Página inicial





_____________________________________________________________________________________________________________________________________________


Becas High School.

Nadir Simes Méndez 4ºA

 

 


Todo comezou un día de novembro no que a mestra de inglés colocou un cartel na clase dunhas bolsas de estudos para ir a EEUU a estudar 1º de Bacharelato. Ao velo picoume a curiosidade, así que fun á páxina web das bolsas de estudo para informarme máis. Lin todo o que alí aparecía e decidinme a probar sorte despois de comentalo coa miña nai. Reunín todo o necesario nos seguintes días e, cando tiven todo, envieino.

 

Uns cantos días despois de rematar o prazo saíu a lista dos preseleccionados e alí figuraba o meu nome. Debía ir facer un exame de nivel de inglés e unha entrevista á Coruña e, como cadraba un venres no que tiña un exame, fíxeno antes e marchei á hora do recreo.

 

Chegamos á Coruña ben de tempo, entreguei a documentación na entrada e os preseleccionados entramos nun salón de actos onde nos explicaron un pouco como ía ser o exame: 45 minutos serían de ‘listening’ sen repeticións e sen parar e outros 45 minutos de ‘writing’. O exame empezou. Notábanse os nervios e a tensión no ambiente. Eu perdinme nun exercicio ao final do listening e contesteino ao chou e o writing remateino antes de que rematara o tempo, polo que puiden revisalo e atopar e corrixir algún que outro fallo. Canto rematamos entraron os pais e foron chamando aos primeiros que farían a entrevista. Aos demais, mentres esperabamos, explicáronos un pouco e resolveron dúbidas sobre todo o proceso.

 

Por fin, chamáronme con outros estudantes e subimos á primeira planta. Unha vez alí sentamos nuns sillóns mentres que esperabamos a que nos chamaran. Todos estabamos moi nerviosos e calados pero, despois dun rato de silencio absoluto, comezamos a falar sobre o exame, de onde eramos e cousas así para matar o tempo.

 

Chamáronme e, despois de que me desexaran sorte, esperei diante dunha porta por uns minutos e abriume unha señora. Pasei e alí estaban os meus entrevistadores, observándome. Sentei nunha cadeira diante deles, saudáronme e comezou a entrevista, primeiro en inglés e logo en español. Preguntáronme bastantes preguntas variadas, que eu respondín. Penso que debín ensaiar un pouco posibles preguntas antes de entrar pero en fin… Cando rematei a entrevista saín de alí despedíndome dos que aínda estaban na sala de espera. A verdade é que saín bastante decepcionada comigo mesma, xa que puiden facelo mellor (polo menos a entrevista) pero os nervios non mo permitiron. Pensaba que non me ían conceder a bolsa de estudos, era algo imposible, irreal.

 

Que sorpresa cando, días despois, saiu a lista dos seleccionados e alí estaba o meu nome… Incríble! Podía ser iso posible? Si, era certo, concedéranme a bolsa de estudos. Uns días despois unha das que me fixeran a entrevista chamoume para rematala por teléfono. Para a próxima reunión tiña que preencher un formulario sobre min, facer unha carta para a miña futura familia de acollida e meus pais outra (despois de insistirlles moito) que logo traducín ao inglés e enviei todo por correo electrónico. Os papeis que había que entregar en man eran sobre vacinas e a mestra de inglés tamén tiña que cubrir un papel polo que tiveron que chamala, xa que estaba de baixa. Na reunión felicitáronnos e explicáronnos máis detalladamente todo.

 

Tamén tiven que enviar por e-mail as notas do primeiro trimestre de 4º e o pasado 21 de xaneiro houbo outra reunión á que asistiu o embaixador dos EEUU e onde nos entregaron as acreditacións das bolsas de estudo.

 

A idea de ir estudar primeiro de Bacharelato en EEUU é moi excitante e… estraña. Dentro duns meses diranme a familia que me elixiu, xa que son eles os que o fan e non cobran nada por isto. O que si teño que facer é mellorar o meu inglés para que, cando chegue alí, me sexa máis fácil e rápido adaptarme.



A tropa de trapo.

En novembro de 2011 visitáronnos os da Tropa de trapo, mostrándonos un espectáculo de contos e cancións con instrumentos de corda e percusión. Ademais do espectáculo tamén ofreceron un obradoiro baseado no seu traballo para os alumnos de 1º . A actividade foi organizada e coordinada por Xoán, profesor de l. Galega e apoiada pola Biblioteca e os departamentos de Música eL.Galega.

___________________________________________________________________________

Metáfora.

Elsa Duarte Simoes 4ºB.

https://sites.google.com/site/onselas

As nubes pasaban por riba da miña cabeza, paseaban unha tras

doutra e entre elas as raiolas do sol intentaban chegar ao chan.

O son dun avión interrompeu o meu pensamento. Intentei velo, pero

voaba por riba deses algodóns de azucre.

Os paxariños ían dun lado ao outro xogando entre eles. Arriba,

abaixo, arriba, abaixo… sempre pensei o que me gustaría ser un

deles para sentir o vento, ir dun lado ao outro dun xeito moi

rápido.

Levanteime e mirei cara ao horizonte. Que prado máis fermoso!,

todo cheo de flores silvestres. Daba gusto estar na cume daquel

lugar tan especial, tan cheo de harmonía e tranquilidade.

Respiraba ese recendo de liberdade, que ben me sentía; era extraordinario, máxico, non se podería nin describir todo o que o meu corpo experimentaba.

