Königswinter en Ahrweiler (8 mei 2014)

We kennen allemaal het deuntje ‘Warum ist es am Rhein so schön’. Welaan, 61 BPA’s willen dit op donderdag 8 mei 2014 aan den lijve ondervinden en stappen in de Ghielenbus met chauffeur John.
Het doel is; Königswinter en Ahrweiler.
Na een vlotte rit over de A61 bereiken we rond half tien ons eerste doel, dus Königswinter. Eerst maar eens kijken waar we Kaffee und Kuchen kunnen krijgen. Er blijken genoeg gelegenheden te zijn en we  kiezen een degelijke, echte Bäckerei in een van de vele zijstraatjes. Daarna wil vrijwel iedereen een bezoek brengen aan de Drachenfels. Deze is op twee manieren te bereiken; lopend, een steile klim van twee kilometer met plaatselijk een stijgingspercentage van 17 %, of lekker gemakkelijk met de Drachenfelsbahn. Dat gemak heeft een prijs; tien Euro voor een retourtje.

De Drachenfels is een 321 meter hoge, dode vulkaan aan de oever van de Rijn; een van de zeven tussen Königswinter en Bad Honnef, en waaraan het Siebengebirge zijn naam dankt. Op de top van de Drachenfels ligt de ruïne van de gelijknamige burcht uit de 12de eeuw. Iets lager werd einde 19de eeuw Schloss Drachenburg gebouwd. We boffen, het is tamelijk helder weer en we hebben een schitterend uitzicht over de Rijn en de steden Bad Godesberg en Röhndorf. De zeven bulten van het Siebengebirge zijn goed zichtbaar. Een oudere, sportieve inwoner van Bad Röhndorf die hier dagelijks omhoog wandelt, wil ons graag iets vertellen over de Drachenfels. Het is een Quelkuppe, hetgeen betekent dat het gesteente door magma omhoog is geduwd, echter zonder de oppervlakte te doorbreken. De kern van de berg bestaat uit trachiet - het gestolde magma- en de mantel uit trachiettufsteen. Het vulkanische gesteente in het Siebengebirge werd circa 25-miljoen jaren gevormd en is deels geërodeerd.

De wandelaars zijn inmiddels hijgend en transpirerend boven aangekomen. Sommigen willen nog omhoog naar de ruïne, dus weer klauteren en klimmen.
Wij genieten nog even van het uitzicht en gaan dan met de Bahn naar beneden om door Königswinter te wandelen. Blijkbaar is het plaatsje nog in winterslaap; het is er erg rustig.
We gaan naar de Rheinpromenade, op zoek naar het aanlegsteiger van de ‘Sint Theresa’, de boot die ons over de Rijn naar Remagen zal brengen. Op het dek wappert zowel de Duitse als de Nederlandse driekleur; inschepen dus! Jammer dat enkelen een hinderlijke gewoonte maken van het zogenaamde Limburgs kwartiertje en we met vertraging vertrekken. De meeste mensen vinden het te koud om op het dek te gaan, hoewel het uit de wind goed toeven is.
Voordat we aanmeren in Remagen vaart de boot nog even door naar de restanten van de beroemde en beruchte brug van Remagen; de Ludendorffbrücke. Deze viel aan het einde van WOll in handen van de geallieerden, met een heftige strijd en vele slachtoffers tot gevolg. Alleen de pijlers staan als Wahrzeichen op beide oevers van de Rijnoevers nog overeind en in een ervan bevindt zich het vredesmuseum.

De bemanning van het schip is erg attent. Als we de boot verlaten schalt het Wilhelmus uit de speakers; we raken allen zeer ontroerd dat zelfs hier, in Den Vreemde, ons volkslied klinkt. De ontlading komt als Frans Bauer vraagt; Heb je even voor mij? Uiteraard zingt iedereen uit volle borst mee.
Via een mooie route rijden we naar Ahrweiler in het Ahrtal. Het mooi onderhouden stadje is geheel omgeven door stadsmuren met vier stadspoorten. De prachtige gevels zijn stuk voor stuk het bekijken waard, winkels worden beheerd of zijn eigendom van de plaatselijke middenstand en filiaalbedrijven worden geweerd binnen deze historische muren. De St.Laurentiuskerk heeft wandschilderingen uit de 16de en 17de eeuw. Zelfs het Alters- en Pflegeheim H.Maria & Josef is gevestigd in een historisch gebouw en kan vooral Wims goedkeuring wegdragen. Als het ooit noodzakelijk wordt zou hij hier wel willen wonen, zegt hij. Al met al is het autovrije ‘schmuckes Stadtchen Ahrweiler’ de moeite waard, ook voor een langer verblijf……
In een fikse regenbui verlaten we het Ahrtal; we hebben geluk gehad want de hele dag was het droog met een redelijke temperatuur. 
Achter in de bus blijft het deze keer een tijdlang akelig rustig; Bram mist zijn kompaan Paul die helaas ziek thuis zit.  Toch wordt er ook nu weer veel gelachen en op initiatief van Bram en Wim besluiten we om volgend jaar een meerdaagse BPA-reis naar Lourdes te organiseren. Er moet dan wel een tankwagen achter de Ghielenbus gekoppeld worden; die vullen we met wijwater uit Lourdes, bottelen dat in Nederland en verkopen het voor grof geld. Met de opbrengst financieren we een meerdaagse reis naar een nader te bepalen gezelliger vakantieoord.

Ter afsluiting van een BPA-dag is het de gewoonte om ergens te gaan eten, meestal in buffetvorm.
Deze keer stopt de bus bij de Restaurant de Ridder van Asenrode bij Roermond.
In een gezellige, smaakvolle ambiance worden we door eigenaar en personeel hartelijk ontvangen.  In de open keuken zien we de kundige keukenbrigade aan het werk en worden tevens alle gerechten als kleine kunstwerkjes gepresenteerd. De keuze is overweldigend en gevarieerd, en grotendeels verrassend exotisch. Deze nieuwe dinervorm heeft de toepasselijke naam Diner Tastou gekregen, hetgeen allen onmiddellijk begrijpen en anderhalf uur lang in praktijk brengen.
Om precies negen uur zijn we terug in Blerick-City, bedanken chauffeur John die ons zo rustig en veilig heen en retour vervoerd heeft; Leo krijgt van iedereen een tien met de griffel voor deze prachtige dag, de hele bubs neemt over en weer afscheid en gaat huiswaarts.
In de hoop iedereen in het najaar weer gezond en monter weer te zien;
Fijne zomermaanden gewenst en tot dan!

Marianne en Wim Vos 

Ik heb over de volgende passage in het verhaal een opmerking gekregen: 

"Jammer dat enkelen een hinderlijke gewoonte maken van het zogenaamde Limburgs kwartiertje en we met vertraging vertrekken."

De mensen die te laat waren hebben mevrouw Van Knippenberg bijgestaan toen die gevallen was. 

Jack aan den Boom (webmaster)


Beste mensen,
Ik was niet op de hoogte dat mevr. Knippenberg was gevallen en mensen haar geholpen hadden,
zodat zij te laat waren.
Had ik dit geweten dan was deze opmerking door mij zeker niet geplaatst.
Mijn excuses en sans rancune.
Groetjes,

Wim Vos

Naar de foto's, klik HIER