1181

Η προσφάτως χηρεύσασα αυτοκράτειρα Μαρία, ως μοναχή Ξένη πλέον, κυβερνάει για λογαριασμό του ανήλικου γιου της, Αλεξίου Β΄. Όμως εξοργίζει τον λαό της Κ/πολης με την εύνοια που δείχνει προς τους Λατίνους της πόλης. Σκανδαλίζει επιπρόσθετα το λαϊκό αίσθημα εξαιτίας της σχέσης της με τον εξίσου φιλοδυτικό πρωτοσέβαστο & πρωτοβεστιάριο Αλέξιο Κομνηνό, ανηψιό του εκλιπόντος αυτοκράτορα Μανουήλ, και γιο του σεβαστοκράτορα Ανδρονίκου Κομνηνού και της Ειρήνης Ροδοκανάκη. Χαρακτηριστικό της Λατινοφιλίας του Αλεξίου, αποτελεί το γεγονός ότι έχει παντρέψει την κόρη του, Ευδοκία, με τον Γουλιέλμο Η΄ του Μονπελλιέ. Έτσι η εγγονή του, Μαρία του Μονπελλιέ, θα παντρευτεί τον υποκόμη της Μασσαλίας, Ραϊμόνδο Γοδεφρείγο - Μπαρράλ (Barral), βασσάλο του κόμητα της Τουλούζης, στη συνέχεια τον κόμη Βερνάρδο Δ΄ του Comminges & Bigorre, για να παντρευτεί στο τέλος τον ρήγα της Αραγώνος, Πέτρο Β΄. Η Μαρία θα γεννήσει την Μπαρράλ (Barrale), υποκόμισσα της Μασσαλίας, και τον Ιάκωβο Α΄, ρήγα της Αραγώνος, από τους αντίστοιχους πατεράδες. 

Αντιπολιτευόμενοι την κυβέρνηση της αυτοκράτειρας Μαρίας της Αντιοχείας, είναι κυρίως η καισάρισσα Μαρία, κόρη του Μανουήλ και της Ειρήνης (Μπέρθας του Σούλτσμπαχ), με τον σύζυγο της, Ραινιέρο τον Μομφερρατικό. Επηρεάζουν την κοινή γνώμη υπέρ τους, ενώ μαζί τους τάσσεται και ο οικ. πατριάρχης Βοραδειώτης, που μετατρέπει τον ναό της Αγίας Σοφίας σε αρχηγείο των αντικαθεστωτικών επιχειρήσεων. Γρήγορα ξεσπούν συγκρούσεις στους δρόμους της Βασιλεύουσας με αφορμή την σύλληψη του πατριάρχη, ύστερα από διαταγή του αυτοκρατορίσκου Αλεξίου Β΄.

Ο Μουσουλμάνος αυτοκράτωρ Ρωμαίων,
Ιτζαντιν Κιλίτζ Αρσλάν Β΄, επωφελείται από την αναταραχή, εισβάλλοντας στην ασιατική Ρωμανία. Κατακτά την Σωζόπολη της Πισιδίας, καταστρέφει το Κοτυαίον (--> Κιουτάχεια) της Φρυγίας, λεηλατεί την κοιλάδα του μικρού Μαιάνδρου (αρχ. π. Κάϋστρος), όμως αποκρούεται στην Αττάλεια.

Ο Μπέλα Γ΄ του οίκου Αρπαντ της Ουγγαρίας, κάποτε, ενώ ήταν ακόμα διάδοχος του ουγγρικού θρόνου, είχε ορισθεί διάδοχος και της αυτοκρατορικής πορφύρας από τον Μανουήλ, με την προοπτική της συγχώνευσης της Ουγγαρίας με την Ρωμανία. Σημειωτέον ότι ο αυτοκράτωρ Μανουήλ Κομνηνός είχε Ουγγαρέζα μητέρα, την Ειρήνη-Πιρόσκα του οίκου Αρπαντ, οπότε δεν είχε κανένα ενδοιασμό στο να ενώσει τις δυο δυναστείες, και τα δυο κράτη. Τότε ο Ούγγρος πρίγκηπας, ως “Μπέλος” είχε αρραβωνιαστεί την κόρη του αυτοκράτορα, την καισάρισσα Μαρία, ενώ είναι ο πρώτος άνθρωπος παγκοσμίως στον οποίο απονεμήθηκε ποτέ ο τίτλος “δεσπότης”, ως ρωμαίικο αξίωμα. Ελλείψει αρσενικού απογόνου για τον οίκο των Κομνηνών, τότε ήταν πρώτος στην σειρά διαδοχής. Τώρα, όμως, η κατάσταση είναι διαφορετική, και ο Μπέλα Γ΄ Αρπαντ, ως ρήγας της Ουγγαρίας πλέον, επωφελείται από την πολιτική κρίση στην Ρωμανία και επιτίθεται εναντίον των πόλεων Μπρανίτσεβο και Βελιγράδι, προωθείται στην κοιλάδα του π. Μοράβα έως την Ναϊσσό (Νις), ενώ φτάνει λεηλατώντας κι έως την Σόφια.

Ο αυτοκρατορικός στρατός υπό τους Αλέξιο Βρανά και Ανδρόνικο Λαπαρδά, που κινείται εναντίον του Μπέλου Γ΄, δεν καταφέρνει πολλά, πράγμα παράδοξο, αφού έως τώρα οι Ούγγροι συνήθως ηττώνται. Οι Βρανάδες αποτελούν τον αλβανικό κλάδο του ρωμαίικου οίκου των Ουρανών.

Ο αυτοκράτωρ των Γερμανών, Φρειδερίκος Μπαρμπαρόσσα, ο 2ος του οίκου των Χοενστάουφεν, νικάει τον διεκδικητή Ερρίκο τον Λέοντα, των Γουέλφων, καθιστώντας το κράτος του ακόμα ισχυρότερο, προς λύπην του πάπα Ρώμης, που στηρίζει εδώ και χρόνια την αντιπολίτευση των Γουέλφων (προγονικός οίκος του γερμανικού Άνοβερ, και του βρετανικού Ουίνσορ, με πρώιμους κλάδους σε Λομβαρδία, Βουργουνδία και Σουαβία)

"Γούελφοι" ονομάζονται και οι ένθερμοι υποστηρικτές της εκκλησιαστικής εξουσίας και της αντι-ιμπεριαλιστικής αυτοτέλειας, που δρουν αυτόν τον καιρό ανά την Ιταλική Χερσόνησο. Βέβαια, αυτοί οι παρτιζάνοι του πάπα είναι ιθαγενείς της χερσονήσου, διατηρώντας λίγη σχέση με οτιδήποτε επίκαιρα γερμανικό, αν και πολλοί από αυτούς αυτοπροσδιορίζονται ως Λομβαρδοί, μία αρχαία γερμανική φυλή, ιδίως στην Τοσκάνη και την βορείως του π. Πάδου Ιταλία.

Στους Αγίους Τόπους, ο 2ος σύζυγος της ηγεμόνισσας της Αντιοχείας, Κωνσταντίας ντε Χωτβιλ, ο τέως ηγεμών, κι εντελώς μανιακός, Ρεϊνάλδος του Σατιγιόν (ο επονομαζόμενος και “Λύκος”) ξεκινάει ληστρικές, και αργότερα πειρατικές, επιδρομές εναντίον Μουσουλμάνων, υπονομεύοντας υπάρχουσα συνθήκη Ειρήνης ανάμεσα στους Χριστιανούς και τους Μουσουλμάνους, προκαλώντας κρίση στην περιοχή.