Página principal




UMBRELA 15


Umbrela 15

 

Equipo de Dinamización da Lingua Galega, antes:

Equipo de Normalización e Dinamización Lingüística.

 

            Chegamos ao número 15 da revista do IES Illa de Ons editada polo Equipo de Dinamización da Lingua Galega no seu novo nome, que xa non inclúe a palabra "normalización", a cal é un concepto de sociolingüística ("Adquisición de ámbitos de uso dun idioma en todas as funcións sociais e culturais")e si a palabra "dinamización", que é un concepto de medicina ("Tratamento global que se aplica a unha substancia potencialmente activa e a transforma en remedio homeopático"). Esta modificación débese ao decreto de plurilingüísmo promulgado recentemente pola Consellería de Educación e O.U.

            Existen outros cambios cos que o Equipo de Dinamización da Lingua Galega deste IES e multitude de equipos de toda Galicia non están de acordo, mais que agora son lei: o tratamento do galego e do castelán como se estivensen en igualdade de condicións; o feito de que os profesores en Galicia só teñan que facer un pequeno curso de galego (aínda que veñan de Cádiz); a ausencia de referencias á normalización lingüística; a  ambigüidade sobre a necesidade de que o alumnado acade plena competencia nos dous idiomas;...Teñamos en conta que todo isto xa foi dito nos últimos meses por todos os organismos consultivos aos que acudiu a Consellería para asesorarse sobre a conveniencia da lei: Real Academia Galega, Consello da Cultura Galega, Consello Escolar de Galicia (máximo órgano consultivo no ámbito da educación en Galicia) e mesmo o Consello Consultivo. Nestas consultas produciuse un rexeitamente da totalidade (RAG, CCG, CEG) ou dunha parte substancial do decreto (Consello Consultivo).

            Segundo parece xa non existe a normalización lingüística: os dous idiomas están en igualdade de condicións. Nós pensamos que existe unha gran diferenza entre a situación do galego e a do castelán, na que resulta moi favorecido este último, e o galego, tal como dicían Luís Tosar e Martín Rivas na campaña dos ENDL, "needs protection", precisa protección (http://www.coordinadoraendl.org/orgullo/).

            Nesta Umbrela 15 tratamos de recoller gran parte das actividades que desde marzo profesoras e profesores desenvolveron dentro e fóra do ámbito escolar co alumnado non facendo parte do traballo desenvolvido nas aulas: visita ao Grove (acuario, bateas, salgadeiras,...); visita á Coruña (Domus, Casa das Ciencias,...); audición musical en Santiago; escalada en Donón e rafting no río Ulla; charla de Antón Davila, con ocasión do Día Internacional da Muller; ... E organizadas polo Equipo de Normalización: visita a Panxón (excursión literaria sobre a novela A praia dos afogados) e actuación  do Mago Cali (ilustrando con maxia o libro Amancio Amigo e o meigo de Salamanca).

            Neste número publicamos o que parece que son dúas incipientes novelas: unha escrita por Idoya, de 3ºA e outra escrita en equipo por Idoya, Elsa e Nadir, todas elas de 3º. Nadir é a ilustradora.

            A fotografía da capa, na que aparecen os alumnos e alumnas de 4º, foi editada e tratada por Raquel Iglesias, de 4ºA, así como a contracapa, que tamén é obra súa. Ao longo da revista inclúense máis fotografías desta alumna.

09.05.2010 Escalada en Donón, na costa da Soavela. Actividade organizada polo departamento de Educación Física cos alumnos de 4ºA.


25.03.2010 Rafting no río Ulla. Actividade organizada polo departamento de Educación Física con alumnas e alumnos de 3º e 4º.

 

 


Cartas de amor

Premiadas o 14 de febreiro.


 

1º premio:

Aida Carballo 2ºB

Premiadas o 14 de febreiro


Ponte na praia de Area de Bon". Raquel Iglesias 4A.

Querido Nandi:

            Sei que nunca terás esta carta nas túas mans, nin a lerás como me gustaría que o fixeras, pero tamén sei que esta carta está gravada no teu corazón e perdurará nel para sempre.

            Gustaríame expresarche como estou, mais, sinto que non podo. Non sei explicarcho pero si sei que desde o día que te tuches algo falta en min, coma un anaco da miña vida. Ausencia... si, ausencia sería a explicación máis precisa. Aquela mirada, aquel sorriso, aquela voz... onde está todo aquilo? Na miña mente, no meu corazón pero aínda así non entendo como xa non estás aquí para mostrarme.

            Desde hai uns meses teño un desexo. Un abrazo. Dirás ti, "un abrazo"? Menuda estupidez, pois sí, un abrazo. Necesito que me abraces eos teus brazos, envolvéndome e apertandome forte e despois un bico, un bico na meixela traspasándome todos os sentimentos: amor alegría, cariño... todo iso que agora me falta, e boto de menos. Só ti podes lograr a miña total felicidade.

            Hai moitísimas cousas que dubido, pero hai una que estou segura que ocorrerá: volverémonos topar. Non sei moi ben onde estás, tampouco sei onde estou eu, nin que fago aquí sen ti, pero preciso verte xa. Aínda que só sexa una vez; pero asegúroche que será o día máis bonito das nosas vidas. Cumpriremos todos aqueles soños que nos quedaron pendentes.

            Eu quixera esperar a túa contestación, e, aínda que non a reciba sei que desde onde esteas, mandarasme o que che pido, e que conseguirás atoparme, onde ti máis eu sabemos, no país dos soños

            Estráñote moito. Moitas veces penso en ti, poderíase dicir que continuamente e..., cando pronuncio as malditas palabras: "Xa non estás", choro. Volvo pensar en ti e choro. Bágoas, tan só bágoas... e, por que? Porque te quero moito, e xamais te esquecerei.

Quérote.

 

2º premio: Andrés alvarez 1ºA

 

Querido meu:

            Xa hai máis dun ano que nos coñecemos e a nosa relación é cada vez máis forte. Recordo moi ben cando te vin por primeira vez, aló polo mes de novembro do ano 2008, Eu esperábate no porto de Bueu e ti viñas de Málaga nunha furgoneta cuns coñecidos de meu pai. Nada máis verte souben que era amor a primeira vista, sabía que a nosa relación ía ser intensa e que nos esperaba un gran futuro.

            O tempo estame a dar a razón, todo o mundo sabe que cada vez estamos máis compenetrados. Nós tamén o sabemos, só cun roce ou una mirada xa sabemos o que hai que facer

 

               

"Praia de Panxón". Raquel Iglesias 4ºA

 

         Xa temos feitos uns cantos quilómetros xuntos, encántanos viaxar. E tanto nos gusta que esta finde pasada xa comprarnos os billetes para viaxar a Gijón na Semana Santa. Sei que estamos igual de ilusionados por coñecer os mares de Asturias e eu estou seguro de que alí a nosa relación medrará.

            Despois, no mes de xuño, sairemos por primeira vez da Península Ibérica para viaxar a Palma de Mallorca. Alí volveremos a ver algúns dos amigos que coñecimos o ano pasado en Salou.

            Entristéceme saber que algún día ímonos separar e non volverei a ver a túa pel branca e resplandecente cortando as ondas do mar, pero antes de que chegue ese día prométoche que iremos ao campionato do mundo.

