List Klemensa Rzymskiego do Koryntian

Klemens Rzymski - Pierwszy List do Koryntian

 
 

LIST ŚW. KLEMENSA DO KOŚCIOŁA W KORYNCIE

 

Kościół Boży w Rzymie do Kościoła Bożego w Koryncie, do tych, którzy zostali powołani

i uświęceni w woli Bożej przez Pana naszego Jezusa Chrystusa: Niechaj Bóg 

 wszechmogący użyczy wam przez Jezusa Chrystusa łaski i pokoju w obfitości!

 

NIEZGODA W KORYNCIE

I. 1. Z powodu nieszczęść i klęsk, spadających na nas nagle i jedne po drugich, nie

mogliśmy zająć się wcześniej sprawami, o jakie się spieracie, umiłowani, a zwłaszcza owym

buntem, wstrętnym i bezbożnym, który winien być czymś całkiem obcym dla wybranych Boga, a który

 wznieciło wśród was kilku samowolnych zuchwalców. Rozdmuchali go w taki pożar szaleństwa, że aż

 zniesławili wasze czcigodne, szanowane i zawsze miłe wszystkim ludziom imię.

2. Któż z tych, co przebywali u was czas jakiś, nie doświadczył szlachetności i stałości

waszej wiary? Któż nie podziwiał waszej rozwagi i Chrystusowej dobroci, waszej pobożności; nie

głosił, jak wielkoduszna jest wasza gościnność, nie wychwalał waszej wiedzy pewnej i doskonałej?

3. Wszystkoście bowiem czynili nie mając żadnego względu na osoby i postępowaliście

stosownie do praw Bożych, poddani waszym zwierzchnikom i oddając należną cześć starszym

pomiędzy wami. Młodym zalecaliście postawę godną i pełną umiaru. Napominaliście też kobiety,

by wypełniały wszystkie swe obowiązki z sumieniem nieskazitelnym, świętym i czystym,

okazując należną miłość swoim mężom. Uczyliście je, jak mają rządzić własnym domem w

sposób święty i z wielką roztropnością, nie uchylając się nigdy od reguły posłuszeństwa.

 

II. 1. Wszyscy byliście pokorni, niczym się nie chełpiąc, raczej poddani innym niż

żądający dla siebie posłuszeństwa, szczęśliwsi dając niż biorąc. Wystarczało wam to, czym żywił

was Chrystus i zwracając baczną uwagę na Jego słowa zachowywaliście je w sercach waszych, a

mękę Jego mieliście zawsze przed oczami.

2. Toteż pokój głęboki i bogaty zstąpił na wszystkich a wraz z nim nienasycone pragnienie

czynienia dobrze i Duch Święty został przeobficie na was wylany.

3. Pełni najlepszej woli i szlachetnego zapału, ze zbożną ufnością wyciągaliście ręce do

wszechmogącego Boga błagając, by okazał się miłosierny, jeśli się wam zdarzyło mimowolnie

zgrzeszyć.

4. Dzień i noc walczyliście za całą wspólnotę braci, aby Bóg przez swe miłosierdzie

współczucie zechciał zbawić pełną liczbę wybranych.

5. Byliście szczerzy i niewinni, nie pamiętając wzajemnych uraz.

6. Wstrętny zdawał się wam każdy bunt i każdy rozłam. Opłakiwaliście grzechy

waszych bliźnich, ich niedociągnięcia uważając za własne.

7. Nie cofaliście się nigdy, gdy można było zrobić coś dobrego, „gotowi do wszelkiego

szlachetnego czynu”.

8. Ozdobą było wam życie pełne cnót i godne poważania, a przykazania i nauki Pana

zapisane były na tabliczkach serc waszych.

 

III. l. Otrzymaliście w pełni dobrobyt i wszelką chwałę, a tak spełniły się słowa Pisma:

Mój umiłowany jadł i pił, utył, rozrósł się i wierzga”.

2. Stąd zrodziły się zazdrość, zawiść, niezgoda i bunt, prześladowanie i zamęt, wojna i

niewola.

3. Toteż „powstali prostacy przeciw dostojnym, nic nie znaczący przeciw sławnym,

głupcy przeciw mędrcom, młodzi przeciw starcom”.

4. Dlatego też zniknęła sprawiedliwość i pokój, gdyż każdy zatracił bojaźń Bożą i jasny

wzrok wiary. Nikt nie postępuje już według przykazań Boga, ani nie żyje w sposób godny

Chrystusa, lecz wszyscy podążają za pragnieniami przewrotnych serc swoich, ożywieni zazdrością

niesprawiedliwą i bezbożną, przez którą to „śmierć na ten świat przyszła”.

 

ZAWIŚĆ I ZAZDROŚĆ

 

IV. l. Czytamy bowiem w Piśmie Świętym: „Po niejakim czasie Kain składał dla Pana

w ofierze płody roli, zaś Abel składał również pierwociny ze swoich owiec i z ich tłuszczu.

2. Pan wejrzał na Abla i na jego dary, na Kaina zaś i na jego ofiary nie chciał patrzeć.

3. Smuciło to Kaina bardzo i chodził z ponurą twarzą.

4. Pan zapytał Kaina: Dlaczego jesteś smutny i dlaczego twarz twoja jest ponura? Gdybyś

złożył twoją ofiarę w sposób właściwy, ale ty niewłaściwie dokonałeś podziału, czyż więc nie zgrzeszyłeś?

5. Uspokój się. To do ciebie powróci i będzie w twej władzy.

6. A Kain rzekł do Abla, brata swego: Chodźmy na pole. A gdy byli na polu, Kain rzucił się

na swego brata Abla i zabił go”.

7. Widzicie, bracia, zazdrość i zawiść doprowadziły do bratobójstwa.

8. Z powodu zazdrości ojciec nasz Jakub uciekał przed swoim bratem Ezawem.

9. Zazdrość naraziła Józefa na śmiertelne niebezpieczeństwo i skazała go na niewolę.

10. Zazdrość zmusiła Mojżesza do ucieczki sprzed oblicza faraona, gdy usłyszał z ust

swojego rodaka: „Któż cię ustanowił naszym przełożonym i rozjemcą? Czy chcesz mnie zabić, jak wczoraj zabiłeś Egipcjanina?”.

11. Z powodu zazdrości Aaron i Miriam zostali wygnani z obozu.

12. Zazdrość zawiodła Datana i Abirona żywcem do otchłani, gdyż zbuntowali się

przeciw słudze Bożemu Mojżeszowi.

13. Z powodu zazdrości Dawid nie tylko stał się przedmiotem nienawiści cudzoziemców,

lecz prześladował go także Saul, król Izraela.

 

V. l. Pozostawmy jednak przykłady zaczerpnięte z przeszłości, a przejdźmy do bliższych

nam w czasie dzielnych zawodników. Rozważmy szlachetne przykłady ludzi z naszego własnego

pokolenia.

2. Z powodu zazdrości i zawiści najwięksi i najwspanialsi z nich, prawdziwe kolumny

[Kościoła], zaznali wielu prześladowań i potykali się aż do śmierci.

4. Popatrzmy na świętych Apostołów: Piotra nie raz i nie dwa, ale wiele razy, spotykała

ciężka próba z powodu niegodziwej zazdrości, a złożywszy w ten sposób swoje świadectwo,

odszedł do chwały, na którą sobie dobrze zasłużył.

5. Przez zazdrość i niezgodę również Paweł [znalazł sposobność, by nam] wskazać, jaka

jest nagroda wytrwania:

6. Więziony siedem razy, skazywany na wygnanie, kamienowany, stał się heroldem Pana

na Wschodzie i na Zachodzie, pozyskał też za swoją wierność szlachetną sławę.

7. Uczył sprawiedliwości ziemię całą i dotarł aż do zachodnich jej granic, a złożywszy

wobec przedstawicieli władz swoje świadectwo, odszedł ze świata i został przyjęty w miejscu

świętym, stanowiąc [dla nas] najwspanialszy wzór wytrwania.

 

VI. l. Oprócz tych mężów, żyjących tak święcie, pamiętać trzeba jeszcze o całym

mnóstwie wybranych, którzy cierpiąc z powodu zazdrości rozmaite zniewagi i tortury stali się dla

nas najpiękniejszym przykładem.

2. Prześladowane przez zazdrość kobiety, nowe Dirki i Danaidy, ofiary zniewag okrutnych

i świętokradczych, przebiegły pewnym krokiem całą drogę wiary i mimo słabości swego ciała

zdobyły chwalebną nagrodę.

3. Zazdrość oddzieliła żony od mężów i zadała kłam słowom ojca naszego, Adama: „To

jest kość z moich kości i ciało z mego ciała”.

4. Zazdrość i niezgoda zburzyły wielkie miasta i wyniszczyły wielkie narody.

 

POKUTA I NAWRÓCENIE

 

VII. l. Wszystko to piszemy, umiłowani, nie tylko po to, żeby was napominać, lecz po to

również, by i sobie przypomnieć, bo przecież jesteśmy na tej samej arenie i ta sama walka nas

czeka.

2. Dlatego też odłóżmy na bok owe próżne i bezużyteczne zabiegi, a powróćmy do

chwalebnej i świętej reguły naszej tradycji.

3. I zobaczmy, co jest piękne, miłe i przyjemne w oczach Tego, który nas stworzył.

4. Zwróćmy nasze oczy na krew Chrystusa i rozważmy, jak bardzo jest ona droga Jego

Ojcu: wylana za nasze zbawienie, przyniosła całemu światu łaskę nawrócenia.

5. Przebiegnijmy myślą wszystkie pokolenia, a przekonamy się, że w każdym, jednym po

drugim, dawał Pan okazję do pokuty tym, którzy chcieli powrócić do Niego.

6. Noe nawoływał do nawrócenia i ci, co go posłuchali, zostali zbawieni.

7. Jonasz zapowiedział ruinę Niniwitom, oni jednak pokutowali za grzechy swoje, a

chociaż Bogu obcy, przebłagali go przecież swoimi prośbami i dostąpili zbawienia.

VIII. 1. Słudzy łaski Bożej pod natchnieniem Ducha Świętego mówili o pokucie.

2. A mówił o pokucie i sam Władca wszechświata, dodając przysięgę: „Na moje życie,

mówi Pan, nie chcę śmierci grzesznika, lecz jego nawrócenia”. I dorzucił jeszcze łaskawe

wezwanie:

3. „Domu Izraela, nawróćcie się z waszych nieprawości. Powiedz synom ludu mego: Jeśli

wasze grzechy sięgną z ziemi do nieba, jeśli będą czerwieńsze od szkarłatu i czarniejsze od worka,

a zwrócicie się do mnie z całego waszego serca i powiecie mi: Ojcze!, wysłucham was jak ludu

świętego”.

4. A gdzie indziej czytamy jeszcze: „Obmyjcie się, czyści bądźcie! Usuńcie sprzed oczu

moich niegodziwość dusz waszych! Połóżcie kres waszym niegodziwością, uczcie się czynić

dobrze, szukajcie sprawiedliwości, chrońcie skrzywdzonego, oddajcie słuszność sierocie, w obronie

wdowy stawajcie. A przyjdźcie i spór ze Mną wiedźcie, mówi Pan, choćby grzechy wasze były jak

szkarłat, jak śnieg wybieleją, choćby były jak purpura, wybieleją jak wełna. I jeśli zechcecie mnie

słuchać, będziecie spożywać dobre owoce ziemi, a jeśli nie zechcecie mnie słuchać, miecz was

wytępi. Usta bowiem Pana to wyrzekły”.

5. Chcąc zatem, aby wszyscy umiłowani Jego mieli udział w pokucie, oto co Bóg

postanowił swoją wszechmocną wolą.

 

POSŁUSZEŃSTWO I WIARA

 

IX. l. Dlatego też bądźmy posłuszni Jego woli pełnej chwały i majestatu, stańmy się

błagalnikami Jego miłosierdzia i dobroci, padnijmy na kolana i odwołajmy się do Jego litości,

porzucając próżne zabiegi, spory i zazdrość, która wiedzie do śmierci.

2. Zwróćmy nasze oczy na tych, co w sposób doskonały umieli służyć jego świetnej

chwale.

3. Pomyślmy o Henochu, który okazał się sprawiedliwy przez posłuszeństwo, został więc

wzięty [do nieba] i nic nie wiemy o tym, żeby umarł.

4. Noe dowiódł swojej wierności, otrzymał więc zadanie głoszenia całemu światu nowych

narodzin i Pan zbawił przez niego wszystkie istoty żywe, które w zgodzie weszły do arki.

X. l. Abraham, nazwany przyjacielem Boga, okazał się wierny w swoim posłuszeństwie

słowom Bożym.

2. On to przez posłuszeństwo porzucił swoją ziemię, rodzinę i dom swego ojca, aby

pozostawiwszy mały kawałek ziemi, rodzinę niepozorną i skromny domek, mógł odziedziczyć

Boże obietnice. Bóg mówi mu bowiem:

3. „Wyjdź z ziemi twojej, twej rodziny i domu twego ojca do kraju, który ci ukażę. A

uczynię z ciebie wielki naród, będę ci błogosławił, rozsławię imię twoje i będziesz błogosławiony.

Będę błogosławił tym, którzy ci błogosławią i będę złorzeczył tym, którzy ci złorzeczą. W tobie

będą błogosławione wszystkie plemiona na ziemi”.

4. Kiedy indziej znowu, gdy Abraham rozstawał się z Lotem, Bóg rzekł do niego: „Spójrz

przed siebie i rozejrzyj się z tego miejsca, na którym stoisz, na północ, na południe, na wschód i ku

morzu. Cały ten kraj, który widzisz, daję tobie i twemu potomstwu na zawsze.

5. A uczynię twoje potomstwo jak piasek ziemi. Jeśli ktoś zdoła zliczyć ziarnka piasku,

zliczyć potrafi także potomstwo twoje”.

6. I dalej: „Spójrz na niebo i policz gwiazdy, jeśli zdołasz to uczynić. Tak liczne będzie

twoje potomstwo”.

7. Dzięki swej wierze i gościnności otrzymał syna, choć był już bardzo stary i w swoim

posłuszeństwie złożyłgo Bogu w ofierze na górze, którą Pan sam wskazał.

XI. l. Dzięki swej gościnności i pobożności Lot został ocalony z Sodomy, chociaż całą

krainę pokarał Bóg ogniem i siarką. Pokazał Pan z całą jasnością, że nie opuszcza tych, którzy w

Nim pokładają nadzieję, tych natomiast, co gdzie indziej szukają oparcia, wydaje na karę i udrękę.

2. Znakiem stała się tutaj żona Lota. Towarzyszyła mu ona wprawdzie w ucieczce, lecz nie

dzieliła jego wiary i nie była z nim zgodna. Zamieniona w słup soli, aż do dnia dzisiejszego

przypomina wszystkim, że ludzie chwiejni i wątpiący w moc Bożą muszą być ukarani, by stać

się ostrzeżeniem dla przyszłych pokoleń.

XII 1. Dzięki swej wierze i gościnności została zbawiona nierządnica Rahab.

2. Jozue, syn Nuna, wyprawił do Jerycha szpiegów. A kiedy król tej ziemi dowiedział się,

że przyszli, by zrobić wywiad w jego kraju, posłał wówczas ludzi, którzy mieli ich pojmać, a

pojmanych zabić.

3. Gościnna Rahab przyjęła ich w swym domu i ukryła na piętrze pod łodygami lnu.

4. A kiedy przybyli wysłannicy króla, powiedzieli: „Do ciebie przyszli ludzie posłani na

przeszpiegi do naszego kraju. Wydaj ich, to rozkaz króla”. Ona zaś odrzekła: „Przyszli tu ludzie,

których szukacie, lecz od razu odeszli i udali się w tamtą stronę”. I pokazała im kierunek

przeciwny.

5. A potem powiedziała do ludzi Jozuego: „Wiem ja dobrze, że Pan Bóg wydał wam ten

kraj, gdyż mieszkańcy jego zdjęci są przerażeniem i strachem przed wami. Kiedy więc

zdobędziecie go, ocalcie mnie samą i dom ojca mego”.

6. I rzekli jej: „Tak się stanie, jak mówisz. Kiedy jednak dowiesz się, że już przyszliśmy,

zgromadź wszystkich swoich pod twoim dachem, a ocaleją. Wszyscy bowiem ci, których

znajdziemy poza twoim dachem, zginą”.

7. Poradzili jej jeszcze, żeby jako znak wywiesiła ze swego domu sznur szkarłatny. W

ten sposób wskazywali, że wszyscy, którzy wierzą i pokładają nadzieję w Bogu, dostąpią

odkupienia przez krew Pana.

8. Widzicie, umiłowani moi, że kobieta ta miała nie tylko wiarę, ale i dar proroctwa.

 

POKORA

 

XIII. 1. Bądźmy zatem pokorni, bracia, odrzućmy wszelką chełpliwość,

zarozumiałość, wszelkie wybryki i nieopanowanie i postępujmy według Pisma. Mówi bowiem

Duch Święty: „Niech się nie szczyci mędrzec swą mądrością, ani siłacz swoją siłą, ani bogacz

swoim bogactwem, lecz ten, kto się chlubi, niech się w Panu chlubi, tym, że szuka Go, że

zachowuje prawo i sprawiedliwość”.

2. Pamiętajmy przede wszystkim o słowach Pana Jezusa, w których nauczał wyrozumienia

i cierpliwości. Tak przecież mówił: „Bądźcie miłosierni, abyście dostąpili miłosierdzia.

Odpuszczajcie, aby wam odpuszczono. Jak drugim czynicie, tak i wam czynić będą. Jak dajecie, tak

i wam zostanie dane. Jakim sądem sądzicie, takim i was osądzą. Jaką dobroć innym okazujecie,

taką i wam okażą. Jaką miarą mierzycie, taką samą i wam odmierzą”.

3. Niechaj to przykazanie i te polecenia staną się nam źródłem siły, abyśmy umieli żyć w

pokornym posłuszeństwie Jego świętym słowom,

4. gdyż Pismo Święte powiada: „Na kogo zwrócę moje spojrzenie, jeśli nie na

człowieka cichego, żyjącego w pokoju, który z drżeniem czci moje słowo?”.

XIV. l. Godne zatem jest i sprawiedliwe, bracia moi, żebyśmy raczej byli posłuszni Bogu

niż szli za tymi, co przez swoją pychę i krnąbrność wzniecają ohydną wzajemną zawiść.

2. Narazimy się bowiem nie na jakąś nic nie znaczącą szkodę, lecz na wielkie

niebezpieczeństwo, jeśli poddamy się nieopatrznie woli ludzi, którzy dążą tylko do niezgody i

buntu usiłując odsunąć nas od tego, co dobre.

3. Bądźmy dobrzy jedni dla drugich, naśladując współczucie i łagodność naszego Stwórcy.

4. Napisano bowiem: „Ludzie prawi posiądą ziemię, niewinni na niej pozostaną, a

niegodziwi będą wyniszczeni”.

