄ τον Άγιο, ρήγα της Καστίγιας (βασιλιάς της Καστίλης), αργότερα και της Λεόν. Γιος τους, ο Αλφόνσος Ι΄ ο Σοφός, ρήγας της Λεόν & Καστίγιας, επιφανής προστάτης των Επιστημών και των Γραμμάτων στην Ισπανία, που θα διεκδικήσει το αυτοκρατορικό αξίωμα της Γερμανίας (επίσης Νιμιτζία ή Νεμιτζία, και Αλαμανία ή Αλεμανία) το διάστημα 1257 -1273, ενάντια στο παπικό θέλημα.
Προς το παρόν, πάντως, με τον θάνατο του Γερμανού αυτοκράτορα Ερρίκου Στ΄, ο Αλέξιος Γ΄ απαλλάσσεται σιωπηρά από τον Αλαμανικό φόρο, ήτοι την υποχρέωση καταβολής των 115.000 Υπερπύρων, ως "χορηγίας προς τους Νεμιτζούς (Νιμιτζοί ή Αλαμανοί ή Γερμανοί ή Τεύτονες)". 

Στους Αγίους Τόπους, πάντως, οι Γερμανοί σταυροφόροι που είχαν σταλεί από τον Ερρίκο Στ΄, ανανεώνουν τις εχθροπραξίες της Χριστιανοσύνης εναντίον των Μουσουλμάνων του Λεβάντε.