Unha forte aperta meu querido optimist.

 

3º premio: Claudia Costas, 2ºB

 

Amado meu;

            Sinceramente, escríboche esta carta con todo o meu corazón, pero as palabras non poden transmitir tal e como é o que sinto.

            Agradézolle tanto á vida que me permitira coñecerte. ..es a única persoa que foi capaz de "facer que me sentira viva...

            Xa van corenta e sete días que non vexo os teus fermosos ollos, ai veces que non recordo se son verdes ou marrónS pero o que sei é que son os mais doces do mundo... se puidera describilos, diría que son uns ollos feitos para miralos. Estoume decatando de que sen ti non podo ser feliz, non podo vivir, non sei que facer con todo o moito que te amo, con todo o que sinto...

            Con ansias, desexo volver ó teu lado, desexo volver a ver o teu sorriso, que pode iluminar unha cidade enteira e por riba de todo desexo volver estar contigo todo o tempo posible. A espera para poder Verte fáiseme eterna, non deixo de pensar nin un minuto en ti e dóeme moitísimo o feito de non poder abrazarte.

            Creme, ninguén logra encher este bacío tan profundo que hai dentro da miña alma, da mina mente e sobre todo do meu corazón. A túa ausencia dóeme demasiado e non sei se Vou aguantar toda esta agonía. A idea de non poder verte todos os días vaime matando pouco a pouco por dentro. Sinto coma se toda a tristeza estivera dentro do meu corpo.

            Fáltame a túa mirada, esa mirada tan doce... nestes momentos só quero gritar... nada me queda sen ti... cada día que paso sen Verte paréceme o peor da miña vida, pero o seguinte é moito peor cao anterior, e así un día tras outro... Os días sen ti son tan escuros...tan largos...tan grises...tan absurdos...parece que as horas non teñen nin principio nin fin- Todo é coma se non tivera cor, nin son e nada ten sentido.

            A verdade, non sei como rematar esta carta... mellor dito, non ten final, se por min fora, quedaríame toda a vida escribíndoche todo o que me pasa, pero estanme afogando as bágoas e empeza a faltarme o aire, xa non podo respirar, non aguanto máis, amor, preciso verte. Con todo o meu amor

            Con todo o meu amor.

 

 

"Praia de Area de Bon". Raquel Iglesias 4ºA

 

 

1º premio: Daniel Piñeiro Ferradás 3ºB.

 

Querida nai:

            Escríboche esta carta para agradecerche que me deras a vida.

 

            Dende que nacín ata agora fuches creando un oco no meu corazón, dándome os teus coidados e tamén moito amor.

                Ás veces non parece que cho agradeza, xa  que  me porto un pouco mal. Pero aínda que non cho demostre, quérote moito e non podo desexar unha nai mellor.

            Sempre que estou triste penso en ti,  xa que sempre me alegras o corazón.

            Non sei que faría sen ti, nunca te esquecerei. Ao teu carón sentireime feliz.

            Do teu fillo con moito amor.

_____________________________________________________________________________________________________


Visita ao Grove co departamento de Ciencias o 30 de abril de 2010: viaxe no catamarán con visión submarina, visita ás bateas, visita a unha antiga fábrica de salgadura e ao acuario do Grove.

 

Roteiro seguindo os escenarios da novela policiaca A praia dos afogados. Alumnas e alumnos de 4ºA Panxón 23.04.2010. Equipo de Normalización e D.L./Departamento de Lingua Galega


 

Roteiro seguindo os escenarios da novela policiaca A praia dos afogados. Alumnas e alumnos de 4ºA Panxón 23.04.2010. Equipo de Normalización e D.L./Departamento de Lingua Galega.


 

O coñecido debuxante Davila ofreceu unha mostra do seu traballo con ocasión do Día Internacional da Muller, que se celebra o 08 de marzo (viñetas tiradas dun libro seu).


Xosé Fernández Canosa

O GAITEIRO DO  PIÑEIRO.

ALBA FERRADÁS RIAL 2º B



 

 

 

 Atópome agora mesmo na casa de Xosé Fernández Canosa, máis coñecido como “O gaiteiro do Piñeiro”, de setenta e tres anos, nacido o 1 de decembro de 1935 no barrio do Piñeiro (Aldán), a que veñen de facer una  homenaxe no Salasón de Cangas.

Sabe tocar máis de 200 cancións sen saber solfeo  e leva máis de sesenta anos  tocando. Estou agora mesmo con el para realizarlle una pequena  entrevista na que me conte como é a súa vida de gaiteiro: cando comezou a tocar, con cantos anos, que é para el o Entroido…

 

-Como naceu ese amor teu pola música?

-Bueno, naceu motivado a que o meu pai xa era  gaiteiro, e logo pois eu teño oído: oíao  tocar a el cando era pequeno e fóiseme metendo o bicho no corpo como se dí, e foi cando eu empecei a tocar algo, coller a gaita del cando el non estaba na casa, que cando estaba na casa non podía que non me deixaba,  e logo roubáballa e fun… e despois iba colgando para as fincas ou para o monte e xa levaba un coitelo ou unha navalla conmigo e collía unha cana e facía unha flauta, de cana, que a facía eu porque non había cartos para compralas, quen tiña cinco pesetas para comprar nada? Bueno, e fun indo así pouco a pouco, fun indo, fun indo, ata que despois eu comprei unha gaita cando empecei a traballar.

 

-Cantos anos terías máis ou menos?

-Eu tiña doce anos cando empecei a tocar. Con doce anos xa empecei a tocar algunha cousiña así unha peza,  malamente pero bueno,  e de aí fun subindo para arriba, sen ir a ninguna parte, a ninguna escola a aprender, eu aprendín por min,  nadie me enseñou a tocar a gaita.  Despois cando empecei eu a tocar algo, foi cando meu pai botou un pouquiño man de min, porque meu pai tamén aprendeu el solo, cunha gaita de vexiga de porco, porque quen compraba unha gaita, que non había cartos? Valía pouco,  pero o pouco que valía, non había. Entonces eu aprendín así,  de solista, e hoxe hai moi bos gaiteiros,  pero hai quen lle dea clases de música e hai quen os enseñe, pero a min non,  eu aprendín eu solo,  eu solo aprendín a tocar a gaita, non tiven jefe ningún,  nin mestre ningún,  iso é o bonito porque eu de solfeo non teño nada, eu toco de oído todo.

-Cantas cancións tes memorizadas na cabeza?

-Ui, eu teño, teño… teño duascentas e pico,  pero claro,  a veces estou nun sitio tocando e repito,  porque non me acordan,  porque ao ter todas metidas na cabeza… Sí, a veces, empezando a tocar pois si ao mellor toco quince ou vinte sin perderme,  pero volvo a empezar porque as outras non me acordan, entón teño que repetilas.  Agora, si tivera solfeo e tivera o papel diante,  pois sí, pero como eu vou para tocar e non levo o papel comigo… non levo nada porque falta non me fai tampouco e ao mellor toco antes unhas pezas e tal, e despois volvo a repetir porque non me acordan as outras, e ao mellor estou na casa, cando a veces me deito e recórdanme, e mima!,  aínda o outro día, deiteime na cama e collín un bolígrafo e un papel e aínda anotei algunas para que non se me olvidaran.  A!,  pero pasa o seguinte:  o bolígrafo era de, era  vermello, que era un bolígrafo rotulador, a, pero ao día seguinte digo: cago en …, todo borróns! Porque tiñeu todo o papel e non fun capaz de saber o que apuntara… Pois claro, porque o rotulador tiñe e engorda a letra e dixen eu: non fixen nada! E tiña, dez ou doce pezas máis que me iban acordando cando estaba na cama.  Pois é así.