5. A także: „Widziałem, jak występny się pysznił i rozpierał, niby cedr na Libanie.

Przeszedłem obok, a już go nie było, szukałem go, lecz nie można było go znaleźć. Strzeż

uczciwości, przypatruj się prawości, bo w końcu osiągnie pomyślność człowiek pokoju”.

XV. l. Zwiążmy się zatem z ludźmi, których dążenie do pokoju wynika z ich własnej

świętości, a nie z takimi, którzy tylko udają, że do niego dążą.

2. Jest bowiem gdzieś powiedziane: „Ten lud czci mnie wargami, lecz sercem swym

daleko jest ode mnie”.

3. A także: „Kłamliwymi ustami swymi błogosławią, a przeklinają w sercu”.

4. I dalej: „Wyrażali Mu miłość ustami i kłamali swoim językiem. Ich serce nie trwało

przy Nim, w przymierzu z Nim nie byli stali”. Dlatego „Niech zaniemówią wargi kłamliwe, co

gardząc prawem, zdradziecko wygadują na sprawiedliwego”.

5. I znowu: „Niech Pan wygubi wszystkie wargi podstępne i język pochopny do wyniosłej

mowy tych, którzy mówią: Naszą siłą język, usta nasze nam służą, któż jest naszym panem?

6. Wobec utrapienia biednych i jęku ubogich teraz powstanę, mówi Pan. Dam im

zbawienie i będę postępował z nimi otwarcie”.

XVI. l. Chrystus należy do dusz pokornych, a nie do tych, co wynoszą się ponad Jego

owczarnię.

2. Ten, który jest Berłem majestatu Bożego, Pan Jezus Chrystus, nie przyszedł z ostentacją

pychy i pewności siebie, choć stać Go było na to, lecz z całą pokorą, jak to Duch Święty

przepowiedział. Mówi bowiem o Nim:

3. „Panie, któż uwierzy temu, cośmy usłyszeli? Na kimże się ramię Pańskie

objawiło? Głosiliśmy w Jego obecności, a był jak małe dziecko, jak korzeń z wyschniętej ziemi.

Nie ma wyglądu ani chwały. Widzieliśmy go, a nie miał wyglądu ani piękna, a wygląd jego nędzny

i nie przypominał nawet człowieka. Mąż boleści, oswojony z cierpieniem, jak ktoś, od czyjej

twarzy się odwracamy, wzgardzony, już się nie liczy.

4. On to nosi nasze grzechy i dźwiga nasze boleści, a myśmy uważali, że jest skazany

na cierpienie, chłostę i wzgardę.

5. On zaś był przebity z powodu naszych grzechów, udręczony z powodu naszych

niegodziwości. Kara przynosząca nam pokój spadła na Niego, a w Jego ranach jest nasze zdrowie.

6. Wszyscyśmy pobłądzili jak owce, każdy pobłądził na własnej drodze.

7. Pan Go wydał z powodu naszych grzechów, a On, znieważany, ust nie otworzył. Jak

owca był na rzeź prowadzony, jak baranek niemy wobec tego, kto go strzyże, tak On nie otwiera

ust swoich. W poniżeniu odmówiono Mu sprawiedliwości.

8. O Jego potomności któż coś wiedzieć może? Bo Jego życie jest skreślone z ziemi.

9. Nieprawości mojego ludu o śmierć Go przyprawiły.

10. Wydam bezbożnych w zamian za Jego pogrzeb, a bogatych w zamian za śmierć Jego.

Nie popełnił bowiem żadnej niegodziwości, a kłamstwo nie znalazło się w Jego ustach. I Pan chce

uwolnić Go od boleści.

11. Jeśli złożycie ofiarę za grzechy, dusza wasza ujrzy mnogie potomstwo.

12. Pan chce uwolnić Jego duszę od cierpienia, ukazać Mu światło, ukształtować w

mądrości, usprawiedliwić tego Sprawiedliwego, który stał się sługą wielu i który sam dźwigać

będzie ich grzechy.

13. Toteż w dziedzictwie otrzyma tłumy i podzieli łupy możnych, gdyż swoją duszę na

śmierć wydał i policzony został pomiędzy przestępców.

14. A On sam poniósł grzechy wielu i został wydany z powodu ich grzechów”.

15. I On sam mówi jeszcze: „Ja zaś jestem robak, a nie człowiek, pośmiewisko ludzkie i

wzgardzony u ludu. Szydzą ze mnie wszyscy, którzy na mnie patrzą, rozwierają wargi, potrząsają

głową: Zaufał Panu, niechże go wyzwoli, niechże go wyrwie, jeśli go miłuje”.

16. Widzicie, bracia umiłowani, jaki wzór nam dano: Jeśli Pan tak się upokorzył, co mamy

czynić my, którym pozwala przyjąć na siebie jarzmo swojej łaski?

XVII. 1. Naśladujcie również i tych, którzy wędrując w skórach kozich i owczych,

zapowiadali przyjście Chrystusa. Myślimy tu o prorokach: Eliaszu i Elizeuszu, a także o

Ezechielu, a oprócz nich również o innych sławnych mężach.

2. Wielka była sława Abrahama. Nazywany był przyjacielem Boga, a patrząc w chwałę

Bożą rzekł z całą pokorą: „Jestem pyłem i prochem”.

3. A i o Hiobie tak napisano: „Hiob był sprawiedliwy i nieskazitelny, prawdomówny,

bogobojny i unikający zła”.

4. On sam jednak siebie oskarża mówiąc: „Nikt nie jest czysty od zmazy, choćby nawet żył

tylko dzień jeden”.

5. Mojżesz został nazwany „Wiernym sługą w całym domu Pana” i przez jego ręce Bóg

pokarał Egipt okrutnymi plagami. Ale i on, choć dana mu była wielka chwała, nie mówił wyniośle i

gdy otrzymał wyrocznię krzaka, powiedział przecież: „Kim jestem ja, że mnie posyłasz? Mam głos

słaby i język ociężały”. I jeszcze: „Jestem jak para unosząca się z garnka”.

XVIII. l. Co zaś powiemy o przesławnym Dawidzie? O nim to rzekł Bóg: „Znalazłem

człowieka po mej myśli, Dawida, syna Jessego, i namaściłem go w miłosierdziu wiecznym”.

2. On jednak sam mówi do Boga: „Zmiłuj się nade mną. Boże, w swojej łaskawości, w

ogromie miłosierdzia swego wymaż moją nieprawość.

3. Obmyj mnie zupełnie z mojej winy i oczyść mnie z grzechu mojego. Uznaję bowiem

moją nieprawość, a grzech mój jest zawsze przede mną.

4. Tylko przeciw Tobie zgrzeszyłem i uczyniłem, co jest złe przed Tobą, tak że się

okazujesz sprawiedliwym w swym wyroku i prawym w swoim osądzie.

5. Oto zrodzony jestem w przewinieniu i w grzechu poczęła mnie matka.

6. Oto masz upodobanie w ukrytej prawdzie, naucz mnie tajników mądrości.

7. Pokrzep mnie hizopem, a stanę się czysty, obmyj mnie, a nad śnieg wybieleję.

8. Spraw, bym usłyszał radość i wesele: niech się radują kości, któreś skruszył.

9. Odwróć oblicze swe od moich grzechów i wymaż wszystkie moje przewinienia.

10. Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste i odnów w mej piersi ducha prawego.

11. Nie odrzucaj mnie od swego oblicza i nie odbieraj mi świętego ducha swego.

12. Przywróć mi radość z Twojego zbawienia i wzmocnij mnie duchem, który by mną

kierował.

13. Będę nieprawych uczyć dróg Twoich i nawrócą się do Ciebie grzesznicy.

14. Od krwi uwolnij mnie. Boże, Boże, mój Zbawco.

15. Niech mój język sławi Twoją sprawiedliwość. Otwórz moje wargi, Panie, a usta moje

będą głosić Twoją chwałę.

16. Gdybyś chciał ofiary, złożyłbym ją. Ty nie masz upodobania w całopaleniach.

17. Ofiarą dla Boga duch skruszony, sercem pokornym i skruszonym Bóg nie pogardzi.”

XIX. l. Tylu ich było tak wielkich i świętych w pokorze i tak poddanych w posłuszeństwie,

że uczynili oni lepszymi nie tylko nas, ale i minione już pokolenia, wszystkich, którzy przyjęli

słowa Boże w bojaźni i w prawdzie.

 

POKÓJ WSZECHŚWIATA I POKÓJ MIĘDZY LUDŹMI

 

XIX. 2. Skoro więc mamy udział w tych niezliczonych, wielkich i chwalebnych dziełach,

skierujmy teraz znowu wszystkie nasze wysiłki ku pokojowi, który jest od początku wskazanym

nam celem. Utkwijmy wzrok w Ojcu i Stwórcy całego wszechświata i nie pozwólmy sobie

wydrzeć Jego wspaniałych, a bezcennych darów. Jego dobrodziejstw, jakich w pokoju nam

użycza.

3. Patrzmy na Niego w myśli i oglądajmy oczyma duszy Jego wielką cierpliwość w

urzeczywistnianiu swoich zamysłów; pomyślmy, jak pobłażliwy jest dla wszystkich swoich

stworzeń!

XX. l. Niebiosa obracają się pod Jego ręką i w pokoju są Mu posłuszne.

2. Dzień i noc odbywają drogę przez Niego im wyznaczoną, nigdy sobie wzajemnie nie

przeszkadzając.

3. Słońce, księżyc i chóry gwiazd biegną w zgodzie po wytyczonych im orbitach i nigdy z

nich nie zbaczają.

4. Ziemia brzemienna we właściwych porach rodzi zgodnie z Jego wolą przeobfite

pożywienie dla ludzi, zwierząt i wszystkich istot, jakie na niej żyją, nie buntuje się, ani nie

próbuje zmieniać tego, co On postanowił.

5. W niezgłębionych otchłaniach przepaści i niezbadanych krainach podziemia te same

rządzą prawa.

6. Bezkresne morze, mieszcząc się w ogromnej czaszy, jaką dla niego ukształtował,

nie przekracza granic, w których je zamknął, ale jak mu rozkazał, tak postępuje.

7. Rzekł bowiem: „Dotąd dojdziesz, a fale twoje będą rozbijać się w tobie”.

8. Ocean nieprzebyty dla człowieka i znajdujące się w nim światy słuchają tych samych

rozkazów Pana.

9. Kolejne wiosny, lata, jesienie i zimy w pokoju jedne drugim ustępują miejsca.

10. Wiatry w czasie stosownym opuszczają swoje mieszkania wypełniając bezbłędnie

swoją służbę. Wiecznie bijące źródła, stworzone dla przyjemności i dla zdrowia ludzi, pozwalają

im bez chwili przerwy czerpać życie ze swoich piersi. Najmniejsze nawet zwierzęta spotykają się w

zgodzie i pokoju.

11. Wielki Pan i Stwórca wszechświata chciał, aby w zgodzie i pokoju żyło wszystko,

wszystkim też stworzeniom czyni dobrze, a przeobficie obdarza zwłaszcza nas, którzy uciekamy się

do Jego miłosierdzia przez Pana naszego Jezusa Chrystusa. Jemu chwała i majestat na wieki

wieków. Amen.

XXI. l. Zwróćmy baczną uwagę, umiłowani moi, aby te dobrodziejstwa nie stały się dla

nas potępieniem, jeśli nie będziemy postępować w sposób godny Pana, czyniąc zawsze w zgodzie

to, co jest dobre i miłe w Jego oczach.

2. Mówi bowiem Pismo Święte: „Duch Pański jest lampą, której światło przenika aż do

głębi serca”.

3. Rozważmy, jak blisko jest nas, a wzroku Jego nie ujdzie nic z naszych myśli ani z

naszych zamierzeń.

4. Słuszną jest zatem rzeczą, abyśmy nie uchylali się jak dezerterzy od pełnienia Jego woli.

5. Gdy mamy do czynienia z ludźmi bezrozumnymi i bezmyślnymi, co wynoszą się nad

innych i przechwalają dumnymi słowami, bądźmy gotowi raczej ich niźli Boga obrazić.

6. Czcijmy Pana Jezusa Chrystusa, którego krew została za nas wylana, szanujmy

naszych zwierzchników, poważajmy starszych, młodych wychowujmy w bojaźni Bożej, a żony

nasze kierujmy ku dobremu.

7. Niechaj będą one dla wszystkich zwierciadłem czystości obyczajów, niech dowodzą,

że szczerze dążą do łagodności, niech swym milczeniem świadczą o wstrzemięźliwości

języka, a miłością, nie kształtowaną ludzkimi skłonnościami, obejmują na równi wszystkich,

którzy żyją w bojaźni Boga.

8. Niech dzieci nasze uczestniczą w wychowaniu w Chrystusie. Niechaj się uczą, jak

ogromną ma siłę wobec Boga pokora, ile może u Boga czysta miłość, jak piękna i wielka jest

bojaźń Boża, zdolna zbawić każdego, kto żyje w niej święcie szczerym sercem.

9. Bóg przenika bowiem nasze myśli i pragnienia, złożył w nas swego ducha i zabierze go,

kiedy zechce.

XXII. 1. Wszystko to poręcza nam wiara w Chrystusie. On bowiem sam zaprasza nas

przez Ducha Świętego: „Pójdźcie synowie, słuchajcie mnie, nauczę was bojaźni Pana.

2. Jakim jest człowiek, co miłuje życie i pragnie dni, by zażywać szczęścia?

3. Powściągnij swój język od złego, a twoje wargi od słów podstępnych.

4. Odstąp od złego, czyń dobro.

5. Szukaj pokoju, ścigaj go.

6. Oczy Pana zwrócone są ku sprawiedliwym, a Jego uszy na ich wołanie. Oblicze Pana

przeciw źle czyniącym, by pamięć o nich wygładzić z ziemi.

7. Zawołał sprawiedliwy, a Pan go wysłuchał i uwolnił od wszelkich przeciwności.

8. Liczne są udręki grzesznika, lecz tych, co ufają w Panu, osłoni Jego miłosierdzie”.

XXIII. 1. Wszechmiłosierny i pełen dobroci Ojciec lituje się nad wszystkimi, którzy

się Go boją, łaskawie i życzliwie udziela swoich łask wszystkim, którzy ze szczerym sercem

przychodzą do Niego.

2. Dlatego też nie wahajmy się i nie snujmy różnych urojeń w duszy tam, gdzie chodzi o

tak wielkie i chwalebne Jego dary.

3. Niechaj nigdy nie odnoszą się do nas słowa Pisma: „Nieszczęśliwi ci, co się wahają i

wątpiąc w duszy mówią: Obietnice te słyszeliśmy już i za czasów ojców naszych, a oto dożyliśmy

starości i zestarzeliśmy i nic z tego się nam nie wydarzyło.

4. Głupcy, porównajcie się do drzewa! Weźcie [na przykład] winorośl: najpierw traci

liście, potem rodzą się pączki, później liście, kwiaty, później jeszcze zielone jagody, a dopiero na

koniec pełne grona”. Widzicie: w krótkim czasie owoc drzewa osiągnął swoją dojrzałość.

5. Zaiste, szybko i nieoczekiwanie spełni się wola Boża, jak świadczy o tym także Pismo

Święte: „Szybko przyjdzie i nie będzie zwlekał,” oraz „Nagle przybędzie do swej świątyni Pan i

Święty, którego wy oczekujecie!”[...]

 

DROGA BOŻEGO ZBAWIENIA

 

XXXIV. 1. Dobry robotnik śmiało bierze chleb za swoją pracę, leniwy i niedbały nie ma

odwagi spojrzeć w oczy temu, kto go zatrudnił.

2. Trzeba zatem, abyśmy byli gorliwi w czynieniu dobrze, gdyż wszystko mamy od Niego.

3. On też sam nas ostrzega: „Oto Pan przychodzi, a przed Nim zapłata, by każdemu oddać

według jego pracy”.

4. Zachęca nas Pan, abyśmy wierząc w Niego całym sercem oddali się bez żadnego

lenistwa i niedbałości wszelkim czynom dobrym.

5. Niech On sam będzie naszą chlubą i pewnością. Poddawajmy się woli Jego. Pamiętajmy

o niezliczonym mnóstwie Aniołów, którzy stoją przy Nim, by Mu służyć.

6. Pismo Święte mówi bowiem: „Dziesięć tysięcy po dziesięć tysięcy stało przy Nim, a

tysiąc tysięcy Mu służyło” i wołali: „Święty, święty, święty Pan Zastępów, pełne jest całe

stworzenie chwały Twojej!”.

7. My także zjednoczeni, w jednym miejscu, w wewnętrznej serc zgodzie niby jednymi

usty wołajmy do Niego usilnie, abyśmy mogli stać się uczestnikami Jego wielkich i chwalebnych

obietnic.

8. Powiedziane jest bowiem: „Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce

człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Pan tym, którzy na Niego czekają”.

XXXV. 1. Jakże błogosławione i cudowne są dary Boże, umiłowani moi!

2. Życie w nieśmiertelności, sprawiedliwość w chwale, prawda w wolności, ufność w

wierze, wstrzemięźliwość i uświęcenie, a wszystko to dostępne naszemu zrozumieniu.

3. Jakież zatem dobra przygotował tym, którzy na Niego czekają? Stwórca i Ojciec

wieków, Jedyny Święty, On sam zna ich mnogość i wspaniałość.

4. Starajmy się znaleźć w liczbie tych, co czekają, abyśmy i my także mogli mieć udział w

obiecanych darach.

5. A jak to osiągnąć, umiłowani? Trzeba nasze serca wiernie utwierdzić w Bogu, trzeba

szukać tego, co Mu się podoba i co jest Mu miłe, trzeba czynić to, co zgadza się z Jego świętą wolą

i postępować naprzód drogą prawdy odrzuciwszy precz wszelką niegodziwość i

przewrotność, chciwość, niezgodę, złośliwość i podstępy, potwarze i oszczerstwa,

sprzeciwianie się Bogu, pychę i chełpliwość, próżność i niegościnność.

6. Ci bowiem, co takie rzeczy popełniają, nienawistni są Bogu; nie tylko ci, co sami je

popełniają, lecz i ci również, co pochwalają ich postępowanie.

7. Powiada przecież Pismo Święte: „A do grzesznika Bóg mówi: Czemu wyliczasz moje

przykazania i masz na ustach moje przymierze?

8. Ty, co nienawidzisz karności i moje słowa rzuciłeś za siebie? Ty widząc złodzieja

razem z nim biegniesz i trzymasz z cudzołożnikami. Usta twoje przepełnia złośliwość, a język

twój knuje podstępy. Zasiadłszy przemawiasz przeciw twemu bratu, wydajesz na obmowę syna twej

matki.

9. Ty to czyniłeś, a ja milczałem. Myślałeś, niegodziwcze, że jestem podobny do ciebie?

10. Dowiodę twej winy i zmuszę, byś spojrzał sam sobie w oczy.

11. Zrozumcie to wy, co zapominacie o Bogu, by nie porwał was jak lew, a nie byłoby

komu zbawić.

12. Kto składa dziękczynienie jako ofiarę, ten Mi cześć oddaje i oto droga, na niej ukażę

wam zbawienie Boże”.