Comecei a correr por todo o verde que os meus ollos alcanzaban

ver, pero de súpeto caeu un raios diante miña. Todo comezou a

poñerse escuro: as nubes xa non eran algodón de azucre, eran como

batallóns de milleiros de soldados que ían a por un único

obxectivo.

Ese obxectivo era eu. Todo o que tan fermoso me parecía púxose na

miña contra… cómo podía ser posible, se eu era capaz de apreciar

toda esa beleza… non o podía crer.

Agora convertérame nunha tartaruga cansa que non conseguía loitar

contra todo o que lle viña enriba. Así me sentía eu ao contemplar

que as cousas non sempre nos son favorables. Ten que haber algo

malo no teu camiño para que loites por saltar ese muro, sen

renderte nunca, sen quedares aferrado a ese problema.

Tiña medo, as nubes envolvíanme, choraba… nunca me sentira tan

soa, tan enganada, tan utilizada. Todo o que estivera vendo era

unha capa para atraer a súa presa. Por que non me decatei antes?

Comecei a sentir como me fervía o sangue polas veas, tiña que

estoupar, saír de aí canto antes!

Algo me atrapaba, non me soltaba… queimaba na pel! Berrei, corrín,

chorei de rabia, rebeleime contra toda esa inxustiza e por fin

conseguín ver a realidade.

Pensas no ben que te sentiches antes de que chegasen as nubes e

chegas á conclusión de que sobran pradarías no mundo onde estarás

moito mellor.


___________________________________________

Contadores de contos. 23 de novembro de 2010.

Tim boWley e Charo Pita contaron contos en inglés (Tim) e en galego


(Charo) para alumnas e alumnos de 2º, 3º e 4º. A actividade foi coordinada

por Xoán, profesor de L. Galega, e apoiado pola Biblioteca, o Departamento

de Galego e o de Inglés.











_____________________________________________________________

Un suceso moi estraño.

Eva Otero Pastoriza 2ºB

 

Querido diario:

 

Non sei como pasou pero pasou. Debino imaginar, iso é imaxineio. Debeu ser polo cansazo de traballar todo o día.

      Onte, cando saín de traballar pola noite, ía camiñando pola rúa coa miña compañeira de traballo e, de pronto, comecei a sentir que alguén me seguía, pero cando me xiraba non vía a ninguén. Comecei a escoitar uns pasos xusto detrás de min pero como ao xirarme non vin a ninguén. Pregunteille, asustada, á miña amiga se escoitaba eses pasos. Ela contestoume sorprendida que non escoitaba nada.

      Ao volver a poñer os ollos na estrada vin un home tirado no chan cun coitelo no peito, e cando lle preguntei á miña amiga se o vía, ela díxome que non vía nada e que se me ocorría algo. Eu non puiden contestarlle porque ese home, que eu non coñecía de nada, comezou a dicir o meu nome e a pedirme axuda e eu, sen pensalo, corrín todo o que puiden ata a miña casa deixando á miña amiga alí, na rúa, dicíndome que a agardara. E se o que pasou non foran imaxinacións miñas? E se foran de verdade? Pero se foi de verdade, por que a miña amiga non o viu nin o escoitou?


____________________________________________________________________________________ 

Semana Branca: Estación de esquí Valgrande-Pajares.

Entre o 27 de marzo e o 1 de abril de 2011, alumnas e alumnos de 2º de ESO practicaron esquí na estación de Valgrande-Pajares, en Asturias.


A actividade da Semana Branca foi organizada e coordinada por Toño, profesor de Educación Física, e participou como profesor acompañante Antón, profesor de Pedagoxía Terapéutica.


_____________________________________________________________

Confusión.

Idoya Cancelas León 4ºB

https://sites.google.com/site/onselas

De que me serve a imaxinación se non teño con quen compartila?

De que me serve a vida se non teño con quen vivila?

De que me serve ser boa se non teño a quen desmostrarllo?

De que me serve redactar o que penso se non teño quen me lea?

Sentimentos confusos. Tanto, que che fan confundir a vida coa morte.

 

Coin.

Idoya Cancelas León 4ºB

Só teño unha moeda no meu peto. Douche a opción. Cóllea. Cóllea e con ela colle o autobús de volta a casa. Pero esa moeda non é suficiente para regresares ao meu lado.

Aínda a pesar das consecuencias, colle a moeda, se así vas ser feliz.

Pero recorda: debes devolverma.

E non me chames cutre. Non. Chámame obsesiva por buscar una excusa para volverte a ver.

 

Só palabras.

Idoya Cancelas León 4ºB

Sempre as mesmas frases de amor:

- Se me afundira, afundiríaste comigo?

- Non.

- Non? Cría que me querías…

- Non sería necesario que eu me afundira, porque no momento no que caeses recolleríate.

- Quérote.

- Eu non. Eu ámote.

Sempre. Pero o amor non se expresa con palabras.

Exprésase con acción. Feitos.

Escribindo só mostras unha mínima parte do que sentes.

_____________________________________________________________

Tenis de Mesa.

      Nos recreos dos xoves e venres disputouse un campionato de tenis de mesa que finalizou o 14 de abril do 2011. Na categoría de 1º  foi campión Yoel Loira, seguido de J.Ramón Molares e de Roberto Pastoriza. Na categoría de 2º o primeiro posto foi para Andrés Álvarez, de 2ºB, seguido de Óscar Santos, de 2ºA e o terceiro posto foi para Serafín Martínez, de 2ºA. A actividade foi organizada e coordinada por Toño, profesor de Educación Física.

