Ingezonden

Van min 40 graden Celcius naar plus 34 graden Celcius

Bremen december 2016. Eindelijk heb ik mijn vrouw zover om met mij in februari 2017 het laatste gedeelte van de Trans Siberische spoorlijn  van Irkoetsk naar Wladiwostok te gaan bereizen.
Tegelen – Shanghai hebben we al gedaan met de Trans Mongolische Spoorlijn in augustus 2015.
In mijn hoofd zit, dat ik in de winter op het Baikal meer wil staan en het echte Siberie van drs. P wil ervaren.
Plannen worden in Bremen definitief – volgende week als we weer in Tegelen  zijn thermo ondergoed kopen!
Want koud zal het gaan worden!

Dacht ik!

Terug in het hotel is er een email van een oud collega die vraagt of ik nog een keer het tarief wil gaan doceren en dat op het eiland Aruba.
De douane heeft gekozen voor een verificateurscursus op het eiland,  in plaats van 12 cursisten voor 2 jaar naar Nederland te sturen.
Terwijl ik dit schrijf zitten we nu al 7 weken hier in die bloedhitte en zijn er nog twee weken te gaan.
Het is hier zo heet dat ik met tranen in de ogen terug denk aan ons plan om in Siberie te gaan reizen.
Maar de tijd vliegt en het is hier een ervaring om zeker niet meer te vergeten.
Natuurlijk was een van mijn eerste vragen aan de organisatie wat er tegenover stond als ik de opdracht zou aanvaarden.
Dat eerste aanbod was prachtig – Don Corleone zou zeggen dat is een aanbod dat hij niet kan weigeren ……………………….of toch wat anders …………het kwam er op neer dat ik zelf een koffer met geld moest meenemen!!!!!
Maar zoals de Arubanen zeggen – aan het einde komt alles goed en zit ik nu hier op een tegemoetkoming van laten we zeggen – nog net op ¾ van het salaris dat mijn kleinzoon bij Albert Heijn verdient als vakkenvuller.
Uiteindelijk moet er dus toch nog wat eigen pecunia bij om te overleven.
Maakt niet uit de ervaring die we opdoen en het plezier van het doceren van het tarief maakt alles goed en worden we er niet financieel maar wel geestelijk rijker van.
Trouwens heb ik wel al twee keer gedreigd mijn koffers te pakken omdat de organisatie afspraken niet na kwam, maar op het laatste moment komt dan alles weer goed. Dreigen wordt hier meteen uitgelegd als ook daadwerkelijk gaan. Dus dan komt iedereen in beweging.
Wel telkens herhalend – “Frank moet poco poco leren” – rustig leren.
Wat ook een prachtig voordeel is van dit project, is het weer ontmoeten van collega’s die ik in Nederland heb mogen opleiden, en die hernieuwde kennismaking is hartverwarmend.
En Siberie dan?
Nu het  leslokaal waar ik les geef is zo koud – de airco slaat telkens op hol en kan niet worden bijgesteld – dat we allemaal  vesten en jassen aan hebben. Waar krijg je dat nog meer – twee vakanties in een!!!!! Het is dan steenkoud!!
Nadeel van deze reis – mijn vrouw verdomt het nu volgend jaar februari met mij naar Siberie te gaan – dus als een van de lezers denkt ik ga met die Frank mee naar min 40 graden Celcius meld je dan bij mij.
In de bijlage ook nog een foto van mijn cursisten. Ik ben die dunne in het midden!
Zo – dit was een kleine impressie van mijn happy Island – Aruba.
Ik ga weer op mijn stretcher liggen – de hangmat tussen twee palmen is bezet – daar ligt mijn vrouw in!

Groeten, Frank en Alix Bijlsma.