Over mij‎ > ‎

Teksten





                                                                                                                                                                                    alter ego "Mona Datema"  voor Zij aan zij Magazine


De Visvijver


Mijn liefdesleven was altijd al een schiettent waar cupido zich regelmatig stond uit te leven. Maar helaas was het nooit echt raak. Dus besloot ik de stoute hakjes aan te trekken en me over te leveren aan het virtuele versieren . Niet geschoten is immers altijd mis en de kroeg zorgde iets te vaak voor een katerige poes.

Dus maakte ik een profiel aan waarin ik mijzelf in de uitverkoop gooide. Mijn mooiste foto's en eigenschappen als vetgemeste regenwormen aan een gretige haak. 

De hengel hing nog geen uur in de virtuele vijver of ik had al beet. Een mooie dame vroeg me de jurk van het lijf. Ze was virtuoos op meerdere gebieden. Flirten inclusief.

We kirden en keuvelden wat af. Ze stuurde nog wat foto's waar de speekselkieren van op hol sloegen en na wat heen en weer gemail besloten we te bellen. Ze bleek geen oude hijger en klonk verdomd charmant. Maar na een half uur kwam de aap uit de mouw. Een flinke aap die Tom bleek te heten en al jaren haar echtgenoot was.  Ze was nieuwsgierig naar vrouwen en mocht op ontdekkingstocht. In eerste instantie had ik geen zin om haar Tom Tom in lesboland te spelen. Maar mijn speekselkieren en trommelvliezen waren inmiddels al verknocht. Na wat tegengestribbel besloot ik toch met haar af te spreken. En daar stond ik dan. Het was een koude winteravond in Utrecht.  Mijn tepels hadden er zin in maar ik nog niet. Na drie uur voor de passpiegel wilde ik nog een kameleon zijn die in de juiste bijpassende kleur kon schieten zodra ik haar zag. Ze was prachtig... te prachtig. Zo knap dat ik er het liefst spontaan vandoor was gegaan omdat ik zeker wist dat ik een blauwtje zou lopen.

Naast haar voelde ik me een dwergpekineesje. Trillerig, klein en te aanwezig met m'n zenuwachtige gekef. Ze was een prachtige rustige reuzin. We liepen onwennig naar een restaurant waar we ons eten herkauwden met teveel wijn. Ze bloosde me omver en pakte mijn handen vast. Ik slikte mijn kef spontaan in en vergat alle versiertrucs. Na een paar uur sleepte ze me mee naar buiten als een oervrouw naar haar grot. Al er iemand de weg wees, was zij het.  Ze liet me elke hoek van haar auto zien. De beslagen ruiten dienden als natuurlijke gordijnen tegen de buitenwereld. En geen enkele autostoel zal ooit weer dezelfde zijn. Ze bleek lenig en ik zag ondersteboven hoe ze me besteeg. 

Terwijl mijn vleselijke stijgbeugels zweterig en vol overgave onder haar zachte lijf werden begraven, rinkelde er in de verte een telefoon. Het was de Tom.

Alles in de auto was opeens net zo koel als daarbuiten. Ze stamelde iets over schuldgevoel. En ik stond binnen vijf minuten met knikkende knieen en klotsende kieren te wachten op de trein naar huis. 

De virtuele vijver bleek vochtig en grillig. Maar de hengel gaat gewoon weer uit.

Volgende keer meer over de visvangst en het water.




Mevrouw Mop en de Gupjes 


Na een maand droogte in de tuin en mijn hart werd het weer eens tijd voor de virtuele visvijver.

Ik neusde met mijn lieftallige

Pinocchio neusje op de Zij aan Zij dating.

Een grappige oudere dame met felblauwe kijkers trok mijn aandacht. 

Ze bleek een sentimentele clown en voerde mij muziekjes, gedichten en moppen. Dit keer was ik beetgenomen, en hing blozend als een jonge bakvis aan haar haak en aan haar lippen.

