14. Schildklier en Bijschildklier


Pseudohypoparathyreoïdie / pseudohypoparathyroidism / Albright's hereditary osteodystrofie 
=====================================================================




Op deze pagina belichten we de schildklier en de bijschildklier vanuit verschillende kanten en bronnen


Schildklier 


De schildklier of thyroïd is een vlindervormig orgaan dat behoort tot het endocriene systeem of het systeem van 

hormoonuitscheidende organen.

De schildklier ligt ter hoogte van de voorzijde van het strottenhoofd in de hals, net onder de adamsappel. Het is een 

zeer sterk doorbloed orgaan dat bestaat uit 2 kwabben. De kwabben zijn opgebouwd uit follikels(celophopingen) 

waartussen C-cellen liggen.

De follikels staan in voor de afscheiding van de thyroïd hormonen thyroxine of T4 en het nauw ermee verwante T3 (tri-jodothyronine).


Schildklierhormonen


hypothalamus
de hypothalamus bevindt zich in de hersenen
De schildklier is een levensnoodzakelijk orgaan, zonder de schildklier en de hormonen die ze afscheidt kunnen we niet leven.

De afscheiding van de schildklierhormonen wordt geregeld door verschillende factoren. De belangrijkste factor komt van de hypothalamus, een zone in hersenen die een belangrijke rol speelt bij de regeling van de homeostase, het in evenwicht houden van de lichaamsstoffen.

Indien er nood is aan meer schildklierhormoon zal de hypothalamus het hormoon TRH (TSH-releasing hormone) afscheiden.

Onder invloed van dit TRH zal de hypofyse (een klein orgaantje dat onder aan de hersenen hangt) het hormoon TSH (thyroïd stimulerend hormoon) afscheiden. TSH heeft een rechtsreekse invloed op de schildklier.

De schildklier zal beginnen met het aanmaken van meer thyroïd hormoon (T3 en T4) indien het merkt dat er een verhoogde concentratie van TSH in het bloed is.

T3 en T4 hebben een terugkoppelend remmend effect op de uitscheiding van TRH door de hypothalamus.

De follikelcellen maken schildklierhormonen aan uit de stof tyronine en jodium.

De C-cellen maken het hormoon calcitonine aan.

Werking Thyroïd Hormonen

Hoewel de schildklier ook in beperkte mate T3 uitscheidt in de bloedbaan, zal het vooral T4 uitscheiden. In de weefsels van het lichaam wordt het T4 omgezet in het meer actieve T3.

De schildklierhormonen T3 en T4 zetten cellen ertoe aan om meer energie te verbruiken en om meer eiwitten aan te maken. T3 en T4 verhogen de hartslag en de warmteproductie.

Schildklierhormonen hebben dus een invloed op de stofwisseling (het metabolisme).

Bij de foetus hebben de schildklierhormonen T3 en T4 een cruciale rol in de ontwikkeling van de hersenen.

Werking Calcitonine


Het schildklierhormoon calcitonine wordt geproduceerd door de C-cellen van de schildklier en heeft een belangrijke functie in het calciummetabolisme.

Calcitonine verlaagt het calcium gehalte in het bloed door:

  • de botafbraak in de beenderen te remmen
  • de calciumopname uit de darmen te verlagen
  • de calcium uitscheiding door de nieren te verhogen

Calcitonine activeert ook vitamine D dat eveneens een gunstige invloed heeft op het verlagen van het bloed calcium niveau.

Werking Parathormoon


Parathormoon wordt niet door de schildklier gemaakt, maar door de bijschildklier.

Dit hormoon staat in voor de calcium- en fosforhuishouding in het lichaam.





=======================


 


De schildklier bevindt zich aan de voorkant van de hals. Hij zit net onder het strottenhoofd, 
direct boven het kuiltje in de hals. Als de schildklier gezond is, kun je hem nauwelijks zien 
of voelen. Bij het slikken beweegt hij met het strottenhoofd mee. 

De schildklier weegt ongeveer 10 tot 20 gram. Hij bestaat uit twee kwabben die verbonden 
zijn door een smalle brug en heeft daardoor de vorm van een vlinder. 
De kwabben liggen links en rechts van de luchtpijp en zijn bij volwassenen ongeveer 
2 cm breed en 4 cm hoog. Tegen de achterzijde van de schildklier bevinden zich vier 
bijschildklieren. 
Ze zitten aan weerszijden op de hoeken en hebben elk de grootte van een rijstkorrel. 

De schildklier maakt schildklierhormonen aan, die hij afgeeft aan het bloed. Via het bloed 
worden deze hormonen vervolgens naar diverse plekken in het lichaam vervoerd, waar ze 
hun regulerende werk kunnen doen. 
Omdat de klier zijn hormonen in het lichaam afscheidt, spreken we van een endocriene klier, 
ofwel een klier met interne secretie (inwendige afscheiding). 

Het lichaam bevat naast de schildklier ook andere klieren die hormonen afscheiden. 
Eén daarvan is de hypofyse of het hersenaanhangsel. Dit orgaantje is zo groot als een 
flinke erwt en regelt onder andere de werking van de schildklier. 
Andere hormoonklieren zijn de bijschildklieren, de bijnieren, de alvleesklier (of pancreas) 
en de geslachtsklieren (bij de vrouw de eierstokken en bij de man de testikels).




=============================================================================================




http://www.hypomaarniethappy.nl/watishypothyreoidie.htm


Wat is hypothyreoïdie ?



--  Wat is de schildklier?

--  Wat is hypothyreoïdie?

--  Wat zijn symptomen van hypothyreoïdie?

--  Wat is de oorzaak van hypothyreoïdie?

--  Wat is de ziekte van Hashimoto?

--  Hoe wordt hypothyreoïdie geconstateerd?

--  Hoe wordt hypothyreoïdie behandeld?