_____________________________________________________________

Unha viaxe a Xenebra

Daniel Piñeiro Ferradás. 4ºA

 


Chegara o día de saír cara Suíza. Eran as cinco e media da mañá cando saímos cara o aeroporto de Porto, durante a viaxe en autobús iamos medio durmidos e o bus estaba case en silencio, agás por algunhas persoas que falaban.

            Ao chegarmos ao aeroporto, xa case era de día e a cousa comezou a animarse, iamos falando e rindo todos contentos, pois xa chegara o día de despegar.

            En Xenebra visitamos moitas cousas pero prefiro contar só o que máis me gustou e onde o pasei mellor.

            Alí sen visitar ningún lugar xa me sorprenderan algunhas cousas, por exemplo o amable que é a xente e pouco ruído que hai, xa que todos se respectan entre eles.

            Unha das cousas que máis me sorprendeu foi a igrexa ortodoxa, que aínda que non estivemos moito tempo dentro, xa que había unha misa, decatámonos de que era moi diferente ás de aquí. Case daba medo o silencio que había, no que só se escoitaba a voz do cura.

            A ONU tamén foi unha visita interesante, polo seu tamaño e por todos os temas que alí dentro se tratan e que, na miña opinión, semellan case imposibles de resolver. Alí dentro o máis impresionante era sala de dereitos humanos, coa impresionante cúpula construída por Barceló, toda chea de estalactitas de diversas cores.

            A viaxe en tren ata Vevey tamén foi entretida, xa que puidemos ver como eran en Xenebra os campos e as casa de campo, totalmente diferentes aos de aquí.

            Toda a viaxe foi entretida e interesante, pero cando mellor o pasabamos era cando estabamos todos xuntos nunha habitación falando un pouco antes de ir durmir, lugar no que melloramos as nosas amizades e creamos algunhas novas.

_____________________________________________________________

Noa Martínez Rial 4B

https://sites.google.com/site/onselas

<< Ao ver despegar o avión, asaltoume a tristeza.  Síntocho, non puiden evitalo.

 Sei moi ben que é a túa vida e tamén sei que desgraciadamente, eu son demasiado insignificante como para impedir que marches En realidade, non é que queira que quedes aquí.  

Non. Quero que vaias cumprir o teu soño.

 Pero non imaxinas canto necesito estar ao teu carón.

Maldita sexa… Gustaríame tanto que me levases contigo…

Mais non conseguín xuntar os cartos, e claro, ti non podes facer nada.

 Vaia, iso de que non podes…  

Aposto o que queiras a que esa maletaza que levas está chea de roupa que non vas pór nunca.

Seguro que se vendeses a metade, daría para comprar outro billete.

E se non, co miudiño que son, ben poderías agocharme na maleta, preferiblemente entre as saias esas tan curtas que sempre levas.  

Raios…! Si que che estaría ben alí acurrucadiño durante as seis horas de voo… Pero non. Esfumácheste. Estou dicindo adeus coa man, aínda que ti xa es un puntiño no ceo e non podes verme.

 Rapaza tola… En que estabas a pensar?

 Quen che secará agora as bágoas polas noites?

 Teño medo por ti, camiñando soa polas rúas de Xapón, rodeada de xente tan estraña…

Sí, xa sei que ti tamén es rara.  

Pero, ¿tanto, tanto? Eu creo que non.

Levas vivindo aquí os teus dezaoito anos de vida, e aínda que insistas en negalo, acabácheste contaxiando bastante da normalidade dos demais.

Estou convencido de que de non pasar todas as tardes comigo que contrarresto iso coas miñas excentricidades, agora mesmo serías simplemente unha mais. Do montón.Pero ti sempre foches especial.Ben o sabes, non si?

Por iso creo que fixen o correcto ao non comezar a choromicar como o neno cativo que por dentro son.

Tan infantil, que che estou a escribir esta aínda que foches ti a que non conseguiu os cartos e a min a quen lle sobraron.

Aínda que ambos subimos ó avión, mortos de nervios.

Aínda que non choraches nin unha soa noite.

Aínda que xa pasaron dez anos de aquel día e temos unha neniña fermosa coma a nai e lista como o pai.

Tan espabilada, que está a escribir esta carta coma se eu fose quen a escribe.

Feliz aniversario, Papá e Mamá.

____________________________________________________________________________________________________________________________________________

Trombón de varas

Rosana Parada Otero 2º B

 

 

Cando eu tiña oito anos irmán entro una Banda de Música Artística de Bueu. Alí practicou un tempo en solfeo e despois empezou co trombón de varas.

Miña nai preguntábame se eu me quería anotar tamén, pero eu sempre contestaba que non, aínda que ela e máis o meu irmán insistían moito.

   Dous anos despois meu irmán decidiu recibir clases no Conservatorio Manuel Quiroga de Pontevedra.

   Eu asistía a todos os concertos da Banda de Música e gustábame moito.

  Un día o profesor de Conservatorio de meu irmán falou con miña nai de que meu irmán non estudaba e que se estudara podía chegar a tocar moi ben. Miña nai enfadouse e no coche cando viñamos de camiño cara a Bueu veu recalcándolle a meu irmán que ela non o ía levar máis a Pontevera para que el non traballara nada e estivera perdendo o tempo. Tamén o ameazou con que ía gardar o trombón e que non o levaba máis. Eu pensei que eran moitos cartos para malgastar alí gardados, sen utilizar, e decidín anotarme na Banda de Música Artística de Bueu e no Conservatorio coa especialidade de trombón de varas.

  Agora  mesmo estamos eu máis meu irmán na banda de Bueu e no Conservatorio de Pontevedra coa especialidade de trombón de varas.