Mevrouw Mop wilde na ons eerste telefoongesprek gelijk afspreken. Dus stapte ik de volgende dag in de trein richting Timboektoe. Mijn eierstokken klapperend als castagnetten. De zenuwen strak getrokken als treinrails en mijn hart sissend als een waterkoker. De voorbereiding op een sollicitatiegesprek was er niks bij.

Ik kookte gaar in mijn mooiste soepjurk, had de stoffige beautycase uit de kast getrokken en spoot er met haarlak een gat in de ozonlaag bij. 

Enige tijd later stond ik op het station. Mevrouw Mop kwam me tegemoet. Ze was niet de mooiste vrouw die ik ooit had gezien maar haar blauwe blik pinde me vast aan de grond. Als een kiloknaller bleke weke kipfilet stond ik daar. Klaar om aan de haaien gevoerd te worden. 

We reden naar het centrum van Timboektoe en in de parkeergarage zette ze de autoradio hard en trok me uit de auto. We schuifelden op het beton. Een paar voorbijgangers keken meewarig bij zoveel zoetigheid. 

Vervolgens waggelde ik als een dement kipfiletje achter haar aan naar een café. Om de paar meter duwde ze me tegen een muur waar ik mij gewillig liet zoenen. Want ik was volledig lamgeslagen.

Dat bleek echter geen bezwaar omdat mevrouw Mop zelf graag het middelpunt was.

Na een paar biertjes, kroegen, moppen en muren besloot ze me mee naar huis te nemen. 
Ik was inmiddels één grote kant en klaar maaltijd en hobbelde stoned van bewondering mee.
Eenmaal thuis gekomen bleken er drie kleine gupjes op mama Mop te wachten. 
De vissenkom voelde toch opeens wat benauwder. Vooral toen bleek dat het jongste gupje die nacht bij 
ons in bed zou slapen. 
Een laatste zoen en we begonnen aan de kuise logeerpartij naast een lief luierend wezentje. 
Die nacht lag ik tegen de muur gedrukt door Luier en Mop. Het gevecht om het dekbed gaf ik halverwege de nacht op en ik werd verkleumd wakker terwijl Luier mij als levende trampoline gebruikte. 
Ik ontbeet nog snel met de rest van de gupjes en vluchtte overdonderd door Luier en co naar huis.
  
Toch bleef ik nog een paar weken als een verliefde kipfilet aan mevrouw Mop d'r haak hangen. 

De nachtmerries over kuddes kinderen negerend tot ze alweer verse prooi bleek te zoeken in de woelige wateren van het internet. 






Interview


Thuiskomen tussen de dijken in Zeerijp


Het is een kille zonnige ochtend op de rand van de lente als het redactieteam over de vlakten komt aanscheuren.

Dorpjes zijn her en der als kauwgom aan de aardkorst blijven kleven.

Op den duur is er zelfs geen dorp meer te bekennen. Enkel kleine weggetjes met af en toe een boerderij.
Kale akkers strekken zich tot in de verte uit. De hemel boven ons is kraakhelder.
Bij elke boerderij en elke bocht denken we dat we er zijn, maar na een laatste bruggetje is het duidelijk.

Vlaggen wapperen in de wind.  Dan zien we “Boerderij De Diek’n”


We komen aan op een gezellig binnenplaats en bewonderen de prachtige boerderij.
Alles is door de dames zelf opgebouwd met oude authentieke materialen.

Het moderne interieur gaat hand in hand met de eeuwenoude balken. Oubollig is het zeker niet. Alles straalt warmte en gemoedelijkheid uit. De dames inclusief.

We schudden de vier dames van de Diek'n de hand.
De twee oprichtsters zijn Kalishaij Basali en Ruth Harmsen. Twee pittige tantes zo op het eerste gezicht.

Warm, gevoelig en humorvol op het tweede gezicht. Ze kibbelen regelmatig over het gegeven antwoord om elkaar vervolgens grijnzend aan te kijken en met een lieve wederzijdse aai het gesprek te vervolgen.


Kalishaij (66)kwam oorspronkelijk uit een Sinti gemeenschap in Brabant en heeft uit een eerder huwelijk twee kinderen en vijf kleinkinderen. Kalishaij gaf eerder leiding aan de landelijke Sinti vereniging.