Wat is de schildklier ?

De schildklier is een klein, vlindervormig orgaan dat net onder de adamsappel ligt. Het is een klier die een zeer belangrijke rol speelt in de stofwisseling. Hij produceert de hormonen T4 en T3, chemische stoffen die via het bloed door het hele lichaam worden vervoerd. Deze hormonen hebben invloed op alle organen en cellen in het lichaam. Iedere cel heeft schildklierhormoon nodig.

De schildklier maakt voornamelijk T4 en een kleine hoeveelheid T3. T4 (het voorloper- of pro-hormoon) wordt met hulp van o.a. de lever omgezet in T3, het feitelijk werkzame hormoon (zie ook conversieproblemen). Schildklierhormonen zetten het lichaam aan tot actie en energieverbruik. 

Wat is hypothyreoïdie ?

Hypothyreoïdie -verminderde of geen schildklierwerking- heeft tot gevolg dat het lichaam op een laag pitje gaat draaien. Dat gebeurt als er te weinig schildklierhormoon in het bloed beschikbaar is (hypo betekent te weinig).
Hypothyreoïdie komt bij honderdduizenden Nederlanders voor, van wie veel niet weten dat ze het hebben. Bij vrouwen komt het meer voor dan bij mannen.

Wat zijn symptomen van hypothyreoïdie ?

Mogelijke symptomen zijn:

- Langzame hartslag (minder dan 70 per minuut)
- Verhoogde bloeddruk
- Zich sloom en moe voelen
- Het steeds koud hebben
- Slaperigheid ondanks voldoende nachtrust
- Slecht geheugen
- Concentratieproblemen
- Spierkrampen, stijve armen of benen
- Gewichtstoename
- Pafferig gezicht, zwelling vooral onder de ogen
- Krakende of hese stem
- Haarverlies (bij mannen ook van benen en armen)
- Droge huid die er soms geelachtig uit kan zien
- Obstipatie (maar vaak diarree kan ook voorkomen)
- Hevige (of juist uitblijvende of onregelmatige) menstruatie
- Afscheiding van melk uit de borst
- Onvruchtbaarheid
- Struma (abnormale zwelling in de hals veroorzaakt door een vergrote schildklier)
- Bij kinderen: onvoldoende groei

Deze globale lijst kan natuurlijk niet de functie van een diagnose door een arts overnemen. Als je denkt dat je een aantal symptomen van deze lijst hebt, ga dan naar de dokter voor een bloedonderzoek.


Wat veroorzaakt hypothyreoïdie ?

Er zijn verschillende oorzaken van hypothyreoïdie:

- Een ontsteking van de schildklier (thyreoiditis) kan de hoeveelheid hormoon die geproduceerd wordt verlagen. De meest     voorkomende oorzaak van een schildklierontsteking is de ziekte van Hashimoto, een meestal pijnloos verlopende ziekte van het immuunsysteem die erfelijk kan zijn (zie ook hieronder). 

- Een andere vorm van schildklierontsteking, postpartum thyreoiditis, komt bij 5% tot 9% van alle vrouwen voor na de geboorte van een kind en is meestal tijdelijk. 

- Chirurgische ingrepen of behandeling met radio-actief jodium. 

- Eén op elke 3600 pasgeborenen heeft geen of een niet-werkende schildklier. Als geen behandeling plaatsheeft, zal het kind geestelijk en lichamelijk achterblijven (cretinisme).

- Ongeveer 100 miljoen mensen op aarde krijgen niet genoeg jodium naar binnen in hun voedsel. In Europa en Noord-Amerika wordt daarom jodium toegevoegd aan keukenzout. In Nederland zijn bakkers verplicht om gejodeerd zout te gebruiken bij het maken van brood.

- Andere oorzaken zijn bestraling van hoofd en nek, aangeboren afwijkingen, sommige medicijnen, problemen met de hypofyse en geleidelijke afbraak van de schildklier.


Wat is de ziekte van Hashimoto ?

De ziekte van Hashimoto is de meest voorkomende vorm van ontsteking van de schildklier (thyreoiditis) en de voornaamste oorzaak van hypothyreoïdie. Vijf procent van alle mensen krijgt hiermee te maken, met name ouder wordende vrouwen.
Hashimoto wordt veroorzaakt door een probleem met het immuunsysteem. Het immuunsysteem beschermt het lichaam tegen bacteriën en virussen. Bij de ziekte van Hashimoto valt het immuunsysteem het eigen lichaam aan. Er worden dan antistoffen gemaakt die de schildklier beschadigen zodat er onvoldoende hormonen kunnen worden aangemaakt.
Auto-immuunziekten kunnen erfelijk bepaald zijn en komen bij vrouwen meer voor dan bij mannen. Andere, verwante auto-immuunziekten zijn bijvoorbeeld de ziekte van Graves (hyperthyreoïdie), de ziekte van Addison (chronische bijnierschorsinsufficiëntie), type I diabetes, pernicieuze anemie (chronisch vitamine B12-tekort) en reumatoïde artritis.

Hoe wordt hypothyreoïdie geconstateerd ?

Zoals bij elke ziekte is het bij hypothyreoïdie belangrijk om vroegtijdig waarschuwingssignalen te herkennen. Alleen een arts kan met zekerheid een diagnose stellen.
Hij kan daarbij bijvoorbeeld kijken naar klachten, uiterlijke verschijning en eerder doorlopen ziekten.
De hoeveelheden schildklierhormonen, TSH (= schildklierstimulerend hormoon, gemaakt door de hypofyse) en eventueel antistoffen in het bloed kunnen de diagnose bevestigen.

Hoe wordt hypothyreoïdie behandeld ?

