Ρωμιοσύνη‎ > ‎10ος αι‎ > ‎

σημαίες και δημογραφικά του Σωτηρίου Έτους 1000

πηγή χάρτη   ~   map source:   friesian.org


Αντιθέτως με ότι συνήθως νομίζεται, το φλάμμουλον,
το βάνδον, το cημείον, δηλαδή η cημαία της Ρωμανίας 
αρχικά δεν περιλάμβανε δικέφαλα σύμβολα, 
όπως π.χ ο δράκων των ύστερων Φλάβιων,
ή ο 
αετός των Κομνηνών. 



Καθ'όλη την διάρκεια της Ρωμανίας θα βρίσκεται σε χρήση ο Σταυρός της Ανάστασης
λάβαρο που υιοθετείται κατά τα πρώιμα χρόνια του θριάμβου της Χριστιανοσύνης (4ος -6ος αι),

και μάλιστα με δύο εκδοχές, η δεξιά εκ των οποίων, η δημοφιλέστερη, αποτελεί και 
συμβόλο του θρυλικού Αγίου Γεωργίου του τριβώνου (ή Τροπαιοφόρου)
του πρώτου σημαντικού αξιωματούχου της Ρώμης, που έγινε Χριστιανός (+23 Απριλίου 303 μΧ).

Αυτή είναι και η εκδοχή της εθνικής σημαίας των Γεωργιανών/Ιβήρων/Κατρβέλιων.
Και ο ιβηρικός/καρτβελικός οίκος των Τορνικίων (που θα ιδρύσει την Μονή Ιβήρων στο Άγιο Όρος), θα διατηρήσει τα ίδια χρώματα στο οικόσημό του. 



https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/2/2d/Armenian_Flag_Khachen.png
η σημαία της Ορχιστηνής χώρας (το κατοπινό Ναγκόρνο Καραμπαχ = ορεινός μαυρόκηπος), 
όσο και της ευρύτερης Καχηνής, με ονομαστό ηγεμόνα τον εκχριστιανισθέντα Αρμένιο
Χασάν Τζαλάλ αλ-Νταύλα (1214-61, πατριάρχου των Χασάν-Τζαλαλυάν)


Όμως, από την εποχή του βαcιλέως Ηρακλείου

(γιου του Αρμενίου εξάρχου της Αφρικής, Ηρακλείου), η cημαία της Ρωμανίας γίνεται ερυθρόχρυση, ένας χρυσοκεντημένος σταυρός σε κόκκινο πεδίο, συνήθως περιστοιχισμένος από 4 σταυρίσκους. 




Ο τύπος με τους συμμετρικούς σταυρίσκους επιβιώνει και στην σημαία των Γεωργιανών
αν και στην πρώιμη εκδοχή, αυτήν με τα χρώματα του Αγίου Γεωργίου,
αφού άλλωστε μια συγγενής του αγίου, η επίσης Αγία Νινω
(ή Νινα)
     καταγράφεται ότι εκχριστιάνισε τις χώρες του Καυκάσου, 
αλλά και στα εθνόσημα των Σέρβων
όπου όμως προτιμάται η εκδοχή 
των πυρέκβολων: 

Στην πολεμική εκδοχή της αυτοκρατορικής σημαίας,
οι 4 σταυρίσκοι αντικαθίστανται από 4 πυρέκβολα (πυρόλιθοι),
που συμβολίζουν την ισχύ που χαρίζει το υγρόν πυρ 
-κυρίως στο ναυτικό της Ρωμανίας.
Αρκετά αργότερα, όταν λόγω κόστους η χρήση του υγρού πυρός θα εκλείψει, 
ερμηνευόμενα ειδάλλως τα ξεχασμένα πια πυρέκβολα, θ'αρχίσουν 
να προσομοιάζουν με συμμετρικώς κατανεμημένα "Β" ή "Ε".

http://static.pblogs.gr/f/545543-conjecture_flag_of_Bulgaria_in_13th_century.jpg
το φλάμπουρο της δυναστείας Ασεν/Ασάν (1187-1280),
η οποία θα επιχειρήσει να στήσει νέα αυτοκρατορία στον βουλγαρικό τομέα της Ρωμανίας,
αντιγράφει τα πάντα, με την σιγουριά "ναι αλλά εμείς το εφαρμόζουμε καλύτερα", π.χ το Αλληλέγγυον..!
Η δυναστεία των Ασάν είναι ιδιαιτέρως δημοφιλής ανάμεσα στους λατινόφωνους, τους σλαυοφώνους,
τους τουρκόφωνους (Κουμάνοι και Ούζοι), όπως και στους ελληνόφωνους κατοίκους της περιοχής
(
σε Αιμιμόντο και Ποντική Ακτή), λόγω της Ευνομίας και της Δικαιοσύνης
που συνήθως χαρακτηρίζει την βραχύβια διακυβέρνησή της.

http://static.pblogs.gr/f/546670-Bulgarians_vs_Emperor.png


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 

                                                                      
Ως
 
ναυτική σημαία, 
χρησιμοποιείται παντιέρα με συγκεκριμένες λωρίδες, σε έξι διακριτικά χρώματα 
(το ιερό χρώμα του Ισλάμ, το πράσινο, δεν χρησιμοποιείται σκοπίμως)
αλλά και ομόχρωμες παραλλαγές τους με σταυρό διαφόρων τύπων
όπως και συνδυασμούς τους: σταυρωτό -ή μη- σύμβολο & λουριδάτη απόληξη

Η Αυτοκρατορία κάνει χρήση διακριτικών χρωμάτων
για τα πλώιμα της, δηλαδή τους πέντε ενεργούς στόλους της, κατά το διάστημα 8ος 13ος αι
  εξού και οι θρυλικές Πέντε Θάλασσες της Μεγάλης Ιδέαςτου Ελευθερίου Βενιζέλου.