Ruth (62) kwam oorspronkelijk uit Zeeland. Ze had uit een eerder huwelijk twee kinderen (waarvan helaas alleen Neeltje nog in leven is) en was directrice bij de landelijke vrouwenhulpverlening.

Kalishaij en Ruth zijn inmiddels al vierentwintig jaar samen en zijn sinds negen jaar getrouwd.
dames hebben hun levens destijds radicaal omgegooid en moesten vechten voor waar ze nu staan.

Geen gemakkelijke levens waardoor ze extra strijdbaar maar ook des te milder en gastvrijer zijn. Ze genieten zichtbaar van alles om zich heen.

Beide droomden ze al lang van een boerderij. Ruth groeide op in Zeeland en verlangde terug naar de ruimte en Kalishaij vond een boerderij de meest prettige tussenvorm tussen de Sinti cultuur en de burgercultuur. 

Uiteindelijk namen ze in 1997 zes weken vrij om op zoek te gaan.

Ze zochten ruimte en rust. Een plek waar ze wellicht wat dieren konden houden en gastenverblijven konden bouwen.

Na lang zoeken bleek de huidige plek ideaal. Ver van alle drukte, geen grote wegen in de buurt en het is goed bereikbaar met het openbaar vervoer.

Tenslotte is na een uitgebreide verbouwing in 2000 Boerderij de Diek'n geopend.


De vrouwen willen dat de Diek'n vooral een plek is waar iedereen ongeacht achtergrond of geaardheid
zichzelf kan zijn.

Dit is voor hen zo vanzelfsprekend dat het de buurtgenoten lijkt te beinvloeden.

Als er geen probleem van gemaakt wordt voelen mensen dat, en zijn ze zelf ook opener en meer ontspannen ondanks de verschillen”.

Doordat de dames vaak humorvol reageren durven buren vragen te stellen. 

Inburgeren is voor hen dan ook nooit een probleem geweest op het Groningse platteland. Ze werden welkom geheten met bloemen van de buren en dburgemeester heeft zelfs de opening van het bedrijf verricht.

Bovendien levert de authentieke bouwstijl en het eigenhandig verrichtte werk veel bewondering en waardering op bij aannemers en boeren uit de buurt. Wie zou er nu niet onder de indruk zijn van vier dames die de koffie serveren met het zaagsel en cement nog in het haar. Deze vrouwen weten van aanpakken en dat past bij de boerencultuur.


 Boerderij de Diek'n organiseert lesbische kampeerweken , culturele avonden waar iedereen welkom is en verzorgt bruiloften, etentjes en bedrijfs- en familie feestjes.

De boeren uit de omgeving, de bond van huisvrouwen uit het dorp en een lesbisch stel dat wil trouwen.
Als
ware dijken omarmen ze de bezoeker die in hun veilige haven komt schuilen tegen de golf van intolerantie of haast.


Maar de lesbische kampeerweken in de zomer zijn toch altijd extra ontspanning voor de dames zelf.” Dan ben je even onder elkaar en hoef je nergens meer op te letten. Binnen de heterogemeenschap moet je meer op je hoede zijn. Het is verstandig de meest wijze zijn als er een keer een flauwe opmerking wordt gemaakt want je zwemt uiteindelijk altijd tegen de stroom in. “




Ze leiden ons vervolgens trots rond. Een kat en een lieve, zenuwachtige hond lopen mee met de tour. Er is een restaurant, een winkeltje, een groot groepsgedeelte, een stal waar koetsen en een zelfgebouwde draaimolen staan,de gastenkamers, een kampeerveld en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het is groots aangepakt maar blijft intiem en prettig eenvoudig. 

De gastenkamers wisselen naar behoefte. Je kan kiezen voor intieme twee persoons kamers of voor een groepskamer. Vanuit het kampeerveld en restaurant kijk je uit over de velden waardoor je even het gevoel hebt al op vakantie te zijn.


We keren terug naar de lunchtafel via de prachtige professionele keuken waar ook kookcursussen worden gegeven. 


Dit is het domein van Neeltje van den Boom (35) , de dochter van Ruth.