 

 

-Qué supuxo para ti que che viñera entrevistar a TVG (Televisión de Galicia)? 

-Pois mira, eu porque antes de entrevistarme…e antes de vir ninguén aquí, eu levo recorrido toda Galicia, xa antes, coa gaita só, tambor e bombo, claro, entonces teño moitos grupos, Treixadura, Quenpallou…e somos moi coñecidos, por eles, por Treixadura, entrevistáronme, por que? Porque as pezas que teño eu, teño algunas doutros gaiteiros coidado, tamén, ah, pero teño moitas miñas, feitas por min, sen saber escribir solfeo, teño moitas pezas, porque agora no disco que teño aquí, enterácheste non?

-Entereime pero non sei moi ben como foi iso

-Non estiveche no Salason o sábado? Pois nós quedamos para o final, para facer a festa continua, pero as pezas que eu toco, non as toca ningún gaiteiro, agora sí, agora xa as tocan, porque está Quenpallou que hai dez ou doce anos que xa lle gravei, fixen unha gravación de moitas pezas miñas, e xa as tocan, e Treixadura tamén porque Treixadura cando viñeron de rapaciños Toniño e... Xán, os que son irmáns, viñan para aquí toda a fin de semana, que aínda non sabían tocar a gaita, e aprenderon moitas pezas comigo, e tocan moitas pezas miñas. E eu xa digo non son máis que nadie, pero teño un repertorio moi longo, moi longo, feitas por min. Ás veces púñame aquí na casa, solfeando e traballando e facendo pezas novas, e sigo con elas e agora cando fixemos o disco este, hai pezas no disco que son novas que ningún gaiteiro as toca, toco eu.

-E aos teus fillos aprendécheslles ti a tocar a gaita, ou non tocan a gaita?

-E… si, eu teño dous que tocan

-Con cantos anos empezaron a tocar?

-Ai, teño o pequeno que empezou a tocar o tambor comigo cando tiña seis anos ou sete, o tambor, que era máis grande o tambor ca el, e fomos un ano -que el sábeo e eu dígoo tamén- na festa de Corpus, Pontevedra, e foi un ano... Mi ma! xa hai anos… e botamos oito  horas correndo calles dende a mañán ata non sei que hora, que foron oito horas andando polas calles todas de Pontevedra e eu pensei que non iba a agantar, e agantou, tanto coma min e daquela foi cando empezou a ir para arriba e tocou un pouco o tambor, empezou a coller a gaita e é moi bo gaiteiro tamén. E despois teño outro, que está metido nunha orquesta, bueno agora xa deixou a orquesta tamén porque agora está nun camión de ruta. El toca acordeón, gaita, batería, clarinete,... Toca calquera instrumento que se lle poña na man

Leva quince anos aprender a tocar a gaita, polo menos quince anos. Porque hoxe calquera chaval pode aprender a tocar a gaita, pero cando empezas a desarrollar despois de quince anos para adiante, agora, que hai gaiteiros que en dous anos pensan que con dous anos ou tres…nooon, si, tocas catro, cinco ou seis peciñas, mal ou ben, vas indo, ah, pero cando tiñas quince anos traballados, despois sí, despois é cando podes ser gaiteiro, porque despois xa, o que leva os dedos e as notas é a cabeza, non hai outra cousa. Se non hai cabeza, non hai nada.

E aquí rematou a entrevista con Xosé Fernández Canosa, o gaiteiro que pasará a historia como un dos mellores gaiteiros, e o mellor de Aldán. Grazas a esta entrevista que lle realicei puiden comprobar que é un home cheo de vida, moi gracioso e alegre, e que pensa pasar toda a súa vida pegado á súa gaita.




A miña vida sen min.

Irene Cabanelas Meira 3ºA Nº2

 

Cando morre alguén sempre pensamos en que non sabemos a onde se dirixe, se é que se dirixa a algún lugar, e no tristes que quedamos aquí os que o coñeciamos.

 

Pero pensando no que ocorrerá se morro, deime conta de que quería imaxinar como sería a vida da miña familia sen min.

 

Se non nacera nunca, miña nai non tería fillos e podería dedicarse a traballar todo o día sen ter nada en que pensar, nin preocuparse polas miñas cousas. Ao mellor, ao non nacer eu decidiría ser nai máis tarde, porque cando eu nacín era moi xovenciña e non estudou naquel momento.

 

Ao mellor meu pai viviría a mesma vida que ten agora pero sen levarme de vacacións a Tenerife, que é onde traballa.

 

Miña avoa sería a que máis sufriría sen min, porque sempre estamos dicutindo por cousas sen importancia, aínda que no fondo querémonos moito, e unha sen a outra non podemos vivir.

 

Eles non terían que andar pendentes de min pero supoño que non serían tan felices como o son agora.

 

A miña vida sen min sería peor, sen dúbida.

 

Cazadores de soños.

 

 

Cazador de soños construído por Victoria Freire, na titoría de 1ºB.

 

            O cazador de soños.

é unha das tradicións máis fascinantes dos nativos norteamericanos.

           

            Os soños bos entraban polo furado central e esvaraban pola pluma cara ao soñante.

 

            Os soños malos quedaban atrapados na arañeira e esvaecíanse ao darlles as primeiras raiolas da mañá.


MAGO CALI  MARZO DE 2010 , NO IES "ILLA DE ONS"






1.Un lugar chamado Barnes

Idoya Cancelas León. 3ºA

Cando cría que nada podería empeorar,  morre o meu pai. Non me acostumara a tantas mortes xuntas.

Primeiro faleceu a miña nai nun accidente de coche. Permanecera moi mal na UCI e cando criamos que se recuperaba deixoume para sempre. O meu pai non soportou a súa morte e a presión que supuxo nel foi tal que se suicidou: montou no coche e tirouse por unha ponte abaixo. Antes de facer esta tolemia comentárame que el tiña unha irmá que vivía en Londres coa súa filla, que rondaba os dezasete ou dezaoito. Eu non posuía máis familia ca esa de Londres da que ninguén me falara nunca. O único que me aportou algunha axuda: o correo electrónico da miña curmá. Agrégaramo seguramente o meu pai.

 Un día ela conectouse e falamos. Ela xa sabía da miña existencia e ansiaba coñecerme. Pedinlle o seu enderezo  para visitala nuns meses cando cumprira os dezaoito.

Na escola todo me saía moi ben.  Quería chegar a  psicóloga: cando a miña nai aínda vivía, ela e máis mantiñamos unha relación de amizade máis que de nai e filla. Ela sempre me dixera que posuía madeira para a psicoloxía.

Un día ela conectouse e falamos. Ela xa sabía da miña existencia e ansiaba coñecerme.

Por fin chegou o día do meu aniversario e con el as vacacións de verán. Como regalo a min mesma realicei esa viaxe que me ía cambiar a vida. Preparei as maletas e pechei a casa dos meus pais. Montei no avión por primeira vez e á media hora quedei durmida.