γαλέα / γαλέρα / galley



 
i. το πορφυρό για την εκλεκτή αυτοκρατορική μοίρα
που υπερασπίζει την Προποντίδα (θάλασσα Μαρμαρά)
από Βόσπορο μέχρι Λήμνο 

Υποδηλώνεται και από το κατά τι μεταγενέστερο οικόσημο του 
θρακιώτικου
 οίκου των Βρανάδων, που αποτελείται από την πορφυρή παντιέρα, περιστοιχίζουσα το 
δηλαδή το οικόσημο των Καπέτων, των Βαλουά, και των Βουρβώνων
και εθνόσημο των Γάλλων πριν από την Γαλλική Επανάσταση


https://sites.google.com/site/romeandromania/Home/10th-c/demographics_1000/Vranas.jpg

 




















Ο αυτοκρατορικός δρούγγος ("δέκα χελανδίων βασιλικοπλωίμων", κατά την ρήση του Κωνσταντίνου Ζ' Πορφυρογεννήτου) 
είναι που κυρίως χρησιμοποιεί το σούπερ όπλο της εποχής, το υγρόν πυρ.
 
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


ii. το διακριτικό χρώμα των Ποντίωντης ευρύτερης περιοχής, 
οι από τον Ρήγα αποκαλούμενοι Μαυροθαλασσινοί 
όπως υποδηλώνει π.χ και το οικόσημο των Καραντηνών, των Κασταμονιτών και των Κοντοστεφάνων,το μαύρο αντιστοιχεί στον στόλο της Μαύρης Θάλασσας 
(Εύξεινος Πόντος <-- Άξενος Πόντος <-- Αxšaina Πόντος = Μαύρη Θάλασσα)
και τις περιπόλους του π. Δούναβη, που υποστηρίζουν τους ριπένσες λιμιτανέους της νοτίου όχθης 












Η δυναστεία που κυβερνά την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας, δηλαδή οι Μεγαλο-Κομνηνοί, εγκαταλείπει το πατρογονικό οικοσήμο των Κομνηνών, δηλαδή τον ερυθρόχρυσο δικέφαλο αετό, από το 1280 και μετά. Έτσι καθίσταται σαφής ο διπλωματικός υποβιβασμός του ποντιακού κράτους ως "βασίλειον Τραπεζούντος, Ιβήρων και Περατείας", λόγω της αναγνώρισης της αυτοκρατορικής αυθεντίας των Παλαιολόγων, και της αποποίησης από την μέχρι τούδε πάγια διεκδίκηση της Κωνσταντινουπόλεως. Όμως, είναι βέβαιη η ανεπίσημη συνέχιση της χρήσης του δικέφαλου αετού, με το μαύρο ναυτικό διακριτικό, έξι αιώνες πριν από την ίδρυση του Παναθλητικού Όμιλου Κωνσταντινούπολης --> ΠΑΟΚ!




http://static.pblogs.gr/f/538407-Flag_of_Kingdom_Kartli_Kakheti.jpg







η σημαία του βασιλείου Καρτλί και Καχέτι, ήτοι της ηνωμένης Γεωργίας



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

χελάνδιον με ερυθρόλευκο φλάμμουλο, 
που χρησιμοποιείται και από τον στόλο των Ιωαννιτών

iii. το σκαρλάτο για τους δρούγγους 
που δρουν στο Ιόνιο Πέλαγος και την Αδριατική Θάλασσα
ως κατάλοιπο του στόλου που υποστήριζε το εξαρχάτο της Ιταλίας ([540] 584 - 752), 
με έδρα την Ραβένα (όπως υποδηλώνουν τα κατά τι μεταγενέστερα οικόσημα: ΒλαστοίΒοτανειάτεςΔαλασσηνοίΔασσιώτεςΙασσίτεςΤορνίκιοιΦωκάδες, αλλά και των Λατίνων Βενιέρ, Ορσίνι και Καράφα) Ακόμα και η παντιέρα της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας, ο Πτερωτός Λέων (από το 900 κι εξής), ανήκει στην σκαρλάτη κατηγορία βάνδων...

σταυρός που χρησιμοποιήθηκε δεόντως και από τους Ιωαννίτες
                                                       όπως και από τους Βενετούς τα Τορνέζια τους (= αργυρά & χαλκά δηνάρια)  

 


σημαία 
με τον σταυρό του Αγίου Στεφάνου
έμβλημα του ρήγα της Ουγγαρίας & συμβασιλέα 
αυτοκράτορα ΡωμαίωνΜπέλα (ΜπέλοςΓ' των Αρπαντ (1173-96)




~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


iv. το χρυσό για το Λεβάντεαπό την νήσο Ρόδο και πέραν. 
Αυτός ο χρυσός στόλος προέρχεται από τα διακριτικά του στόλου στον δρούγγο των Κιβυραιωτών - που αναβαθμίζεται σε διακριτό θέμα από την δεκαετία του 730 μ.Χ και μετά




 

 
τύπος φλάμουλου, με σταυρό όχι και τόσο συνηθισμένο, 
σε χρήση πάντως π.χ από τον ιμπεράτορα Νικηφόρο Α'
δημοφιλής και στους σταυροφόρους που κατακλύζουν τους Αγίους Τόπους
ύστερα από το Σωτήριον Έτος 1099 μ.Χ.

-Με ανάστροφα χρώματα, θ'αποτελέσει την σημαία του ρηγάτου της Ιερουσαλήμ (1099-1187 [1291])


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

v. το γαλανό για τo Αιγαίο Πέλαγος, διακριτικό προερχόμενο από τους Καραβησιάνους, ναυτικός θεσμός των Ελλαδικών που θα εκλείψει ύστερα από την ανταρσία τους κατά του αυγούστου Λέοντα Γ' Οι Ελλαδικοί θα ανακάμψουν κατά την διάρκεια της βασιλείας της Αθηναίας αυτοκρατόρισσαςΕιρήνης ΣαρανταπήχαιναςΑπό το γαλανό διακριτικό προέρχονται τα οικόσημα των Αγελάστων, των Δουκών, των Ροδοκανάκηδων, των Σεβαστώντων Σανούδων, των Καλλέργηδων, και των Σκαραμαγκών, όπως και η Κυανόλευκος ή Γαλανόλευκη των Νεώτερων Χρόνων.  