___________________________________

Rafting no Miño. 27.04.2011


O 27 de abril, un ano máis e por iniciativa de Toño, o profesor de Educación Física, acompañado por Moisés, o de Tecnoloxía, alumnas e alumnos de 3º e 4º de ESO practicaron Rafting, o descenso de ríos en balsas pneumáticas, no río Miño. Despois do descenso percorreuse unha rota de sendeirismo até Tui.


___________________________________

Acróstico.  

Eva Otero Pastoriza 2ºB

 

Árbores fermosas,

bonitas margaridas,

centos de formigas,

dúas rosas vermellas,

e cinco amarelas,

follas de cores,

grandes cempés,

hai moitas vacalouras,

incansables mosquitos,

longos carballos,

moitos animais,

nunca tantos vira.

O bosque é fermoso,

pero só se estás quieto.

Quieto podes velo.

Raposos pasan sempre,

sapos na charca,

trinta bolboretas,

un esquío na póla,

vanse algúns paxaros,

xa pasaron águias,

zunen as abellas.

__________________________________________________________________________

Barcelona.

Sara Calviño Ferreira 4ºB


Dende o ceo, dende arriba, entre as nubes, sénteste minúsculo.



Pensar que ti vives aí abaixo e que simplemente es unha mole de carne entre tanta xente faite sentir iso, nada.

Canda fun a Barcelona por primeira vez tiña seis anos. Só recordo un xeado de coco nunha praia e agora, despois de dez anos sei que esa praia se chama a Barceloneta.


Agora, aquí nun asento, creo que o 18, sinto a presión nos meus oídos, como si non me fora permitido estar aquí, entre o ceo, como un Deus máis, como se os paxaros foran os únicos capaces de voar.


Non puiden despedirme da miña irmá, estaba no colexio cando collín a maleta para irme cos meus pais ao coche.


O comandante fala, en vinte minutos estamos na segunda capital de España: Barcelona... Si, con puntos suspensivos, como na banda sonora dunha peli de Woddie Allen, na que a nosa Pé gañou un Óscar.

Aterraxe, cheiro a queroseno, calor, moita calor, turistas e Paz.


Isto non é como Madrid, aquí a xente mírate con ese brillo nos ollos que alí tanto escasea, a xente vai en bicicleta en harmonía cos carteristas das Ramblas e as estatuas humanas que viven á espera de que as espertemos.



O ceo é azul a pesar de ser cidade e nos parques hai música de todas as culturas: "Benvidos ao parque Güell, o parque cosmopolita" onde as píntegas pousan mellor que as modelos e donde as avespas atacan as profesoras.

- Mátala, mátala!- Grita o seu alumno.

Pobre avespa, seguro que acabou asustada ante cada movemento que lle manifestaba unha morte segura.


A Sagrada Familia, tan grande, tan elegante pousa ante os turistas e Gaudí escóndese nas chemineas da casa da Pedrera e nos cores da outra coma unha serea máis.


Saída do albergue.

Embarque no avión.

Adiós, Barcelona, adiós.

________________________________________________________________________________________________________________________________________

 Escalada en Donón. 10.05.2011


Alumnas e alumnos de 4º de ESO participaron un ano máis nunha actividade de escalada organizada por Toño, profesor de Educación Física. Participou como profesor acompañante Moisés.


Mentres un grupo practicaba escalada o outro camiñaba até o Facho, onde contemplaron as vistas e as escavacións arqueolóxicas.


_____________________________________________


Raquel Álvarez Martínez 4A

por moito temPo que mo negara a min mEsma, no fonDO sabia qUe era verdade

                       
que Por moitos ‘’nOn’’                   que saíRan da MIña boca non esconderían o                                       q u e estaBa demOstrando                                                                        

                                                               
o Qu e    me negaba a        
                                                                                                           crer                      
               
quE algunHas couSas poDen dici r outras

candO de repente
sorprénDome
                                               a MIN mesma sorrinD o por calQuera
                                    cousa qUe dixera


uNa       lágrima      que cae                                                                                          
                                                
Sen Querer                                            
                                cando levo toute l'après-midi peNSAndo que o poDO perdEr.

OuTra persOa más que se Suma a miÑa lista de

‘’persoas importantes perdidas’’ coa diferenza   de que se esta vez o  perdera, quizais tamén me perdería a min mesma.


                                                        
I need him
caNdo mE dou coNTa de que           quéroo        por    mOIto que diga  
                                                          je l’aime                        que
                                                                                                                                 
noN


enTon  choRo


ChorO moito Cando penSo na miÑa sorte: noN hai eu sen el.

_____________________________________________________________

C.Á.R.C.E.R.E.

Sam Cook.

         Levántaste pola  mañá, rosmando: “mátame señor, que  outro ano así non o aturo“

Vas  no  autobús,  o único que  escoitas  é  o silencio  dos  que  acabarán na cadeira.

Entras  no  cárcere. Só  vas cos  da  túa  propia  calaña. Os  outros  presidiarios  mírante  coma  se  saíras  dun  burato,  con  ollos  de  desprezo  e  superioridade.  O  Único  que  podes  facer  é  calar  a  boca e,  coma  os  burros,  ir  pola  sombra.  Sentas  en  calquera  recuncho  cos  teus  colegas.  Do  único  que  falades   é  de  que   a  vida  é  una  merda,  ou  de  querer  saír  de  alí. 

Xa comeza   a  tortura:  seis  “Pink Floyds”,  que  ti  pensas  que  sabes  máis  ca  eles (pero  eles  sempre  acaban  gañando),  danche  un  sermón  de  seis  horas.  Déixanche  coma  quen  di  cinco  minutos  para  engulir  o  que  poidas. 