De standaardbehandeling voor hypothyreoïdie is het geven van synthetisch schildklierhormoon in tabletvorm. Daardoor krijgt het lichaam toch voldoende schildklierhormoon. Vaak verdwijnen de symptomen al na enkele maanden, maar de meeste patiënten moeten hun hele leven hormonen blijven innemen. Het meest voorgeschreven hormoon is levothyroxine (T4). Merknamen zijn o.a. Thyrax, Euthyrox, Eltroxin.

Gedurende de behandeling zal soms de dosering moeten worden bijgesteld. Daarom moet je minstens 1 keer per jaar je bloed laten testen om te kijken of de hormonen nog de juiste waarden hebben. Beter is elk halfjaar, dat voorkomt dat je achter de feiten moet aanhollen. Bij het begin van de behandeling of als je klachten nog niet verdwenen zijn wordt om de 3 maanden of zelfs elke 6 weken bloed gecontroleerd.

Veel mensen blijven klachten houden ondanks de behandeling met uitsluitend levothyroxine (T4).
Behoor je tot deze groep dan ben je misschien onderbehandeld: je gebruikt (iets) te weinig schildklierhormoon en/of mist de T3 die door een gezonde schildklier wordt geproduceerd.

--------------------------- 

Dit stuk is gebaseerd op een vertaling (BB) van het artikel "What is hypothyroidism" van The Thyroid Society.


================================================================


Sleutelperiodes voor schildklierstoornissen

De schildklier speelt een belangrijke rol in onze gezondheid. Stoornissen in de werking van de schildklier kunnen op elke leeftijd voorkomen, maar vooral bij de geboorte met de zogeheten aangeboren hypothyroïdie (wat ook systematisch onderzocht wordt), tijdens de puberteit, tijdens de zwangerschap, op het moment van de menopauze en bij senioren.

De hormonen die met jodium door de schildklier worden geproduceerd spelen een rol bij heel wat functies: lichaamstemperatuur, hartritme, zenuwstelsel, verbruik van energie, spijsverteringsstelsel, geslacht, tonus, huid, haar, enz.
Het is dan ook duidelijk dat elke ontregeling in de functie (te veel of te weinig
schildklierhormonen - hyper- en hypothyroïdie -, afwijking in de vorm of de grootte van de klier, aanwezigheid van knobbeltjes) zware gevolgen kan hebben. Bepaalde periodes van het leven zijn meer ‘vatbaar’ voor schildklierstoornissen, en de symptomen verschillen in elke periode.



Bij de geboorte:

Aangeboren hypothyroïdie komt gelukkig zelden voor en leidde vroeger tot mentale achterstand.
Tegenwoordig wordt elk pasgeboren kind systematisch op deze afwijking gecontroleerd. Zo kan er indien nodig al meteen met een geschikte behandeling worden gestart.



In de puberteit :

Op het moment van de puberteit wordt er van de schildklier heel veel gevraagd. Bepaalde tekenen kunnen wijzen op een mindere schildklierwerking: groeistoornissen, latere puberteit, vergroting van het volume van de klier (krop), problemen op school, veranderingen in het karakter.
Belangrijk om te weten: een onevenwichtige voeding kan leiden tot een tekort aan jodium, een stof die onmisbaar is voor de aanmaak van de schildklierhormonen, en dat kan een slecht functioneren van de schildklier veroorzaken.


Bij zwangere vrouwen en na de zwangerschap:

Tijdens de zwangerschap werkt de schildklier veel meer omdat ze de hormonen moet leveren die nodig zijn voor de neurologische en psychomotorische ontwikkeling van de foetus. Een voldoende inname van jodium is dan absoluut noodzakelijk - dat kan eventueel via voedingssupplementen.
Meteen na de zwangerschap kunnen aandoeningen van de schildklier opduiken (die kunnen leiden tot de bekende baby blues). Controle is dus zeker na de bevalling nog nodig.
Volgens de ‘Société française d’endocrinologie’ kan een schildklierstoornis aan de basis liggen van problemen om kinderen te krijgen.



In de menopauze :

Ontregeling van de schildklierwerking wordt vaak meer uitgesproken naarmate men ouder wordt. Dat is vooral het geval bij vrouwen: één op de 6 vrouwen tussen 45 en 60 jaar krijgt ermee te maken. Bepaalde problemen in de menopauze (stemmingswisselingen, gewichtstoename, functionele vertragingen …) kunnen zo soms worden toegeschreven aan de schildklierhormonen en hebben niet – zoals vaak wordt gedacht – te maken met de afname van de geslachtshormonen. Een onderzoek naar de biologische dosering van de schildklierhormonen zal het antwoord en de oplossing bieden.


Na 60 jaar… 

De schildklier veroudert continu: 10 tot 15% van de 60-plussers hebben last van hypothyroïdie. Maar de symptomen zijn moeilijk te onderscheiden van de symptomen die samenhangen met het ouder worden : *vermoeidheid,
*haarverlies,
*minder eetlust,
*geheugenverlies,
*een neiging tot depressie,
*gevoeligheid voor koude,
*droge huid,
*enz.


Slotsom: 

in elk van deze fases van het leven kan een storing in de werking van de schildklier optreden. Een eenvoudig bloedstaaltje volstaat om een eventueel vermoeden te bevestigen. De behandelende arts zal vervolgens een geschikte behandeling vastleggen.


(bron: e-gezondheid.be) 

======================================================================

Schildklierknobbeltjes/Schildkliernoduli

Vaak asymptomatisch, worden schildkliernoduli (knobbeltjes) meestal toevallig ontdekt. Wanneer ze dan toch ontdekt worden, kunnen we ons de vraag stellen of die schildklierknobbeltjes moeten weggenomen worden.


Wie loopt risico op schildkliernoduli?