XXXVI. 1. Taka jest droga, umiłowani, na której znajdujemy zbawienie nasze, Jezusa

Chrystusa, Arcykapłana naszych ofiar, Obrońcę i Wspomożyciela naszej słabości - przez Niego

nasz wzrok może sięgnąć wyżyn niebieskich, w Nim widzimy odbicie najczystszego i pełnego

majestatu oblicza Boga, przez Niego otwarły się oczy naszego serca, przez Niego nasz umysł,

niepojętny i ciemny, rozpromienił się światłem, przez Niego Pan zechciał nam dać przedsmak

nieśmiertelnego poznania. On „jest odblaskiem Jego chwały. O tyle stał się wyższy od Aniołów, o

ile odziedziczył wyższe od nich imię”.

3. Napisano bowiem: „Z wichrów czyni swoich aniołów, a sługi swoje z płomieni ognia”.

4. O swoim zaś Synu tak Pan powiedział: „Tyś Synem moim. Ja Ciebie dziś zrodziłem.

Żądaj ode mnie, a dam Ci narody w dziedzictwo i w posiadanie Twoje krańce ziemi”.

5. I mówi jeszcze do Niego: „Siądź po mojej prawicy, aż Twych wrogów położę jako

podnóżek pod Twoje stopy”.

6. Kim są zatem ci wrogowie? To ludzie źli, którzy sprzeciwiają się woli Bożej.

XXXVII. 1. Służmy więc, bracia, z całą gorliwością pod rozkazami tego Wodza

nieskazitelnego.

2. Pomyślmy o żołnierzach na wyprawie wojennej, jak są zdyscyplinowani, ulegli, jak

posłusznie wypełniają polecenia swoich dowódców.

3. Nie wszyscy stoją na czele całej armii ani na czele tysiąca ludzi ani nawet setki czy

pięćdziesiątki i tak dalej, lecz każdy na swoim posterunku wypełnia rozkazy cesarza i swoich

dowódców.

4. Wielcy nie mogą obyć się bez małych, ani mali obyć się bez wielkich, ale wszystkie

rzeczy się łączą i w ten sposób są pożyteczne.

5. Weźmy nasze ciało: głowa jest niczym bez nóg, podobnie nogi niczym bez głowy.

Nawet nasze najmniejsze członki potrzebne są i pożyteczne dla całego ciała. Wszystkie wspólnie

oddychają i współpracują ze sobą w jednomyślnym posłuszeństwie dla zachowania jedności ciała.

XXXVIII. 1. Niechaj więc zachowa swoją jedność to ciało, które tworzymy razem w

Jezusie Chrystusie! Niech każdy okazuje posłuszeństwo temu ze swoich bliźnich, który został

obdarzony stosownym charyzmatem.

2. Niechaj mocny troszczy się o słabego, a słaby mocnego poważa. Niechaj bogaty pomaga

ubogiemu, ubogi zaś dziękuje Bogu, że dał mu kogoś, kto może zaspokoić jego potrzeby.

Mędrzec niech objawia swoją mądrość nie w słowach, lecz w dobrych uczynkach. Pokorny

niech sam sobie nie wydaje świadectwa, ale pozwoli świadczyć innym. Ten, kto jest czysty w ciele,

niechaj się nie chełpi, wiedząc, że swoją wstrzemięźliwość nie samemu sobie zawdzięcza.

3. Pomyślmy, bracia, z jakiego to prochu powstaliśmy, jacy byliśmy na ten świat

przychodząc, z jakiej śmierci i ciemności wyprowadził nas na świat Ten, który nas stworzył i

ukształtował, przygotowując swoje dary dla nas, jeszcze przed naszym narodzeniem.

4. Skoro wszystko to mamy od Niego, za wszystko też powinniśmy Mu dziękować.

Chwała Mu na wieki wieków. Amen.

XXXIX. 1. Bezmyślni są i bezrozumni, głupi i pozbawieni jakiejkolwiek ogłady ci, co się

z nas śmieją i nas wyszydzają, chcąc sami się wywyższyć własnym zamysłem.

2. Cóż bowiem może śmiertelnik? Jakąż ma siłę ten, co z ziemi się narodził?

3. Napisano przecież: „Nie było żadnej postaci przed mymi oczami, lecz usłyszałem

tchnienie i głos.

4. Cóż więc, czyż śmiertelnik będzie czysty wobec Pana, czy człowiek okaże się bez

zmazy w czynach swoich, skoro On sługom swoim nie ufa i w aniołach braki dostrzega?

5. Niebo nawet nie jest dlań czyste. A cóż dopiero mieszkańcy glinianych lepianek, do

których i my należymy, również z tej samej gliny ukształtowani? Zgniótł ich jak robaka, od rana do

wieczora, i już ich nie ma. Sami sobie pomóc niezdolni, wyginęli.

6. Tchnął na nich i pomarli, gdyż nie mieli mądrości.

7. Wołaj! Może ktoś cię usłyszy, lub ujrzysz któregoś ze świętych aniołów. Gniew bowiem

zabija bezrozumnego, zawiść przyprawia o śmierć tego, co pobłądził.

8. Ja wprawdzie widziałem, jak bezrozumni zapuszczali korzenie, lecz natychmiast ich

życie zostało zniszczone.

9. Oby synowie ich nie znaleźli ocalenia! Oby wyśmiano ich u bram najbiedniejszych! I

nie znajdą obrońcy. To, co było dla nich przygotowane, spożyją sprawiedliwi, ich zaś nikt z

nieszczęścia nie wybawi”.

 

PORZĄDEK W SŁUŻBIE BOŻEJ

 

XL. l. Skoro są to dla nas rzeczy oczywiste, to - gdy wejrzeliśmy już w głębie Bożej

wiedzy - powinniśmy teraz czynić w należytym porządku wszystko to, co Pan nam rozkazał

wypełniać w wyznaczonym czasie.

2. Rozkazał On, by ofiary i cała służba Boża odbywały się nie przypadkowo i bezładnie,

lecz w określonych czasach i godzinach.

3. Gdzie i przez kogo mają być sprawowane. On sam wyznaczył swoim

najwyższym postanowieniem, aby wszystko odbywało się w sposób święty zgodnie z Jego

życzeniem i miłe Jego woli.

4. Ci zatem, co w wyznaczonym czasie składają swoje ofiary, mili są Mu i szczęśliwi, gdyż

stosując się do poleceń Pana nie błądzą.

5. Arcykapłanowi bowiem zlecona została właściwa mu służba Boża, kapłanom zostało

wyznaczone właściwe im miejsce i lewitów powołano do właściwej im posługi. Człowieka

świeckiego wiążą prawa właściwe świeckim.

XLI. l. Niechaj każdy z nas, bracia, stara podobać się Bogu, tam gdzie go postawiono,

postępując zgodnie z czystym sumieniem, z godnością, nie przekraczając reguł określających jego

miejsce w służbie Bożej.

2. Nie wszędzie, bracia, składa się ofiary ustawiczne, ofiary błagalne lub ofiary za błędy

i grzechy, ale jedynie w Jerozolimie. A i tam nie składa się ich gdziekolwiek, lecz tylko przed

świątynią, na ołtarzu, po dokładnym zbadaniu zwierzęcia ofiarnego przez arcykapłana i przez

wspomniane sługi Boże.

3. Ci, którzy czynią coś niezgodnie z Jego wolą, zasługują na karę śmierci.

4. Widzicie, bracia: im większą zaszczycono nas wiedzą, tym większe też zagraża nam

niebezpieczeństwo.

 

APOSTOŁOWIE I ICH NASTĘPCY

 

XLII. l. Apostołowie głosili nam Ewangelię, którą otrzymali od Jezusa Chrystusa, a Jezus

Chrystus został posłany przez Ojca.

2. Chrystus przychodzi zatem od Boga, Apostołowie zaś od Chrystusa. Jedno i drugie, w

tym właśnie porządku, stało się zatem z woli Bożej.

3. Pouczeni przez Jezusa Chrystusa, w pełni przekonani przez Jego zmartwychwstanie,

umocnieni w wierze w słowo Boże, wyruszyli Apostołowie w świat i z tą pewnością,

jaką daje Duch Święty, głosili dobrą nowinę o nadchodzącym Królestwie Bożym.

4. Nauczając po różnych krajach i miastach, spośród pierwocin [swojej pracy] wybierali

ludzi wypróbowanych duchem i ustanawiali ich biskupami i diakonami dla przyszłych wierzących.

5. A nie jest to nic nowego. Przed dawnymi wiekami pisano już o biskupach i diakonach.

Tak bowiem mówi gdzieś Pismo Święte: „Ustanowię biskupów ich w sprawiedliwości, a diakonów

ich w wierze”.

XLIII. l. Cóż w tym dziwnego, że Apostołowie, którym w Chrystusie Bóg zlecił tak

wielkie dzieło, ustanowili również biskupów i diakonów. Błogosławiony Mojżesz, „wierny sługa w

całym domu Bożym”, zapisał w księgach świętych wszystkie polecenia, jakie otrzymał. Poszli za

nim też pozostali prorocy, dając wraz z nim świadectwo ogłoszonym przez niego prawom.

2. Kiedy godność kapłańska stała się przedmiotem zazdrości i pokolenia [Izraela] zaczęły

się kłócić, któremu z nich ten zaszczyt się należy, Mojżesz rozkazał dwunastu wodzom pokoleń,

żeby przynieśli mu laski z wypisanymi na nich imionami każdego pokolenia. A wziąwszy je

związał i opieczętował pierścieniami wodzów, po czym złożył w namiocie świadectwa na

ołtarzu Boga.

3. Zamknąwszy zaś namiot, opieczętował zamknięcie w taki sam sposób jak laski.

4. Wówczas im powiedział: „Bracia, ta laska, co zakwitnie, wskaże nam pokolenie, które

wybrał Bóg na swoich kapłanów i swoje sługi”.

5. Nazajutrz zwołał cały Izrael, sześćset tysięcy mężów, pokazał pieczęcie wodzom

pokoleń, a następnie otworzył namiot świadectwa i wyjął laski. I okazało się, że laska Aarona nie

tylko zakwitła, lecz nawet wydała owoce.

6. Co myślicie, umiłowani? Czy Mojżesz nie wiedział z góry, że tak właśnie się stanie?

Wiedział doskonale, lecz postąpił w ten sposób, żeby uniknąć zamętu w Izraelu, a zarazem żeby

oddać cześć imieniu prawdziwego i jedynego Boga, któremu chwała na wieki wieków. Amen.

XLIV. l. Także i nasi Apostołowie wiedzieli przez Pana naszego Jezusa Chrystusa, że będą

spory o godność biskupią.

2. Z tego też powodu, w pełni świadomi, co przyniesie przyszłość, wyznaczyli biskupów i

diakonów, a później dodali jeszcze zasadę, że kiedy oni umrą, inni wypróbowani mężowie mają

przejąć ich posługę.

3. Uważamy zatem, że nie jest rzeczą słuszną odsuwać od tej posługi ludzi, którzy

wyznaczeni przez Apostołów lub też później przez innych wybitnych mężów za zgodą całego

Kościoła służyli owczarni Chrystusowej w sposób nienaganny, z pokorą i spokojem, bez

małostkowości, i którym od dawna wszyscy dają dobre świadectwo.

4. I niemały byłby to błąd pozbawiać godności biskupiej tych, co składają Bogu

ofiary w nieskazitelnej pobożności.

5. Szczęśliwi ci prezbiterzy, którzy zakończyli już swoją drogę! Dla nich przynajmniej

dobiegła ona właściwego kresu, przynosząc oczekiwane owoce. Nie potrzebują się lękać, że ktoś

może ich usunąć z wyznaczonego im stanowiska.

6. Widzimy bowiem, że niejednego odsunęliście od służby Bożej, choć żyjąc szlachetnie

sprawował ją w sposób nienaganny i zasługujący na powszechny szacunek.

 

PRZEŚLADOWANIE I PODZIAŁY W KOŚCIELE

 

XLV. l. Prześcigacie się nawzajem, bracia, w gorliwości w tym, co dotyczy waszego

zbawienia.

2. Zgłębialiście długo Pismo, które jest prawdomówne, bo natchnione przez Ducha

Świętego.

3. Wiecie, że nie ma w nim żadnej niesprawiedliwości ani fałszu. Nie znajdziecie tam

sprawiedliwych, którzy by zostali wypędzeni przez ludzi świętych.

4. Sprawiedliwych prześladowano, lecz czynili to grzesznicy; więziono, lecz czynili to

bezbożni; kamienowano, lecz czynili to niegodziwcy; skazywali ich na śmierć ludzie pełni

zazdrości haniebnej i zbrodniczej.

5. A cierpienia te wszystkie oni znosili w sposób godny chwały.

6. Cóż mamy powiedzieć, bracia? Czyż Daniela do jamy lwów wtrącili mężowie bojący

się Boga?

7. Albo czy Ananiasza, Azariasza i Mizaela zamknęli w piecu ognistym ludzie oddani

bez reszty chwalebnej i świetnej służbie Najwyższemu? Z pewnością tak nie było. Któż to więc

czynił? Osobnicy wstrętni i pełni wszelkiej złości popadli w taką wściekłość, że wydali na tortury

tych, co w sposób święty i nienaganny służyli Bogu. Nie wiedzieli bowiem, że Najwyższy jest

obrońcą i tarczą dla wszystkich, którzy w czystości sumienia służą Jego świętemu imieniu. Jemu to

chwała na wieki wieków. Amen.

8. Tym zaś, co cierpieli z ufnością, przypadną w dziedzictwie cześć i chwała. Bóg ich

wyniósł i zapisał w księdze, aby pamięć ich przetrwała na wieki wieków. Amen.

XLVI. l. Takich przykładów, bracia, i my także powinniśmy się trzymać.

2. Napisano bowiem: „Przebywajcie wciąż ze świętymi, bo przebywając z nimi sami się

uświęcacie”.

3. A gdzie indziej jeszcze: „Z niewinnym będziesz niewinny, z wybranym będziesz

wybrany, ale z oszustem staniesz się podstępny”.

4. Przebywajcie zatem stale z niewinnymi i sprawiedliwymi, oni są bowiem wybrańcami

Boga.

5. Skąd u was kłótnie, namiętności. podziały, rozłamy a nawet wojny?

6. Czyż nie mamy wszyscy jednego Boga i jednego Chrystusa i jednego Ducha, który

został na nas wylany? I czyż nie jedno jest nasze powołanie w Chrystusie?

7. Dlaczego rozdzieramy i ćwiartujemy członki Chrystusowe? Dlaczego buntujemy

się przeciw własnemu ciału i popadamy w taki obłęd, iż wydajemy się zgoła zapominać, że

jesteśmy członkami jedni drugich. Wspomnijcie na słowa Pana Jezusa.

8. Powiedział przecież: „Biada temu człowiekowi! Lepiej byłoby dla niego, gdyby wcale

się nie narodził. Lepiej byłoby dla niego, gdyby kamień młyński zawieszono mu na szyi i

wrzucono go w morze, niż żeby zwiódł na manowce jednego z moich wybranych”.

9. Wasze rozłamy wielu już zwiodły na manowce, wielu pogrążyły w

zniechęceniu, wielu w zwątpieniu, a wszystkich nas w smutku. I ten bunt u was nadal trwa!

XLVII. 1. Zajrzyjcie znów do listu błogosławionego Apostoła Pawła.

2. Co wam najpierw napisał, na samym początku głoszenia Dobrej Nowiny?

3. Prawdziwie natchniony Duchem Świętym pisał wam o sobie, Kefasie i Apollosie, gdyż

już wtedy tworzyliście stronnictwa.

4. Wina wasza była jednak wówczas mniejsza, bo tworzyliście owe

stronnictwa wokół Apostołów o niezaprzeczalnym autorytecie i wokół człowieka prze nich

uznawanego.

5. Dzisiaj zaś, pomyślcie tylko, jacy to ludzie was zwiedli na manowce i sprawili, że

cieszycie się już mniejszym uznaniem i przygasła sława waszej miłość braterskiej.

6. To wstyd, umiłowani, wielki wstyd i rzecz niegodna życia w Chrystusie, słyszeć, że ów

niezachwiany i stary Kościół w Koryncie przez jedną czy dwie osoby buntuje się przeciw swym

prezbiterom.

7. A wieść ta dotarła nie tylko do nas, lecz i do tych, którzy nie podzielają naszej wiary, tak

że z powodu waszego szaleństwa imię Pana jest znieważane, a i wy sami narażacie się na

niebezpieczeństwo.

XLVIII. 1. Skończmy więc z tym co prędzej i przypadnijmy do nóg Pana, błagając Go ze

łzami, aby okazał nam łaskawość, pogodził nas ze sobą i pozwolił nam wrócić do owego zbożnego

i świętego życia w miłości braterskiej.

2. Miłość jest bowiem bramą sprawiedliwości, która otwiera się na życie, jak napisano:

Otwórzcie mi bramy sprawiedliwości: wejdę i złożę dzięki Panu.

3. Oto jest brama Pana, przez nią wejdą sprawiedliwi”.

4. Choć wiele bram się nam otwiera, brama sprawiedliwości jest bramą Chrystusa.

Szczęśliwi wszyscy, którzy przez nią wchodzą i idą prosto przed siebie „w pobożności i

sprawiedliwości” wszystko wypełniając ze spokojem.

5. Jest może ktoś wierny, umiejący dobrze przedstawić wiedzę, jest może mądry w

osądzaniu tego, co się mówi, czysty w swoim postępowaniu? Taki człowiek powinien tym bardziej

być pokorny, im bardziej wydaje się wielki, a także szukać tego, co jest pożyteczne dla wszystkich,

a nie tylko dla niego samego.

 

MIŁOŚĆ

 

XLIX. l. Niechaj ten, kto ma miłość w Chrystusie, wypełnia Chrystusowe przykazania.

2. Więzy miłości Bożej, któż potrafi o nich opowiedzieć?

3. Wspaniałość Jego piękności któż godnie wyrazi?

4. Niewymowne są owe szczyty, na które wynosi nas miłość.

5. Miłość jednoczy nas z Bogiem, miłość zakrywa wiele grzechów. Miłość wszystko znosi,

miłość jest zawsze cierpliwa, w miłości nie ma nic niskiego, nic z pychy. Miłość nie prowadzi do

rozłamu, miłość nie buntuje się, miłość wszystko, co czyni, czyni w zgodzie. Miłość stanowi o

doskonałości wszystkich wybranych Boga, bez miłości nic Bogu się nie podoba.

6. W miłości Pan nas pociągnął do siebie, przez miłość, jaką miał dla nas, za nas z woli

Boga dał krew swoją Pan nasz Jezus Chrystus i ciało swoje za ciało nasze i życie swoje za życie

nasze.

L. l. Widzicie, umiłowani, jak wielka i cudowna jest miłość, a wspaniałości jej nie sposób

wypowiedzieć.

2. Któż zdoła ją osiągnąć? Tylko ten, komu Bóg uczyni taką łaskę. Prośmy więc i błagajmy

Jego miłosierdzia abyśmy mogli żyć w miłości nie znającej żadnych ludzkich względów,

nieskazitelni.