Neeltje is een mooie blonde vrouw waarvoor menig lesbische dame alleen al naar de boerderij zou fietsen. En ja... ze blijkt ook nog eens lesbisch... en geweldig te kunnen koken. Terwijl Neeltje vertelt genieten wij van haar heerlijke lunch.

Neeltje woonde in Brabant en werkte als kok. Ze was eind twintig en was zoekende naar een richting in haar leven. 

Ze kwam af en toe op bezoek bij haar moeders en doordat er vraag was naar eten raakte Neeltje langzaamaan steeds meer betrokken. Het was even zoeken met haar moeders maar uiteindelijk is de onderlinge band door de samenwerking sterker geworden.

Uiteindelijk heeft ze een eigen huisje gebouwd bij de boerderij en is ze nu verantwoordelijk voor het eten en de PR en neemt steeds meer de leiding in het bedrijf.


Daarnaast is er nog Fenneke Meeuwes(49). De charmante introverte jongensachtige compagnon. Voordat ze bij de Diek'n terecht kwam was Fenneke o.a. werkzaam als hovenier en directievoerder in de wegenbouw. 

Fenneke was een dame uit de buurt die zomaar eens langs kwam fietsen uit nieuwsgierigheid en de zomer erop gelijk een weekje kwam kamperen tijdens de lesbische week. Ze werd verliefd op de boerderij, de gastvrijheid en op Neeltje. 

Toen de relatie met Neeltje over ging bleef de liefde voor de boerderij. 

Fenneke groeide op een boerderij op en voelde gelijk aan wat er allemaal voor klusjes moesten gebeuren. Al snel was ze de klusjesvrouw geworden. Dat groeide vanzelf zo.  

Ze woont inmiddels net als de andere vrouwen in een eigen zelfgebouwd huisje op het terrein met uitzicht over de velden.

Ze pinkt een traantje weg wanneer ze vertelt dat ze haar plek hier heeft gevonden en zich voor het eerst in haar leven echt thuis voelt.


Er is duidelijk een erg hechte band tussen alle dames die verder gaat dan de werkrelatie.
anneer er wordt gevraagd hoe ze die relatie onderling zo goed houden reageren de dames enthousiast dat dit vooral door Kalishaij komt.


Doordat Kalishaij oorspronkelijk uit een Sinti familie komt heeft ze een sterk “wij” gevoel.
De verbinding met de mensen om haar heen is sterk. “Je gaat samen de dingen aan. “De dingen moeten uitgepraat worden” en conflicten gaat ze niet uit de weg. Dat houdt de dingen naar eigen zeggen helder en gezond. Wellicht oogt de band tussen de vrouwen onderling daarom zo solide en liefdevol.


Wat betreft de toekomst zijn ze duidelijk. De boerderij moet behouden blijven voor het nageslacht. Fenneke en Neeltje mogen er blijven wonen tot aan hun dood waarna het eventueel zal over gaan op de kleindochters. De plek moet wel van en voor vrouwen blijven. En ondertussen fantaseren Ruth en Kalishaij alweer over nieuwe plannen en projecten. Het liefst zouden ze een B.V. opzetten. 

Maar voorlopig is hier nog genoeg te doen. Ambitieus en gedreven bouwen ze verder aan hun droom. De barricades verlaten maar met warme broodjes, appeltaart en humor kan je ook de Groningse vlakten wat milder maken.


Dus ga vooral eens langs wanneer je over de noordelijke velden waait. De koffie staat klaar en het terras is open. Wellicht bedienen ze je met de hamers nog in de achterzak want het werk aan de boerderij houdt voor hen natuurlijk nooit op. Maar daar schuilt toch ook een zekere lesbische romantiek in.


In de Diek'n is het zelfs op een koude winderige lente ochtend toch een beetje warm.

Met hoofden vol prachtige ontroerende verhalen en gevulde buiken keert de redactie tevreden huiswaarts. Maar we komen zeker terug.
oor de lekkerste appeltaart van Nederland, de wijdsheid, de wijsheid en de warmte. 







 

 

 


















Comments