 Espertei cando sentín un ruído estraño: aterrabamos. Ao saír do avión sorprendeume comprobar que Londres se asemellaba a Galicia. De camiño a Barnes, a vila onde vivía Aisha, vin unha igrexa gris con sepulcros ao redor de aspecto fantasmagórico, que metía medo son con observala.

 

 Cheguei a una casa máis ben mediana de madeira. Lin na caixa de correos o nome e apelidos: españois. Supuxen que aquela casa lles pertencía a miña tía e á súa familia. Dirixinme directamente á porta e cando ía premer o timbre alguén abriu a porta cunha bolsa de lixo na man. Levantou a vista e ó verme pousou a bolsa no chan e abrazoume. Aisha! Sen dúbida! Cando se separou de min comezou a falarme en castelán sobre o alegre que se atopaba de que a visitara. Aisha posuía unha tez pálida, unha cara redonda e linda e un cabelo longo e máis negro que o piche das estradas, todo el recollido nunha cola. O máis sorprendente dela encontrábase nos seus ollos, dun azul claro e xélido, moi profundos. Impuñan respecto. Ordenoume que entrase na casa e levoume ao meu cuarto. Pareceume perfecto: unha cama grande cunha colcha de cor morado e negro, unhas mesiñas de noite brancas, un armario e un escritorio coa súa cadeira.

Gustábame o meu cuarto,  e tamén me gustaba a nova vida chea de sorpresas

que me esperaba en Barnes.

 

2.Un lugar chamado Barnes

Idoya Cancelas León. 3ºA

- Alba espérame! Non corras tanto!

Kevin chamaba por min. Ao oír a súa voz deume unha sorpresa que case quedo no sitio.

- Cría que voltabas esta fin de semana, como é que xa chegaches?- díxenlle despois de darlle un beixo.

 

Kevin e máis eu levamos xuntos dous anos. Foi unha das persoas que máis paciencia puxo en min e quen máis me apoiou. Dende que vivo en Barnes as cousas vanme bastante ben. Teño asimilada a morte dos meus pais, grazas a miña nova familia: os meus tíos e Aisha.

- Quería darche unha sorpresa, conseguino?

- Xa o creo! Esta fin de semana pensaba ir á praia con Aisha, se che apetece vir…

- Claro! Aisha é boa rapaza. Pasarémolo xenial! Entón a que hora quedamos?

- Non che sei. Teño que falar con ela.

- Ben, apetéceche ir no autobús escolar… ou prefires que te leve eu na moto nova?

- Mercaches unha moto nova? Ensínama polo que máis queiras!

- O que máis quero neste momento es ti. É mellor que a que tiña antes, mira.

Meu Deus! Era preciosa, de cor azul escuro e era de 600! Meu rapaz xa sacara o carnet!

- Síntocho pero non teño casco polo que vou ter que ir no autobús.

- Tranquila, téñoo todo preparado. Toma, o teu casco.

- Moitas grazas- e deille outro bico.

Meu Deus! Era preciosa, de cor azul escuro e era de 600! Meu rapaz xa sacara o carnet!

Montamos na moto. Como corría! Encantábame a velocidade. Chegamos ó piso de Kevin e chamei ós meus tíos para avisarlles que hoxe comía co meu mozo. Non tiveron ningún inconveniente. Mellor.

- Teño un regalo para ti- díxome Kevin con ese sorriso pícaro que só el sabe pór- pecha os ollos.- Pecheinos. – Ábreos. Ta chán!! Gústache?

- É precioso Kevin! Onde o mercaches?

- Nunha tenda que hai preto da casa dos meus primos. Como sei que ti tiveches un gato xordo que te morreu e ao que querías moito…

Tireime ós seus brazos. Non sabía como agradecerllo.

- É o regalo máis bonito que na vida me regalaran. Como lle pomos?

- Non sei. Como a ti máis che prazca. É macho. Gústache, por exemplo, Mimo?

- É perfecto. Quérote.

- Bo! Non comecemos a discutir quen quere máis ó outro! Eu tamén te quero. Oes, queres ir esta tarde a mirar a posta do sol?

- Por suposto. Contigo iría ata a fin do mundo.

- Ti cal cres que é a resposta?- biqueino.

Xantamos e aproximadamente ás cinco da tarde emprendimos a viaxe. Chegamos ó cumio dun outeiro. As vistas eran espectaculares.

- Este verán gustaríame ir a París de vacacións, supoño que non rexeitarás a petición de que me acompañes, non?

- Ti cal cres que é a resposta?- biqueino.

Deitámonos na herba e pasamos alí unhas horas ata que no firmamento se vían as estrelas.

Kevin é moi especial: ao seu arredor ten como unha aura máxica que fai que cando te atopas preto del te sintas pura. Gústame estar na súa compaña.

- Aquí estase moi ben, non cres, Alba?

- Xa o creo que si, estame a entrar o sono!

Deitámonos na herba e pasamos alí unhas horas ata que no firmamento se vían as estrelas.

Logo levoume á casa. Despedímonos co máis especial dos beixos e marchei co seu recordo para cama.

- Saíuche ben o exame?- preguntoume Aisha.

- Si, bastante ben. Para un oito chega. Por certo, Aisha, a qué hora quedamos o sábado para irmos a praia?

- Ás catro paréceche?

- Si, é unha boa hora.

- Dixécheslle a Kevin se quere vir? Eu avisei a Yoni.

- Quén é Yoni?

- O meu novo mozo.

- Ah! Alégrome de que atoparas a alguén afin.

- Si, xa che digo, mira aí che ven o teu anxo da garda.

É Kevin. Dende que estou con el o meu mal humor pasou e xa non son tan borde coa xente, creo.

- Veña, chao. Vémonos logo en casa. Adeus.

- Adeus.

- Ola miña nena!

- Ola, estasme seguindo?- díxenlle eu en ton de broma- porque se é así denúnciote eh? Non che ando con bromas.

- Cada día gústasme máis Alba.

- Pode ser, aínda que eu non che cambiei nadiña.

- Imos. Teño que dicirche unha cousa.

Valentino Rossi


Celestino Durán Pouseu 4ºA

 

 

Dende que recordo, o meu ídolo sempre foi o nove veces campión do mundo, Valentino Rossi.

Xa dende pequeno, Rossi conducía karts, cos que gañou un campionato rexional no ano 1990. Dous anos despois, gañou outro campionato rexional, pero esta vez con minimotos.

Con dezasete anos debutou na categoría de 125 c.c. pilotando unha Aprilia Satélite. O seu primeiro campionato gañouno ao ano seguinte, xa coa Aprilia oficial, despois de gañar once carreiras.

Con dezaoito anos pasou á categoría de 250 c.c., aínda con Aprilia. Pero ese ano, gañou o campionato o seu compañeiro de equipo, Loris Capirossi, quedando Rossi a vinte e tres puntos de diferencia.

En 1999, Valentino gañou nove carreiras e proclamouse campión desta cilindrada; e no ano 2001 volveuno conseguir, dando o salto á categoría de 500cc con Honda.

Os dous anos seguintes, gañou os mundiais con esa escudería e, despois de numerosos críticas, cambiou a Yamaha.

Criticábano dicindo que só gañaba porque a Honda era a mellor moto de todas, e el desquitouse conseguindo os dous mundiais seguintes coa 990cc de Yamaha, e apodándose “The Doctor” por gañar sete mundiais.