3. Wszystkie pokolenia od Adama aż po dzień dzisiejszy przeminęły, lecz ci, co dzięki

łasce Bożej byli w miłości doskonali, mieszkają w siedzibie świętych, którzy ukażą się w godzinie

przyjścia Królestwa Chrystusowego.

4. Napisane jest bowiem: „Wejdźcie do swoich pieczar na małą chwilę, aż przeminie

mój gniew i oburzenie. I wspomnę na dzień świąteczny i wywiodę was z waszych grobów”.

5. Szczęśliwi jesteśmy, umiłowani, jeśli przykazania Boże wypełniamy w zgodzie miłości,

aby przez miłość zostały nam odpuszczone grzechy nasze.

6. Mówi przecież Pismo Święte: „Błogosławiony ten, komu darowano nieprawość, czyj

grzech został puszczony w niepamięć. Błogosławiony człowiek, gdy Pan nie poczytuje mu winy, a

w ustach jego nie ma podstępu”.

7. Takie to błogosławieństwo jest dla tych, których Bóg wybrał przez Jezusa Chrystusa

Pana naszego. Jemu chwała na wieki wieków. Amen.

LI. l. Prośmy więc o darowanie win naszych i wszystkiego cośmy uczynili z

podpuszczenia Przeciwnika. A i ci, którzy doprowadzili do buntu i rozłamu, powinni pomyśleć o

tym, co jest nam wspólne w nadziei.

2. Ludzie żyjący w miłości i bojaźni Bożej wolą sami popaść w udręki niż gdyby miały

one spotkać ich bliźnich, wolą sami znosić nagany niż gdyby miała doznać uszczerbku owa

wewnętrzna harmonia, która została nam tak pięknie i święcie przekazana.

3. Lepiej bowiem wyznać publicznie grzechy niźli trwać w zatwardziałości serca, jak czynili

to ci, co zbuntowali się przeciw Mojżeszowi, słudze Bożemu. Spotkała ich kara widoczna dla

wszystkich.

4. Zeszli żywcem do otchłani i śmierć paść ich będzie.

5. Faraon, wojsko jego i wszyscy wodzowie Egiptu, ich wozy i jeźdźcy utonęli w Morzu

Czerwonym, a zginęli tylko dlatego, że trwali w bezrozumnej zatwardziałości serca nawet po

wszystkich znakach i cudach, jakich dokonał w ziemi egipskiej sługa Boży, Mojżesz.

LII. l. Niczego nie potrzebuje, bracia, Władca wszechświata, niczego od nikogo nie

wymaga oprócz jednej rzeczy: wyznania grzechów.

2. Dawid, Jego wybrany, mówi bowiem: „Wyznam Panu [moje winy], milsze to Mu niż

cielec, co ma już rogi i racice. Niech widzą to ubodzy i niech się radują”.

3. A gdzie indziej: „Składaj Bogu ofiarę z dziękczynienia, wypełniaj swoje śluby wobec

Najwyższego. Wtedy wzywaj mnie w dniu utrapienia: Ja cię uwolnię, a ty Mnie uwielbisz. Ofiarą

dla Boga jest duch skruszony”.

LIII. l. Znacie przecież, umiłowani, i to dobrze znacie Pismo Święte, długo zgłębialiście

słowa Boże. Piszę wam to zatem tylko dla przypomnienia.

2. Kiedy bowiem Mojżesz wszedł na górę i kiedy spędził tam czterdzieści dni i

czterdzieści nocy w poście i w pokorze, Bóg przemówił do niego: „Mojżeszu, Mojżeszu, zejdź

stąd prędko, bo niegodziwie postąpił twój lud, który wyprowadziłeś z Egiptu. Szybko zeszli z drogi,

jaką im zaleciłeś. Uczynili sobie posąg ulany z metalu”.

3. I rzekł Pan do niego: „Mówiłem ci raz i drugi powtarzając: Widzę, że ten naród jest

narodem o twardym karku. Pozwól, że ich wytępię, wygładzę ich imię spod nieba, a z ciebie

uczynię naród wielki, godzien podziwu i znacznie od nich liczniejszy”.

4. A Mojżesz odparł: „O nie, Panie! Przebacz ten grzech temu ludowi albo i mnie także

wymaż z księgi żywych”.

5. O wielka miłości! O doskonałości niezrównana! Śmiało sługa rozmawia z Panem, prosi

o przebaczenie dla ludu lub o to, by mógł zginąć z nim razem.

LIV. l. Któż wśród was jest wspaniałomyślny, współczujący, pełen miłości?

2. Niechaj powie: Jeśli to ja jestem powodem buntu, niezgody, rozłamów, odchodzę, oddalę

się, dokąd zechcecie i zrobię to, co poleci zgromadzenie. Byleby tylko owczarnia Chrystusowa

żyła w pokoju razem z wyznaczonymi sobie prezbiterami.

3. Kto tak postąpi, zyska sobie wielką sławę w Chrystusie i wszędzie będzie dobrze

przyjęty, gdyż „do Pana należy ziemia i to, co ją napełnia”.

4. Oto jak postępują i będą postępować wszyscy, którzy żyją po Bożemu, a nie pożałują

swego postępowania.

LV. l. Poszukajmy jednak także przykładów wśród pogan. Wielu królów i możnych, gdy

przyszła jakaś zaraza, za radą wyroczni wydało się dobrowolnie na śmierć, aby za cenę krwi swojej

ocalić współrodaków. Wielu opuściło ojczyznę, by nie przeciągać wojny domowej.

2. Wiemy, że i pośród nas wielu poszło do więzienia, aby innych z więzów uwolnić, wielu

sprzedało się do niewoli, oddając uzyskane pieniądze innym na pożywienie.

3. Niemało kobiet umocnionych łaską Bożą dokonało czynów godnych męża.

4. Błogosławiona Judyta w czasie oblężenia miasta uprosiła Starszych, by pozwolili jej

pójść do obozu nieprzyjaciół.

5. Narażając się dobrowolnie na niebezpieczeństwo wyszła wiedziona miłością ojczyzny i

swojego oblężonego ludu. I wydał Pan Holofernesa w ręce kobiety.

6. Nie mniejsze niebezpieczeństwo ściągnęła na swoją głowę, doskonała w wierze Ester,

aby ocalić od zagłady dwanaście pokoleń Izraela. Błagała wśród postów i w uniżeniu

wszystkowidzącego Pana wieków, a On ujrzawszy pokorę jej duszy ocalił lud, dla którego na

śmierć się naraziła.

 

UZNANIE WIN SWOICH

 

LVI. 1. My zatem także módlmy się za tych, którzy w grzech jakiś popadli: niechaj dana

im będzie łagodność i pokora, żeby poddali się nie nam, lecz woli Bożej. W ten sposób bowiem

przyniesie doskonałe owoce nasza serdeczna pamięć o nich przed Bogiem i przed świętymi.

2. Przyjmujmy napomnienia braterskie, nikt nie powinien się za nie obrażać, umiłowani.

Wzajemne napominanie się jest rzeczą dobrą i nadzwyczaj pożyteczną, gdyż jednoczy nas z wolą

Bożą.

3. Oto bowiem, co mówi Pismo Święte: „Ciężko mnie Pan ukarał, ale mnie na śmierć nie

wydał”.

4. „Albowiem karci Pan, kogo miłuje, chłoszcze każdego syna, którego lubi”.

5. „Niech karci mnie sprawiedliwy z miłością i niech mnie gani, olejek zaś występnego

niech nigdy nie ozdabia mojej głowy”.

6. Czytamy dalej: „Szczęśliwy, kogo Bóg karci, więc nie odrzucaj nagan Wszechmocnego.

On zrani. On także uleczy,

7. uderzy i ręką swą własną uzdrowi.

8. Od sześciu nieszczęść uwolni, w siedmiu - zło ciebie nie dotknie.

9. W głodzie ocali od śmierci, na wojnie od miecza wybawi.

10. Unikniesz chłosty języka, nie strwoży cię nieszczęście, gdy spadnie.

11. Będziesz śmiał się z niegodziwych i niesprawiedliwych, nie ulękniesz się dzikich

zwierząt.

12. Dzikie zwierzęta bowiem będą żyć z tobą w pokoju.

13. Przekonasz się, że dom twój będzie spokojny, pod twoim namiotem nie zastaniesz

braków.

14. Poznasz, że wielu masz potomków, że twych dzieci jak trawy na łące.

15. Zejdziesz do grobu dojrzały jak zboże zbierane w stosownej porze lub snopy składane

na klepisku w czasie właściwym”.

16. Widzicie, umiłowani, jak czułą opiekę roztacza Pan nad tymi, których karci. Karci nas

jako dobry Ojciec, abyśmy przez tę świętą chłostę dostąpili Jego miłosierdzia.

LVII. l. Wy zatem, którzy daliście początek buntowi, podporządkujcie się waszym

prezbiterom, przyjmijcie karę jako drogę do nawrócenia zginając kolana waszego serca.

2. Uczcie się uległości porzuciwszy chełpliwą i wyniosłą pewność siebie w mowie. Lepiej

jeśli mali i uczciwi znajdziecie się w owczarni Chrystusowej, niż gdybyście mając nawet wielkie

poważanie zostali wykluczeni z owej nadziei, jaką w Nim mamy.

3. Tak bowiem przemawia święta Mądrość: „Oto udzielę wam ducha mojego, nauczę was

moich zaleceń.

4. Ponieważ wzywałem, lecz wyście nie słuchali, mówiłem długo, a nikt nie zważał,

ponieważ gardziliście moimi radami, nie chcieliście moich upomnień, a zatem i ja także drwić będę

z waszej zguby, będę szydzić, kiedy przyjdzie na was zagłada, kiedy bojaźń runie na was

niespodzianie i klęska jak burza, kiedy spadnie na was udręka i ucisk.

5. Wtedy będą mnie prosić, lecz ja nie odpowiem, szukać mnie będą niegodziwi, lecz mnie

nie znajdą. Nienawidzili bowiem mądrości, odrzucili bojaźń Pańską, nie poszli za moimi radami,

zlekceważyli moje napomnienia.

6. Będą więc spożywać owoce swej drogi, nasycą się własną bezbożnością.

7. Za to, że krzywdzili ludzi prostych, sami śmierci zaznają, sąd będzie zatratą

bezbożnych. A ten, kto mnie słucha, pełen ufności trwać będzie w nadziei i żyć w pokoju bez

obawy nieszczęścia”.

LVIII. l. Bądźmy więc posłuszni Jego wielce świętemu i chwalebnemu Imieniu, strzeżmy

się gróźb, jakie Mądrość kieruje do tych, co posłuszeństwa odmawiają, abyśmy mogli znaleźć

niezawodne oparcie w Najświętszym Imieniu Jego Majestatu.

2. Przyjmijcie naszą radę, a nie będziecie tego żałowali. Jak prawdą jest, że żyje Bóg, żyje

Pan, Jezus Chrystus i Duch Święty, wspólna wiara i nadzieja wszystkich wybranych, tak kto w

pokorze, w gorliwej dobroci i bez oglądania się za siebie wypełnia dane nam przez Boga

przykazania i zalecenia, ten z pewnością znajdzie swoje miejsce i zostanie zaliczony do tych,

których Jezus Chrystus odkupił. Jemu chwała na wieki wieków. Amen.

LIX. l. Jeśli ktoś jednak odmówi posłuszeństwa słowom, jakie Bóg przez nas do niego

zwraca, niech wie, że niemałą ponosi winę i naraża się na niemałe niebezpieczeństwo.

2a. My za grzech ten nie ponosimy odpowiedzialności.

 

WIELKA MODLITWA

 

LIX. 2b. W nieustannym błaganiu i modlitwie prosimy teraz Stwórcę wszechświata, aby

raczył nienaruszoną liczbę wybranych zachować na całej ziemi przez swego umiłowanego Syna

Jezusa Chrystusa, przez którego to wezwał nas z ciemności do światła, z niewiedzy do poznania

chwały Jego Imienia.

3. Chciałeś, o Panie, abyśmy pokładali nadzieję w Twoim Imieniu, które jest u początku

wszelkiego stworzenia. Otworzyłeś oczy serca naszego, abyśmy poznali Ciebie Jedynego,

Najwyższego na wyżynach niebieskich. Świętego między świętymi. Ty poniżasz pychę

zuchwałych, Ty wniwecz obracasz zamysły ludów, Ty wynosisz pokornych, a wyniosłych

upokarzasz Ty ubożysz i Ty wzbogacasz, Ty zabijasz i Ty sam ożywiasz, Jedyny Dobroczyńco

duchów i Boże wszelkich istot ziemskich. Ty spoglądasz w otchłanie i badasz ludzkie sprawy, Tyś

jest pomocą w niebezpieczeństwie i wybawcą tych, co utracili wszelką nadzieję. Stwórco i

Opiekunie każdego ducha, Ty mnożysz narody na ziemi, a spośród wszystkich wybierasz tych, co

Cię kochają, przez Jezusa Chrystusa Twego umiłowanego Syna, przez którego nas pouczyłeś,

uświęciłeś i obdarzyłeś chwałą.

4. Prosimy Cię, Panie, bądź „naszym obrońcą i naszą tarczą”. Wybaw tych z nas, którzy są

w udręce, zmiłuj się nad pokornymi, podnieś tych, którzy upadli, tym, którzy są w potrzebie, okaż

Twe oblicze, chorych ulecz, zbłąkanych spośród Twego ludu przywiedź do domu. Nakarm

głodnych, wykup więźniów, pomóż wstać słabym, dodaj odwagi małodusznym. „Niechaj

poznają wszystkie ludy, że Ty jesteś Bogiem Jedynym”, że Jezus Chrystus jest Synem Twoim, a my

ludem Twoim i owcami Twojej owczarni”.

LX. l. Ty bowiem objawiłeś przez Twoje dzieła odwieczny porządek wszechświata, Ty,

Panie, stworzyłeś ziemię zamieszkałą, Ty okazujesz się Wierny we wszystkich pokoleniach,

Sprawiedliwy w sądach Twoich, godny podziwu w mocy i majestacie, Mądry w stwarzaniu,

umiejętnie utrzymujący w istnieniu to, co stworzyłeś, jesteś dobrocią objawiającą się w

rzeczach widzialnych i samą łaskawością dla tych, którzy Ci zaufali. O Panie miłosierny i pełen

litości, odpuść nam niegodziwości i grzechy, nasze błędy i niedoskonałości.

2. Nie pamiętaj wszystkich grzechów Twoich sług i służebnic, lecz oczyść nas obmywając

w Twojej prawdzie, kieruj naszymi krokami, abyśmy postępowali w świętości serca i czynili to,

co jest dobre i miłe oczach Twoich i w oczach tych, którzy nami rządzą.

3. O tak, Panie, niech zajaśnieje dla nas Twoje oblicze dla naszego dobra w pokoju.

Chroń nas Twoją ręką potężną, wyciągniętym ramieniem wybaw na od grzechu każdego i ocal od

tych, co nienawidzą nas niesprawiedliwie.

4. Daj nam zgodę i pokój, nam samym i wszystkim mieszkańcom tej ziemi, tak, jak dałeś

je ojcom naszym, kiedy wzywali Cię pobożnie, w wierze i w prawdzie. Spraw, byśmy byli

posłuszni wszechmocnemu i chwalebnemu Imieniu Twemu, a także wszystkim, którzy nami kierują

i rządzą na ziemi.

LXI. l. Ty sam, Panie, obdarzyłeś ich władzą i panowaniem. Przez Twoją moc pełną

niewysłowionego majestatu, abyśmy wiedząc, że od Ciebie otrzymali swoją chwałę i godność, byli

im poddani i nie sprzeciwiali się w niczym Twojej woli. Daj im zatem, Panie, zdrowie, pokój, zgodę

i stałość, aby sprawowali bez przeszkody tę władzę, którą Ty im powierzyłeś.

2. To Ty sam przecież, Władco Nieba, Królu wieków, dajesz synom ludzkim chwałę i

godność i władzę nad tym, co jest na ziemi.

3. Ty więc, o Panie, kieruj ich wolą według tego, co jest dobre i miłe w Twoich oczach,

aby sprawując zbożnie, w pokoju i z łagodnością daną im przez Ciebie władzę, zyskali łaskę

Twoją.

4. Ty jeden tylko możesz uczynić to wszystko, a nawet jeszcze większe dla nas

dobrodziejstwa. Tobie też dziękujemy przez Arcykapłana i Orędownika dusz naszych, Jezusa

Chrystusa. Przez Niego cześć Ci i chwała teraz i z pokolenia w pokolenie i na wieki wieków.

Amen.

 

OSTATNIE ZALECENIA

 

LXII. l. O sprawach dotyczących naszej służby Bogu, o tym, co najpożyteczniejsze dla

tych, którzy pragną pobożnie i sprawiedliwie prowadzić życie święte, dość już napisaliśmy, bracia

moi.

2. Rozważyliśmy bowiem wszelkie zagadnienia związane z wiarą, pokutą, prawdziwą

miłością, opanowaniem, rozwagą i cierpliwością. Przypomnieliśmy wam, że musicie podobać

się Bogu Wszechmogącemu przez życie święte w sprawiedliwości, prawdzie i wytrwaniu,

zachowując zgodę i puszczając w niepamięć wszelkie urazy, w miłości i w pokoju, zawsze

pełni wzajemnej życzliwość jak nasi ojcowie, których przykład wam wskazaliśmy. Spodobali się

oni Bogu przez swoją pokorę wobec Niego samego, swego Ojca i Stwórcy i wobec wszystkich

ludzi.

3. Z tym większą przyjemnością to wam przypomnieliśmy, iż wiemy doskonale, że

piszemy do ludzi wiernych, wielce poważanych, którzy sami zgłębiali już długo słowa Bożej nauki.

LXIII. l. Godzi się zatem, abyśmy wreszcie poszli za tylu tak wielkimi przykładami i

pochylając głowę przyjęli postawę pełnego posłuszeństwa. W ten to sposób ugasimy bunt

bezsensowny i będziemy mogli niezawodnie osiągnąć cel, który wytyczono nam w prawdzie.

2. Sprawicie nam wiele radość i wesela, jeśli posłusznie temu, cośmy wam napisali

przez Ducha Świętego, położycie kres grzesznym, zrodzonym z zawiści, gniewom, stosując się do

prośby o zgodę i pokój jaką skierowaliśmy do was w tym liście.

3. Posyłamy wam mężów pewnych i mądrych, których życie wśród nas od młodości aż do

późnego wieku było bez zarzutu. Niech oni będą świadkami między wami a nami. A zrobiliśmy to

po to, abyście wiedzieli, że na jednym nam tylko zależało i nadal zależy: żeby jak najszybciej

zapanował u was pokój.

LXIV. l. Teraz niechaj Bóg, który wszystko widzi, który jest Władcą duchów i Panem

wszelkich istot żyjących, On, który wybrał sobie Pana, Jezusa Chrystusa, a w Nim nas za lud

będący Jego szczególną własnością, niechaj zatem każdej duszy wzywającej Jego świętego i

pełnego majestatu Imienia da Bóg wiarę, bojaźń, pokój, wytrwałość i cierpliwość, opanowanie,

czystość i rozwagę, aby mogła znaleźć łaskę w Jego oczach przez Arcykapłana i Orędownika

naszego Jezusa Chrystusa. Przez Niego Bogu Ojcu chwała i majestat i moc i cześć teraz i na wieki

wieków. Amen.