Remata  o  recreo   e  volta  ao  cortello,  coma  os  porcos.  Mentres  vas   de  volta  á  túa  cela  observas  a  xente  pasar: altos,  baixos,  gordos,  fracos,  drogados,  violadores,  animais…   se  aturas  ata  última  hora     grazas  a  Deus   que,  para  os  pailáns,  sempre  está  alí  arriba.

Quedan  cinco  minutos  para  sentáreste  na  cadeira  definitiva. Observas  como   che  mollan  a  cabeza,  póñenche  un  casco,  baixan  a  panca  e  soa  un  timbre,  e  como  dixen  antes, dá  grazas  a  Deus,  que  para  nós,  os  pailáns,  sempre  está  alá  arriba .

____________________________________________________________________________

Contamos contos no colexio A Pedra.

Os días 25 de maio e 8 de abril de 2011 alumnas e alumnos do IES Illa de Ons contaron contos para o alumnado do colexio A Pedra.


Patricia Torres e Lucía Piedras, de 1ºB contaron o conto "A casa da mosca chosca"; Tania García, de 1ºA, e Mª Tenorio, de 1ºB contaron o conto da Toupiña; Alba Lobeira, de 1º A e Katia Santomé, de 1ºB contaron "A ratiña presumida"; Mª Mercedes Pretel, de 1ºA e Angela Villanueva, de 1ºB contaron "Xaime e as landras".


Marcos Guerra, de 1ºA, Iria Rosas e Susana López, de 1ºB contaron "Os tres bandidos"; Erica Ferradás e Laura Pousada, de 2ºB contaron "O coelliño branco"; Iria Piedras, de 4ºB contou "Como está o galiñeiro". A actividade foi coordinada e dirixida por Antón, profesor de Pedagoxía Terapéutica.

_____________________________________________________________


ACRÓSTICO. Ana Antepazo Regueira 2ºB

Amor que florece no verán

Buscando unha amizade moi valiosa

Chea de alegrías e cousas bonitas

Descubrindo novos sentimentos importantes

Explorando un mundo que non coñecía

Formando un vínculo inseparable entre os dous

Gritando ao vento esa sensación estraña

Intentando que dure para sempre

Levantando o bo humor

Mentras contemplan a posta de sol

No banco despintado na beira do mar

Ocultando calquera problema

Para non estragar a bonita escena

Que nunca antes viran pasar

Rindo polos bos momentos que pasaban xuntos

Sen saber que o verán vai rematar

Tarde ou cedo. E esa alegría vaise acabar

Un mundo novo os espera separados

Vivindo novas aventuras con novas persoas

Xoán está triste, non se quere despedir, e

Zulema despídese cun forte beixo que seguirá durando para sempre no corazón de Xoán

_______________________________________________

Campionato de Bádminton.

         O día 20 de maio de 2011 celebrouse a final do campionato de bádminton do IES Illa de Ons organizado por Toño, profesor de Educación Física. O primeiro posto da categoría de 1º de ESO foi para Yoel Loira, o segundo para Agustín Caballero e o terceiro Ángela Villanueva.

         O primeiro posto da categoría de 2º de ESO foi para Álvaro Omil,  o segundo para Iván Refojos e o terceiro para Agustín Piñeiro.

         Na categoría de 3º e 4º de ESO o primeiro clasificado Sergio Torres, o segundo para Anxo Pérez e o terceiro para Hugo Santaclara.

         Cada gañador foi obsequiado cunha raqueta de bádminton.

A final entre Álvaro Omil e Iván Refojos.

Os gañadores, de esquerda a dereita e de arriba a abaixo: Iván Refofjos (2º), Agustín Piñeiro (3º ), Álvaro Omil (1º), Ángela Villanueva (3ª), Agustín Caballero (2º) e Xoel Loira (3º).

A final entre Xoel  Loira e Agustín Caballero.

___________________________________________________________________________________________________

Daniel Franco Vilas, 2° B

 

Arriba, os anxos que voan tamén rin

Bandido o que os cace

Cacatúas que non voan tan alto como eles

Donos do inmenso ceo azul

Electricidade que xeran para as tormentas

Fábulas que son ao voar

Gamelas voadoras os seus vehículos

Habilidosos para fabricar obxectos

Idade infinita que eles teñen

Koalas que observan dende o aire

Labazadas que reciben dos avións que pasan

Magníficos cruces entre paxaros e humanos

Nacen das árbores dos montes

Obreiros espléndidos que constrúen casas flotantes

Paisaxes bonitas que eles observan

Quince son os seus xefes

Rabaños de aguias propiedade dos anxos

Salvan as vidas da xente que cae polos barrancos

Tépalos é o que lles dan os humanos por salvalos

Utensilios que fabrican a man

Vida feliz

Xa miran o sol dende alí

Zafras é o que fabrican principalmente.

______________________________________________________


Kamien Pomorski 2010.

Andrés Álvarez Gil 2ºB

 

     Como moitos xa sabedes gústame a vela e participo en regatas por toda España e por Europa porque este ano clafifiqueime para o campionato europeo de vela, e do europeo vou falar.      O campionato europeo individual de 2010 celebrouse en Polonia, concretamente en Kamien Pomorski, un lago moi bonito inda que cunha auga moi sucia.

 

 

  O equipo clasificado para dito campionato fomos Paula Barceló (Baleares),Marta Garrido (Andalucía), Maria Caba (Canarias),Néstor Cano (Cataluña), Franc Bru (Cataluña), Javier Rodriguez-Triana (Galicia) e máis eu Andrés Álvarez (Galicia).Eramos bo equipo, todos bastante lixeiros e rápidos.