De schildkliernoduli, knobbeltjes in de schildklier - een orgaan dat zich laag in de hals bevindt - komen vaak voor. Een eenvoudige palpatie van de hals laat al vermoeden dat 2 tot 8% van de bevolking schildklierknobbeltjes heeft. Na een echografie, stijgt dit percentage zelfs tot 15 à 40%.

Het risico op schildkliernoduli stijgt naarmate men ouder wordt en verschilt naargelang het geslacht. Vrouwen worden twee- tot driemaal vaker met schildklierknobbeltjes geconfronteerd dan mannen.

Een zelfs licht tekort aan jodium en een blootstelling aan ioniserende straling tijdens de kinderjaren verhogen eveneens het risico op schildkliernoduli.


Wat zijn de symptomen die kunnen laten vermoeden dat u één of meer schildklierknobbeltjes hebt?

Schildkliernoduli veroorzaken dikwijls geen symptomen. Doen ze dat wel, dan kunnen een zeker gevoel van druk in de halsstreek, alsook pijn of moeilijkheden bij het slikken een aanwijzing zijn voor de aanwezigheid van schildklierknobbeltjes. Produceren de knobbeltjes schildklierhormonen, dan kunnen symptomen van hyperthyreoïdie optreden (gewichtsverlies, hartkloppingen, slaapstoornissen, spierzwakte, zenuwachtigheid...).


Schildkliernoduli, is dat erg, dokter?

Knobbeltjes die kleiner zijn dan 1 cm en geen symptomen veroorzaken, worden niet behandeld. Toch wordt een regelmatige controle voorzien, omdat het risico bestaat dat de knobbeltjes kwaadaardig zouden kunnen worden. Deze kans is klein: zowat 5% van de schildklierknobbeltjes is kwaadaardig. Er bestaan bovendien risicoverhogende factoren:

■mannen ouder dan 60 jaar,
■jongeren beneden 20 jaar,
■een antecedent van ioniserende straling in de halsstreek tijdens de kinderjaren,
■een familiaal antecedent van schildklierkanker,
■een knobbeltje dat geleidelijk groter wordt,
■een hard, vast knobbeltje met een onregelmatige vorm.

Als voorzorgsmaatregel, zelfs in geval van onschuldige knobbeltjes, wordt het gehalte aan schildklierhormonen bepaald en een echografie van de hals uitgevoerd. In geval van afwijking, wordt vervolgens een scintigrafie van de schildklier uitgevoerd. Via dit onderzoek kan een onderscheid gemaakt worden tussen warme en koude noduli. Enkel deze laatste kunnen kwaadaardig worden. De enige manier om te weten of koude noduli echt kwaadaardig zijn, is het uitvoeren van een biopsie.

(bron: e-gezondheid.be) 



===============================================================

Wat is Hypothyreoïdie of schildklierafwijking ?

Hypothyreoïdie betekent niets anders dan dat de schildklier niet voldoende functioneert. 

 Afhankelijk van de vraag wat de oorzaak is van de hypothyreoïdie, kunnen we spreken van een:

- primaire hypothyreoïdie (de oorzaak is te vinden in de schildklier);
- secundaire hypothyreoïdie (de oorzaak ligt in de hypofyse = hersenaanhangselklier); of
- tertiaire hypothyreoïdie (de oorzaak is te vinden in de hogere hersenkernen die de hypofyse besturen = hypothalaam).

Secundaire en tertiaire hypothyreoïdie zijn betrekkelijk zeldzaam, evenals enkele andere oorzaken die niet goed in deze indeling zijn onder te brengen. Deze andere oorzaken zijn: farmacologisch (door medicamenten e.d.), jodiumtekort (in Nederland zeldzaam), overmaat jodide en perifere resistentie (ongevoeligheid) voor schildklierhormoon.

Waardoor wordt hypothyreoïdie veroorzaakt?

De belangrijkste oorzaken van hypothyreoïdie staan vermeld in onderstaande tabel en worden hierna besproken.
Wereldwijd is jodiumtekort de belangrijkste oorzaak van hypothyreoïdie. Jodium is een belangrijk bestanddeel van de schildklierhormonen; thyroxine (T4) bevat 4 en trijodothyronine (T3) 3 jodiumatomen. Zonder jodium kan er geen T4 of T3 worden gemaakt in de schildklier of daarbuiten. In de westerse wereld, waar er in het algemeen geen jodiumtekort bestaat, zijn er andere oorzaken die vaker voorkomen.

De meest voorkomende oorzaak van hypothyreoïdie in Nederland is de ziekte van Hashimoto (= thyreoïditis van Hashimoto), 
een zogenaamde auto-immuunaandoening waarbij het lichaam remmende antistoffen maakt tegen de eigen lichaamscellen, 
in dit geval schildkliercellen. 
Deze antistoffen verhinderen de schildklier om de normale hoeveelheid schildklierhormoon te maken en 
zo ontstaat dan hypothyreoïdie. 
De antilichamen zijn in het bloed meetbaar en ze zijn gericht tegen bestanddelen van de schildkliercel.

De belangrijkste anti-lichamen zijn die tegen schildklierperoxidase (TPO of microsomaal cq. cytoplasma
en thyreoglobuline (of colloïd).
Hashimoto komt vaak voor in combinatie met andere auto-immuunziekten.

Het beloop van de ziekte is vaak zeer langzaam waarbij er vooral in het begin sprake kan zijn van een struma
en soms kortdurend thyreotoxicose, dat wil zeggen hoge T4 en T3 waarden in het bloed.