En 2006, quedou segundo despois de que o estadounidense Nicky Hayden consolidase un gran ano con Honda gañando o campionato.

En 2007, quedou terceiro porque o australiano Casey Stoner realizou un ano espectacular pilotando a indomable Ducati de 800cc, e porque un gran Dani Pedrosa o adiantou no mundial, nas últimas carreiras, quedando a un punto.

Estes dous anos “The Doctor” non gañou porque os seus rivais eran moi bos, e tamén porque tivo moitísimos problemas coa súa Yamaha M1 e cos seus pneumáticos Michelin.

 

 

 

 

 No ano 2008,comezou o campionato con pneumáticos Bridgestone, e mellorou moito. Nese ano tivo moitísimos duelos con Stoner ao longo do ano, pero non foi até despois dun adiantamento por fóra da pista, no circuíto de Laguna Seca, cando Stoner comezou a perder forza, deixando de poder baterse con Rossi, e este proclamouse gañador do seu oitavo título mundial.

No ano 2009, gañou o mundial, despois dunha carreira impresionante, no circuíto de Malasia, na que por culpa da chuvia quedou terceiro; pero aínda así, os puntos chegáronlle para converterse, matematicamente, en campión. Este mundial custoulle moitísimo conseguilo, porque un grandísimo Jorge Lorenzo púxolle as cousas moi difíciles, levando a mesma moto que Valentino.

O piloto italiano non só gañou nove veces o mundial, senón que é o primeiro piloto da historia en gañar en cinco cilindradas distintas, conseguir 77 poles e o segundo con máis victorias: 108.

A valentino tamén o coñecen polas súas celebracións ao gañar as carreiras, como no pasado Gran Premio de San Marino, Missano, o pasado seis de setembro do 2009, no que se colocou unhas orellas de burro na cabeza, para admitir que a caída do gran premio anterior fora culpa del. Ou como no Gran Premio de Malasia, no que puxo unha camiseta na que poñía: Galiña Vella fai bo caldo, e collendo perante as cámaras unha galiña con esa camiseta posta e cun casco a xogo.

Por isto e por moito máis, o meu ídolo sepre será Valentino Rossi.

O coro da rá.

Historia da música vocal negra "a capella".

Aida Queimaño Soage 2ºB

           


           

            Alumnas e alumnos de 2º, 3º e 4º asistimos o 16 de abril, no auditorio de Santiago de Compostela, a un concerto de "O coro da rá", unha agrupación vocal desa cidade que conta no seu repertorio con música negra vocal "a capella".

 

            A música afroamericana interpretada  “a capella” ten a súa orixe nos campos de cultivo de algodón dos EEUU a finais do século XIX, pois mentres traballaban, os escravos cantaban ritmicamente para que o cansazo do traballo fora menor. E así naceron as “work-songs”.   

 

Esta forma de cantar foi levada ás igrexas e así naceu o “gospel”.                      

            Co paso do tempo esta música foi evolucionando e saíu fóra das igrexas para dar paso a unha nova música  popular. E de aí naceu o jazz,  sofisticando a música negra, o soul, unha música reivindicativa do orgullo do ser negro, e o funky creada para o baile e a diversión.

            Entón a pareceron grupos como “Golden Gate Quartel”, “The Mills Brothers”, ou os máis sofisticados como “Les Double Six” ou “New York voices”. 

Actualmente, a música "a capella" evoluíu tan extremadamente que chegou a converterse no que nós coñecemos por “beat box” que son unha especie de rappers que coas súas voces fannos crer que están sendo apoiados por bases rítmicas.  

Diferente

Idoya Cancelas León 3ºA; Elsa Duarte Simoes 3ºA; Nadir Simes Méndez 3ºB


Capítulo 1

Cando vives nunha sociedade pechada cústache moito recoñecer  certos segredos… Se a xente se detivera a pensar no dano que poden chegar a causar…

Sentirte preso dentro dunha identidade  que non é a túa, ter que finxir, vivir una vida diferente da que desexas vivir.

Eu síntome una vítima máis dese racismo. Se existisen máis persoas que pensasen na dor que podes chegar a experimentar, se non fosen tan egoístas e se parasen a pensar no resto do mundo…

Chámome Marc e vin parar a esta sociedade hai quince anos. Son nado en Vilaboa, onde aínda hoxe vivo. Debo confesarvos que me sinto prisioneiro do meu corpo, en gran parte, por culpa dos meus compañeiros de clase. Moitos deles insúltanme por ser diferente. Mais por sorte dúas das miñas compañeiras apóianme: María e Annais. Son as únicas que me axudan a enfrontarme a eses vándalos.

Sufro moito cando Matías e Jano se meten comigo porque me gusten os rapaces. E os ataques son moito máis fortes para min que para a miña compañeira Amelia (é bisexual). Ben sei que é porque a eles lles dou noxo… e porque me gusta Jano.

Todo comezou hai tres meses, cando me pillaron una folla do meu caderno co nome de Jano dentro de un corazonciño.

Empezaron a botarme indirectas de todo tipo.

- Oes Marc, ti que entendes disto, ten mellor cu Jano ou Adrián?

-Veña, contesta langrán.

Eu limitábame a seguir ao meu rollo e a mirar as agullas do meu reloxo. Non se movían e eu quería saír correndo para chegar á casa e botarme a chorar.

Conseguín que as agullas fosen máis rápido poñéndome os cascos nas orellas e escoitando a música de Tokio Hotel.

Ao chegar do recreo sentei na miña mesa como de costume, quitei as cousas da mochila, abrín o estoxo e dentro había algo que antes non se atopaba alí. Era un papeliño dobrado…

Desdobreino. Para a miña sorpresa era una carta de Jano.

Dicía así:

“Ola Marc! Teño que dicirche algo. Á saída espérame na calella da esquina.

Agardo por ti    ;)

                    Jano”

Esperei toda a mañá impaciente á saída para ver o que me quería dicir Jano, e por fin tocou o timbre da liberdade.

Dirixinme cara a aquel recuncho onde tiña que esperalo.

-Jano… Jano?

Unha risiña chegoulle dende un lugar afastado.

-Jano! – insistiu Marc.- Parece que non está aquí – pensou desgustado.

Comezou a dar a volta para marchar e foi cando os viu. Os cinco matóns de clase estaban rodeándoo. Non tiña escapatoria


Pesadelo


Elsa Duarte Simoes 3ºA

Días de verán nos que o único que se facía era saír cos amigos e ir á praia.

Pero houbo un día especial no que todos os compañeiros da nosa panda vivirían algo novo para eles.

Aida e Asier rondaban os quince anos cando sucedeu. Eles quedaran sós naquela pequena praia baleira. Corrían dun lado ao outro ata que Aida subiu ás pedras.

-Asier ! Ven!. Mira que ben se ve o mar!.

-Aida, esas pedras son moi perigosas!. Están molladas e podes caer!.

 

Aida non lle fixo caso a Asier e quixo investigar unha poza que se atopaba máis abaixo.

-Aida! Dá volta que podes cair!

Pero foi en van aquel berro de Asier.

 

De súpeto, todo cambiou de cor para aquel rapaz, que presenciou o peor que podía acontecerlle nese día. Non sabía o que facer e reaccionou correndo cara ás pedras. Cando viu o mar, o corpo sen vida de Aida batía contra as rochas.