       O primeiro día o campo estaba rolón, co vento moi inestable, poucas ondas, pouco vento.Eu sabía q este era un dos meus días preferidos. Morría por saír ao mar. En canto deron o sinal fun un dos primeiros en chegar ao campo de regatas e poñerme a probar. Ese día rematei cuarto e terceiro de Europa.

       O segundo día eu ía moi motivado e non fixemos  regata xa que non había vento. O terceiro día sopraban vinte nós e eu xa sabía o que me ía pasar, porque eu son moi lixeiro. Saímos ao mar e dito e feito: ese día dei un brinco cara abaixo na clasificación.

       O cuarto día aínda había moito vento e outra vez volveume a pasar o mesmo: entre os nervios, a presión e o vento que sopraba non o fixen ben. O quinto día non houbo regata pola falta de vento.

       O sexto día máis do mesmo.

Na miña opinión, para estar no alto da clasificación teño que pelexar con uñas e dentes cada día, aplicar todo o que sei, os días de vento.

       O posto no que rematei a regata foi o 23.

______________________________________________________

O señor Drácula.

Eva Otero Pastoriza 2ºB

 

O señor Drácula leva vivindo en Beluso dende antes de que eu nacera.

       Cando eu e os meus compañeiros voltamos á casa para comer, el sempre nos agarda sentado no banco que se encontra ao lado da copistaría. Pregúntanos que tal nos foi e moitas veces dános caramelos ou chicles. El sempre se está queixando dos dentes, di que lle doen e por iso non pode comer cousas duras. O pobre sempre anda co caxato. Vive só na súa casa, a que está á esquerda da copistería. Polas tardes case sempre está na Biblioteca lendo un libro ou o xornal. Ás veces, despois de comer tamén se ve tomando o café no Couto, o bar que está diante da floristaría, con outros señores máis.


O señor Drácula é moi bo e moi falador. Se sentas con el no banco cóntache historias sobre as súas viaxes de antes de chegar a Beluso e sobre o que lle gustou este lugar cando o viu por primeira vez.

____________________________________________________________

Sentimentos de ruptura.

Jorge Durán Currás 2ºA

 

 

 

Ás veces estou morto por dentro

Bicos teus desexo intensamente

Choraba por pura rabia

Dende o fondo da miña alma

Estou sentindo de todo

Fóra dela non sinto nada

Gañaches o meu corazón

Hospedácheste no meu corazón e  fúcheste sen pagar

Iso foi cruel

Lírica era a sinfonía que escoitaba cando estabas

Mais agora

Non sinto nada

O meu corazón só batía

Polo que sentía por ti

Quen es ti para facer iso comigo?

Raios! Por  que te coñecín?

Sei que entraches no meu corazón e

Te levaches

Un corazón que non era de ninguén

Van pola miña cara caendo bágoas

Xa non sinto nada por culpa do teu recordo e o dos

teus elegantes

Zapatos que no meu armario esqueceches.



_______________________________________________________________

Un recordo do colexio

Sara Menduíña Soage 2ºB

 

 

 

      Eu recordo unha historia que me pasou no colexio cando rondaba os catro anos. Aquela mañá miña nai preparárame o meu bocadillo de Nocilla, pois non quedaba embutido para pórlle ao bocadillo.

  Eu camiñaba toda feliz para a escola pensando na rica merenda que hoxe comería. Paseis as tres horas da clase de marabilla. Portárame ben para que non me castigaran no recreo, pois a profesora que tiña era moi mala.

  Cando soou o timbre do recreo corrín para coller o meu bocadillo de nocilla e saín con el para o patio. No patio había sempre algunha profesora que vixiaba para que merendaramos todo e ese día tocáballe á miña profesora, a que era moi mala.

  Cando abrín o bocadillo topeime con que aquel non era o meu, pois o meu era de Nocilla e este era de chourizo, o único embutido que odiaba. Amolada, funllo contar á profesora que vixiaba e ela contestoume: “non digas tonterías e come o bocadillo” eu intenteillo explicar outra vez e ao final castigoume na zona dos castigados. Rifoume moitísimo e eu choraba mentres a profesora berraba e berraba. O peor de todo non foron nin os berros nin o castigo, o peor de todo era que ela non me escoitaba nin me cría que a min non me gustaba o bocadillo de chourizo. Ao final entre lágrimas e arcadas acabei o bocadillo e soou o timbre para a volta a clase.

   Logo xa dentro da aula unha compañeira contoume que unha nena cambiárame o meu bocadillo polo seu. Enfadada corrín a preguntarllo á rapaza e respondeume que si con toda a cara do mundo. Máis enfadada aínda a pesar de xa dar igual -pois comera aquel bocadillo e cumprrira o castigo-, quería demostrar que non era ningunha mentirosa e facerlle ver a aquela profesora que non levaba razón ela e que todo era verdade. Cando llo comentei pediume disculpas e castigou a aquela rapaza.

     Despois desa experiencia que vivín non volvín a probar o embutido, e cada vez que cheiro o chourizo vólvenme as arcadas.

     Esta historia non é moi importante. O importante para min foi o que aprendín, que foi que moitas veces os maiores non escoitan as razóns dos nenos e que unha nunca debe renderse para demostrar que o que di é verdade.

 

Recordos de Infantil.

Alexia Vidal Martínez 2ºB

     

      De pequena, cando empezaba en infantil, pasábao moi ben porque dispoñiamos de xogos e xoguetes moi divertidos. Lémbrome de que dentro da clase gardabamos moitas cousas para xogar e pintar. Tamén me lembro dunha rapaza que se metía comigo e nos pegaba a min e ás miñas compañeiras.