Deze hoge schildklierhormoon-spiegels zijn het gevolg van het kortdurend aanwezig zijn van TSH-stimulerende antistoffen
en deze toestand is tijdelijk. Zodra de schildkliercellen leeg zijn, zal de hypothyreoïdie zich ontwikkelen.
Een andere veel voorkomende oorzaak van hypothyreoïdie is de toestand na therapie met radioactief jodium, een operatie
en in mindere mate na een behandeling met medicijnen.
Soms komt dit gedurende een korte periode voor, niet zo lang nadat de behandeling is gegeven, maar vaker is het zo
dat dit pas na jaren sluipend en meestal onverwacht optreedt.
Oorzaken die minder frequent worden gezien, maar toch regelmatig voorkomen zijn:
- (meestal tijdelijk) na een virale thyreoïditis (schildklierontsteking);
- als gevolg van jodiumhoudende medicamenten (hoestmiddelen, amiodarone, zeewierproducten) of röntgencontrastmiddelen, maar ook door lithium (gebruikt in de psychiatrie), bepaalde koolsoorten (Tasmanië) en zeewier (Japan) kan hypothyreoïdie optreden. Verder kan het ook voorkomen door een aangeboren afwijking in de fabricage van schildklierhormoon, zodat onvoldoende T4 en T3 wordt gemaakt. Na een bevalling kan tijdelijk een hypothyreoïdie optreden in het kader van een zogenaamde post partum thyreoïditis; soms kan de schildklierwerking verminderen als gevolg van een afwijking in de hypofyse (secundaire hypothyreoïdie). Het TSH-gehalte in het bloed is hierbij laag en ook andere hypofysehormonen laten een verlaagde bloedspiegel zien.

Welke klachten en verschijnselen komen voor bij hypothyreoïdie

De klachten die bij hypothyreoïdie voorkomen, zijn verschillend van aard en vaak zo algemeen dat ze niet altijd direct worden herkend. Bij het stellen van de diagnose is dus niet zelden onduidelijk hoe lang de aandoening al bestaat. Bij lichte vormen zijn er soms in het geheel geen klachten.

De klachten die het meest frequent voorkomen, zijn toenemende vermoeidheid en kouwelijkheid.
Ook geheugenverlies en spierzwakte komen vaak voor. 
Er kan kortademigheid optreden en pijn op de borst na inspanning of in de kou, wat wijst op vernauwing van de kransslagaderen (angina pectoris). Ook de bloedvaten in de benen kunnen vernauwd zijn, waardoor pijn ontstaat in de kuit, die verdwijnt na stilstaan (claudicatio intermittens of 'etalagebenen').
De menstruatie kan heviger worden en langer duren, maar ook helemaal wegblijven. De vruchtbaarheid vermindert. Het gewicht kan toenemen, maar gewoonlijk niet meer dan enkele kilo's. De huid wordt droog, koud en ruw.
Er kan zich vocht ophopen in het gezicht en rond de oogleden. Het uiterlijk wordt pafferig en de stem wordt hees en laag. Ook kan doofheid optreden en een vertraagde stoelgang. Er kunnen krampen in de spieren of tintelingen van de handen optreden. Dit laatste komt door het zogenaamde carpale-tunnelsyndroom. Bij dit syndroom zit er een zenuw klem in de pols. Die beklemming gaat gepaard met een stoornis van de gevoeligheid van de vingers die zich vooral uit in jeuk en kriebelingen (alsof er mieren lopen). Het komt ook voor bij andere aandoeningen en verdwijnt na behandeling. De lang bestaande, ernstige vormen kunnen ook bij psychische klachten voorkomen.
Als de dokter u goed kent en u enige tijd niet heeft gezien, zal de diagnose snel duidelijk zijn. Meestal echter zijn de veranderingen zo langzaam gekomen dat ze niet zo erg opvallen.
De arts kan merken dat u er pafferig uitziet en dat de huid er gelig uitziet, wat wijst op myxoedeem. Deze aandoening wijst op een ophoping van bepaalde stoffen in de huid en wordt gekenmerkt door een verlaagd basaal metabolisme en een wasachtige of deegachtige zwelling van de huid waarin geen putjes kunnen worden gedrukt (mucoïde infiltratie van de huid). De naam myxoedeem wodt ook gebruikt als synoniem van een (ernstige) hypothyreoïdie. De hartslag kan trager zijn, de bloeddruk wat hoger. De peesreflexen verlopen vertraagd. Vooral in het begin kan de schildklier opgezet zijn.

Hoe wordt de diagnose gesteld?

Als eenmaal gedacht wordt aan hypothyreoïdie, dan is de diagnose niet moeilijk te bevestigen via bloedonderzoek. Uit dat onderzoek zal dan blijken dat de TSH-concentratie is verhoogd (tenzij de oorzaak in hypofyse of hypothalamus is gelegen), de FT4 laag is, en de T3-spiegel vaak (laag tot) normaal is.
Indirecte testen, zoals cholesterol (aderverkalking!) en CPK (een spierenzym) kunnen verhoogde waarden laten zien. Ook het electrocardiogram (de hartfilm) kan afwijkingen vertonen. De aanwezigheid van antistoffen tegen het schildklier peroxidase (TPO-antistoffen) past bij de ziekte van Hashimoto.

Hoe ziet de behandeling eruit?