LXV. l. Odeślijcie nam prędko, w pokoju i radości, naszych wysłanników, Klaudiusza

Efeba, Waleriusza Bitona i Fortunata, żeby jak najszybciej donieśli nam o waszej zgodzie i pokoju

i żebyśmy my sami mogli się ucieszyć panującym u was ładem.

2. Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa z wami i z wszystkimi, których gdziekolwiek Bóg

przez Niego powołał. Przez Chrystusa Bogu chwała, cześć, moc i majestat i wieczne panowanie od

wieków po wieki wieków. Amen.


 
 
 
 
 
/ z angielskiego tłumaczył Czesław Czyż /




Translated by J.B. Lightfoot.


1Clem prologue:1

The Church of God which sojourneth in Rome to the Church of God which sojourneth in Corinth, to them which are called and sanctified by the will of God through our Lord Jesus Christ. Grace to you and peace from Almighty God through Jesus Christ be multiplied.


1Clem 1:1

By reason of the sudden and repeated calamities and reverses which

are befalling us, brethren, we consider that we have been somewhat

tardy in giving heed to the matters of dispute that have arisen among you, dearly beloved, and to the detestable and unholy sedition, so alien and strange to the elect of God, which a few headstrong and self-willed persons have kindled to such a pitch of madness that your name, once revered and renowned and lovely in the sight of all men,hath been greatly reviled.


1Clem 1:2

For who that had sojourned among you did not approve your most

virtuous and steadfast faith? Who did not admire your sober and

forbearing piety in Christ? Who did not publish abroad your

magnificent disposition of hospitality? Who did not congratulate you on your perfect and sound knowledge?


1Clem 1:3

For ye did all things without respect of persons, and ye walked after the ordinances of God, submitting yourselves to your rulers and rendering to the older men among you the honor which is their due.

On the young too ye enjoined modest and seemly thoughts: and the women ye charged to perform all their duties in a blameless and seemly and pure conscience, cherishing their own husbands, as is meet; and ye taught them to keep in the rule of obedience, and to manage the affairs of their household in seemliness, with all discretion.


1Clem 2:1

And ye were all lowly in mind and free from arrogance,


yielding rather than claiming submission, more glad to give than to receive, and content with the provisions which God supplieth. And giving heed unto His words, ye laid them up diligently in your hearts, and His sufferings were before your eyes.


1Clem 2:2

Thus a profound and rich peace was given to all, and an insatiable desire of doing good. An abundant outpouring also of the Holy Spirit fell upon all;


1Clem 2:3

and, being full of holy counsel, in excellent zeal and with a pious

confidence ye stretched out your hands to Almighty God, supplicating

Him to be propitious, if unwillingly ye had committed any sin.


1Clem 2:4

Ye had conflict day and night for all the brotherhood, that the

number of His elect might be saved with fearfulness and intentness of

mind.


1Clem 2:5

Ye were sincere and simple and free from malice one towards another.


1Clem 2:6

Every sedition and every schism was abominable to you. Ye mourned

over the transgressions of your neighbors: ye judged their

shortcomings to be your own.


1Clem 2:7

Ye repented not of any well-doing, but were ready unto every good

work.


1Clem 2:8

Being adorned with a most virtuous and honorable life, ye performed

all your duties in the fear of Him. The commandments and the

ordinances of the Lord were written on the tablets of your hearts.


1Clem 3:1

All glory and enlargement was given unto you, and that was fulfilled

which is written My beloved ate and drank and was enlarged and waxed fat and kicked.


 
 
 
1Clem 3:2

Hence come jealousy and envy, strife and sedition, persecution and tumult, war and captivity.


1Clem 3:3

So men were stirred up, the mean against the honorable, the ill

reputed against the highly reputed, the foolish against the wise, the

young against the elder.


1Clem 3:4

For this cause righteousness and peace stand aloof, while each

man hath forsaken the fear of the Lord and become purblind in the faith of Him, neither walketh in the ordinances of His commandments nor liveth according to that which becometh Christ, but each goeth after the lusts of his evil heart, seeing that they have conceived an unrighteous and ungodly jealousy, through which also death entered into the world.


1Clem 4:1

For so it is written, And it came to pass after certain days that

Cain brought of the fruits of the earth a sacrifice unto God, and

Abel he also brought of the firstlings of the sheep and of their

fatness.


1Clem 4:2

And God looked upon Abel and upon his gifts, but unto Cain and unto his sacrifices He gave no heed.


1Clem 4:3

And Cain sorrowed exceedingly, and his countenance fell.


1Clem 4:4

And God said unto Cain, Wherefore art thou very sorrowful and

wherefore did thy countenance fall? If thou hast offered aright and

hast not divided aright, didst thou not sin? Hold thy peace.


1Clem 4:5

Unto thee shall he turn, and thou shalt rule over him. {This last

phrase has also been translated: Be at peace: thine offering

returns to thyself, and thou shalt again possess it.}


1Clem 4:6

And Cain said unto Abel his brother, Let us go over unto the plain. And it came to pass, while they Were in the plain, that Cain rose up against Abel his brother and slew him.


1Clem 4:7

Ye see, brethren, jealousy and envy wrought a brother's murder.


1Clem 4:8

By reason of jealousy our father Jacob ran away from the face of Esau

his brother.


1Clem 4:9

Jealousy caused Joseph to be persecuted even unto death, and to come

even unto bondage.


1Clem 4:10

Jealousy compelled Moses to flee from the face of Pharaoh king of

Egypt while it was said to him by his own countryman, Who made thee

a judge or a decider over us, Wouldest thou slay me, even as

yesterday thou slewest the Egyptian?


1Clem 4:11

By reason of jealousy Aaron and Miriam were lodged outside the camp.


1Clem 4:12

Jealousy brought Dathan and Abiram down alive to hades, because they

made sedition against Moses the servant of God.


1Clem 4:13

By reason of jealousy David was envied not only by the Philistines,

but was persecuted also by Saul [king of Israel].


1Clem 5:1

But, to pass from the examples of ancient days, let us come to those

champions who lived nearest to our time. Let us set before us the noble examples which belong to our generation.


1Clem 5:2

By reason of jealousy and envy the greatest and most righteous

pillars of the Church were persecuted, and contended even unto death.


1Clem 5:3

Let us set before our eyes the good Apostles.


1Clem 5:4

There was Peter who by reason of unrighteous jealousy endured not one not one but many labors, and thus having borne his testimony went to his appointed place of glory.


1Clem 5:5

By reason of jealousy and strife Paul by his example pointed out the prize of patient endurance. After that he had been seven times in bonds, had been driven into exile, had been stoned, had preached in the East and in the West, he won the noble renown which was the reward of his faith,


1Clem 5:6

having taught righteousness unto the whole world and having reached

the farthest bounds of the West; and when he had borne his testimony

before the rulers, so he departed from the world and went unto the

holy place, having been found a notable pattern of patient endurance.


1Clem 6:1

Unto these men of holy lives was gathered a vast multitude of the

elect, who through many indignities and tortures, being the victims

of jealousy, set a brave example among ourselves.


1Clem 6:2

By reason of jealousy women being persecuted, after that they had

suffered cruel and unholy insults as Danaids and Dircae, safely

reached the goal in the race of faith, and received a noble reward,

feeble though they were in body.


1Clem 6:3

Jealousy hath estranged wives from their husbands and changed the

saying of our father Adam, This now is bone of my bones and flesh

of my flesh.


1Clem 6:4

Jealousy and strife have overthrown great cities and uprooted great

nations.


1Clem 7:1

These things, dearly beloved, we write, not only as admonishing you,

but also as putting ourselves in remembrance. For we are in the same

lists, and the same contest awaiteth us.


1Clem 7:2

Wherefore let us forsake idle and vain thoughts; and let us conform

to the glorious and venerable rule which hath been handed down to us;


1Clem 7:3

and let us see what is good and what is pleasant and what is

acceptable in the sight of Him that made us.


1Clem 7:4

Let us fix our eyes on the blood of Christ and understand how

precious it is unto His Father, because being shed for our salvation

it won for the whole world the grace of repentance.


1Clem 7:5

Let us review all the generations in turn, and learn how from

generation to generation the Master hath given a place for repentance

unto them that desire to turn to Him.


1Clem 7:6

Noah preached repentance, and they that obeyed were saved.


1Clem 7:7

Jonah preached destruction unto the men of Nineveh; but they,

repenting of their sins, obtained pardon of God by their

supplications and received salvation, albeit they were aliens from

God.


1Clem 8:1

The ministers of the grace of God through the Holy Spirit spake

concerning repentance.


1Clem 8:2

Yea and the Master of the universe Himself spake concerning

repentance with an oath:


1Clem 8:3

for, as I live saith the Lord, I desire not the death of the

sinner, so much as his repentance,


1Clem 8:4

and He added also a merciful judgment: Repent ye, O house of

Israel, of your iniquity; say unto the sons of My people, Though

your sins reach from the earth even unto the heaven, and though

they be redder than scarlet and blacker than sackcloth, and ye turn

unto Me with your whole heart and say Father, I will give ear unto

you as unto a holy people.


1Clem 8:5

And in another place He saith on this wise, Wash, be ye clean. Put

away your iniquities from your souls out of My sight. Cease from

your iniquities; learn to do good; seek out judgment; defend him

that is wronged: give judgment for the orphan, and execute

righteousness for the widow; and come and let us reason together,

saith He; and though your sins be as crimson, I will make them

white as snow; and though they be as scarlet, I will make them

white as wool. And if ye be willing and will hearken unto Me, ye

shall eat the good things of the earth; but if ye be not willing,

neither hearken unto Me, a sword shall devour you; for the mouth of

the Lord hath spoken these things.


1Clem 8:6

Seeing then that He desireth all His beloved to be partakers of

repentance, He confirmed it by an act of His almighty will.


1Clem 9:1

Wherefore let us be obedient unto His excellent and glorious will;

and presenting ourselves as suppliants of His mercy and goodness, let

us fall down before Him and betake ourselves unto His compassions,

forsaking the vain toil and the strife and the jealousy which leadeth

unto death.


1Clem 9:2

Let us fix our eyes on them that ministered perfectly unto His

excellent glory.


1Clem 9:3

Let us set before us Enoch, who being found righteous in obedience

was translated, and his death was not found.


1Clem 9:4

Noah, being found faithful, by his ministration preached regeneration

unto the world, and through him the Master saved the living creatures

that entered into the ark in concord.



1Clem 10:1

Abraham, who was called the 'friend,' was found faithful in that he

rendered obedience unto the words of God.


1Clem 10:2

He through obedience went forth from his land and from his kindred

and from his father's house, that leaving a scanty land and a feeble

kindred and a mean house he might inherit the promises of God.


1Clem 10:3

For He saith unto him Go forth from thy land and from thy kindred

and from thy father's house unto the land which I shall show thee,

and I will make thee into a great nation, and I will bless thee and

will magnify thy name, and thou shalt be blessed. And I will bless

them that bless thee, and I will curse them that curse thee; and in

thee shall all the tribes of the earth be blessed.


1Clem 10:4

And again, when he was parted from Lot, God said unto him Look up

with thine eyes, and behold from the place where thou now art, unto

the north and the south and the sunrise and the sea; for all the

land which thou seest, I will give it unto thee and to thy seed for

ever;


1Clem 10:5

and I will make thy seed as the dust of the earth. If any man can

count the dust of the earth, then shall thy seed also be counted.


1Clem 10:6

And again He saith; God led Abraham forth and said unto him, Look

up unto the heaven and count the stars, and see whether thou canst

number them. So shall thy seed be. And Abraham believed God, and it

was reckoned unto him for righteousness.


1Clem 10:7

For his faith and hospitality a son was given unto him in old age,

and by obedience he offered him a sacrifice unto God on one of the

mountains which He showed him.


1Clem 11:1

For his hospitality and godliness Lot was saved from Sodom, when all

the country round about was judged by fire and brimstone; the Master

having thus fore shown that He forsaketh not them which set their

hope on Him, but appointeth unto punishment and torment them which

swerve aside.


1Clem 11:2

For when his wife had gone forth with him, being otherwise minded and

not in accord, she was appointed for a sign hereunto, so that she

became a pillar of salt unto this day, that it might be known unto

all men that they which are double-minded and they which doubt

concerning the power of God are set for a judgment and for a token

unto all the generations.


1Clem 12:1

For her faith and hospitality Rahab the harlot was saved.


1Clem 12:2

For when the spies were sent forth unto Jericho by Joshua the son of

Nun, the king of the land perceived that they were come to spy out

his country, and sent forth men to seize them, that being seized they

might be put to death.


1Clem 12:3

So the hospitable Rahab received them and hid them in the upper

chamber under the flax stalks.


1Clem 12:4

And when the messengers of the king came near and said, The spies

of our land entered in unto thee: bring them forth, for the king so

ordereth: then she answered, The men truly, whom ye seek,

entered in unto me, but they departed forthwith and are sojourning

on the way; and she pointed out to them the opposite road.


1Clem 12:5

And she said unto the men, Of a surety I perceive that the Lord

your God delivereth this city unto you; for the fear and the dread

of you is fallen upon the inhabitants thereof. When therefore it

shall come to pass that ye take it, save me and the house of my

father.


1Clem 12:6

And they said unto her, It shall be even so as thou hast spoken

unto us. Whensoever therefore thou perceivest that we are coming,

thou shalt gather all thy folk beneath thy roof and they shall be

saved; for as many as shall be found without the house shall

perish.


1Clem 12:7

And moreover they gave her a sign, that she should hang out from her

house a scarlet thread, thereby showing beforehand that through the

blood of the Lord there shall be redemption unto all them that

believe and hope on God.


1Clem 12:8

Ye see, dearly beloved, not only faith, but prophecy, is found in the

woman.


1Clem 13:1

Let us therefore be lowly minded, brethren, laying aside all

arrogance and conceit and folly and anger, and let us do that which

is written. For the Holy Ghost saith, Let not the wise man boast in

his wisdom, nor the strong in his strength, neither the rich in his

riches; but he that boasteth let him boast in the Lord, that he may

seek Him out, and do judgment and righteousness most of all

remembering the words of the Lord Jesus which He spake, teaching

forbearance and long-suffering:


1Clem 13:2

for thus He spake Have mercy, that ye may receive mercy: forgive,

that it may be forgiven to you. As ye do, so shall it be done to

you. As ye give, so shall it be given unto you. As ye judge, so

shall ye be judged. As ye show kindness, so shall kindness be

showed unto you. With what measure ye mete, it shall be measured

withal to you.


1Clem 13:3

With this commandment and these precepts let us confirm ourselves,

that we may walk in obedience to His hallowed words, with lowliness

of mind.


1Clem 13:4

For the holy word saith, Upon whom shall I look, save upon him that

is gentle and quiet and feareth Mine oracles?


1Clem 14:1

Therefore it is right and proper, brethren, that we should be

obedient unto God, rather than follow those who in arrogance and

unruliness have set themselves up as leaders in abominable jealousy.


1Clem 14:2

For we shall bring upon us no common harm, but rather great peril, if

we surrender ourselves recklessly to the purposes of men who launch

out into strife and seditions, so as to estrange us from that which

is right.


1Clem 14:3

Let us be good one towards another according to the compassion and

sweetness of Him that made us. For it is written:


1Clem 14:4

The good shall be dwellers in the land, and the innocent shall be

left on it but they that transgress shall be destroyed utterly from

it.


1Clem 14:5

And again He saith I saw the ungodly lifted up on high and exalted

as the cedars of Lebanon. And I passed by, and behold he was not;

and sought out his place, and I found it not. Keep innocence and

behold uprightness; for there is a remnant for the peaceful man.


1Clem 15:1

Therefore let us cleave unto them that practice peace with

godliness, and not unto them that desire peace with dissimulation.


1Clem 15:2

For He saith in a certain place This people honoreth Me with their

lips, but their heart is far from Me,


1Clem 15:3

and again, they blessed with their mouth, but they cursed with

their heart.


1Clem 15:4

And again He saith, They loved Him with their mouth, and with their

tongue they lied unto Him; and their heart was not upright with

Him, neither were they steadfast in His covenant.


1Clem 15:5

For this cause let the deceitful lips be made dumb which speak

iniquity against the righteous. And again May the Lord utterly

destroy all the deceitful lips, the tongue that speaketh proud

things, even them that say, Let us magnify our tongue; our lips are

our own; who is lord over us?


1Clem 15:6

For the misery of the needy and for the groaning of the poor I will

now arise, saith the Lord. I will set him in safety; I will deal

boldly by him.


1Clem 16:1

For Christ is with them that are lowly of mind, not with them that

exalt themselves over the flock.


1Clem 16:2

The scepter of the majesty of God, even our Lord Jesus Christ, came

not in the pomp of arrogance or of pride, though He might have done

so, but in lowliness of mind, according as the Holy Spirit spake

concerning Him.


1Clem 16:3

For He saith Lord, who believed our report? and to whom was the arm

of the Lord revealed? We announced Him in His presence. As a child

was He, as a root in a thirsty ground. There is no form in Him,

neither glory. And we beheld Him, and He had no form nor

comeliness, but His form was mean, lacking more than the form of

men. He was a man of stripes and of toil, and knowing how to bear

infirmity: for His face is turned away. He was dishonored and held

of no account.


1Clem 16:4

He beareth our sins and suffereth pain for our sakes: and we

accounted Him to be in toil and in stripes and in affliction.


1Clem 16:5

And He was wounded for our sins and hath been afflicted for our

iniquities. The chastisement of our peace is upon Him. With His

bruises we were healed.


1Clem 16:6

We all went astray like sheep, each man went astray in his own

path:


1Clem 16:7

and the Lord delivered Him over for our sins. And He openeth not

His mouth, because He is afflicted. As a sheep He was led to

slaughter; and as a lamb before his shearer is dumb, so openeth He

not His mouth. In His humiliation His judgment was taken away.


1Clem 16:8

His generation who shall declare? For His life is taken away from

the earth.


1Clem 16:9

For the iniquities of my people He is come to death.


1Clem 16:10

And I will give the wicked for His burial, and the rich for His

death; for He wrought no iniquity, neither was guile found in His

mouth. And the Lord desireth to cleanse Him from His stripes.


1Clem 16:11

If ye offer for sin, your soul shall see along lived seed.


1Clem 16:12

And the Lord desireth to take away from the toil of His soul, to

show Him light and to mould Him with understanding, to justify a

Just One that is a good servant unto many. And He shall bear their

sins.


1Clem 16:13

Therefore He shall inherit many, and shall divide the spoils of the

strong; because His soul was delivered unto death, and He was

reckoned unto the transgressors;


1Clem 16:14

and He bare the sins of many, and for their sins was He delivered

up.


1Clem 16:15

And again He Himself saith; But I am a worm and no man, a reproach

of men and an outcast of the people.