λάβαρο του ιμπεράτορα Νικηφόρου Α' (802-11 μ.Χ)
που εδραίωσε την ανάκτηση του Ελλαδικού χώρου


έμβλημα της Δημοκρατίας της Αμάλφιδος (Αμάλφι)ιταλικού αυτοκυβέρνητου δουκάτου που πάντως δραστηριοποιείται και στις ελληνικές χώρες
i. Ιόνιο & Αιγαίο Πέλαγος (ακόμα και με μονή Αμαλφίων στο Άγιο Όρος!)
ii. Μαύρη Θάλασσα, με συντονιστικό κέντρο στο Πέραν της Σταμπόλης 
(με επίκεντρο την Μονή του Αγίου Αντωνίου, αλλά και με άλλα ιδρύματα, όπως η Μονή του Σωτήρος, αλλά και η βενεδίκτειος Μονή της Δειπάρας Μαρίας)
iii. αλλά και στον Λεβάντε (ως οι ιδρυτές του χοσπιτάλιου 
που θα εξελιχτεί στο Τάγμα του Αγίου Ιωάννου!).
 9ος - 12ος αι 


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

κι εκτός των πραγματικών ορίων της Ρωμανίας,
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/5/53/Si%C3%B1al_d%27Arag%C3%B3n.svg

vi. το ερυθρόχρυσον της αρμενικής δυναστείας των Ηρακλειδών, για τις Βαλεαρίδες Νήσους και την περατεία τους
(Βαλένθια & Καταλονία, με επιρροή επί του αμιράτου/χαλιφάτου της Κόρδοβας, του νομού της Ντένιας & του ρηγάτου Αραγόνας), και τo Τυρρηνικό Πέλαγος (πριγκηπάτο Σαλέρνου), ως ανάμνηση του στόλου του εξαρχάτου της Αφρικής (απ'όπου ξεκίνησε ο οίκος του Ηρακλείου, μ'έδρα την Καρχηδόνα, [533585-698), μέσω των Βαλεαρίδων Νήσων, που μαζί με την Σαρδηνία θ'αποτελέσουν, γι'αρκετό καιρό ακόμα (ρωμαϊκά νησιά, η Ίμπιζα μέχρι το 798, η Μάλτα μέχρι το 870, η Μαγιόρκα μέχρι το 902, η Μινόρκα έως το 903, η Σαρδηνία μέχρι τον 11ο αι!)τα τελευταία κατάλοιπα του εξαρχάτου της Αφρικήςόπως και την δυτική εσχατιά της ρωμαϊκής επικράτειας, για χρόνια φυλασσόμενη με τον ερυθρόχρυσο στόλο (Τιγγίς/Τιγγίδα έως το 702, η Άβυλα/Σέπτα, ως έδρα του κρατιδίου του κόμητος Ιουλιανού, έως το 740).

 
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Παρόμοιο σύστημα ναυτικών διακριτικών θα ισχύσει αιώνες αργότερα
και με τις κόκκινες, λευκές, μπλε [ανεπίσημα και πράσινες] παντιέρες (naval ensigns),
σε χρήση από τους πολεμικούς & εμπορικούς στόλους του Βασιλικού Ναυτικού 
της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, που δραστηριοποιούνται σε: 

μετά από το 1864, αποκλειστικά για το Βασιλικό [Πολεμικό] Ναυτικό

https://sites.google.com/site/evdaemonia/skopos/red_ensign.jpg
μετά από το 1864, προς χρήσιν της [ιδιωτικής] Εμπορικής Ναυτιλίας

                                                                                                   iii. Νότιες Θάλασσες (από Νότια Αφρική, ανατολικά μέχρι Πολυνησία)
μετά από το 1864, για ειδικής δημοσίου χρήσεως ναυτιλίας, κατόπιν βασιλικής εντολής ή εύνοιας, 
π.χ σε ερευνητικές αποστολές, ακτοφυλακές, λέσχες, και την Βασιλική Ναυτική Εφεδρεία 

[και iv. Ιρλανδία
αντίστοιχα.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σύμφωνα με τους κανόνες της Διεθνούς Ναυσιπλοΐας
η σημαία της Ρωμανίας χρησιμοποιείται σήμερα ως διακριτικό για το γράμμα ~R~ (Romeo)!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

παραλλαγές σημαιών Ρωμιών, σε χρήση κατά την διάρκεια του 14ου αι:


https://sites.google.com/site/romeandromania/Home/14th-c/Salloniq_et_Constantinopoli.jpg
~Salloniq versus Constantinopoli~
η ερυθρόχρυση σημαία της Σαλονίκης ("Σαλλονίκ"..!)διακριτή από απλούστερη εκδοχή που βρίσκεται σε χρήση στην Σταμπόλη
Στον ίδιο άτλαντα του 1320, στην Τραπεζούντα κυματίζει ο ερυθρόχρυσος Δικέφαλος Αετός των Κομνηνών 


το φλάμμουλον της πόλεως-κράτους της Φιλαδελφείας
από τον Καταλανικό Άτλαντα του 1375



φλάμμουλον των ύστερων Παλαιολόγων, 
που συνδυάζει την ναυτική παντιέρα της Ρωμανίας
με το ερυθρόλευκο λάβαρο του Αγίου Γεωργίου, 
το οποίο, μεταξύ άλλων, αποτελεί και το έμβλημα της διαπλεκομένης 
συμμάχου, ήτοι της Υπέροχης Δημοκρατίας του Αγίου Γεωργίου της Γένουας.