Op zich is de behandeling van hypothyreoïdie eenvoudig. De onvoldoende gevormde schildklierhormonen, waaronder in het bijzonder de thyroxine (T4), wordt vervangen door een tablet met synthetisch T4. De merknamen zijn Euthyrox, Eltroxin en Thyrax en er zijn tabletten van verschillende sterkte van 0,025 tot 0,2 mg. Hiermee is de therapie gewoonlijk goed in te stellen.
Bij ouderen, mensen met angina pectoris en in het geval van zeer ernstige hypothyreoïdie begint men zeer voorzichtig met lage doseringen en wordt de dosering langzaam opgevoerd.
Zo wordt er bijvoorbeeld gestart met 0,025 mg (= 25 µg) en wordt er opgehoogd per twee weken. Als de hypothyreoïdie kort tevoren is ontstaan, kan direct met een hogere dosis worden gestart.
De uiteindelijke dosis is meestal 0,1 - 0,150 mg (= 100 - 150 µg) per dag, 's morgens een half uur voor het ontbijt in te nemen. De behoefte kan met het stijgen van de leeftijd met 25% afnemen.
Men streeft bij deze behandeling naar een laag-normale TSH, waarbij de FT4 vaak iets aan de hoge kant is. Thyroxine werkt niet snel en het kan dus lang (soms 6-9 maanden) duren voordat er zichtbare veranderingen optreden.
Soms moet in het beloop, cq. bij het ouder worden, de dosering worden aangepast, daarom is het goed elk jaar of elke twee jaar het bloed te laten controleren.
De laatste tijd is er discussie over het al of niet bijgeven van trijodothyronine (T3) naast de thyroxine. De reden zou kunnen zijn dat niet in alle organen de T4 even goed wordt omgezet in T3 en dat daardoor deze organen het effect van het waarschijnlijk belangrijkste werkzame schildklierhormoon (T3) moeten missen.
Er is nog slechts beperkt onderzoek gedaan met deze combinatie, waarom speciaal wordt gevraagd door patiënten die klachten houden ondanks (volgens de dokter en de TSH-spiegel) goede vervangende therapie. In België en Duitsland is Novothyral beschikbaar, waarin per tablet 100 µg T4 en 20 µg T3 zit. In Nederland is dit alleen op artsenverklaring verkrijgbaar.
Aanvullend onderzoek in deze richting is hard nodig, omdat veel dokters nog sceptisch zijn en patiënten graag erkenning (en behandeling) van hun blijvende klachten verwachten.
Na vele maanden (of jaren) kan verbetering van de klachten (met name de futloosheid en moeheid) optreden, zonder dat duidelijk is waarom. De beginbehandeling zal gewoonlijk in handen zijn van internist of kinderarts, later kan dit worden overgenomen door de huisarts als er een stabiele situatie is bereikt.


================================================================

Struma



Struma is één van de meest voorkomende schildklierproblemen. 
Bij struma is de schildklier vergroot, wat zichtbaar is als een zwelling in de hals. 

Een schildkliervergroting kan zowel optreden bij hyperthyreoïdie als bij hypothyreoïdie, en ook een normale schildklierfunctie komt voor. De zwelling kan onopvallend zijn, of bij een wat groter formaat cosmetische bezwaren geven, maar als hij groter wordt ook slikklachten of (vooral bij vergrotingen die zich in de borstkas voortzetten) ademhalingsproblemen geven. Door palpatie wordt onderzocht of de zwelling wel echt van de schildklier uitgaat en niet het gevolg is van een lymfoom, omdat zwellingen in de hals ook diverse andere oorzaken kunnen hebben. Voor nadere diagnostiek kan worden gebruik gemaakt van echo-onderzoek en/of computertomografie (CT).

Een struma kan in grote lijnen op drie manieren ontstaan:

  • door diffuse vergroting van de schildklier,
  • door vorming van een of meer cysten in het schildklierweefsel en
  • door goed- of kwaadaardige gezwellen.

De oorzaak was vooral vroeger een jodiumgebrek in de voeding. Voor de aanmaak van schildklierhormonen moet er jodium 
in het voedsel zitten. Als het voedsel onvoldoende jodium bevat, zal de klier sneller gaan werken en opzwellen.
De reden dat dit in Nederland niet meer zo is, is de invoering van de wettelijke verplichting voor bakkers om bakkerszout in 
brood te gebruiken.
De niet-toxische vergroting van de schildklier door jodiumgebrek komt in Westerse landen bijna niet meer voor.

Behalve een zwelling in de hals kun je ook last hebben met slikken of ademen. 

Als de struma een gevolg is van een te snel werkende schildklier, kun je last hebben van gewichtsafname, toegenomen eetlust, warme, droge huid, tic, slapeloosheid, uitpuilende ogen en gejaagdheid. 

Struma kan ook de kop opsteken bij een te trage schildklier. Dat merk je dan bv. aan vermoeidheid, spierzwakte, gewichtstoename, schilferige huid, haaruitval, en een lager wordende stem. 

Struma komt ook voor bij de
ziekte van Graves, waarbij de schildklier overactief is en vergroting gepaard gaat met een overmatige hormoonproductie. 

Verder is het een symptoom bij de ziekte van Hashimoto; een chronische ontsteking van de schildklier (auto-immuunziekte), waarbij de klier juist te langzaam werkt. 

Struma kan ook een uiting zijn van een pijnlijke virusinfectie aan de schildklier, die subacute thyroiditis wordt genoemd. 

Tot slot komt struma ook voor bij schildkliertumoren (goed- en kwaadaardig), en bij schildklierhormoonafwijkingen: een genetisch enzymgebrek waardoor normale hormoonaanmaak niet kan plaatsvinden. 



=================================================================


De  Schildklier

(vanuit het oogpunt van een homeopaat)



De schildklier bestaat uit twee langwerpige kwabben die langs de luchtpijp liggen dicht tegen de keelholte aan. 
Deze twee kwabben zijn door middel van een tussenstukje (istmus) met elkaar verbonden. 
De kleur van de schildklier is bruinrood en voelt in zijn normale staat zacht en week aan. De schildklier wordt 
door de hypofyse (een klein aanhangsel onder aan de hersenen) aangezet tot de productie van een hormoon 
bevattende dunne vloeistof die in de schildklier wordt opgeslagen. Deze vloeistof bevat Thyroxine, het 
belangrijkste schildklierhormoon. De thyroxine bevat Jodium dat uit onze voeding wordt opgenomen. Thyroxine 
regelt de totale lichamelijke stofwisseling van alle lichaamscellen en houdt zodoende ons stofwisselingssysteem 
in evenwicht.

