Wandeling rond de Krickenbeckerseen

(25-11-2010)
Op de parkeerplaats bij de Leuther Mühle was het al een drukte van jewelste. Alsof wij elkaar al een half jaar niet gezien hadden, maar ja dat krijg je als je elkaar deze maand alleen tegenkomt bij onze oosterburen.
De gids, een oosterbuur, was een ornitholoog, enorm deskundig. Hij sprak op een duidelijke manier zodat alles goed te verstaan was. 
De tocht die om de Wittsee leidde heeft bijna 3 uur geduurd. In mijn goede tijden liep ik, tijdens de douva/finva, achter sportdocent Henk Kersten het rondje binnen een half uur. 
Maar dat lag blijkbaar niet aan mijn leeftijd, want ook dat het in Hinsbeck steeds moeilijker werd de heuvelrug te beklimmen met de fiets is niet omdat wij ouder worden. Nee, de heuvel stijgt elk jaar met enkele minimeters en dan hebben wij nog geluk gehad dat door regen en erosie de stijging nog verminderd is, anders kwamen wij helemaal niet meer boven. Toekomst: Alpe d’Hinsbeck. 
Dat wij op een gevaarlijk gebied liepen wist ik niet, want precies daar liep onder de bodem een enorme spleet van aardkorsten. Gelukkig niks gebeurd, wel steeds aardbevingen maar die voelden wij niet. 
Het is toch wat, je loopt al meer dan 30 jaar daar rond te struinen en dan komen ze met zo’n verhaal. 

Ook dat van de “Motte” (in Nederland:Terp) , altijd gedacht dat het gewoon een bodemverhoging was, blijkt het dat de mens dat zelf gedaan heeft om er een slot op te zetten. 
Nu staat dat Slot enkele honderden meters verder, midden in het toenmalige moeras, omdat het daar, jaren geleden veiliger was tegen indringers. 

Blijkt ook dat al die Seen niet natuurlijk zijn, nee zelf gegraven, maar nu Naturschutz. Alleen de Maas en de Nette waren waterplaatsen in de regio. Nu blijkt dat zelfs de bruinkoolmijnen van Garzweiler, door ons bezocht en de foto’s staan op de Raspa-site, een bedreiging vormen voor dit gebeid. De waterstand gaat zakken!! 

De gids vertelde over de diverse soorten vogels. Alleen al bij het aantal soorten ging het mij duizelen. De een had een grauwe streep op de borst en de ander een andere snavel. Bijzonder was het verhaal over een soort die niet meer naar Spanje ging om te overwinteren, maar naar Ierland. Zeker niets gehoord over de crisis. Maar nu blijkt in enkele jaren tijd, de vorm van de vleugels en de snavel gewijzigd te zijn. In Ierland waren geen olijven waardoor de vorm van de snavel veranderde en als je niet zo ver moet vliegen heb je ook geen grote vleugels meer nodig. Ongelooflijk. Enkele soorten zijn verdwenen, ander soorten komen nu wel in dit gebied door de wijziging van de omstandigheden, zoals temperatuur. De ornithologen houden overal de veranderingen in de gaten. 
Voor de roerdomp bijvoorbeeld is een speciaal project gestart om deze in dit gebied te behouden. Dit gold niet voor de vissen, hier en daar een poolse tent zelfs met verwarming, onze schrijvende wandelaar stond er handwrijvend bij. 

Langzaam werd het donker, schitterend gezicht over het water en de velden. 

Blij dit weer meegemaakt te hebben en alle gevaren te hebben getrotseerd zijn we voldaan, helaas ohne kaffee mit sahne, huiswaarts gegaan. Een schitterende wandeling met een vakkundige uitleg door de gids. 


Roger. 