συνδυασμός του αλταϊκού μπαϊρακιού του Ερέτνα, 
με εκδοχή του λαβάρου του Αγίου Γεωργίου, ως έμβλημα της Σεβάστειας
της πρωτεύουσας του Ερετνίδη αρμοστή της μογγολικής αρχής στην Ανατολία
Παρά την ραγδαία παρακμή των Μογγόλων στην Εγγύς Ανατολή (το Ιλ Χανάτο 
των απογόνων του Χουλαγκού Χαν -1256-1335 [1356]), οι απόγονοι του Ερέτνα 
παραμένουν για χρόνια οι ονομαστικοί αφεντάδες της ισλαμικής Ρωμανίας
αν και τους αντιμάχονται με επιμονή:
i. Ρωμιοί, του Πόντου και της Κάτω Αρμενίας, όπως και
ii. ΤούρκοιΚαραμανίδες και Οθωμανοί. 


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~



η εθνολογική χάρτα της Μικράς Ασίας, του Καυκάσου και της Εγγύς Ανατολής,
κατά την Κλασική Αρχαιότητα
(8ος - 4ος αι π.Χ)
Το 1000 μ.Χ παραμένουν αυτά τα αρχικά έθνη, αλλά έχουν μετοικήσει και κάμποσα νέα στην περιοχή.
Η ελληνική γλώσσα, ύστερα από αιώνες ευρείας διάδοσης και χρήσης βαθιά μέσα στην Ασία (3ος αι π.Χ - 3ος αι μ.Χ),
μέχρι την Πενταποταμία και την Σηρική, έχει περιοριστεί πλέον στο νοητό τρίγωνο, Κλίματα (Κριμέα ή Κριμαία), Κύπρος και Σικελία
Πάντως η πιο αμιγώς ελληνική περιοχή της Ρωμανίας που έχει απωλεστεί οριστικά λόγω της επέλασης του Ισλάμ,
κατά τον 7ο αι μ.Χ, είναι η Κυρηναϊκή (Μπάρκα).


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


Η Ρωμανία του 1000 είναι αυτοκρατορία πολυεθνική, με την εξής σύσταση:


η εξάπλωση της λατινικής λαλιάς στις χώρες της Ρωμανίας
Βέβαια, η χρήση λατινικών διαλέκτων δεν ήταν ακριβώς όπως δείχνει αυτός ο χάρτης, 
ο οποίος έχει σχεδιαστεί διασκεδάζοντας τον πατριωτισμό του σύγχρονου ρουμανικού έθνους. 
Η χρήση λατινικών διαλέκτων ήταν λιγότερο μαζική και ενιαία στις σημερινές Ρουμανία & Μολδαβία, 
αλλά και λιγότερο σποραδική και διεσπασμένη στα νότια Βαλκάνια, όπου υπήρχαν ολόκληρες χώρες λατινόφωνες, 
όπως το Αιμιμόντο (ν. Βουλγαρία), η Μεγαλοβλαχία (Θεσσαλία & Φθιώτιδα) και η Μικροβλαχία (Αιτωλοακαρνανία)

    • 2) οι Έλληνες του Πόντου, οι Πόντιοι, δυναμική ομάδα --όσο και γεωγραφικά απόμακρη από τους υπολοίπους Έλληνες, οι Μαυροθαλασσινοί του Ρήγα-- σε Χαλδία, Κλίματα και αλλού: η γλώσσα αυτή κατάγεται απευθείας από την αρχαία ιωνική διάλεκτο της ελληνικής, αν και υφίσταται επίδραση και από ιθαγενή έθνη της περιοχής, τους κολχικής προέλευσης Λαζούς και Μιγκρέλιους (Ιαννοί/Τζάννοι), ενώ προφανώς και υπάρχει σχέση και με τα επτά αρχαία έθνη της περιοχής (~400 π.Χ, "Κύρου Ανάβασις", Ξενοφών)
i. Χάλδιοι <-- Χάλυβες 
(στην περιοχή Θήρας: το οροπέδιο της κατοπινής Γκιουμούς Χανέ ή Αργυρούπολης:
Κατά την εποχή της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας, οι αναφομοίωτοι, δηλαδή
οι Χάλδιοι που ακόμη μιλούσαν την γλώσσα τους, αποκαλούνταν Μεσοχαλδαίοι,
ενώ επάνδρωναν και τις τάξεις πολιτικού κόμματος
)

https://kamateros.files.wordpress.com/2016/08/khaldia.jpg

ii. Σκυθηνοί (δυτικότερα, στην ενδοχώρα νοτίως των Κοτυώρων),

iii. Τιβαρηνοί (περιοχή των Κοτυώρων, το σημ. Ορντού),  

iv. Μάκρωνες (στην Ματσούκα, και στην ενδοχώρα της Τραπεζούντας, γενικότερα)

v. Ταοχοι ή Τάοχες (οι Ντιαοχοι, που βασικά κυριαρχούν στην Ταΰκ (ή Ταώς), και γενικά ανάμεσα στην Χαλδία και την Αρμενία)

vi. Μοσσύνοικοι ή Μοσσύνοι (περιοχή Κερασούντας--> Γκιρεσούν), και 

vii. Ιαννοί ή Κόλχοι (στην πέραν του Ριζαίου, ακτογραμμή. Οι Λαζοί/Τζανοι/Ιαννοί/Τσανοι/Σάννοι, Ηνίοχοι και Μιγκρέλιοι κατάγονται από τους Κόλχους. "Τζάν" είναι ενδώνυμο των Λαζών σήμερα, και "Τσαν" είναι το εξώνυμο με το οποίο αποκαλούν τους Μιγκρέλιους, οι Σβανέτοι.).

