Αίθουσα Αναχωρήσεων

ΠΕΡΙ ΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΥΔΑΤΩΝ

  

«Τῶν λεγομένων τὰ μὲν κατὰ συμπλοκὴν λέγεται,   τὰ  δὲ ἄνευ συμπλοκῆς»

Αριστοτέλης, Κατηγορίες 1a16

         Από πλανητών
            αντίρροπες τροχιές ελκόμενος
            στην αποπλάνηση ημέρας ολόφωτης
            συμμετείχα
            για να συναντήσω ιριδισμούς απίθανους.
            Πίστεψα
            την υπόσχεση μιας διάρκειας.

 

H κατοικία ξαναβουτά στο χρόνο 

σχήμα καινούργιο η αφήγηση να πάρει.

Κυκλοφορούν στα δωμάτια οι ψυχές

προσώπων που μέσα τους διαλύθηκα.

Κάποιες νύχτες η στέγη σπάει σαν καρπούζι

στάζει όλο το δωμάτιο,

η δίψα φέρνει τη βροχή.

 

Δύσκολη μία σταθερή γραμμή.

Μέχρι και το αρχικό μου γράμμα, το Πι

άλλοτε το φτιάχνω με  κύμα στην κορυφή

χιώτικο ταξιδιάρικο τραγουδιστό

και άλλοτε ορθογώνιο, σα μανιάτικο πύργο.

Στον ορίζοντά μου σημεία τέσσερα

ψάχνω

δρόμο λατρεία αγορά κατοικία.

 

Κομματιασμένοι από καιρό

ένα κράμα εδώ

κράμα ήχων από το άπειρο.

 

Έξω απλώνεται η πολιτεία.

Τα νερά στεγνώσανε

απομεινάρια της μάχης στον τοίχο ξεπροβάλλουν

κάτι ρωγμές στα πλακάκια

μία συνολική προδοσία.

Παντού άσφαλτος

στιγμιαία υψώνεται οργή συντριβάνι

κι ύστερα πάλι ο χυλός. 

 

Όλα μοιάζουν γύρω τόσο αναμενόμενα

στη χώρα του στημένου.

Τη νύχτα αφήνουμε ανοιχτά για τους ληστές

βουτάνε από ένα όνειρο, ανενόχλητοι

φεύγουν, χωρίς πολλά σπασμένα.

Ευτυχώς κάτι φεγγάρια και φιλιά πολύτιμα

δεν κινδυνεύουν.

Στο δέρμα χτυπημένα τατουάζ.

 

 

Ο Αριστοτέλης μας χάρισε

πρώτος απ’ όλους

συγκλονιστικά, σχεδόν ποιητικά

το ον σε δέκα λέξεις

είμαι                      (γέφυρα)

χρόνος                   (μεσονύχτιος)

τόπος                     (ο χυλός)

παθαίνω                 (από ήλιο)

ενεργώ                   (με ιδρώτα)

έχω                        (χάσει)
ποσότητα               (κούκος μονός)
σχετίζομαι             (με αγκαλιά)
ποιότητα                (κεριού)
στάση                    (προσευχής).
 

Ξεκουράζω πάλι τη ματιά στο σπίτι μέσα.

Κάτι κρεμασμένα ποιήματα

θαυμάτων ενθύμια

σιγά σιγά τρύπησαν τον τοίχο

άκτιστες φανερώσεις

καινούργια ανοίγματα, καινούργια κενά.

Στίχοι γαλάζιοι και λευκοί

αλλάζουν σε κόκκινους  και μαύρους.

 

Πιο πέρα  οι μινιατούρες.
Μέσα σε κάσες από παλιά τυπογραφεία

μινιατούρες κόσμου, η εργασία μου

από ύλες πρώτες με φροντίδα δουλεμένες

λυχναράκια στάχτες σιωπές δαχτυλίδια

σχιστές φωνές, γεγονότα επίμονα

σε λογιών λογιών σχήματα μαζί τους βαλμένος.
 
[....]
[Πατήστε εδώ για να δείτε ένα απόσπασμα από το βιβλίο]