Vuel minse ware der gekomme um met de wandeling mei te doon. 
Det is un good teiken voor de organisatie daor doon die ’t auk veur! 
Weej, “Elfje en ik”, ware dae daag al veur de twiède kier in Pruses. 
s’ Morges vruug al, um unne nieje springplank te kaupe, de alde waas nog neet verslete, maar aaf en toe mos se waat niets kaupe. En ’t is good veur de ecenomie! 
En Kaffee mit Kuchen waar umsonst door de bunkes die weej oétgeknip hadde! 
Weej verzamelde ós beej de gids, dae hoot Klein, det sloog wael erges op, want aaf en toe zoog se um auk neet! 
Staoke de waeg euver en daor begós ozze toch langs de Nette. Als un lank lint schoefelde de Raspa femilie langs ’t water en der waas vuel te zeen en te vertelle. 
De gids vertelde euver de Venlose schol , dae de Duitse schol 2 mm per jaor naor onder drökte en de Venlose schol haedoor 3 mm hoëger kwaam te ligge en det make weej neet miér mei., de Costa Brava dan in Krickenbeck leet! Snap geej ’t nog allemaol? Dan hove weej neet miér nao Spanje op vekansie te gaon! Indrökwekkend allemaol! 
Auk kwame weej langs ’t börtje: ”Krickenbecker-Motte” daor had ’n kastiél gelaege (1200-1300) vrueger. Later woort ’t Krickenbecker slot gebaut det unne gas jaor geleje gans opgekalefaterd is en now zitte der studente in! 
Auk had ózze gids ’t euver unne Biergarten, maar umdet ik wiejer aafstond en hae ’t euver Africaanse ganse had, bleek det ’t um unne Tiergarten ging , det waas maar ein letter anders maar un halve liter beer verschil, de wins waas de vader van de gedachte! 
Waat de gids vertelle kós euver de veugel en de netuur waas geweldig, zonne gooije gids hadde weej nog neet gehad! 
Hae vertelde euver de veugel, waor die euverwinterde en det die, umdet de winters neet miér zoë streng zien neet mier zoë wiéd weggaon, of zelfs hae bliéve. Dink maar ens aan al die soorte ganze die se 's winters hae in de buurt zuus! 
’t Waterpeil in de Krickenbeckerseen leep auk gevaor door de broenkoolwinning ! 
Daor zoel waat aan gedaon waere. De veugelbevolking waas de letste jaore enorm truuk gelaupe, allein in Spanje gaon der idder jaor 300.000 veugel doëd veur de consumptie! 
Weej zoge auk un moei info-Centrum naeve de route, daor kreegse lekkere Kaffe mit Kuchen zag de gids, maar nappes op de vim, ’t waas geslaote! 
In ’t veurjaor kós se daor auk dien euvertollig haofgrei ruile, in april geluif ik. 
Onderwaegs auk nog genne koffie gehad, want de gids kwaam dan neet oét met den tiéd,umdet hae huel vuel te vertelle had! 
Ik haop det mien grieze celle ’t un bietje onthalde hebbe, want ik kós se onderwaeg neet miér oplaaie, anders maar beej Action nieje batterieje haole! 
De veugel die weej gezeen hebbe ware o.a. : grauwe gans, eentjes, blauwe reiger, meerkoet, fuut , aalscholver, staartmees , zilverreiger. 
Auk ware der langs ’t water reetvelde aangelag um nieje veugel daor te kriege, zoeals: roerdomp, kwak, koereiger en andere laupveugel. 
De meiste steinuulkes van Duitsland kwame veur in de knotwilge die naeve ’t water stonde.
Det waas ’t dan zon biétje. 
Umdet de Leuthermühle geschlossen waar, koste weej naor ozze tas koffie flausen. 

Henk en Riekie hebbe ós maar daorum naor hoes gereje, naodat weej aafscheid van idderein genome hadde. 
Elfje ging renne en ik begós mién verhäölke te schriéve. 
Minse allemaol bedank veur de gezellige middaag en op dreej januari um twië oor haop ik det weej ós allemoal waer zeen um elkaar un gezond en gelökkig niejaor te winse. Organisatie nog bedank veur al die moeie daag , die weej dit jaor met elkaar hebbe meuge doorbringe! 

25 -11-2010 
Baer de Wandelaer