https://sites.google.com/site/evdaemonia/eurozone_loophole_fantasies/PONTOS.jpg
οι χώρες του Πόντου στα χρόνια του Χριστού:

i. Πόντος & Βιθυνία

ii. Παφλαγονία

iii. Πόντος Γαλατικός, επίσης Διόσποντος,
αργότερα γνωστός και ως Ελενόποντος,
προς τιμήν της Αγίας Ελένης, όταν θα
περιλαμβάνει και τα κείμενα παράλια


iv. Πόντος Πολεμονιακός

v. Μικρή Αρμενία,
που περιλαμβάνει ποικίλες χώρες ιθαγενών:
Τιβαρηνή, Σκυθηνή και Άνω Χαλδία


http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/7/76/Dioecesis_Pontica_400_AD.png
η Ποντική Διοίκησις, γύρω στο 400 μ.Χ

19ος - 20ος αι μ.Χ
    • 3) Έλληνες του Αιγαίου (με την διάλεκτο "τσι",  από Αίγινα, μέχρι Κρήτη),
    • 4) Ελλαδίτες (στο Μοριά και την ηπειρωτική Ελλάδα, με έντονη την επιρροή των νεο-λατινικών λαλιών, που επίσης χρησιμοποιούνται στην περιοχή)
    • 5) οι πρόγονοι των Τσακώνων (ομιλούντες γλώσσα καταγόμενη απευθείας από την αρχαία δωρική διάλεκτο της ελληνικής)
http://www.greek-language.gr/greekLang/images/modern_greek/guides/dialects/tsakonian_map.jpg
    • 7) Έλληνες του Λεβάντε (Ροδίτες, Κύπριοι, Ατταλειάτες, Αντιοχείς κ.ά. Δηλαδή ο Λεβάντες αποτελεί την αόριστη ονομασία της θαλάσσιας περιοχής ανατολικά της Ελλάδας, πρόκειται ακριβώς για την "Αερία" των αρχαίων μύθων)
  • Σημιτικές γλώσσες:
Αντιθέτως με ότι πιστεύεται, υπήρξε εκτεταμένη συμμετοχή των Ιουδαίων και των Σαμαρειτών εντός του Ελληνισμού, σε τέτοιο βαθμό, που μπορεί να θεωρηθεί και σύντηξη!
    • Σαμαρείτες/ΙσραηλίτεςΟ αρχικός λαός του Μωυσέως. Αν και τελεί διασκορπισμένος στην ευρύτερη Συρία, αλλά και στην Εγγύς Ανατολή γενικότερα, αυτός ο αυθεντικός "λαός Ισραήλ" διατηρεί ως επίκεντρό του το ιερό όρος Γαριζείμ. Όντας υπό διαρκή καταπίεση, λόγω και της παγίας επεκτατικής ηγεμονικότητας Χριστιανών, Μουσουλμάνων, αλλά και των Ιουδαίων, οι κοινότητες των Σαμαρειτών συρρικνώνονται σταθερά, μέσω και αυτομολήσεων, ως απέλπιδα τακτική για την απόκρουση των διώξεων! Έτσι, εκτός από την αναμενόμενη ύπαρξη Ορθοδόξων Ισραηλιτών σαμαρείτικης προέλευσης, ανάμεσα στους σύγχρονους απογόνους των μεσαιωνικών Σαμαρειτών, παραδόξως περιλαμβάνονται και αραβόφωνοι Παλαιστίνιοι, τόσο Σουνίτες Μουσουλμάνοι, όσο και Ορθόδοξοι Χριστιανοί..!
Πάντως οι παγίως εχθρικοί προς τους Ρωμιούς, Εβραίοι, υπήρξαν απόγονοι προσφύγων που είχαν προσκολληθεί στους ευεργέτες τους, τους Οθωμανούς: Ήταν Σεφαραδίτες/Σεφαρντίμ που τους είχαν μαζέψει απελπισμένους από τα παράλια της Ιβηρικής, οι ρωμέικης καταγωγής Οθωμανοί ρεΐσηδες αδελφοί Αρούτζ και Χιζίρ (Χαϊρεντίν) Μπαρμπαρόσσα.. Ιστορικό ανάλογο μπορεί να προταθεί πρόχειρα η περίπτωση των Ελλήνων της Κορσικής (1675-76 κι εξής), που παρέμειναν σταθερά εχθρικοί προς τους ιθαγενείς Κορσικανούς, και φιλικά διακείμενοι προς όλους τους κατακτητές της μεγαλονήσου, Γενουάτες (Γενοβέζοι), Γάλλοι των Βουρβώνων (Ancien Régime), Γάλλοι της 1ης Δημοκρατίας (Première République) κλπ.

Πριν από την άφιξη των ισπανοφώνων Σεφαραδιτών στην Ελλάδα της Τουρκοκρατίας (16ος αι κι εξής), μαζί μας κατοικούσαν και άλλοι Εβραίοι, οι
Ιουδαίοι της Ρωμανίας, οι λεγόμενοι Ρωμανιώτες, ως αντιπαράθεση με τους ιθαγενείς Ρωμανούς/Ρωμιούς, με τον ίδιο κανόνα "περί μετοίκων" που θέλει π.χ. και τους Έλληνες της Σικελίας, Σικελιώτες, σε αντιπαράθεση με τους ιθαγενείς Σικελούς, τους Έλληνες της Ιταλίας, Ιταλιώτες, σε αντιπαραβολή με τους αυτόχθονες Ιταλούς, και τους Έλληνες της Αιγύπτου, Αιγυπτιώτες, σε αντιπαράθεση με τους ιθαγενείς Αιγυπτίους/Κόπτες.
 