1Clem 16:16

All they that beheld me mocked at me; they spake with their lips;

they wagged their heads, saying, He hoped on the Lord; let Him

deliver him, or let Him save him, for He desireth him.


1Clem 16:17

Ye see, dearly beloved, what is the pattern that hath been given unto

us; for, if the Lord was thus lowly of mind, what should we do, who

through Him have been brought under the yoke of His grace?


1Clem 17:1

Let us be imitators also of them which went about in goatskins and

sheepskins, preaching the coming of Christ. We mean Elijah and Elisha

and likewise Ezekiel, the prophets, and besides them those men also

that obtained a good report.


1Clem 17:2

Abraham obtained an exceeding good report and was called the friend

of God; and looking steadfastly on the glory of God, he saith in

lowliness of mind, But I am dust and ashes.


1Clem 17:3

Moreover concerning Job also it is thus written; And Job was

righteous and unblamable, one that was true and honored God and

abstained from all evil.


1Clem 17:4

Yet he himself accuseth himself saying, No man from filth; no, not

though his life be but for a day.


1Clem 17:5

Moses was called faithful in all His house, and through his

ministration God judged Egypt with the plagues and the torments which

befell them. Howbeit he also, though greatly glorified, yet spake no

proud words, but said, when an oracle was given to him at the bush,

Who am I, that Thou sendest me?


1Clem 17:6

Nay, I am feeble of speech and slow of tongue. And again he saith,

But I am smoke from the pot.


1Clem 18:1

But what must we say of David that obtained a good report? of whom

God said, I have found a man after My heart, David the son of

Jesse: with eternal mercy have I anointed him.


1Clem 18:2

Yet he too saith unto God Have mercy upon me, O God, according to

Thy great mercy; and according to the multitude of Thy compassions,

blot out mine iniquity.


1Clem 18:3

Wash me yet more from mine iniquity, and cleanse me from my sin.

For I acknowledge mine iniquity, and my sin is ever before me.

Against Thee only did I sin, and I wrought evil in Thy sight; that

Thou mayest be justified in Thy words, and mayest conquer in Thy

pleading.


1Clem 18:4

For behold, in iniquities was I conceived, and in sins did my

mother bear me. For behold Thou hast loved truth: the dark and

hidden things of Thy wisdom hast Thou showed unto me.


1Clem 18:5

Thou shalt sprinkle me with hyssop, and I shall be made clean. Thou

shalt wash me, and I shall become whiter than snow.


1Clem 18:6

Thou shalt make me to hear of joy and gladness. The bones which

have been humbled shall rejoice.


1Clem 18:7

Turn away Thy face from my sins, and blot out all mine iniquities.


1Clem 18:8

Make a clean heart within me, O God, and renew a right spirit in

mine inmost parts. Cast me not away from Thy presence, and take not

Thy Holy Spirit from me.


1Clem 18:9

Restore unto me the joy of Thy salvation, and strengthen me with a

princely spirit.


1Clem 18:10

I will teach sinners Thy ways, and godless men shall be converted

unto Thee.


1Clem 18:11

Deliver me from blood guiltiness, O God, the God of my salvation.

My tongue shall rejoice in Thy righteousness.


1Clem 18:12

Lord, Thou shalt open my mouth, and my lips shall declare Thy

praise.


1Clem 18:13

For, if Thou hadst desired sacrifice, I would have given it: in

whole burnt offerings Thou wilt have no pleasure.


1Clem 18:14

A sacrifice unto God is a contrite spirit; a contrite and humbled

heart God will not despise.


1Clem 19:1

The humility therefore and the submissiveness of so many and so

great men, who have thus obtained a good report, hath through

obedience made better not only us but also the generations which were

before us, even them that received His oracles in fear and truth.


1Clem 19:2

Seeing then that we have been partakers of many great and glorious

doings, let us hasten to return unto the goal of peace which hath

been handed down to us from the beginning, and let us look

steadfastly unto the Father and Maker of the whole world, and cleave

unto His splendid and excellent gifts of peace and benefits.


1Clem 19:3

Let us behold Him in our mind, and let us look with the eyes of our

soul unto His long-suffering will. Let us note how free from anger He

is towards all His creatures.


1Clem 20:1

The heavens are moved by His direction and obey Him in peace.


1Clem 20:2

Day and night accomplish the course assigned to them by Him, without

hindrance one to another.


1Clem 20:3

The sun and the moon and the dancing stars according to His

appointment circle in harmony within the bounds assigned to them,

without any swerving aside.


1Clem 20:4

The earth, bearing fruit in fulfillment of His will at her proper

seasons, putteth forth the food that supplieth abundantly both men

and beasts and all living things which are thereupon, making no

dissension, neither altering anything which He hath decreed.


1Clem 20:5

Moreover, the inscrutable depths of the abysses and the unutterable

statutes of the nether regions are constrained by the same

ordinances.


1Clem 20:6

The basin of the boundless sea, gathered together by His workmanship

into it's reservoirs, passeth not the barriers wherewith it is

surrounded; but even as He ordered it, so it doeth.


1Clem 20:7

For He said, So far shalt thou come, and thy waves shall be broken

within thee.


1Clem 20:8

The ocean which is impassable for men, and the worlds beyond it, are

directed by the same ordinances of the Master.


1Clem 20:9

The seasons of spring and summer and autumn and winter give way in

succession one to another in peace.


1Clem 20:10

The winds in their several quarters at their proper season fulfill

their ministry without disturbance; and the ever flowing fountains,

created for enjoyment and health, without fail give their breasts

which sustain the life for men. Yea, the smallest of living things

come together in concord and peace.




1Clem 20:11

All these things the great Creator and Master of the universe ordered

to be in peace and concord, doing good unto all things, but far

beyond the rest unto us who have taken refuge in His compassionate

mercies through our Lord Jesus Christ,


1Clem 20:12

to whom be the glory and the majesty for ever and ever. Amen.


1Clem 21:1

Look ye, brethren, lest His benefits, which are many, turn unto

judgment to all of us, if we walk not worthily of Him, and do those

things which are good and well pleasing in His sight with concord.


1Clem 21:2

For He saith in a certain place, The Spirit of the Lord is a lamp

searching the closets of the belly.


1Clem 21:3

Let us see how near He is, and how that nothing escapeth Him of our

thoughts or our devices which we make.


1Clem 21:4

It is right therefore that we should not be deserters from His will.


1Clem 21:5

Let us rather give offense to foolish and senseless men who exalt

themselves and boast in the arrogance of their words, than to God.


1Clem 21:6

Let us fear the Lord Jesus [Christ], whose blood was given for us.

Let us reverence our rulers; let us honor our elders; let us instruct

our young men in the lesson of the fear of God. Let us guide our

women toward that which is good:


1Clem 21:7

let them show forth their lovely disposition of purity; let them

prove their sincere affection of gentleness; let them make manifest

the moderation of their tongue through their silence; let them show

their love, not in factious preferences but without partiality

towards all them that fear God, in holiness. Let our children be

partakers of the instruction which is in Christ:


1Clem 21:8

let them learn how lowliness of mind prevaileth with God, what power

chaste love hath with God, how the fear of Him is good and great and

saveth all them that walk therein in a pure mind with holiness.


1Clem 21:9

For He is the searcher out of the intents and desires; whose breath

is in us, and when He listeth, He shall take it away.


1Clem 22:1

Now all these things the faith which is in Christ confirmeth: for He

Himself through the Holy Spirit thus invite thus: Come, my

children, hearken unto Me, I will teach you the fear of the Lord.


1Clem 22:2

What man is he that desireth life and loveth to see good days?


1Clem 22:3

Make thy tongue to cease from evil, and thy lips that they speak no

guile.


1Clem 22:4

Turn aside from evil and do good.


1Clem 22:5

Seek peace and ensue it.


1Clem 22:6

The eyes of the Lord are over the righteous, and His ears are

turned to their prayers. But the face of the Lord is upon them that

do evil, to destroy their memorial from the earth.


1Clem 22:7

The righteous cried out, and the Lord heard him, and delivered him

from all his troubles. Many are the troubles of the righteous, and

the Lord shall deliver him from them all.


1Clem 22:8

And again Many are the stripes of the sinner, but them that set

their hope on the Lord mercy shall compass about.


1Clem 23:1

The Father, who is pitiful in all things, and ready to do good, hath

compassion on them that fear Him, and kindly and lovingly bestoweth

His favors on them that draw nigh unto Him with a single mind.


1Clem 23:2

Therefore let us not be double-minded, neither let our soul indulge in

idle humors respecting His exceeding and glorious gifts.


1Clem 23:3

Let this scripture be far from us where He saith Wretched are the

double-minded, Which doubt in their soul and say, These things we

did hear in the days of our fathers also, and behold we have grown

old, and none of these things hath befallen us.


1Clem 23:4

Ye fools, compare yourselves unto a tree; take a vine. First it

sheddeth its leaves, then a shoot cometh, then a leaf, then a

flower, and after these a sour berry, then a full ripe grape. Ye

see that in a little time the fruit of the tree attaineth unto

mellowness.


1Clem 23:5

Of a truth quickly and suddenly shall His will be accomplished, the

scripture also bearing witness to it, saying He shall come quickly

and shall not tarry; and the Lord shall come suddenly into His

temple, even the Holy One, whom ye expect.


1Clem 24:1

Let us understand, dearly beloved, how the Master continually

showeth unto us the resurrection that shall be hereafter; whereof He

made the Lord Jesus Christ the firstfruit, when He raised Him from

the dead.


1Clem 24:2

Let us behold, dearly beloved, the resurrection which happeneth at

its proper season.


1Clem 24:3

Day and night show unto us the resurrection. The night falleth

asleep, and day ariseth; the day departeth, and night cometh on.


1Clem 24:4

Let us mark the fruits, how and in what manner the sowing taketh

place.


1Clem 24:5

The sower goeth forth and casteth into the earth each of the

seeds; and these falling into the earth dry and bare decay: then out

of their decay the mightiness of the Master's providence raiseth them

up, and from being one they increase manifold and bear fruit.


1Clem 25:1

Let us consider the marvelous sign which is seen in the regions of

the east, that is, in the parts about Arabia.


1Clem 25:2

There is a bird, which is named the phoenix. This, being the only

one of its kind, liveth for five hundred years; and when it hath now

reached the time of its dissolution that it should die, it maketh for

itself a coffin of frankincense and myrrh and the other spices, into

the which in the fullness of time it entereth, and so it dieth.


1Clem 25:3

But, as the flesh rotteth, a certain worm is engendered, which is

nurtured from the moisture of the dead creature and putteth forth

wings. Then, when it is grown lusty, it taketh up that coffin where

are the bones of its parent, and carrying them journeyeth from the

country of Arabia even unto Egypt, to the place called the City of

the Sun;


1Clem 25:4

and in the daytime in the sight of all, flying to the altar of the

Sun, it layeth them thereupon; and this done, it setteth forth to

return.


1Clem 25:5

So the priests examine the registers of the times, and they find that

it hath come when the five hundredth year is completed.


1Clem 26:1

Do we then think it to be a great and marvelous thing, if the

Creator of the universe shall bring about the resurrection of them

that have served Him with holiness in the assurance of a good faith,

seeing that He showeth to us even by a bird the magnificence of His

promise?


1Clem 26:2

For He saith in a certain place And Thou shalt raise me up, and I

will praise Thee; and; I went to rest and slept, I was awaked,

for Thou art with me.


1Clem 26:3

And again Job saith And Thou shall raise this my flesh which hath

endured all these things.


1Clem 27:1

With this hope therefore let our souls be bound unto Him that is

faithful in His promises and that is righteous in His judgments.


1Clem 27:2

He that commanded not to lie, much more shall He Himself not lie:

for nothing is impossible with God save to lie.


1Clem 27:3

Therefore let our faith in Him be kindled within us, and let us

understand that all things are nigh unto Him.


1Clem 27:4

By a word of His majesty He compacted the universe; and by a word He

can destroy it.


1Clem 27:5

Who shall say unto Him, What hast thou done? or who shall resist

the might of His strength? When He listeth, and as He listeth, He

will do all things; and nothing shall pass away of those things that

He hath decreed.


1Clem 27:6

All things are in His sight, and nothing escapeth His counsel,


1Clem 27:7

seeing that The heavens declare the glory of God, and the firmament

proclaimeth His handiwork. Day uttereth word unto day, and night

proclaimeth knowledge unto night; and there are neither words nor

speeches, whose voices are not heard.


1Clem 28:1

Since therefore all things are seen and heard, let us fear Him and

forsake the abominable lusts of evil works, that we maybe shielded by

His mercy from the coming judgments.


1Clem 28:2

For where can any of us escape from His strong hand? And what world

will receive any of them that desert from His service?


1Clem 28:3

For the holy writing saith in a certain place Where shall I go, and

where shall I be hidden from Thy face? If I ascend into the heaven,

Thou art there; if I depart into the farthest parts of the earth,

there is Thy right hand; if I make my bed in the depths, there is

Thy Spirit.


1Clem 28:4

Whither then shall one depart, or where shall one flee, from Him that

embraceth the universe?


1Clem 29:1

Let us therefore approach Him in holiness of soul, lifting up pure

and undefiled hands unto Him, with love towards our gentle and

compassionate Father who made us an elect portion unto Himself.


1Clem 29:2

For

thus it is written: When the Most High divided the nations, when He

dispersed the sons of Adam, He fixed the boundaries of the nations

according to the number of the angels of God. His people Jacob

became the portion of the Lord, and Israel the measurement of His

inheritance.


1Clem 29:3

And in another place He saith, Behold, the Lord taketh for Himself

a nation out of the midst of the nations, as a man taketh the first

fruits of his threshing floor; and the holy of holies shall come

forth from that nation.

1Clem 30:1

Seeing then that we are the special portion of a Holy God, let us do

all things that pertain unto holiness, forsaking evil speakings,

abominable and impure embraces, drunkennesses and tumults and hateful

lusts, abominable adultery, hateful pride.


1Clem 30:2

For God, He saith, resisteth the proud, but giveth grace to the

lowly.


1Clem 30:3

Let us therefore cleave unto those to whom grace is given from God.

Let us clothe ourselves in concord, being lowlyminded and temperate,

holding ourselves aloof from all back biting and evil speaking, being

justified by works and not by words.


1Clem 30:4

For He saith, He that saith much shall hear also again. Doth the

ready talker think to be righteous?


1Clem 30:5

Blessed is the offspring of a woman that liveth but a short time.

Be not thou abundant in words.


1Clem 30:6

Let our praise be with God, and not of ourselves: for God hateth

them that praise themselves.


1Clem 30:7

Let the testimony to our well doing be given by others, as it was

given unto our fathers who were righteous.


1Clem 30:8

Boldness and arrogance and daring are for them that are accursed of

God; but forbearance and humility and gentleness are with them that

are blessed of God.


1Clem 31:1

Let us therefore cleave unto His blessing, and let us see what are

the ways of blessing. Let us study the records of the things that

have happened from the beginning.


1Clem 31:2

Wherefore was our father Abraham blessed? Was it not because he

wrought righteousness and truth through faith?


1Clem 31:3

Isaac with confidence, as knowing the future, was led a willing

sacrifice.


1Clem 31:4

Jacob with humility departed from his land because of his brother,

and went unto Laban and served; and the twelve tribes of Israel were

given unto him.


1Clem 32:1

If any man will consider them one by one in sincerity, he shall

understand the magnificence of the gifts that are given by Him.


1Clem 32:2

For of Jacob are all the priests and levites who minister unto the

altar of God; of him is the Lord Jesus as concerning the flesh; of

him are kings and rulers and governors in the line of Judah; yea and

the rest of his tribes are held in no small honor, seeing that God

promised saying, Thy seed shall be as the stars of heaven.


1Clem 32:3

They all therefore were glorified and magnified, not through

themselves or their own works or the righteous doing which they

wrought, but through His will.


1Clem 32:4

And so we, having been called through His will in Christ Jesus, are

not justified through ourselves or through our own wisdom or

understanding or piety or works which we wrought in holiness of

heart, but through faith, whereby the Almighty God justified all men

that have been from the beginning; to whom be the glory for ever and

ever. Amen.


1Clem 33:1

What then must we do, brethren? Must we idly abstain from doing

good, and forsake love? May the Master never allow this to befall us

at least; but let us hasten with instancy and zeal to accomplish

every good work.


1Clem 33:2

For the Creator and Master of the universe Himself rejoiceth in His

works.


1Clem 33:3

For by His exceeding great might He established the heavens, and in

His incomprehensible wisdom He set them in order. And the earth He

separated from the water that surroundeth it, and He set it firm on

the sure foundation of His own will; and the living creatures which

walk upon it He commanded to exist by His ordinance. Having before

created the sea and the living creatures therein, He enclosed it by

His own power.


1Clem 33:4

Above all, as the most excellent and exceeding great work of His

intelligence, with His sacred and faultless hands He formed man in

the impress of His own image.


1Clem 33:5

For thus saith God Let us make man after our image and after our

likeness. And God made man; male and female made He them.


1Clem 33:6

So having finished all these things, He praised them and blessed them

and said, Increase and multiply.


1Clem 33:7

We have seen that all the righteous were adorned in good works. Yea,

and the Lord Himself having adorned Himself with worlds rejoiced.


1Clem 33:8

Seeing then that we have this pattern, let us conform ourselves with

all diligence to His will; let us with all our strength work the work

of righteousness.


1Clem 34:1

The good workman receiveth the bread of his work with boldness, but

the slothful and careless dareth not look his employer in the face.


1Clem 34:2

It is therefore needful that we should be zealous unto well doing,

for of Him are all things:


1Clem 34:3

since He forewarneth us saying, Behold, the Lord, and His reward is

before His face, to recompense each man according to his work.


1Clem 34:4

He exhorteth us therefore to believe on Him with our whole heart, and

to be not idle nor careless unto every good work.


1Clem 34:5

Let our boast and our confidence be in Him: let us submit ourselves

to His will; let us mark the whole host of His angels, how they stand

by and minister unto His will.


1Clem 34:6

For the scripture saith, Ten thousands of ten thousands stood by

Him, and thousands of thousands ministered unto Him: and they cried

aloud, Holy, holy, holy is the Lord of Sabaoth; all creation is

full of His glory.


1Clem 34:7

Yea, and let us ourselves then, being gathered together in concord

with intentness of heart, cry unto Him as from one mouth earnestly

that we may be made partakers of His great and glorious promises.


1Clem 34:8

For He saith, Eye hath not seen and ear hath not heard, and it hath

not entered into the heart of man what great things He hath

prepared for them that patiently await Him.


1Clem 35:1

How blessed and marvelous are the gifts of God, dearly beloved!!


1Clem 35:2

Life in immortality, splendor in righteousness, truth in boldness,

faith in confidence, temperance in sanctification! And all these

things fall under our apprehension.


1Clem 35:3

What then, think ye, are the things preparing for them that patiently

await Him? The Creator and Father of the ages, the All holy One

Himself knoweth their number and their beauty.


1Clem 35:4

Let us therefore contend, that we may be found in the number of those

that patiently await Him, to the end that we may be partakers of His

promised gifts.