Bijschildklieren zijn vier of meer erwtgrote kliertjes. Twee ervan liggen ongeveer aan de bovenkant van de 
schildklier, de andere twee aan de onderzijde van de schildklier. De ligging van deze kliertjes kunnen nogal 
verschillen. 
De bijschildklieren worden niet door de hypofyse bestuurd. Thyreocalcitonine is een product van de bijschildklieren 
het gaat de afbraak van het botstelsel tegen en verlaagt de kalkbloedspiegel. Het verhoogt de uitscheiding van 
fosfaat via de nieren. Het door de bijschildklieren geproduceerd Parathormoon (PTH) is in staat om een te laag 
kalkgehalte in het bloed bij te sturen.

Botgroei, botonderhoud en zenuwprikkelbaarheid vallen of staan met een goed functioneren van de 
bijschildklieren. 
Een teveel aan parathormoon geeft een te hoog kalk- en fosforniveau in het

bloed. De kalk en het fosfor worden aan het botstelsel onttrokken en via de nieren uitgescheiden. Het 
parathormoon en thyreocalcitonine zijn elkander tegenhangers. 

Uiteraard is er over de schildklier en bijschildklieren meer te vertellen maar dat valt buiten het bestek van deze site. 
De complexheid van dit onderwerp zou een boek van duizenden pagina's benodigen.


Aandoeningen van de schildklier.


Net als elk ander orgaan in het lichaam kan de schildklier ziek worden of te snel of te langzaam werken. 
Soms wordt een kind zonder schildklier geboren, dat houdt in dat het zijn gehele leven medicijnen zal 
moeten innemen. In elk geval is een tekort of een teveel aan schildklierhormonen een ernstige aandoening. 

Hieronder zullen de schildklieraandoeningen stuk voor stuk besproken worden.

Hyperthyreoïdie (overproductie van thyroxine) 

Deze aandoening komt vele malen vaker voor bij vrouwen dan bij mannen. Hyperthyreoïdie uit zich als volgt: 
Vergroting van de schildklier(dikke keel). Bloeddruk en polsslag gaan omhoog. Het vegetatievezenuwstelsel 
raakt overprikkeld zich uitende in: nervositeit, emotionaliteit, dorst en trillen van de ledematen. 
Soms lichte koorts en spierzwakte. Wegblijven van de menstruatie kan voorkomen.

Hyperventilatie

De ogen puilen uit hun kassen en tranen voortdurend waardoor de ogen er vochtig glanzend uitzien. 
De pupillen zijn vergroot, de oogleden opengesperd. Ondanks dat deze patiënten veel eten vallen zij af. 
De voeten en handen zijn constant warm. Er treedt vermoeidheid op en hevig transpireren. De situatie kan 
zo erg worden dat patiënt bewusteloos raakt. 
Soms is een operatie noodzakelijk.

Hypothyreoïdie (onderproductie van thyroxine) 

kan een aangeboren afwijking zijn, maar kan ook ontstaan door een ernstig jodiumtekort zoals deze 
voorkomt in bepaalde streken (Alpen). In België en Nederland is deze vorm een zeldzaamheid daar er 
zich genoeg jodium in de voeding zit. Kinderen kunnen met hypothyreoïdie geboren worden als de 
moeder tijdens de zwangerschap aan ernstige jodiumtekorten leed. 

Aangeboren hypothyreoïdie heet Cretinisme.

De lichamelijke en geestelijke ontwikkeling is sterk achtergebleven en deze kinderen blijven klein en dik. 
Grove gezichtstrekken, platte brede neus ver uit elkaar staande ogen. Lage rauwe stem. De lippen, tong 
en handen zijn dik een opgezette buik met navelbreuk. Deze kinderen kunnen doofstom zijn.

Op latere leeftijd verworven hypothyreoïdie wordt Myxoedeem (myxo=slijm, oedeem = zwelling) genoemd. 
Deze ziekte begint zeer sluipend. Patiënt wordt traag, kouwelijk, suffig, moe en apathisch. Ook kan de patiënt 
gestoord raken. 
Slechte concentratie met leermoeilijkheden. Patiënt wordt steeds zwaarder ondanks dat er geen eetlust 
aanwezig en weinig eet. 
Menstruatiestoornissen en obstipatie(verstopping) treden op. 
De gelaatsuitdrukking van deze patiënten is treffend: Uitdrukkingsloosheid, gezwollen oogleden, 
grove gelaatstrekken. 
Vaak hebben deze patiënten rode blosjes op de wangen terwijl de rest van de gelaatshuid bleekgeel is.



Een droge dikke, schilferende huid.
De nagels brokkelen af de haren zijn dof en broos.
Een lage, hese, trage stem.
Een vergroot hart.
De schildklier is sterk geslonken.
Er treden spierpijnen en spierstijfheid op.
De huid voelt koud en week aan.


Oorzaken van myxoedeem zijn: Schildklieroperaties waarbij teveel schildklierweefsel werd verwijderd. 
Doorbloedingsstoornissen of infectieziekten van de schildklier. Uitvallen van de hypofyse.



STRUMA (Kropgezwel) 

ontstaat door een jodiumtekort waardoor er geen of onvoldoende schildklier hormoon gevormd kan worden. 
De hypofyse raakt overprikkeld waardoor er te grote hoeveelheden thyreotroophormoon wordt geproduceerd. 
De schildklier gaat ongeremd aan het groeien en kan tot ver achter het borstbeen doorgroeien! Struma kan 
ook ontstaan bij meisjes in de puberteit. In deze gevallen gaat het om een verhoogde activiteit van het gehele 
hormoonstelsel. Over het algemeen is deze struma-vorm onschadelijk en verdwijnt weer vanzelf. Struma 
groeit langzaam, een schildkliergezwel daarentegen groeit snel en voelt knobbelig aan. 