Με το πέρασμα των αιώνων πολλοί από τους Ρωμανιώτες Ισραηλίτες προσαρμόζονται/ομογενοποιούνται με την υπόλοιπη Ρωμιοσύνη, όπως προδίδει η ύπαρξη ιουδαιογενών επωνύμων μεταξύ των σημερινών Ορθοδόξων Χριστιανών Νεοελλήνων, επωνύμων όπως Αβράμης, Αβραμόπουλος/Αβραμίδης, Αδάμ/Αδαμάκης, Αζαρίας, Αλαφούζος, Αρώνης, ΒενιαμήςΒενιαμάκης/ Βενιανάκης, Δαυίδ/Δαβάκης /Δάβος, Καραϊωσηφίδης, Κόης (<--Κοχ'έν)Λεβάκης/Λεβής/ Λεβίδης, Μαλαχίας, Μωυσίδης, Πουλαντζάς, Σαμπατακάκης, Σολωμός/Σολωμού και άλλα.

Πάντως κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα, οι λαοί της Ρωμιοσύνης δεν διατηρούν ιδιαίτερες επαφές με τους "Ίβηρες"/Σεφαρντίμ/Σεφαραδίτες Ιουδαίους της Ισπανίας, ούτε με τους "Σκύθες"/Εσκεναζίμ/Ασκενάζους Ιουδαίους της φραγκικής/γερμανικής Ευρώπης. 
Ως η γλώσσα του Ιησού Χριστού, η συριακή (αραμαϊκή) λογίζεται για καιρό και ως η 3η γλώσσα της Ρωμανίας. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Αδελφότητας των Ακοιμήτων, μοναστικής κοινότητας από τον 5ο αι, που εξακολουθεί να χρησιμοποιεί την συριακή γλώσσα στις τρίγλωσσες τελετές της στην Κωνσταντινούπολη, παράλληλα με την ελληνική και την λατινική, μέχρι το 1203

Πάντως, ύστερα από την ανάγνωση δίγλωσσης επιγραφής από το Τσινέκιοϊ, είναι πλέον οριστική η προέλευση της ονομασίας της “Συρίας” χώρας, από την Ασσυρία, η οποία και διαφέντευε στην περιοχή κατά τον 8ο αι π.Χ.

"Σύριοι" λοιπόν αποκαλείται το εθνικό αμάλγαμα που σχηματίζεται από την Αρχαιότητα, και δραστηριοποιείται από την Κομμαγηνή χώρα, μέχρι την Ραφία και τα Ρινοκόρουρα των Χερεθιτών. Βέβαια, ως "Σύρ-ιοι (στον ενικό Σύριος)" αρχικά υπονοούνταν οι κάτοικοι της νήσου Σύρου. Αντιθέτως, από το τοπωνύμιο Συρία, η ονομασία των κατοίκων διαμορφώνεται ως "Σύρ-οι (στον ενικό Σύρος)". Ωστόσο, το Σύριος δίνει την εντύπωση οπτικά ότι συνδέεται κυρίως με την Συρία, δηλαδή ότι είναι το όνομα των κατοίκων της Συρίας, και όχι της Σύρου

Δηλαδή, το ορθόν είναι "Σύρος από την Συρία", και τούμπαλιν "Σύριος από την Σύρο"! Οπότε για λόγους «γλωσσικής προφύλαξης», αντί του Σύριος, στην περίπτωση της Σύρου, χρησιμοποιείται πλέον το Συριανός, κατά τα πολλά αντίστοιχα ονόματα, όπως Σφακιανός, Ψαριανός, Καλαματιανός κλπ. Tο επίθετο που σχηματίζεται από το Συρία είναι το συριακός (π.χ συριακή γλώσσα), ενώ από το Σύρος, το επίθετο είναι το συριανός (π.χ. συριανό λουκούμι), όπως και η ονομασία των κατοίκων, Συριανοί, αντί για Σύριοι, αντίστοιχα με το Παριανοί, αντί για το Πάριοι, για τους κατοίκους της νήσου Πάρου. Βέβαια, γίνεται μύλος η υπόθεση για όποιον διαβάσει ομηρικά έπη, εκεί όπου το κυκλαδονήσι Σύρος, αποκαλείται Συρίη, ήτοι Συρία!
  • Δυτικοί Σύριοι --> οι ομιλούντες Δυτικές νεο-Αραμαϊκές γλώσσες (σήμερα κυρίως αραβόφωνοι, όμως), που πρεσβεύουν ποικίλα χριστιανικά δόγματα: 
    1. Ορθόδοξοι (Μελχίτες, κάποτε και Μαρδαΐτες)
    2. Μιαφυσίτες (γνωστοί και ως Ιακωβίτες, οι ανήκοντες στην "Συριακή Ορθόδοξο Εκκλησία", επί της ουσίας "ασιάτες Μονοφυσίτες", με πολυάριθμη θυγατρική και στις Ινδίες, την Εκκλησία των Ιακωβιτών ή Συρο-Ιακωβιτών της Μαλανκάρα)
    3. Μονοθελητιστές (οι Μαρωνίτες, σε Λίβανο & Κύπρο)]και..
    • Aγία Καθολική Αποστολική Εκκλησία ΑνατολήςΑσσυριακή Εκκλησία (κυρίως για τους Νεστοριανούς της Διασποράς)
    • Χαλδαϊκή ή Συριακή Εκκλησία Ινδιών (εκ νέου θυγατρική της Ασσυριακής, ύστερα από αιώνες σχίσματος (1553), στην ακτή Μάλαμπαρ, στην Κεράλα)
    • Αρχαία Αγία Καθολική Αποστολική Εκκλησία Ανατολής: αποσχιθείσα το 1968 (κυρίως για τους Νεστοριανούς του Ιράκ και των Ινδιών)
https://kamateros.files.wordpress.com/2016/08/syrian_faiths.png

τα 8 πατριαρχεία Αντιοχείας, για τα 8 χριστιανικά δόγματα
της Ανατολής (
Συρία και Μεσοποταμία)

 
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b7/Syriac_Christian_Churches.svg/2000px-Syriac_Christian_Churches.svg.png
η εξάπλωση της αραμαϊκής γλώσσας και των ποικίλων μορφών του Συριακού Χριστιανισμού

















 
http://static.pblogs.gr/f/538047-Christianism_in_Asia.jpg



http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c2/Syriac_Christianity.svg/2000px-Syriac_Christianity.svg.png

η εξάπλωση
της Χριστιανοσύνης
πέραν από την Ευρώπη:
  • συριακός Νεστοριανισμός στην Κεντρική Ασία..
  • συριακός Μιαφυσιτισμός στις Ινδίες ("Σύριοι Ορθόδοξοι")..