 

-Non pode ser! Aida!

 

Asier sentiu coma se lle cravasen un cravo e o fosen golpeando pouco a pouco co martelo.

 

O pobre rapaz non quería crer o que pasara, non podía ser certo. Non!

Cego polo momento, Asier fixo o que

tiña previsto facer.

 

-Aida, eu… sinto algo por ti que non podo comprender. Non é ese querer de amizade, non. É un querer no que ti es o centro do universo, a única persoa que me importa -as súas bágoas percorrían aquel rostro triste e afundido- non sei se ti sentirás o mesmo, pero tiña que dicircho: o meu corazón non me permitía seguir agochando que…estou namorado de ti.

Sete anos despois, Asier seguía a súa vida coma unha persoa normal e corrente. Agora traballaba, e era un empresario de éxito.

 

Fotografía: Raquel Iglesias 4ºA.

Un día, dirixíase a unha reunión moi importante  cando, de súpeto… bateu con algo ou con alguén e atopouse no chan. Alzou a vista e viu unha fermosa rapaza. Asier miroulle un colgante que poñía Aida e aquel fermoso rostro era idéntico ao do seu amor da adolescencia.

Non o podía crer, pero era certo: esa rapariga de ollos azuis era a encarnación de Aida.

Sentimento

Elsa Duarte Simoes 3ºA

   Esta é unha historia moi peculiar, que comeza nunha noite de verán calquera.

   A temperatura era adecuada para pasear un pouco pola beira do mar, e aquela

rapaza de ollos verdes decidiu ir despexarse un pouco. Colleu unha lanterna por se acaso non vía moi ben e emprendeu o camiño á praia.

   Foi polo monte, pois ela non quería que ninguén a mirara. Todo estaba moi calmo e a brisa da noite  xunto co cheiro dos eucaliptos acariciaban o seu rostro facéndoa sentir libre.

   Xa chegando á praia comezou a percorrela dunha punta á outra pensando nas súas cousas.

 

Fotografía: Raquel Iglesias 4ºA

   Os seus pensamentos eran de coraxe e pena. Ela quería ser  libre, sentirse coma un elemento máis daquel fermoso lugar chamado corazón. Alí, no corazón ela gardaba os seus máis profundos e secretos sentimentos de amor.

   Sentíase triste porque o seu amor atopábase cruzando aquel inmenso mar e en soños buscaba.

   De súpeto, comezou a chover e a rapaza botouse a chorar con grande impotencia pola distancia que a afastaba do seu amor. Limitouse a estender os seus brazos, poñerse de pé e deixar que aquela chuvia fría de verán a fixese resucitar e saír daqueles pensamentos, facéndoa pensar nos seus sentimentos cara a aquela persoa, “esa que tiña o seu corazón”.

Filla do mar.


Andrés Álvarez Gil  1º A                                                                                                                                                                                                                

Eu pensaba que non tiña parentesco co mar, pero un día descubrín o meu erro. Para facer esta historia pregunteille a miña nai polo naufraxio do seu pai.

            Contoume que un triste día do mes de xaneiro, cando ela tiña 5 anos, espertouna a voz da súa avoa Teresa. Polos berros que oía decatouse de que algo raro pasaba, porque a esas horas da mañá a súa avoa debería estar traballando no atador de Massó.

            Todos na casa andaban alarmados por culpa de algo que dicía un xornal que trouxera a avoa.

            Ao longo desa mañá conseguiron coller o xornal, e aínda que apenas sabían ler máis ca os titulares, miña nai e miña tía conseguiron descifrar o misterio: NAUFRAXIO DO MONTE PALOMARES A 800 MILLAS DAS ILLAS BERMUDAS. O mercante Monte Palomares fixo sinais de S.O.S tras sufrir un escorregamento de carga nas súas bodegas, cando foi sorprendido por una galerna con rachas de vento de cincuenta nós e ondas de ata vinte metros. Tamén dicía que andaban a rescatar sobreviventes. O barco afundira no temporal.

            Ao medio día, cando sentaron na mesa para comer, aínda non chegaran as últimas noticias de Vigo, a onde foran a súa nai e o seu tío. Dixéronlle que o seu pai non ía volver máis. Pero miña nai insistíalle en que non se preocuparan, que “máis” era demasiado tempo e que el volvería aínda que desta marea tardara moito.

            Durante varios días todos choraban na casa. Visitounos moita xente, dábanlles bicos, abrazos e larpeiradas. Ata fixeron una misa cunha caixa baleira.

            Tempo despois, as dúas irmás foron estudar a un internado na Coruña, un colexio de orfas do mar. Nun lateral do edificio, preto do xardín, lucía una placa que dicía: FILLAS DO MAR.

            A miña nai medrou pensando que o mar tiña no fondo una maraña de algas que te engulía e, aínda que lle gustaba ir á praia, nunca saía de onde o pé podía pisar a area.

            Ata que coñeceu ao meu pai e cambiou o conto. Con el descubriu o bonito e relaxante que era navegar a vela. Tamén a min me herdou ese gusto polo mar.

Xa nacera eu cando un día, anos máis tarde, a miña nai contactou por mail cun dos cinco superviventes dos trinta e oito tripulantes do barco. Un home que, malia ser de Bueu, vivía en Australia. Escribíronse varias cartas pero ela recordaba con especial agarimo a resposta que el lle dera cando lle preguntou se non era unha ousadía gozar do mar e da navegación, tentando á sorte cada día, sabendo como sabía o perigosa que podía ser esta situación. El contestoulle que o mar está aí para todos, ás veces dá e ás veces quita. Tamén lle dixo que o mar xa lle dera bastantes penas e que se agora o podía compensar con alegrías, adiante!, que tiña que aproveitar as ocasión que o mar lle ofrecía.

Dende entón decidiu vivir e gozar do mar, aínda que non da pesca como medio de vida, si das embarcacións como fonte de lecer. Sempre coa prudencia e o respecto que o mar marece pero sen medo.

Agora, despois de saber toda esta historia, estou empezando a pensar que eu debo de ser neto do mar, non si?

                                                       


Un destino fatal


Agustín Piñeiro Ferradás.1ªA

            Esta historia contouma miña avoa, que é irmá do meu tío Moncho, o protagonista da traxedia.

            A parella de barcos, chamados Arosa IV e V saen de marea ao bacallau, no Arosa IV vai Paco e no Arosa V van Pepe e Moncho, que son irmáns.

 

            Moncho marcha un pouco ledo, pois acaba de ter un fillo chamado Alberto.

            Era o día 9 de outubro de 1974 ás dez da mañá, cando os mariñeiros estaban na atracada metendo a rede. De súpeto, un forte golpe de mar saca a malleta do rolín de popa alcanzando a dous mariñeiros: Moncho e Manuel. A este lesionouno de pouca gravidade, pero a Moncho lanzouno ao mar. Pepe, sen pensalo, quérese tirar ao mara collelo, pero os compañeiros non llo permiten e atano ao mastro, pois non sabe nadar e hai moitas ondas, mentres os outros mariñeiros lle lanzan aros salvavidas, pero el non se agarra. Entón atan a Ángel e conseguen collelo.

Xa a bordo intentan reanimalo, pero na caída dera un golpe forte na caluga e non o conseguen.