Ziekten van de bijschildklieren 


Hypoparathyreoïdie is het onvoldoende, te laag, onderfunctioneren van de bijschildklieren en ontstaat door een 
verwonding of operatieve verwijdering van de bijschildklieren. Hierdoor wordt dan minder of in het geheel 
geen parathormoon aangemaakt. 
Het gevolg hiervan; spierkrampen voorafgegaan door een kriebelend gevoel in de handen en voeten. 
Deze spierkrampen zijn zeer pijnlijk. Door hartkrampen kan patiënt flauwvallen. Deze kramptoestanden kunnen 
zeer snel opgeheven worden door kalkinjecties. 
Een sluipende vorm van hypoparathyreoïdie; trekkingen van de gelaatsspieren. Krampneigingen. 
Brosse, dwarsgestreepte nagels en gebitsafwijkingen. 
Bij bloedonder-zoek blijkt patiënt aan een kalktekort in het bloed te lijden.

Hyperparathyreoïdie = overfunctioneren van de bijschildklieren er is nu een teveel aan parathormoon in 
het bloed. Deze ziekte komt vooral bij vrouwen voor en wordt door een gezwel aan de bijschildklier(en) 
veroorzaakt. Grote hoeveelheden kalk worden aan het botstelsel onttrokken om via de nieren te worden 
uitgescheiden. Niersteenvorming.

Als deze ziekte zich voortzet ontstaan er stekende botpijnen en brosse uitgezette botten. Kruidkundig en 
Homeopathisch gezien zijn er vele geneesmiddelen te noemen. 
Er dient wel te beseft te worden dat "Wat weg is weg, wat stuk is, is stuk." dat wil zeggen als de chirurg 
de bijschildklieren verwijderd de alternatieve genezer niets meer kan doen. 
Zelfmedicatie is hier absoluut niet op zijn plaats.

Voor de alternatieve genezer bestaat de medicatie uit een regulering van het hormoonsysteem. 
Veel baat wordt gevonden met een organotropische behandeling die heel zacht, maar doeltreffend werkt. 
Een chirurgische behandeling is wel heel erg definitief en kan nooit meer teruggedraaid worden.

=====================================================


Bijschildklieren :


Ook al mankeert er bij PHP/AHO meestal niks aan de bijschildklieren, misschien toch interessant om er iets meer van te weten:


Aan de achterkant van de schildklier liggen de meestal 4 kleine bijschildklieren. Maar het kunnen er ook 2 - 8 zijn. Zij controleren het calciumgehalte van het lichaam. Calcium is een onontbeerlijk mineraal, Niet alleen omdat het het belangrijkste element is voor de aanmaak van beenderen en tanden. maar ook om dat het een centrale rol speelt in de werking van spieren en zenuwcellen. Het calciumgehalte van het lichaam moet binnen bepaalde grenzen blijven om de spieren goed te laten werken. Dit wordt gereguleerd door het parathormoon van de bijschildklieren



De opname van calcium in het bloed wordt gereguleerd door vitamine D. die we krijgen door zonlicht en voedsel, en het PTH of parathormoon. Wanneer het calciumgehalte te laag is. geven de bij schildklieren een verhoogde hoeveelheid parathormoon af. dat ervoor zorgt dat de beenderen calcium afstaan aan het bloed. Is er te veel calcium in het bloed, dan wordt er minder PTH ge maakt en vermindert de calciumspiegel. De bijschildklieren zijn zo klein dat ze bijna niet te vinden zijn. De bovenste twee liggen achter de schildklier; de onderste twee, echter. kunnen in de schildklier en soms in de keel liggen.


                                       1. Schildklier
                                                                                                                       2. Bijschildklier


1.                Adamsappel

2.                Ligging

3.                Bijschildklieren

4.                Luchtpijp

5.                Schildklier

6.                Zijaanzicht 



bijschildklier ingebed in de schildklier



========================================================================================



het menselijk lichaam en organen

Hart- en bloedvatenstelsel vormen samen de bloedsomloop.


Het bloed met onder andere bloedcellen en bloedplaatjes, plasma en beenmerg.



Het ademhalingsstelsel met onder andere strottenhoofd, luchtpijp en longen.


Het spijsverteringssysteem met onder andere slokdarm, lever, maag, galblaas, alvleesklier, dunne en   dikke darm.



Het bewegingsapparaat bestaat uit spieren, pezen, banden, botten en gewrichten.

Het zenuwstelsel bestaat uit de hersenen, het ruggenmerg en de zenuwen.



Het hormoonstelsel met onder andere de schildklier en de alvleesklier.


De nieren, de urineleiders, de blaas en de plasbuis.


Het voortplantingsstelsel met onder andere de bij de vrouw de eileiders, eierstokken en de 
 baarmoeder en bij de man de testikels en de zaadleiders.


De huid.


De mens is het enige gewervelde dier dat zich geheel rechtopstaand voortbeweegt. 
Hierdoor is de bouw van zijn skelet uniek.



1. Schedel                              2. Bovenkaak                        3. Schouderblad                         4. Ribben 
5. Spaakbeen                          6. Ellepijp                             7. Polsgewricht                          8. Middenhandsbeentjes 
9. Vingerkootjes                     10. Knieschijf                        11. Hiel                                     12. Middenvoetsbeentjes 
13. Teenkootjes                     14. Scheenbeen                    15. Kuitbeen                              16. Dijbeen 
17. Bekken                            18. Heiligbeen                      19. Ruggewervel                         20. Elleboog 
21. Opperarmbeen                  22. Borstbeen                      23. Sleutelbeen                          24. Onderkaak






====================================================================


ga verder naar :



of  


                                                               TOP                                                            

of



====================================================================================



vragen, op- of aanmerkingen, etc.

Maar ook als U materiaal heeft over Albright's, vertalingen, foto's, verhalen, links etc.








phpalbright©2009
Comments