Brachter Wald 2016

Wandeling op het v/h Munitie Depot (24 maart 2016)

Witte donderdag bracht ons veel:  Een goede, grote  opkomst, goed weer, geweldige gidsen en als toetje lekkere vlaai.  Wat wil je nog meer!! 

Al direct na de openstelling, 1996,  heb ik dit terrein vaak bezocht, met mountainbike en gewone fiets, de groei van de natuur meegemaakt, maar ook de verwijdering van veel historisch erfgoed. Jammer dat er geen munitiemagazijn meer staat. De toenmaals kort geschoren zandheuvels erom heen gaven een aparte indruk. Ook de geplaatste treinwagon bleek geen echte munitiewagon te zijn. Ja, soms wil je niet veel van je verleden weten. 

Voor velen, uit de buurt afkomstig, gingen de grote oren klapperen, toen werd verteld dat de hele grensstrook ooit afgebrand was geweest. Een duitse tandarts had de bevolking geadviseerd om overal weer dennenbomen te plaatsen. Onze dank aan hun.  

Op een toren staat het bouwjaar 1943, dit was een uitkijktoren om branden te kunnen zien ter bescherming van het vliegveld in Venlo.  Het moet geweldig zijn daarboven, want dan handden onze Panningse vrienden kunnen zien waar ze woonden. Maar de deur zat stevig op slot en de ladder was onderaan verwijderd. Ja, stel je voor dat die oudjes naar boven kruipen. 

Na dat het terrein weer was aangeplant hebben de Britten, RAF,  er een groot stuk van “veroverd” en voorzien van een enorme omheining van 18 km. Het grote terrein met toen 3 overlaadperrons en 15 km rails en 88 km  aan wegen en 200 opslagplaatsen. Venlo is er logistiek gezien jaloers op, was enorm beveiligd i.v.m. het explosiegevaar en daarna brandgevaar. Men mocht er niet roken en sterke drank gebruiken, bij het binnengaan moest men alle spullen afgeven, die stonden later wel in de kantine. Er werkten daar zo’n 700 à 800 man. Waarvan, buiten de britse militairen, er veel een oost-europese afkomst hadden. Die mochten van Stalin niet meer terug vanwege de 2e wereldoorlog. Verandert de wereld dan niet?

Twee maal werd de munitie verscheept vanaf deze plek, eerst een keer naar India en later nog een keer naar de Golfoorlog. Een hele klus. Gelukkig hadden Reuverse jongeren een kistje weggehaald, dat scheelde een slok op een borrel. 

De natuur wordt steeds mooier, de herten en reeën zie je constant ergens lopen. Alleen de wilde zwijnen hebben we niet gezien en ook niet geroken. Blijkbaar als de wind verkeerd staat ruikt het net als na een zware maaltijd met uien. Zelfs werd een albino hert gespot.  Het leek wel of ze getraind waren om zich af en toe te laten zien. Hetgeen in onze groep erg op prijs werd gesteld. 

Langzaam werden de troepen moe, de afstand tussen de kopgroep en het peloton werd groter. Na een stevige wandeling was het goed de grens weer in zicht te hebben en de koffie met vlaai stond te wachten. Dit doet me denken aan de grenscontrolejaren bij de douane, Wat je nu als hobby doet deed je toen in de baas zijn tijd. Door de natuur sjouwen. 

Het terrein meet tussen de twee ingangen een afstand van 8 km. Over het hele terrein zijn goede fiets- en wandelpaden.

Dus over enkele weken nogmaals gaan kijken.

Mooie foto's van het gebeuren staan op de site.  Kijken!!!!

24 maart 2016
Marb

Ga naar de foto's klik HIER