            Poñen o barco a toda máquina con dirección ao porto de Godthaab, pero está a unhas seis horas de distancia. Seguen practicándolle a respiración artificial e masaxes cardíacas ata chegar ao porto, onde espera unha ambulancia. Meu tío Moncho chega case cádaver, parece morto.

            Chaman a Paco, ao seu outro irmán, e todos xuntos celébranlle unha misa no hospital porque xa morrera.


            Os problemas para os irmáns non se acaban aí, pois traer o cadáver para España era moi traballoso e tardan dez días en conseguilo.

            Eses dez días foron eternos para a familia e en especial para a súa muller, xa que, como quen di, estaban de lúa de mel, pois había nove meses que casaran.

            O curioso desta historia é que Moncho non tiña que estar nesa manobra, pois el traballaba na adega, pero ao lastimarse un compañeiro el decidiu ocupar o seu sitio. Este é o destino fatal que lle esperaba.

 

 


Ai, meu mar, que bonito es!

Aida Carballo Fazanes. 2º B

 

            Ai, meu mar, que bonito es!

 

            Óllote dende a miña ventá. Parécesme tan lindo…. Coa túa viva cor azul, ás veces máis claro, ás veces máis escuro. Óllote e penso. Penso no imprescindible que es, e no pouco que te coidamos. Ti fuches quen nos deches a vida e nós somos os que cha queremos quitar!

 

            Cantidade de seres viven grazas a ti. Uns con cuncha e con patas, outros con aletas e branquias, outros nin sequera se alcanzan coa vista, outros moi grandes, os mamíferos, e outros como as algas, coñecidos por vexetais. Es tan rico!

 

            Dásnos comida, dásnos auga, dásnos osíxeno, dásnos sorrisos.... e nós, moi egoístas, querémolo todo. Ás veces enfádaste, abusamos de ti e ti resísteste, con razón, mais págalo moitas veces con quen non ten culpa.

 

            Recordas cando te enfadaches co barco do meu avoíño? Recórdalo?

 

            Todo comezou aquel 8 de novembro alá polo 1979. Meu avó Manolo, estaba pescando en Canadá no seu barco, coñecido co nome de Baía da nosa señora. Era un deses días fríos e escuros de inverno. Cando lanzaron ao mar aquela rede, que ti tanto odias, sentiches como se un grande anaco de vida se desvanecía no teu interior. Toda aquela rede volveu ao barco chea de bacallaus. Os tripulantes aplaudían, sorrían, cantaban e mesmo saltaban de ledicia. Mentres ti, querido mar sufrías. Víalos tan ledos... era tal a cantidade de peixe que che sacaran que aínda deu para encher a cuberta do barco compañeiro. A rabia aumentaba dentro de ti. Era rabia e dor. Non lograbas comprender como toda aquela xente gozaba, e participaba no que de seguir así converteríase na túa morte.

 

            Coa túa impotencia lanzaches unha enorme onda que rompeu o barco en dous anacos.

            Inmediatamente todos os mariñeiros saíron correndo do barco cunhas balsas que tiñan para unha emerxencia coma esta.  No barco tan só quedaban os oficiais, entre eles meu avó. O medo invadíaos, mais tiñan que quedar ata o último momento no barco.

 Cando xa non había solución colleron un bote e abandonaron o seu barco, e con el milleiros de recordos, aventuras e todas as súas pertenzas.

 

            Volveron á casa todos os tripulantes sans e salvos, fisicamente, pois no seu interior aínda había moito medo, e un único recordo daquel tráxico 8 de novembro que xamais esvaecerá da súa memoria.

           

            Noutras ocasións págalo con aquela xente que non ten nada, nin casas onde vivir, lánzaslle unha terrible onda chamada “tsunami”. Pobre xente! Pero... ti falo con moito criterio e razón.

 

            Non só abusamos pescando os peixes do tamaño que non deberiamos, ou máis cantidade da conta, senón que tamén che quitamos espazo con enormes recheos para despois poder construír. Non somos conscientes de quen es, nin do que vales.

 

            Ás veces véxote chorar. Póñome triste, sei que ti tamén o estás. Pensarás ti: “ai.... esta xente, que egoístas!, só pensan no presente, e nos cartos, só pensan neles mesmos, en ninguén máis”. Eu tamén penso nesas cousas, e mirando cara ao futuro pregúntome... que pasará? Poderán disfrutar de ti querido mar? Non o sei. Quero verte ledo... sempre. Así é como me gustas a min.

 

Grazas, meu mar, coidareite sempre!.

 

 



Dúas grandes aventuras polo mar.


Aida Queimaño Soage. 2ºB

2º premio da súa categoría no concurso de literatura mariñeira.             

 

                O mar dános a vida, pero tamén nola quita. É como todo na vida, ten dúas caras, unha boa e outra mala. Esa gran masa de auga salgada expandida por todo o planeta é a causante da vida, sen ela non existiríamos. Debémosllo todo, pero así como anteriormente era bo, co tempo o seu carácter endureceuse e volveuse malvado; afundindo barcos, matando tantos mariñeiros, que, aínda que os seus corpos descansen agora en paz, en terra firme, baixo unha tumba onde os seus familiares poden ir chorar, a súa alma perdurará nos fondos dos mares, co amparo do bambaneo das ondas que un día foron as causantes da perda da súa vida.

 

            E o máis desconcertante de todo é que sexa eu quen estea agora escribindo estas palabras, pois nunca fun mariñeiro nin chorei pola perda de algún. Mais aínda que ninguén da miña familia morreu no mar, o meu avó si que sufriu un par de sustos no gran azul que, afortunadamente, non chegaron a converterse en desgrazas e só quedaron en  vagos recordos na súa memoria. Eses sustos foron provocados por dous naufraxios que sufrira nos seus tempos como cociñeiro en barcos de alta mar.

 

          

 

            O meu avó, Manuel Soage Piñeiro, contoume que no ano 1965, do día exacto non se lembra ben, tivera que coller o barco  no porto de Vigo. Chamábase o “Urkiola” e era de  procedencia vasca. Lémbrase de que con el ían Anselmo e Tito, os seus veciños, entre uns vinte mariñeiros ao mando do patrón Juan Santos. 

 

            O “Urkiola” fora ao Cantábrico a pescar bonito e logo de rematar a faena viñan de volta pola costa de Fisterra.

 

            Eran as 6:00 do 6 de agosto do 1965 e eles ían en ruta bordeando a praia de Corrubedo. O meu avó estaba durmindo, pois non precisaban o seu traballo no barco tan de madrugada, coma a moitos outros mariñeiros , cando, pouco antes de chegar a Sálvora, un vello barco de ferro vigués, que andaba á pesca do bou, chocou co seu ril, situado na proa para reforzala. Nese intre o barco abalou brutalmente e meu avó espertou  decontado. Co corazón nun puño, intentou saír dos camarotes a medida que notaba que o chan ía desestabilizándose pouco a pouco. Ao saír descubriu para a súa sorpresa que a madeira do costado do Urkiola cedera tras o choque e unha inmensa fenda comezaba a botar auga salgada cara ao barco coma quen preme unha ferida recente, facendo brotar sangue. O erudito correu cara a cuberta e, coa alma en vilo. Deu un gran salto, froito dunha descarga de adrenalina, ata o barco pesqueiro causante da catástrofe. Os outros mariñeiros tamén foron salvados polo barco vigués chamado “ O Fantástico” polo que non se lamentan danos persoais, pero o Urkiola descendeu lentamente ata o fondo submarino enchéndose de auga pola súa ferida, xunto con todas as pertenzas e a carga do bonito, a 60 metros de profundidade.

