Θέατρο

Μεταξύ 20 και 30 χρονών,  δεκαετία του ’90, περίοδος αναζητήσεων και έντονου ανοίγματος στον κόσμο. Έρωτες,  φιλίες, ταξίδια πολλά εντός κι εκτός Ελλάδας, επιστήμη, φιλοσοφία, λογοτεχνία, το δυάρι μου στου Ζωγράφου – οδός Χλόης. Ζωή εμπύρετη και για δροσιά ούτε μια σταγόνα χαμένη να πέσει από τα χείλη. Τη δεκαετία αυτή του βίου μου διακριτό και σημαίνοντα ρόλο είχε το θεάτρο. Δυο φορές συμμετείχα σε ερασιτεχνικές ομάδες, αν και τελικά ουδέποτε ανέβηκα στο σανίδι. Τη μια φορά λόγω αναχώρησης από την Ελλάδα για σπουδές, τη δεύτερη γιατί η θεατρική ομάδα διαλύθηκε λόγω ελλείψεως χρηματοδότησης. Όμως οι εμπειρίες προσφέρθηκαν, φιλίες αναπτύχθηκαν, μια αισθητική σχηματίστηκε. Και παρακολουθούσα θέατρο ασταμάτητα. Θέατρο ο Παράδεισος. Ώρες ώρες ξεφυλλίζω  σήμερα τα προγράμματα παραστάσεων της εποχής εκείνης και θυμάμαι. Δύο οι χώροι που έχουν μείνει ως αίσθηση. Το θέατρο Εμπρός και το θέατρο της Οδού Κυκλάδων. Σημεία  αναφοράς τη δεκαετία εκείνη στο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι, μαζί με τις παραστάσεις χοροθεάτρου από την Ομάδα Εδάφους. Όχι πως δεν είδα και αλλού εξαιρετικές παραστάσεις, αλλά εκεί σα να ψηλάφιζα κάτι ξεχωριστό. Ήταν ένα σχολείο. Μια μυσταγωγία. Η αρχή έγινε με τέσσερα μονόπρακτα του Γέητς : Τα Σκιερά Νερά, Ο Γάτος και η Σελήνη, Στην Πανσελήνο του Μάρτη, Καθαρτήριο. Μάιος 1992, Θεάτρο Εμπρός, σκηνοθεσία Μιχάλη Βιρβιδάκη (συνομιλητής έκτοτε  περί ζωής και τέχνης). Η περιοχή του Ψυρρή πλήρως ανέπαφη τότε, μια μικρή πόλη μαγική. Το σκηνικό ήταν μια καλαμένια κατασκευή του Νίκου Αλεξίου (1960-2011) που άλλαζε σχήμα (μαζί και τον σκηνικό χώρο) σε κάθε μονόπρακτο. Ιδιοφυές, όμορφο και ταυτόχρονα μεταφυσικό. Θυμάμαι και τα σκηνικά του αργότερα για τον Μικρό Έγιολφ του Ίψεν (Θέατρο Εμπρός, σκηνοθεσία Τάσος Μπαντής) και το δάπεδο της σκηνής  που αίφνης πλημμύριζε με νερό. Το ίδιο μοτίβο θα επαναλάμβανε στη Μήδεια της Ομάδας Εδάφους, και αργότερα στα σκηνικά της τελετής έναρξης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες.  Σπάνιος καλλιτέχνης και οι σκηνογραφίες του από τις πλέον εκλεκτές. Ακόμα θυμάμαι εκείνο το αέρινο και πολύχρωμο σκηνικό για τον Κατσούρμπο του Χορτάτση στο θεάτρο της Οδού Κυκλάδων, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή. Τι παραστάσεις κι εκεί. Ρίττερ Ντένε Φος του Μπέρχαρντ, ο Μισάνθρωπος του Μολλιέρου, ο Πίντερ,... Και πιο συγκλονιστική όλων, νομίζω, η παράσταση «Καθαροί πια» της Σάρα Κέην.

 Σε αυτή την πλεύση, προέκυψε και ένα θεατρικό έργο : "Σε Απόσταση Αναπνοής". Κατατεθειμένο  στο Εθνικό

Θέατρο το 2000. Όπως με είχε ενημερώσει λίγους  μήνες μετά ο δραματολόγος, το έργο είχε επιλεχθεί για να ανέβει από τον Νίκο Περέλη, τότε διευθυντή της Πειραματικής Σκηνής. Αλλά το καλοκαίρι, ανέλαβε νέος διευθυντής στην Πειραματική Σκηνή και ο  προγραμματισμός του ήταν διαφορετικός. Τι κρίμας. Πάλι εκτός σκηνής (τυχαίο;)  και δεν ξανασχολήθηκα έκτοτε. Όσο και αν ρίχνεσαι στα κύματα και το παλεύεις κάθε φορά, είναι σημαντικό να διαισθάνεσαι πότε να στέκεσαι παράμερα, αδρανής, αφήνοντας εντέλει την ίδια τη  ζωή να σε οδηγήσει εκείνη. Και αφού σου δείξει ένα προσανατολισμό, εκεί ξαναρίχνεσαι πάλι. 

 Τιμής ένεκεν λοιπόν  ιδού στην Ατόλη το θεατρικό έργο της εποχής εκείνης σε μορφή ηλεκτρονικού βιβλίου. Ξαναδιαβάζοντάς το με αφορμή ετούτη την ανάρτηση, νομίζω ότι η 5η σκηνή το συμπυκνώνει – θα μπορούσε από μόνη της να είναι ένα μονόπρακτο. Ούτως ή άλλως, η εμπειρία της θεατρικής γραφής έχει πλέον  αφήσει σημάδια ανεξίτηλα.


Ċ
phrasal vd,
24 Φεβ 2012, 9:44 π.μ.