ο αχταρμάς των εν Ινδίαις "Συρίων" Χριστιανών




Από την αλληλεπίδραση της ελληνικής γλώσσας με την αραμαϊκή/συριακή, δημιουργείται η υβριδική λέξη “μπαμπάς” τον 7ο αι μ.Χ, εκ του ελληνικού “παπάς” και του αραμαϊκού “αμπα(εξού και τα “αββάς” και “αββαείο”, ή απλά “αβάς” και “αβαείο). Δηλαδή κατά την διάρκεια αυτού του αιώνα, ο "ιερέας" γίνεται "παπάς", και ο "παπάς" γίνεται "μπαμπάς"! Eίναι που και τότε η Ελλάδα γεμίζει με πρόσφυγες, Καθολικούς ( = “Ορθόδοξοι) Χριστιανούς Συρίους (με πιο μαζική την ομάδα των Μαρδαϊτών ζηλωτών, από την Βόρειο Συρία), που κατακλύζουν τις χώρες και τα νησιά των Ελλαδικών, σε Αιγαίο και Ιόνιο. Ενώ το "μπαμπάς" λαμβάνει την σημασία του "παπάς", το χριστιανικό ιερατείο που πρωτοστατεί στην αντίσταση εναντίον των Αράβων τιμάται από τον λαό, που από στοργή μετατρέπει το “ιερέας” σε “παπάς (= μπαμπάς, στα ελληνικά της περιόδου 4ος - 8ος αι μ.Χ).

Υφίσταται ο ισχυρισμός που θέλει την Ρωμανία να γίνεται πιο "ελληνική" κατά τους χρόνους του Ηρακλείου, επειδή περιορίζεται σε περιοχές παραδοσιακά ελληνικώτερες, αλλά κι επειδή η δημόσια διοίκηση εξελληνίζεται αισθητά (π.χ. "bαcιλεύς", αντί "imperator"). Στην πραγματικότητα όμως, με την συρρίκνωσή της, η αυτοκρατορία εγκαταλείπει και την τελευταία πτυχή ελληνιστικού χαρακτήρα, χάνοντας κοσμοπολίτικες μητροπόλεις, όπου μεγάλες κοινότητες Ελλήνων συμβίωναν και συνδημιουργούσαν Πολιτισμό με δεκάδες άλλους λαούς. Η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, οι πόλεις που απάρτιζαν την Συριακή Τετράπολη (Αντιόχεια (η επί Ορόντου, η σημ. Αντάκυα), Σελεύκεια (η Πιερία, το επίνειο της Αντιόχειας), Απάμεια (η Πέλλα ή Χερρόνησος, όπου βρίσκονταν η επιμελητεία του κραταιού στρατού των Σελευκιδών, η σημ. Αφάμια), Λαοδίκεια (η φοινικική Ραμιθά, επί της Λευκής Ακτής, το επίνειο της Απάμειας, η σημ. Λατάκκια ή Λαδίκιγια)), αλλά και άλλες μικρότερες, όπως η Έδεσσα («η επί Καλλιρρόης και Ασφαλίτιδος λίμνης», η σημ. Ούρφα), η Καρχηδόνα, το Ζεύγμα (Σελεύκεια + Απάμεια) και η Γάζα, αποτελούν φάρους του Ελληνισμού, ακόμα και μέσα στον 7ο αι. Έτσι λοιπόν, η Ρωμανία γίνεται σαφώς λιγότερο "ελληνική" εξαιτίας της επέλασης του Ισλάμ, η οποία συνεπάγεται και την απώλεια αμιγώς ελληνικών χωρών, όπως η Κυρηναϊκή (επίσης γνωστή ως Μπάρκα, εκ της αρχ. Βάρκης, μιας εκ των αρχικών πέντε πόλεων), η οποία, αυτήν την εποχή, σίγουρα δεν είναι λιγότερο ελληνική από την νήσο Κρήτη, με την οποία συναποτέλεσαν επαρχία/provincia για κάμποσους αιώνες (67 π.Χ - 295/7 μ.Χ).