 

            Ese día meu avó chegou desesperado ata a súa casa, abriu a porta impaciente e correu a xuntarse coa súa familia. A ledicia  foi tal que aínda hoxe  se segue  emocionando  cando conta que viu a súa filla María de tan só dez anos e apresuradamente colleuna en brazos e cunha efusiva aperta susurroulle ao oído "por pouco perdes ó teu pai" acompañado de dúas bágoas chispeantes.

 

            O segundo naufraxio aconteceu no ano 1975. O meu avó tivo que coller un  avión cara a África, onde estaba atracado o barco “Juan de Urbieta”,  que aínda que era de Huelva, sempre estivera navegando por augas africanas.

           

O 6 de xullo do mesmo ano, meu avó ía embarcar dende Luanda (Angola) en dito barco, que andaba ao marisco. Ao mando ía o patrón Manolo Rivas e o xefe de máquinas era Manuel Alfaya. Mentres preparaba a viaxe, meu avó contoume con gran melancolía, como aquela xente ía morrendo de fame, pois a guerra de Angola só lles trouxo desgrazas e, tamén me contou  que un rapaz de raza negra ía xunto del para axudarlle na cociña do barco e, a cambio meu avó dáballe unha barra de pan. Era un gran segredo, pois nesas terras era dificilísimo facer pan, ou topar víveres, e os que meu avó tiña baixo a sua supervisión eran para os tripulantes, pero non podía soportar ver aquel rapaz coxo, morto de fame. Entón tomou a decisión de darlle o pan, aínda que tiña que afrontar o risco de que o rapaz mantivera absoluta discreción.

 

            A marea foi normal e sen ningún altercado, pero despois da travesía tiñan que ir repostar gasoil e auga, mais Angola estaba en guerra e sabían que sería imposible conseguir gasoil alí, así que foron co barco ata Punta Negra. Alí chegaron ao crepúsculo do día, cando o sol, canso do seu labor, ía deitarse polo horizonte. Alí, atracados no porto, meu avó vestiuse e puxo un pantalón curto e unha camiseta de tirantes. Os tripulantes ían dar unha  volta polos arredores, cando, ao baixar a marea, a quilla tocou na repisa do peirao e o barco comezou a inclinarse inesperadamente. Meu avó, atónito pola sorpresa, quedou paralizado obsevando como o barco ía xirando ininterrumpidamente de costado, e sen saber que facer, tirouse inmediatamente ao mar soamente co que tiña posto, pois non lle deu tempo a salvar outra pertenzas. Sen pensar en nada máis que na súa salvación, botou a nadar cara ás escaleiras do porto, ascendeu torpemente por elas, pois estaba tremendo, quedou sentado no porto observando como os demais mariñeiros ían poñéndose a salvo tal e como fixera el, e o Juan de Urbieta ía descendendo ata quedar envorcado completamente en Punta Negra, o 3 de decembro de 1975.

           

Esa noite os tripulantes durmiron noutro barco que estaba alí atracado e ao meu avó prestáronlle a roupa. Ao día seguinte colleron un tren ás 4:00 da tarde cara Kinshasa. Estiveron día en noite percorrendo a selva en tren ata que chegaron ás 2:00 a un hotel. Alí estiveron retidos dúas semanas, pois preto de alí estaba o río Congo que facía fronteira con Zaire, país no que estaban, e que os separaba da guerra entre o Congo Belga e o Congo francés. Despois de tantos días conseguiron un avión para que os trouxera de volta á casa a tempo para Nadal. Alí, miña tía Gloria, de 11 anos e miña nai, de 10, recordan como o seu pai chegara a casa delgado, barbudo e cunha roupa que non era del e que lle quedaba grande. Estrañáronse, pois a primeira vista non o coñecían e pensaban que era un estraño, pero miña avoa si sabía ben quen era e todos se fundiron nunha gran aperta.

 

            Estas foron as dúas aventuras que meu avó viviu no mar, das que saíu con vida e afortunadamente hoxe está aquí para contalo.

   



GaIiñantidroflantesca

 

Manuel Durán Freire / Gonçalo Miguel Silva Malheiro. 1ºA.

 

A Galiñantidroflantesca encóntrase por África.

Fisicamente ten cornos de antílope, cabeza de galiña, orellas e cairos de elefante. No corpo ten chepa de dromedario e rodas de escavadora. Ten tubo de escape por onde saen os gases, e tamén ás de galiña.

A súa velocidade máxima é de 300 km/min. A sua altura é de 2.72 m. O

seu peso é de 1.634kg. A presión das rodas é de 7'2kg. Ten un motor de 800

cabalos e custa moito alimentalos, xa que se alimenta de 8.000 kg. de vermes

á hora.

Psicolóxicamente, depende da situación na que estea, pode comportarse agresivamente ou tranquilamente. É forte, rápida, e só lIe falta andar na auga. Normalmente adoita ser apacible, pero se o cabreas

méteche un piteirazo que escarmentas.

Gústalle voar e correr.


O Elevapeixe.

É un animal pouco común xa que só hai dous no mundo, un macho e unha femia. Viven de dez a quince anos.

Vive un no porto de Bueu e outro na China, esa é a razón pola que non sabemos nada da súa reprodución.

Este animal é omnívoro, come dende carne e peixe ata herbas, plásticos e todo tipo de fungos.

O Elevapeixe é un peixe de tamaño medio, pode alcanzar unha lonxitude dun metro e un peso duns corenta quilos.

Ten corpo de peixe, cabeza de elefante e pel de vaca.

É un animal moi intelixente, como sabe que a súa extinción está preto acostumouse aos fondos mariños de pouca visibilidade nos cales o perigo é menor xa que hai menos peixes. Cando se sente atacado, estira a trompa e bota unha mestura de mocos, borro de choco e os plásticos que come. Así consegue deixar aturdido as presas.

 

        

 

Sirenave

 

Erica Ferradás/Elena Sampedre 1ºA

 

O noso animal chámase Sirenave.

Vive nunha cova moi escura e aliméntase de fadas, tamén as atrae a través das antenas que ten na cabeza mediante unhas ondas magnéticas.

Posúe unhas ás moi grandes para voar. Tamén ten una cola de serea que lle sae cando hai lúa chea. Vai pola superficie do mar buscando homes mariñeiros que están nos barcos, ela empeza a cantar e hipnotízaos, así

tíranse ao mar, ela cólleos e lévaos para a cova ande os namora e ten fillos con eles.

Ten cabeza de extraterrestre, cuns ollos moi grandes e una

boca e nariz polo que respira.

Pesa sobre uns 65kg e pode vivir ata os 100 anos.

Ten un carácter moi malicioso, agresivo e cruel.

 






Umbrela 15. Xuño de 2010. IES Illa de Ons (Bueu). Editada polo

Equipo de Dinamización da Lingua Galega do IES Illa de Ons.

(antes: Equipo de Normalización e Dinamización Lingüística do IES Illa de Ons.)

eNDL.