1Clem 35:5

But how shall this be, dearly beloved? If our mind be fixed through

faith towards God; if we seek out those things which are well

pleasing and acceptable unto Him; if we accomplish such things as

beseem His faultless will, and follow the way of truth, casting off

from ourselves all unrighteousness and iniquity, covetousness,

strifes, malignities and deceits, whisperings and backbitings, hatred

of God, pride and arrogance, vainglory and inhospitality.


1Clem 35:6

For they that do these things are hateful to God; and not only they

that do them, but they also that consent unto them.


1Clem 35:7

For the scripture saith, But unto the sinner said God, Wherefore

dost thou declare Mine ordinances, and takest My covenant upon thy

lips?


1Clem 35:8

Yet Thou didst hate instruction and didst cast away My words behind

thee. If thou sawest a thief thou didst keep company with him, and

with the adulterers thou didst set thy portion. Thy mouth

multiplied wickedness and thy tongue wove deceit. Thou sattest and

spakest against thy brother, and against the son of thy mother thou

didst lay a stumbling block.


1Clem 35:9

These things Thou hast done, and I kept silence. Thou thoughtest,

unrighteous man, that I should be like unto thee.


1Clem 35:10

I will convict thee and will set thee face to face with thyself.


1Clem 35:11

Now understand ye these things, ye that forget God, lest at any

time He seize you as a lion, and there be none to deliver.


1Clem 35:12

The sacrifice of praise shall glorify Me, and there is the way

wherein I will show him the salvation of God.


1Clem 36:1

This is the way, dearly beloved, wherein we found our salvation,

even Jesus Christ the High priest of our offerings, the Guardian and

Helper of our weakness.


1Clem 36:2

Through Him let us look steadfastly unto the heights of the heavens;

through Him we behold as in a mirror His faultless and most excellent

visage; through Him the eyes of our hearts were opened; through Him

our foolish and darkened mind springeth up unto the light; through

Him the Master willed that we should taste of the immortal knowledge

Who being the brightness of His majesty is so much greater than

angels, as He hath inherited a more excellent name.


1Clem 36:3

For so it is written Who maketh His angels spirits and His

ministers aflame of fire


1Clem 36:4

but of His Son the Master said thus, Thou art My Son, I this day

have begotten thee. Ask of Me, and I will give Thee the Gentiles

for Thine inheritance, and the ends of the earth for Thy

possession.


1Clem 36:5

And again He saith unto Him Sit Thou on My right hand, until I make

Thine enemies a footstool for Thy feet.


1Clem 36:6

Who then are these enemies? They that are wicked and resist His

will.


1Clem 37:1

Let us therefore enlist ourselves, brethren, with all earnestness in

His faultless ordinances.


1Clem 37:2

Let us mark the soldiers that are enlisted under our rulers, how

exactly, how readily, how submissively, they execute the orders given

them.


1Clem 37:3

All are not prefects, nor rulers of thousands, nor rulers of

hundreds, nor rulers of fifties, and so forth; but each man in his

own rank executeth the orders given by the king and the governors.


1Clem 37:4

The great without the small cannot exist, neither the small without

the great. There is a certain mixture in all things, and therein is

utility.


1Clem 37:5

Let us take our body as an example. The head without the feet is

nothing; so likewise the feet without the head are nothing: even the

smallest limbs of our body are necessary and useful for the whole

body: but all the members conspire and unite in subjection, that the

whole body maybe saved.


1Clem 38:1

So in our case let the whole body be saved in Christ Jesus, and let

each man be subject unto his neighbor, according as also he was

appointed with his special grace.


1Clem 38:2

Let not the strong neglect the weak; and let the weak respect the

strong. Let the rich minister aid to the poor; and let the poor give

thanks to God, because He hath given him one through whom his wants

may be supplied. Let the wise display his wisdom, not in words, but

in good works. He that is lowly in mind, let him not bear testimony

to himself, but leave testimony to be borne to him by his neighbor.

He that is pure in the flesh, let him be so, and not boast, knowing

that it is Another who bestoweth his continence upon him.


1Clem 38:3

Let us consider, brethren, of what matter we were made; who and what

manner of beings we were, when we came into the world; from what a

sepulchre and what darkness He that molded and created us brought us

into His world, having prepared His benefits aforehand ere ever we

were born.


1Clem 38:4

Seeing therefore that we have all these things from Him, we ought in

all things to give thanks to Him, to whom be the glory for ever and

ever. Amen.


1Clem 39:1

Senseless and stupid and foolish and ignorant men jeer and mock at

us, desiring that they themselves should be exalted in their

imaginations.


1Clem 39:2

For what power hath a mortal? or what strength hath a child of earth?


1Clem 39:3

For it is written; There was no form before mine eyes; only I heard

a breath and a voice.


1Clem 39:4

What then? Shall a mortal be clean in the sight of the Lord; or

shall a man be unblamable for his works? seeing that He is

distrustful against His servants and noteth some perversity against

His angels.


1Clem 39:5

Nay, the heaven is not clean in His sight. Away then, ye that dwell

in houses of clay, whereof, even of the same clay, we ourselves are

made. He smote them like a moth, and from morn to even they are no

more. Because they could not succor themselves, they perished.


1Clem 39:6

He breathed on them and they died, because they had no wisdom.


1Clem 39:7

But call thou, if perchance one shall obey thee, or if thou shalt

see one of the holy angels. For wrath killeth the foolish man, and

envy slayeth him that has gone astray.


1Clem 39:8

And I have seen fools throwing out roots, but forthwith their

habitation was eaten up.


1Clem 39:9

Far be their sons from safety. May they be mocked at the gates of

inferiors, and there shall be none to deliver them. For the things

which are prepared for them, the righteous shall eat; but they

themselves shall not be delivered from evils.


1Clem 40:1

Forasmuch then as these things are manifest beforehand, and we have

searched into the depths of the Divine knowledge, we ought to do all

things in order, as many as the Master hath commanded us to perform

at their appointed seasons.


1Clem 40:2

Now the offerings and ministrations He commanded to be performed with

care, and not to be done rashly or in disorder, but at fixed times

and seasons.


1Clem 40:3

And where and by whom He would have them performed, He Himself fixed

by His supreme will: that all things being done with piety according

to His good pleasure might be acceptable to His will.


1Clem 40:4

They therefore that make their offerings at the appointed seasons are

acceptable and blessed: for while they follow the institutions of

the Master they cannot go wrong.


1Clem 40:5

For unto the high priest his proper services have been assigned, and

to the priests their proper office is appointed, and upon the levites

their proper ministrations are laid. The layman is bound by the

layman's ordinances.


1Clem 41:1

Let each of you, brethren, in his own order give thanks unto God,

maintaining a good conscience and not transgressing the appointed

rule of his service, but acting with all seemliness.


1Clem 41:2

Not in every place, brethren, are the continual daily sacrifices

offered, or the freewill offerings, or the sin offerings and the

trespass offerings, but in Jerusalem alone. And even there the

offering is not made in every place, but before the sanctuary in the

court of the altar; and this too through the high priest and the afore

said ministers, after that the victim to be offered hath been

inspected for blemishes.


1Clem 41:3

They therefore who do any thing contrary to the seemly ordinance of

His will receive death as the penalty.


1Clem 41:4

Ye see, brethren, in proportion as greater knowledge hath been

vouchsafed unto us, so much the more are we exposed to danger.


1Clem 42:1

The Apostles received the Gospel for us from the Lord Jesus

Christ; Jesus Christ was sent forth from God.


1Clem 42:2

So then Christ is from God, and the Apostles are from Christ. Both

therefore came of the will of God in the appointed order.


1Clem 42:3

Having therefore received a charge, and having been fully assured

through the resurrection of our Lord Jesus Christ and confirmed in

the word of God with full assurance of the Holy Ghost, they went

forth with the glad tidings that the kingdom of God should come.


1Clem 42:4

So preaching everywhere in country and town, they appointed their

firstfruits, when they had proved them by the Spirit, to be bishops

and deacons unto them that should believe.


1Clem 42:5

And this they did in no new fashion; for indeed it had been written

concerning bishops and deacons from very ancient times; for thus

saith the scripture in a certain place, I will appoint their

bishops in righteousness and their deacons in faith.


1Clem 43:1

And what marvel, if they which were entrusted in Christ with such a

work by God appointed the aforesaid persons? seeing that even the

blessed Moses who was a faithful servant in all His house recorded

for a sign in the sacred books all things that were enjoined upon

him. And him also the rest of the prophets followed, bearing witness

with him unto the laws that were ordained by him.


1Clem 43:2

For he, when jealousy arose concerning the priesthood, and there was

dissension among the tribes which of them was adorned with the

glorious name, commanded the twelve chiefs of the tribes to bring to

him rods inscribed with the name of each tribe. And he took them and

tied them and sealed them with the signet rings of the chiefs of the

tribes, and put them away in the tabernacle of the testimony on the

table of God.


1Clem 43:3

And having shut the tabernacle he sealed the keys and likewise also

the doors.


1Clem 43:4

And he said unto them, Brethren, the tribe whose rod shall bud, this

hath God chosen to be priests and ministers unto Him.


1Clem 43:5

Now when morning came, he called together all Israel, even the six

hundred thousand men, and showed the seals to the chiefs of the

tribes and opened the tabernacle of the testimony and drew forth the

rods. And the rod of Aaron was found not only with buds, but also

bearing fruit.


1Clem 43:6

What think ye, dearly beloved? Did not Moses know beforehand that

this would come to pass? Assuredly he knew it. But that disorder

might not arise in Israel, he did thus, to the end that the Name of

the true and only God might be glorified: to whom he the glory for

ever and ever. Amen...


1Clem 44:1

And our Apostles knew through our Lord Jesus Christ that there would

be strife over the name of the bishop's office.


1Clem 44:2

For this cause therefore, having received complete foreknowledge,

they appointed the aforesaid persons, and afterwards they provided a

continuance, that if these should fall asleep, other approved men

should succeed to their ministration. Those therefore who were

appointed by them, or afterward by other men of repute with the

consent of the whole Church, and have ministered unblamably to the

flock of Christ in lowliness of mind, peacefully and with all

modesty, and for long time have borne a good report with all these

men we consider to be unjustly thrust out from their ministration.


1Clem 44:3

For it will be no light sin for us, if we thrust out those who have

offered the gifts of the bishop's office unblamably and holily.


1Clem 44:4

Blessed are those presbyters who have gone before, seeing that their

departure was fruitful and ripe: for they have no fear lest any one

should remove them from their appointed place.


1Clem 44:5

For we see that ye have displaced certain persons, though they were

living honorably, from the ministration which had been respected by

them blamelessly.


1Clem 45:1

Be ye contentious, brethren, and jealous about the things that

pertain unto salvation.


1Clem 45:2

Ye have searched the scriptures, which are true, which were given

through the Holy Ghost;


1Clem 45:3

and ye know that nothing unrighteous or counterfeit is written in

them. Ye will not find that righteous persons have been thrust out

by holy men.


1Clem 45:4

Righteous men were persecuted, but it was by the lawless; they were

imprisoned, but it was by the unholy. They were stoned by

transgressors: they were slain by those who had conceived a

detestable and unrighteous jealousy.


1Clem 45:5

Suffering these things, they endured nobly.


1Clem 45:6

For what must we say, brethren? Was Daniel cast into the lions' den

by them that feared God?


1Clem 45:7

Or were Ananias and Azarias and Misael shut up in the furnace of fire

by them that professed the excellent and glorious worship of the Most

High? Far be this from our thoughts. Who then were they that did

these things? Abominable men and full of all wickedness were stirred

up to such a pitch of wrath, as to bring cruel suffering upon them

that served God in a holy and blameless purpose, not knowing that the

Most High is the champion and protector of them that in a pure

conscience serve His excellent Name: unto whom be the glory for ever

and ever. Amen.


1Clem 45:8

But they that endured patiently in confidence

inherited glory and honor; they were exalted, and had their names

recorded by God in their memorial for ever and ever. Amen.


1Clem 46:1

To such examples as these therefore, brethren, we also ought to

cleave.


1Clem 46:2

For it is written; Cleave unto the saints, for they that cleave

unto them shall be sanctified.


1Clem 46:3

And again He saith in another place; With the guiltless man thou

shalt be guiltless, and with the elect thou shalt be elect, and

with the crooked thou shalt deal crookedly.


1Clem 46:4

Let us therefore cleave to the guiltless and righteous: and these

are the elect of God.


1Clem 46:5

Wherefore are there strifes and wraths and factions and divisions and

war among you?


1Clem 46:6

Have we not one God and one Christ and one Spirit of grace that was

shed upon us? And is there not one calling in Christ?


1Clem 46:7

Wherefore do we tear and rend asunder the members of Christ, and stir

up factions against our own body, and reach such a pitch of folly, as

to forget that we are members one of another?


1Clem 46:8

Remember the words of Jesus our Lord: for He said, Woe unto that

man; it were good for him if he had not been born, rather than that

at he should offend one of Mine elect. It were better for him that

a millstone were hanged about him, and be cast into the sea, than

that he should pervert one of Mine elect.


1Clem 46:9

Your division hath perverted many; it hath brought many to despair,

many to doubting, and all of us to sorrow. And your sedition still

continueth.


1Clem 47:1

Take up the epistle of the blessed Paul the Apostle.


1Clem 47:2

What wrote he first unto you in the beginning of the Gospel?


1Clem 47:3

Of a truth he charged you in the Spirit concerning himself and Cephas

and Apollos, because that even then ye had made parties.


1Clem 47:4

Yet that making of parties brought less sin upon you; for ye were

partisans of Apostles that were highly reputed, and of a man approved

in their sight.


1Clem 47:5

But now mark ye, who they are that have perverted you and diminished

the glory of your renowned love for the brotherhood.


1Clem 47:6

It is shameful, dearly beloved, yes, utterly shameful and unworthy of

your conduct in Christ, that it should be reported that the very

steadfast and ancient Church of the Corinthians, for the sake of one

or two persons, maketh sedition against its presbyters.


1Clem 47:7

And this report hath reached not only us, but them also which differ

from us, so that ye even heap blasphemies on the Name of the Lord by

reason of your folly, and moreover create peril for yourselves.


1Clem 48:1

Let us therefore root this out quickly, and let us fall down before

the Master and entreat Him with tears, that He may show Himself

propitious and be reconciled unto us, and may restore us to the

seemly and pure conduct which belongeth to our love of the brethren.


1Clem 48:2

For this is a gate of righteousness opened unto life, as it is

written; Open me the gates of righteousness, that I may enter in

thereby and preach the Lord.


1Clem 48:3

This is the gate of the Lord; the righteous shall enter in

thereby.


1Clem 48:4

Seeing then that many gates are opened, this is that gate which is in

righteousness, even that which is in Christ, whereby all are blessed

that have entered in and direct their path in holiness and

righteousness, performing all things without confusion.


1Clem 48:5

Let a man be faithful, let him be able to expound a deep saying, let

him be wise in the discernment of words, let him be strenuous in

deeds, let him be pure;


1Clem 48:6

for so much the more ought he to be lowly in mind, in proportion as

he seemeth to be the greater; and he ought to seek the common

advantage of all, and not his own.


1Clem 49:1

Let him that hath love in Christ fulfill the commandments of Christ.


1Clem 49:2

Who can declare the bond of the love of God?


1Clem 49:3

Who is sufficient to tell the majesty of its beauty?


1Clem 49:4

The height, where unto love exalteth, is unspeakable.


1Clem 49:5

Love joineth us unto God; love covereth a multitude of sins; love

endureth all things, is long-suffering in all things. There is

nothing coarse, nothing arrogant in love. Love hath no divisions,

love maketh no seditions, love doeth all things in concord. In love

were all the elect of God made perfect; without love nothing is well

pleasing to God:


1Clem 49:6

in love the Master took us unto Himself; for the

love which He had toward us, Jesus Christ our Lord hath given His

blood for us by the will of God, and His flesh for our flesh and His

life for our lives.


1Clem 50:1

Ye see, dearly beloved, how great and marvelous a thing is love, and

there is no declaring its perfection.


1Clem 50:2

Who is sufficient to be found therein, save those to whom God shall

vouchsafe it? Let us therefore entreat and ask of His mercy, that we

may be found blameless in love, standing apart from the factiousness

of men. All the generations from Adam unto this day have passed

away: but they that by God's grace were perfected in love dwell in

the abode of the pious; and they shall be made manifest in the

visitation of the Kingdom of God.


1Clem 50:3

For it is written; Enter into the closet for a very little while

until Mine anger and Mine wrath shall pass away, and I will

remember a good day and will raise you from your tombs.


1Clem 50:4

Blessed were we, dearly beloved, if we should be doing the

commandments of God in concord of love, to the end that our sins may

through love be forgiven us.


1Clem 50:5

For it is written; Blessed are they whose iniquities are forgiven,

and whose sins are covered. Blessed is the man to whom the Lord

shall impute no sin, neither is guile in his mouth.


1Clem 50:6

This declaration of blessedness was pronounced upon them that have

been elected by God through Jesus Christ our Lord, to whom be the

glory for ever and ever. Amen.


1Clem 51:1

For all our transgressions which we have committed through any of

the wiles of the adversary, let us entreat that we may obtain

forgiveness. Yea and they also, who set themselves up as leaders of

faction and division, ought to look to the common ground of hope.


1Clem 51:2

For such as walk in fear and love desire that they themselves should

fall into suffering rather than their neighbors; and they pronounce

condemnation against themselves rather than against the harmony which

hath been handed down to us nobly and righteously.


1Clem 51:3

For it is good for a man to make confession of his trespasses rather

than to harden his heart, as the heart of those was hardened who made

sedition against Moses the servant of God; whose condemnation was

clearly manifest,


1Clem 51:4

for they went down to hades alive, and Death shall be their

shepherd.


1Clem 51:5

Pharaoh and his host and all the rulers of Egypt, their chariots

and their horsemen, were overwhelmed in the depths of the Red Sea,

and perished for none other reason but because their foolish hearts

were hardened after that the signs and the wonders had been wrought

in the land of Egypt by the hand of Moses the servant of God.


1Clem 52:1

The Master, brethren, hath need of nothing at all. He desireth not

anything of any man, save to confess unto Him.


1Clem 52:2

For the elect David saith; I will confess unto the Lord, and it

shall please Him more than a young calf that groweth horns and

hoofs. Let the poor see it, and rejoice.


1Clem 52:3

And again He saith; Sacrifice to God a sacrifice of praise, and pay

thy vows to the Most High: and call upon Me in the day of thine

affliction, and I will deliver thee, and thou shalt glorify Me.


1Clem 52:4

For a sacrifice unto God is a broken spirit.


1Clem 53:1

For ye know, and know well, the sacred scriptures, dearly beloved,

and ye have searched into the oracles of God. We write these things

therefore to put you in remembrance.


1Clem 53:2

When Moses went up into the mountain and had spent forty days and

forty nights in fasting and humiliation, God said unto him; Moses,

Moses, come down , quickly hence, for My people whom thou leadest

forth from the land of Egypt have wrought iniquity: they have

transgressed quickly out of the way which thou didst command unto

them: they have made for themselves molten images.