 

 

 

 Moitas veces, no recreo xogabamos nas rodas, que resultaban moi divertidas, e tamén xogabamos nunha árbore na que practicabamos sesións de perrucaría.

 

     A profesora parecía moi boa, aínda que ás veces castigábanos. Acórdome de que dentro da clase colliamos unhas colchonetas e alí nos sentabamos e aprendiamos xogos, educación física… O que máis me gustaba eran uns cabaliños de xoguete nos que podías montar e saltabas, pero case sempre os tiñan os da clase do lado, porque eran maiores.

 

     Unha vez, un rapaz da nosa clase repartira lambonadas porque era o seu aniversario, nesa bolsa traía un caramelo que picaba, e como picaba moito, mollabámolo para que non picara tanto. En resumo, o colexio gustábame moito.

 

 

A gardaría.

Carmen  Graña  Lobeira  2ºB

 

Cando empecei a asistir á gardaría, toda a miña familia comentábame que o pasaría moi ben, porque coñecería a moitos amigos novos, xogaría e o tempo pasaríaseme voando.

 

     O primeiro día, na presentación, chorei nada máis desprenderme da miña nai. Tratábase da primeira vez que non permanecía con ela nin con ningún coñecido. Choraba e choraba, e non paraba. Todo isto durou varios días, pero melloraba paulatinamente, xa que só me pasaba no momento da chegada.

 

     Cos días comecei a contar con máis amigos e as horas de gardaría resultaban máis levadeiras. Tamén empecei a comer alí e xa me gustaba e todo, iso si, odiaba que me obrigaran a comer o que non me gustaba; tanto que, recordo o día no que o menú incluía xudías. Foi horroroso. Pili, a miña profesora, mandoume comer todo o prato e eu choraba porque non me gustaba. Ao final mandáronme comelas e vomiteinas. A partir dese día odio as xudías, prodúcenme nauseas.

 

    

Na gardaría tamén contei con bos amigos, algúns que aínda conservo, como Manuel, Elena, ... Cousas como estas son polas que valeu a pena asistir á gardaría, aínda que o pasara mal a primeira semana.

Esta é unha experiencia que recordo con cariño.

 

 

 

 

Eu e Ons

Vanesa Martínez Gallego 2B

 

     Eu levo viaxando á Illa de Ons dende que nacín. Teño alí unha casa, pero de pequena, encontrábase un pouco abandonada e paraba na casa duns familiares.

     Cando eu tiña cinco anos, aproximadamente, arranxamos a casa dos meus bisavós, e comezamos a parar nela. Daquela inda se podían realizar obras na illa, e tampouco nos dixeran nada de que non puidésemos.

     A maior parte da xente de Ons pertence ás mesmas familias, e a maioría viven en Bueu.

     Acórdame da miña infancia, que cando íamos moitos amigos á casa e non estaba arranxada, debiamos durmir polo chan en colchóns, e pasabámolo moi ben. En tres habitacións durmiramos unhas vinte persoas. Agora xa non levamos amigos, porque coa familia alí, os rapazas e rapaces somos moi bos amigos e sempre estamos xuntos.

     Tamén me lembro de coller amorodos.

     Agora conto alí con moitos amigos novos e gústame moito pasar as miñas vacacións en Ons. Viaxo todos os veráns, e desexo que chegue o verán para volver denovo e encontrarme con eles, a ainda que os miro por aquí á maioría, alí pasámolo moito mellor, sen Internet, sen televisor, sen videoxogos, e imos á praia, a pasear, xogamos ás cartas...

     Así son todos os anos as miñas vacacións na Illa

_________________________________________________________________________________________________________________________

SAKAPATÚ. Unha viaxe pola música andina.


Sara Menduíña Soage 2ºB

 

 

            O día 29 de octubre de 2010 2ºA e 2ºB fumos ver o concerto dun grupo chamado SAKAPATÚ ao Pazo da Cultura de Pontevedra.

            Cando chegamos alí, sentamos, e de súpeto quedou todo a escuras e apareceron no escenario dúas ou tres siluetas. Acendeuse a luz do escenario e puidemos mirar que había tres homes sentados no chan sen camiseta e comezaron a tocar os instrumentos.

            Un home ía explicando cada instrumento e dándolle un toque gracioso ao concerto; outro bailaba facendo un pouco o parvo para divertirnos. No concerto ían representando as diferentes épocas nas que se tocaba cada instrumento.

            Gustoume moito que cantasen a canción de “Poco a Poco” en versión rap. Esa canción cantámola polo menos cinco veces. Tamén me gustou moito que baixaran do escenario e tocaron os instrumentos cerca nosa e así poder indentificalos mellor.

            O instrumento que máis me gustou foron as chajchas polo son tan brillante e estraño que facían.

            En resumo, o concerto estivo moi ben, aínda que eu preferiría que durara un pouco máis.


 En Sudamérica hai moitas culturas diferentes (dende a Patagonia, no sur, ata o Caribe, no norte, hai moitísimas). Os Sakapatú tocan principalmente a música das súas  rexións de orixe: por un lado, a música das montañas (dos Andes) e, por outro, a música da costa (música afroperuana que,  ten moita influencia dos escravos negros que foron traídos de África). 

 

Fan arranxos das melodías respectando a tradición e, ao mesmo tempo, dándolles un toque de modernidade... 



