Gorinchem 2013

Verslagen

De bus telde vele lege plaatsen, jammer de vele afmeldingen. De achterste rij voor de jeugd bleef leeg. Gelukkig waren anderen weer teruggekeerd na een tijdje afwezig te zijn geweest, dat geeft de burger moed. De beroemde chauffeur van Gielen was weer present, toch knap dat hij met de lange bus door de smalle straatjes van Gorinchem ons naar de goede plek loodste. Heel dichtbij het gebouw van de Hoofdwacht waar de koffie met het gebak klaar stond.

Toen kwamen de gidsen, die ons een rondleiding gaven met veel historische kennis. Vooral de familie van Arkel speelde een belangrijke rol in deze stad. Ook was er een kunstenaar bezig geweest met plus en min, de klok op het museum gaf de tijd dus ook plusminus aan. Het was druk wij kwamen ook andere groepen met een gids tegen.. Allemaal waar, maar de toren in dit stadje staat nog schever dan die van Pisa echter onbekend, daarnaast is er een loopbrug in het water die 's avonds na een neut niet te doen is. Overdag waren er al personen die het niet zagen zitten. (zie de foto”s op de site).

Nu moet ik even van rol veranderen, want de wereldberoemde schrijven, vooral in Roermond en Tegelen waren er niet bij, om u toch van alles op de hoogte te brengen.

Vestingstad Gorinchem.

Tussen 1247 en 1267 kwam Gorinchem en omgeving in het bezit van de heren Van Arkel. Aan het eind van de 13e eeuw werden rond de nederzetting wallen opgeworpen die versterkt waren met palissaden, dit in een poging zich te beschermen tegen de overheersing van de buurstaten Holland en Gelre. Halverwege de 14e eeuw werden de wallen verder versterkt met stenen muren waar 7 poorten in zaten en 23 torens waardoor een echte stadswal ontstond. Otto van Arkel verleende Gorinchem op 11 november 1382 stadsrechten. Bij een grote stadsbrand gingen in 1388 vijftienhonderd huizen bijna de hele stad, in vlammen op[3]. Gorinchem werd in 1417 definitief door de graven van Holland ingelijfd. Door de aansluiting bij Holland bloeide de handel op en Gorinchem groeide uit tot de achtste stad van Holland. Aan het begin van de Tachtigjarige Oorlog werd Gorinchem uit Spaanse handen bevrijd op 26 juni 1572 toen het werd ingenomen door de Watergeuzen en Willem van Oranje. In diezelfde periode ging de hervorming Gorinchem niet zonder slag of stoot voorbij. In 1566 werd de eerste protestantse kerkdienst gehouden. Zes jaar later, op 9 juli 1572, namen de calvinistische Watergeuzen 19 rooms-katholieke priesters en broeders gevangen en voerden hen weg naar Den Briel (Brielle) waar zij in een turfschuur buiten de stadskern werden opgehangen. Deze geestelijken werden bekend als de martelaren van Gorcum. In het Gorcums Museum hangt een schilderij ter nagedachtenis aan deze gebeurtenis.

Aan het eind van de 16e eeuw waren de stadsmuren zo verzwakt dat zij werden vervangen door een nieuwe vestingwal met elf bastions. De nieuwe wal werd in 1609 afgerond en lag een stuk verder uit het centrum waardoor de stad tweemaal zo groot werd. Deze wal is nog bijna volledig intact. De vestingwal had vier stadspoorten: ten noorden de Arkelpoort, ten oosten de Dalempoort, ten zuiden de Waterpoort (waar men met de pont naar Woudrichem kan) en ten westen de Kanselpoort. Van de vier stadspoorten is alleen de Dalempoort nog over.  In 1673 werd Gorinchem opgenomen in de (oude) Hollandse Waterlinie.

Tot zover het technisch gedeelte dat normaal door Roermond wordt verzorgd. Na de techniek het inwendige. Een goede koffietafel in de Hoofdwacht. De inwendige mens verzorgd en dan op weg naar het pontje dat ons naar Loevestein bracht. De schutters marcheerden op de tromslagen van de marketentster terwijl wij op de boot stonden te wachten. Een stevige wind stuwde de golven op. Met de geweldig luchten van Vermeer erbij, zwoegde het pontje over de rivier. Geweldige klasse hoe heeft Leo het zo heeft kunnen regelen. De stoere boys van de groep stonden op het dek, de weergoden trotserend. Hoe het de volgende dag met hun was vertel ik maar niet. 


De Jonkvrouwe van Slot Loevestein stond al op ons te wachten, haar echtgenoot genoot echt ergens anders van want we hebben hem niet gezien. Het mocht de pret niet drukken, veel te zien en een route met veel lastige trappen, maar dat waren wij oudjes van vroeger wel gewend. Ook de omgeving rond het slot was een wandeling waard. Waarschuwing voor de thuisblijvers: “Kijk niet naar de foto's want dan zie je wat je gemist hebt”.

Gelukkig zijn allen weer aan boord geklommen en is niemand aan de schandpaal genageld. Wel stond er één op wacht die ons later steeds volgde. Teruggekomen mochten wij ons vrij door Gorinchem bewegen. Tijd om de dorst te lessen.

De chauffeur bracht ons via de gebruikelijke rotondes terug naar het Lambertusplein.