  • απόγονοι Ιλλυριών, όπως οι Αρμπαρίτες/Αρβανίτες/Αλβανοί, και όσοι από τους αυτόχθονες Δαλμάτες παραμένουν μη-λατινόφωνοι,
  • φιλελληνικά έθνη, που γενικά συμμετέχουν στην διαμόρφωση της Ρωμιοσύνης, δηλαδή του μεσαιωνικού Ελληνισμού:
    • ΚαυκάσουΓεωργιανοί/ΊβηρεςΛαζοί (εξ ού και ..Λαζόπουλος) & Μιγκρέλιοι/Κόλχοι και λοιπά καρτβελικά έθνη, Αλανοί (απόγονοι των Σαρματών, υπόλειμμά τους, οι σημ. Οσσέτες), Αβασγοί (σημ. Αμπχάζιοι) και λοιπά αντυγαια έθνη 
    • Ανατολίας & Μαύρης Θάλασσας: Λυδοί, Φρύγες, Παφλαγόνες, Γότθοι, Σκλαβενίτες Ασίας, Γάζαροι (απόγονοι Χαζάρων και Κουμάνων, μερικώς πρόγονοι των Ουρουμλάρ και των Τατάρων Κριμέας), Ούζοι & Πατσινάκες (μερικώς πρόγονοι των Γκαγκαούζων)
    • Σκλαβενίτες Ευρώπης: Εζερίτες, Μηλιγγοί (ο δρούγγος ή ζυγός των Μηλιγγών ή Μελιγών, οι κατοπινοί Ζυγιώτες της Μάνης)Ζαγορίτες (εξού και τα κατοπινά Ζαγοροχώρια),  Βαϊουνίτες (εκ των οποίων και η ονομασία της πόλης Ιωάννινα Γιάννινα Γιάννενα. Επίσης ονομάζονταν Βοϊουανίτες, ή και Βαγενίτες, εξού και "Βαγενετία", το μσν όνομα της  ευρύτερης  Θεσπρωτίας!)Δραγουβίτες, Βελεγισίτες, Μπεργίτες, Σαγουδάτες (Σαγουδάτοι, που ζουν νοτιότερα, εκτεινόμενοι από τα πέριξ της Σαλονίκης μέχρι την Θεσσαλία, με την περιοχή τους να ονομάζεται Σαγουδανεία), Ρήγχινες, Στρυμωνίτες, Σμολεάνες, Μπράνιτσοι, Βούλγαροι (εκσλαβισθέντες πια υπό την επιρροή Σλάβων από την σημερινή Ουκρανία, περιλαμβάνουν και τους προγόνους των Πομάκων)Σέρβοι (συγγενείς των Σόρβων, απόγονοι των Σεβεριάνων), Χρωβάτοι (οι σημερινοί Κροάτες, οι αρχαίοι Κρώβυζοι), Καραντηνοί/Σλοβένοι (αυτοί που γειτνιάζουν με το Αδριατικό Πέλαγος, δηλαδή οι πρόγονοι των σημερινών Σλοβένων (αλλά και των Αυστριακών!), ένεκα που υφίστανται και συνονόματα έθνη που διαβιούν αρκετά μακριά από τα συνήθη όρια της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας, όπως οι Σλοβάκοι στην Ρουθηνία (δυτική Ουκρανία), οι Σλαβόνοι στην σερβοκροατική μεθόριο και οι πρωτο-Ρώσοι Σλοβένοι, στα πέριξ του παλαιού Νόβγκοροντ και της Λευκής Λίμνης - Μπέλο Οζερο, και γενικά το "*Σκλοβένοι", ήτοι "Ελεύθεροι", φαίνεται ότι αποτέλεσε συλλογικό αυτοπροσδιορισμό όλων των [πρωτο-] Σλάβων, κυρίως σε αντιδιαστολή και με το σλαβικό συνώνυμο του "βάρβαροι", που δεν είναι άλλο από το Νεμιτζοί ή Νιμιτζοί (εξού και ...Nimitz), το οποίο και θα καταντήσει να εννοεί τους αλλόγλωσσους, τους Γερμανούς).
  • λοιπά έθνη Ανατολίας, που γενικά αντιστέκονται στην ομογενοποίηση του Ρωμαίικου: 
    • Αρμένιοι
    • Ίσαυροι
    • Κούρδοι (απόγονοι συνονθυλεύματος εθνών, όπως οι Γούτιοι, οι Γορδουηνοί, οι Καρδούχοι (που αναφέρει ο Ξενοφών), αλλά και οι αυθεντικοί Ασσύριοι)
    • Ζαζα (εξ ού και ..Ζαζόπουλος)
    • Καππαδόκες
    • Πισίδες
    • Παυλικιανοί (όχι έθνος, αλλά μαχητική αίρεση, όπως π.χ οι Μορμόνοι στις ΗΠΑ)


http://static.pblogs.gr/f/546496-AD_0001.png
http://static.pblogs.gr/f/546493-AD_0250.png
http://static.pblogs.gr/f/546492-AD_0500.png

















                    1 μ.Χ                                                         250 μ.Χ                                                       500 μ.Χ

http://static.pblogs.gr/f/546494-AD_0750.png
http://static.pblogs.gr/f/546475-AD_1000.png


750 μ.Χ














1000 μ.Χ


                                                                                                             
http://static.pblogs.gr/f/546491-AD_1250.png
http://static.pblogs.gr/f/546490-AD_1500.png















                    1250 μ.Χ                                                     1500 μ.Χ                                                   2000 μ.Χ




    • Ισλαμικός Κόσμος (από αλ Ανταλούς (Ισπανία) μέχρι το Χωρασάν (αρχ Βακτρία, σημ Αφγανιστάν)): 60.000.000

ισλαμικές πόλεις
  • Βαγδάτη (Μεσοποταμία, χαλιφάτο Αββασιδών): 125.000
  • Κάιρο (Αίγυπτος, χαλιφάτο Φατιμιδών): 135.000 
  • Κόρδουα (Ισπανία, χαλιφάτο Ομμεϋαδών): 450.000
  • Νεϋσαμπουρ (Περσία): 125.000
  • αλ Χασα (Αραβία): 110.000
  • Ραβύ (Περσία): 100.000
  • Ισπαχάν (Περσία): 100.000
  • Σεβίλη (Ισπανία, χαλιφάτο Ομμεϋαδών): 90.000
 
ασιατικές πόλεις     
  • Κάιφεγκ (Κίνα του θαυμαστού οίκου Σογκ): 400.000  
  • Αγκόρ (Καμπότζη, λαός Χμερ): 200.000
  • Κυότο (Ιαπωνία): 175.000 
  • Ανχιλβάδα (Ινδίες): 100.000 
  • Νταλι (Κίνα της θαυμαστής δυναστείας Σογκ): 90.000
  • Θαντζαβούρ (Ινδίες, δραβιδική δυναστεία Τσόλα): 90.000





πίσω