Odaiko Percussion Group


            O 5 de novembro asistimos a unha chuva de golpes musicais no Aditorio de Galicia, en Santiago, nunha actividade organizada polo departamento de Música (Xavier Blanco e Covadonga Viescas).

            Este grupo galego, Integrado por licenciados en percusión clásica, contemporánea e jazz no Real Conservatorio da Haya (Holanda) e a Universidade de Bahía(Brasil), fórmase en Holanda no ano 2003 e  céntrase na exploración da música tradicional multiétnica e da súa variante percusiva, faceta pouco traballada pola dificultade que esta supón. 

            Este grupo estivo presente nos principias festivais de todo o mundo, como o Esteve Reich Festival (Holanda), TIP Taiwán, Nancy Zeltsman Marimba Festival (EE.UU), Facyl (Salamanca), Fes­tival de Ortiguiera (Galicia)… 

 

Cando se apagaron as luces un narrador empezou a contar a historia de ODAIKO mentres os protagonistas, os compoñentes do grupo, facían percusión con diferentes obxectos: cunha botella, ou coas mans e cos pés xa  facían música. (Texto de Carmen Graña Lobeira 2º B)

____________________________________________________________________________________________________________________________________________

Ola, que tal? Aquí temos o percal

1ºA Cielo, Marcos, Manuel e Damián en orde decrecente.
 

1ºA Laura e Tania despois de resolveren a ecuación.

1ºB Isaac, Roberto, Daniel, Ramón, Rubén e Jose momentos antes de caeren ao chan.



1ºB Katia, Iria, Ángela, Isaac e Akia, cadaquén facendo o que lle peta.



2ºA “Aínda lembro aqueles tempos, cando eu e Agustín eramos da banda de 2ºA, os amos do instituto.”





4ºA con cara de ter aprobado o exame.



1ºA pensando nas fabulosas tardes de praia.



2ºA sempre de festa.


1ºB dispostos a triunfar.





SAIDA Ó CONCERTO DE BACH



Introdución:

O día 19 de Xaneiro fomos a escoitar unhas
obras de J. S. Bach ó auditorio de Galicia en
Santiago.
Entramos no auditorio e miramos unha gran sala
cunhas lampadas enormes e uns espellos
pendurados do teito. Na parte inferior da sala había
un escenario cuns 30 músicos, e na parte superior
uns palcos.


Programa:

“Cantata BWV 174"

“Suite Nº 3 en Re Maior BWV 1068".

I.- Obertura

II.- Air

III.- Gavote I e II

IV.- Bourreé - CIGUE (GIGA)

Orquestra: “Real Filharmonía de Galicia”.

Diretor: “Maximino Zumalave”.


Comentarios do Director:
Bach tiña moito traballo e reutilizaba obras

antigas que despois retocaba.

Na súa época non tiña a popularidade que

merecía.

Bach foi un dos mellores músicos da historia e

tivo moita influencia sobre músicos posteriores.

O número preferido de Bach debía ser o 3, de

feito moitas das súas obras estaban divididas en tres

partes.




Outras Cousas:


O día anterior un neno tiña preguntado se aquel

movemento era o himno da “Champions Leage” e o

director, que non sabía cal era ese himno,

preguntoulle a un músico que lle respondeu que era

doutro compositor da mesma época.



Vida de Bach:


O nome de Bach significaba “regato” e chegou

a significar “músico”.

De 20 fillos que tivo solo 9 viviron.

Quedou cego a causa de dúas operacións.




Instrumentos da orquestra:
Contrabaixo
Organo
Timbais
Trompas
Oboes
Trompetas
Violíns
Violas
Violonchelos
Flautas
Clarinetes

-----------------------------------------------------


A poesía é un navegador de emocións.

 

Alba Ferradás 3º

Ter unha casa en Bon, por baixo

da capela de San Mamede onde os nenos

xogan até ficaren cansos.

Ter unha casa en Bon e ver

a forza do mar que baña as illas atlánticas,

refuxiada polo sol que se esconde tras el.

Ter unha casa en Bon e escoitar á noitiña

o zunido dos vagalumes, dos grilos

e o canto dos paxaros que aniñan

nas máis grandes árbores.

Ter unha casa en Bon,

esquecerse do tempo, estar ao pé

dunhas barquiñas, na suave area protrados.

Ter unha casa en Bon.

Abaixo, baixando da capela, onde se respira                                   

tranquilidade

e brillan as flores ventureiras.

E as estrelas son máis grandes.

Ter unha casa en Bon.


Acrósticos, alfapoemas.

 


Aida Carballo 3º

Acaríñame cos teus beizos

inundándome de bicos,

debúxame sorrisos,

amor meu, eternamente.

 

 

 

 

Claudia Costas 3º

Como vou verte?

Lonxe que estás

as rosas vermellas

únense ás tormentas

diante de min

inúndanseme os ollos

ata que comezo a chorar.


Suso Santos 3º

A min o que me gustan son as motos

as de gran cilindrada.

As motos de motocross, verdes.

As motos de trial, incansables.

As motos dos campionatos, sempre a punto.

As motos nas que andei, tantas horas.

As motos nas que aínda me falta por andar.

Motos vermellas, rechamantes.

Sempre a punto, tan potentes.

Permanecendo na historia,

motos, en fin, na alma.

________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________





Laura e Sheila nun xardín en Xenebra (Suíza)

 


Umbrela 16. Xuño de 2011. IES Illa de Ons (Bueu).

Editada polo

Equipo de Dinamización da Lingua Galega do IES Illa

de Ons.   bibliotecailladeons.blogspot.com  

endl-illadeons.blogspot.com 

onsailladotesouro.blogspot.com

eNDL.