1Clem 53:3

And the Lord said unto him; I have spoken unto thee once and twice,

saying, I have seen this people, and behold it




Tłumaczenie z angielskiego Czesław Czyż


1Klem prolog: 1

Kościół Boga który jest w Rzymie do Kościoła Boga, który jest w Koryncie, do wszystkich którzy są wezwani i poświęceni przez wolę Boga przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. Łaska wam i pokój od Wszechmocnego Boga przez Jezusa Chrystusa niech obfituje.


1Klem 1:1

Z powodu nagłych i powtarzających się nieszczęść i porażek które zdarza się nam, bracia, bierzemy pod uwagę, że byliśmy nieco opóźnieni w dawaniu uwagi co do spraw sporu który powstał między wami, drodzy ukochani i do obrzydliwej i nie świętej działalności wywrotowej, obcej i nieznanej wyborowi Boga, do której kilka silnych i samowolnych osób zapłonęło, do takiej wysokości szaleństwa że wasze imię, kiedyś szanowane i sławne i śliczne na oczach wszystkich ludzi, zostało znacznie zelżone.



 
1Klem 1:2

Czy ci którzy mieszkają wśród was nie zgadzali się z waszą najbardziej nienaganną moralnie i silną wiarą? Kto nie podziwiał waszego trzeźwego i wyrozumiałego pietyzmu w Chrystusie? Kto nie rozgłaszał poza granicami waszego wspaniałego usposobienia gościnności? Któż nie gratulował wam waszego doskonałej i cudownej wiedzy?



 
 
 
 
1Klem 1:3

Ponieważ wy zrobiliście wszystkie rzeczy bez względu na osobę i chodziliście w nakazach Boga, przedkładając siebie waszym rządzącym i okazaliście starszym ludziom między wami honor który im się należy. Młodszym również nakazano przyzwoitość i odpowiednie myśli, a kobietą nałożono wykonywać odpowiednią posługę w niewinności, należytości i czystym sumieniu, miłować ich własnych mężów, jak to należy, i oto nauczyliście ich trzymać się zasad posłuszeństwa i prowadzenie spraw ich własnych domów właściwie z całą swobodą.



 
1Klem 2:1

I byliście zupełnie skromni w umyśle i wolni od arogancji, poddani raczej niż żądający uległości,, bardziej skłonni by dawać niż by brać i zadowoleni z zaopatrzenia, którym wspiera Bóg. I dając uwagę na Jego słowa, odkładaliście je pilnie w waszych sercach i Jego cierpienia, były przed waszymi oczyma.


 
 
1Klem 2:2

W ten sposób głęboki i bogaty pokój został dany wszystkim i nienasycone pragnienie robienia dobrego. Obficie wylany też Duch Święty spoczął na wszystkich;



1Klem 2:3

a, będąc w pełni świętej rady, wyśmienicie gorliwi i z potwierdzoną pobożnością wyciągaliście wasze ręce do Wszechmocnego Boga, błagając Jego, by, być należytym, jeżeli niechętnie zaangażowaliście się w jakiś grzech.



 
 
1Klem 2:4

Toczyliście bój za wszystkich braci, aby liczba jego wybranych mogła być zachowana z wiernością i bacznością umysłu.



 
 
1Klem 2:5

Byliście szczerzy i prości i wolni od złości wzajemnej.



1Clem 2:6

Każda akcja wywrotowa i każdy rozłam, były obrzydliwe dla was. Narzekaliście na przestępstwa waszych sąsiadów , sądziliście ich wady jakby były waszymi własnymi.



 
 
1Clem 2:7

Nie żałowałyście dobrych czynów ale, byliście gotowi dla każdej dobrej pracy



 
1Clem 2:8

Będąc ozdobionymi z najcnotliwszym i najbardziej honorowym życiem, spełnialiście

wszystkie wasze obowiązki w bojaźni Jego. Przykazania i

nakazy Pana zostały napisane na tabletkach waszych serc.


 
1Clem 3:1

Wszystka sława i wielkość zostały dane wam i to zostało spełniane

co jest napisane; Mój ukochany zjadł i pił i, był rozradowany i

namaszczony tłuszczem i zbuntował się.


1Clem 3:2

Odtąd przyszła zazdrość i zawiść, konflikt i akcja wywrotowa, prześladowanie i tumult, wojna i niewola.


 
1Klem 3:3

Więc ludzie byli wzburzeni, w znaczeniu przeciwko uczciwości, źle traktowani, przeciwko najwyższej godności, głupota przeciwko mądrości, młodzi przeciwko starszym.




1Klem 3:4

Z tej przyczyny sprawiedliwość i pokój stanęły z dala, każdy człowiek zapomniał bojaźni Bożej i stał się ślepy w wierze dla Niego, nie spacerujący w nakazach jego przykazań. Ani nie żyjący zgodnie z nakazem Chrystusa, ale każdy szedł za pożądliwością własnego serca, wiedząc że one poczęły nieprawość i bezbożną zazdrość, przez którą również śmierć weszła na świat.



 
 
1Klem 4:1

Ponieważ jest napisane, I zdarzyło się pewnego dnia że Kain przyniósł owoce ziemi na ofiarę dla Boga, i Abel również przyniósł pierwociny owiec i ich tłuszcz.



 
 
 
 
 
 
1Klem 4:2

I Bóg spojrzał na Abla i jego ofiary, ale na Kaina i jego ofiarę nie zwrócił uwagi

 

1Klem 4:3

I Kain zasmucił się nadzwyczaj i jego oblicze sposępniało



1Klem 4:4

I Bóg powiedział do Kaina,dlaczego jesteś smutny i dlaczego twoje oblicze sposępniało jeżeli będziesz składał właściwe ofiary i nie będziesz dzielił sprawiedliwości, i nie będziesz popełniał grzechu,będziesz miał pokój.


 
 
1Klem 4:5

Ale jeżeli odwrócisz się i będziesz miał kontrolę nad nad tym. { Ta ostatnia fraza była również tłumaczona jako: Bądź w pokoju, twoja ofiara wróci do ciebie, i ty będziesz znowu posiadał to.}



 
1Klem 4:6

I Kain powiedział do Abla jego brata, wyjdźmy na pole. I wyszli razem, podczas gdy oni byli na polu, to Kain rzucił się na Abla swojego brata i zabił go.


 
1Klem 4:7

Rozumiecie bracia, zazdrość i wrogość i zawiść wyładowała morderstwo brata.


 
1Klem 4:8

Przyczyna zazdrości naszego ojca Jakuba odeszła z twarzy Ezawa jego brata.



1Klem 4:9

Zazdrość spowodowała że Józef był prześladowany aż do śmierci i zaprowadziło go

nawet na niewoli.


1Klem 4:10

Zazdrość towarzyszyła Mojżeszowi gdy uciekał z przed oblicza faraona króla Egipskiego. Podczas gdy było powiedziane do niego przez jego rodaków kto uczynił cię sędzią ponad nami, czy chcesz mnie tak zabić jak zabiłeś wczoraj Egipcjanina?





 
1Klem 4:11

Z powodu zazdrości Aaron i Miriam byli usunięci poza obóz


1Klem 4:12

Zazdrość doprowadziła Datana i Abirama do grobu ponieważ wystąpili przeciwko Mojżeszowi słudze Bożemu.




1Klem 4:13

Z przyczyny zazdrości Dawid był wrogiem nie tylko Filistynów, ale również prześladowany przez Saula [króla Izraela]


 
 
1Klem 5:1

Ale, to były przykłady starożytnych dni, przejdźmy zatem do mistrzów żyjących bliżej naszych czasów, popatrzmy ma szlachetne przykłady tych co należeli do naszego pokolenia



1Klem 5:2

Z powodu zazdrości i zawiści najwięksi i najbardziej prawe

filary Kościoła były prześladowane i walczono z nimi nawet do śmierci.


 
1Klem 5:3

Postawmy przed oczyma dobrych apostołów.


1Klem. 5:4

Piotr, z powodu niesprawiedliwej zazdrości cierpiał nie jeden raz, ale wiele razy i w ten sposób znosił jego świadectwo, poszedł do wyznaczonego miejsca chwały.


1Klem 5:5

Z powodu zazdrości i konfliktu Paweł przez jego przykład wskazał nagrodę wytrwałości Następnie on, był siedem razy w kajdanach, został skazany na wygnanie, został ukamienowany, głosił na Wschodzie i na Zachodzie, on wygrał szlachetną sławę, która, była nagrodą jego wiary,



 
 
1Klem 5:6

Nauczał sprawiedliwości po całym świecie i sięgnął najdalszych granic Zachodu, i kiedy on przedstawił swoje świadectwo przed rządzącymi, on oddzielił się od świata i poszedł do świętego miejsca, mając szlachetny wzór wytrwałej cierpliwości.




 
 
 
1Klem 6:1

Ci ludzie w świętym swoim życiu zostali zebrani z ogromnego mnóstwa wybranych, którzy chociaż znieważani i torturowani,byli ofiarami zazdrości, stanowili odważny przykład między sobą.




 
1Klem 6:2

Z powodu zazdrości kobiety były prześladowane, one cierpiały okrutnie i bezbożne zniewagi jak Danaids i Dirkae bezpiecznie osiągnęły cel w biegu wiary i otrzymały szlachetne nagrodę, chociaż były w swoich słabych ciałach.




 
 
 
1Klem 6:3

Zazdrość zraziła żony do ich mężów i zmieniła mówiąc o naszym ojcu Adamie, To teraz jest kość z kości moich i ciało z ciała mego





1Klem 6:4

Zazdrość wywróciła wielkie miasta i wykorzeniła wielkie narody.



 
 
1Klem 7:1

Takie rzeczy, moi umiłowani, my piszemy, nie tylko aby zadziwić was, ale również jako kładący siebie ku pamięci, Ponieważ jesteśmy na tej samej liście i niech to tak samo pobudza nas.




1Klem 7:2

Dlatego porzućmy bezczynne i próżne myśli; i dostosujmy się

do wspaniałej i czcigodnej reguły, która została nam powierzona.


1Clem 7:3

i zobaczmy co, jest dobre i co, jest miłe i co jest

zadowalające na oczach Jego który uczynił nas.


 
 
1Clem 7:4

przymocujmy nasz wzrok na krwi Chrystusa i zrozummy jak cenna ona jest w Jego Ojcu, ponieważ będąc oddana dla naszego zbawienia, ona zwyciężyła cały świat łaska i opamiętanie




1Clem 7:5

Przejrzyjmy wszystkie pokolenia po kolei i nauczmy się jak od pokolenia do pokolenia Mistrz dawał im miejsce dla opamiętania i to pragnienie aby zwrócić się do Niego.



 
 
 
1Klem. 7:6

Noe głosił opamiętanie, i ci co byli posłuszni zostali uratowani.


1Klem 7:7

Jonasz głosił zniszczenie ludziom Niniwy, ale oni opamiętali się z ich grzechów, otrzymali przebaczenie Boga przez ich błagania i otrzymane zbawienie, chociaż oni, byli obcymi dla Boga.




 
 
 
 
1Klem 8:1

Pracownicy łaski Bożej przez Ducha Świętego mówili odnośnie opamiętania.



1Klem 8:2

Tak i Pan wszechświata sam mówił co do opamiętania z przysięgą.



 
 
1Klem 8:3

Ponieważ, jako żyje mówi Pan, nie pragnę śmierci grzesznika, ale bardziej jego opamiętania.


 
1Klem 8:4

i on dodaje również miłosierny sąd: Pokutujcie, O domu Izraela z waszych niegodziwości; mów do synów mojego ludu. Choćby wasze grzechy sięgały z ziemi do nieba, i choćby one były czerwieńsze niż szkarłat i czerniejsze niż wór pokutny, a wy odwrócicie się do mnie całym waszym sercem i powiecie Ojcze, usłyszę i zmienię was w święty lud.





 
 
 
 
 
 
1Klem 8:5

A w innym miejscu On mówi w swej mądrości, Umyjcie się, bądźcie czyści. Odsuńcie winy z waszych dusz z mojego wzroku. Zaprzestańcie waszej niegodziwości; nauczcie się robić dobrze; szukajcie sądu; brońcie tego który jest skrzywdzony; dajcie sąd dla sieroty, i wymierzcie sprawiedliwość dla wdowy

i chodźcie i rozważmy razem,

powiedział On; i, choćby twoje grzechy, były jak szkarłat,staną się

białe jak śnieg; i, chociaż one byłyby jak purpura, zrobię je

białe jak wełna. I, jeżeli, będziecie skłonni i będziecie mnie słuchać, będziecie jeść dobre rzeczy tej ziemi, ale jeżeli nie będziecie skłonni, ani nie będziecie mnie słuchać, miecz pożre was, ponieważ usta Pana to powiedziały.




 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1Klem 8:6

Widząc zatem, że On pragnie by wszyscy Jego umiłowani byli częścią opamiętania, On potwierdza to przez działanie Jego Wszechmocnej woli.



1Klem 9:1

Bądźmy zatem posłuszni Jego wyśmienitej i chwalebnej woli, i przedstawiając siebie jako oddanych Jego litości i dobroci, upadnijmy przed Nim i oddajmy się dla Jego współczucia porzucając próżny trud i konflikt i zazdrość która prowadzi do śmierci.





 
 
 
 
 
1Klem 9:2

Umocujmy nasz wzrok na tych którzy służą doskonale w Jego wyśmienitej chwale.



 
 
1Klem 9:3

Weźmy przed nami Henocha, który był sprawiedliwy i posłuszny i nie zaznał śmieci.



1Klem.9:4

Noe, był pełen wiary, w swojej służbie głosił pokoleniu całego świata, i przez niego Pan zbawił żyjące stworzenia które zgodnie weszły do arki.





 
 
 
1Klem 10:1

Abraham, który był nazwany przyjacielem, był pełny wiary w tym że on czynił posłuszeństwo słowom Boga.



1Klem 10:2

On przez posłuszeństwo wyszedł ze swej ziemi i od swojej rodziny, i z jego ojca domu, te opuszczając skąpą ziemie i słabe pokrewieństwo i lichy dom, on mógłby odziedziczyć obietnice Boga.




 
 
 
1Klem 10:3

Ponieważ on powiedział do niego: Wyjdź z tej ziemi i od krewnych twoich i z domu ojca, do ziemi którą ci pokażę, i ja zrobię cię wielkim narodem, i będę ci błogosławił i wywyższże twoje imię, i będziesz błogosławiony. I ja będę błogosławił tym którzy błogosławią ciebie, a przeklnę tych którzy przeklinają ciebie, i będą w tobie błogosławione wszystkie pokolenia ziemi.






 
 
 
 
 
1Klem 10:4

I znowu, kiedy on rozstał się z Lotem, Bóg powiedział do niego, spójrz swymi oczami, z miejsca gdzie ty jesteś teraz, na północ i na południe i słońce wzeszło nad morzem, ponieważ cała ziemia którą widzisz dam tobie i nasieniu twemu na zawsze.




 
 
 
 
 
1Klem 10:5

I ja uczynię twoje nasienie jak proch na ziemi. Jeżeli człowiek może policzyć proch ziemi, tak będzie z liczeniem twojego nasienia




1Klem 10:6

I znowu On mówi: Bóg prowadził Abrahama i powiedział do niego, popatrz na niebo i policz gwiazdy, jeżeli możesz je policzyć, takie będzie twoje nasienie. I Abraham uwierzył Bogu, i to zostało mu policzone za sprawiedliwość.




 
 
 
 
 
1Klem 10:7

Dla jego wiary i gościnności syn był mu dany w starości, i przez posłuszeństwo on złożył go w ofierze Bogu na jednej z gór którą mu pokazano.




 
 
1Klem 11:1

Dla jego gościnności i pobożności Lot został uratowany z Sodomy, kiedy wszyscy w całej okolicy zostali osądzeni przez ogień i siarkę; Pan w ten sposób przednio pokazał, że On nie wybaczył tym, którzy nie pokładali nadziei w Nim, ale poddał karze i męce ich którzy zboczyli na bok.





 
 
 
 
1Klem 11:2

Ponieważ kiedy jego żona wyszła z nim, niezgodnie ze swoim przekonaniem ona została przedstawiona jako znak, kiedy ona stała się słupem soli w tym dniu, żeby to mogłobyć znane wszstkim ludziom, że ci którzy są dwulicowi i ci co mają wątpliwość dotyczące władzy Boga są ustawieni dla sądu i jako znak

dla wszystkich pokoleń.




 
 
 
 
 
 
1Klem 12:1

Dla jej wiary i gościnnosci Rahab niwrzadnica była zachowana.


1Klem 12:2

Ponieważ kiedy szpiedzy byli wysłani do Jerycha przez Jozuego syna Nuna, król tej ziemi dowiedział się że oni przyszli wyszpiegować jego ziemię, i wysłał ludzi do pochwycenia ich, aby ich pochwycić i uśmiercić.





 
 
1Klem 12:3

Więc gościnność Rahab przyjeła ich i ukryła ich w górnej izbie pod odygami lnu.




1Klem 12:4

A kiedy posłańcy króla przyszli i powiedzieli, szpiedzy tej naszej ziemi przyszli do ciebie, wydaj ich bo tak król rozkazał: wtedy ona odpowiedziała, to prawdza, ludzie których szukacie przyszli do mnie, ale oni odeszli i poszli swoją drogą,i ona pokazała im przeciwną drogę




 
 
 
 
 
 
 
1Klem 12:5

I ona powiedziała do mężczyzn, zaprawdę jestem przekonana że Pan wasz Bóg wydał to miasto wam, ponieważ strach i przerażenie przed wami padło na jego mieszkańców. Kiedy przyjdzie czas kiedy je przejmiecie, zachowajcie mnie móej dom i mojego ojca.




 
 
 
 
 
 
1Klem 12:6

I oni powiedzieli do niej, Tak się stanie jak powiedziałaś do nas, zostaniesz zachowana kiedy my przyjdziemy, zbierz wszystkich pod swój dach i oni będą zachowani, bo wszyscy którzy będą znalezieni poza domem zginą.





 
 
 
 
 
 
1Klem.12:7

I co więcej oni dali jej znak, że oni powinni trzymać się z dala od jej domu, szkarłatną wstążkę, przez to pokazano że przez krew Pana będzie odkupienie dla wszystkich którzy wierzą i pokładają nadzieję w Bogu.




 
 
 
 
 
1Klem.12:8

Widzicie, drodzy umiłowani, nie tylko wiara, ale proroctwo wypełniło się na kobiecie.



1klem 13:1

dlatego bądźmy pokorni bracia, odkładając na bok wszelka arogancję i zwiedzenie i głupotę i złość, a czyńmy to co jest napisane. Przez Św. Ducha powiedział: Niech mądry nie chlubi się swoją mądrością, ani siłacz swoją siłą, ani bogacz jego bogactwem, ale ten który się chlubi niech się chlubi Panem, że on może szukać jego i czynić sąd i sprawiedliwość najbardziej pamiętajcie słowa pana Jezusa który powiedział, ucząc wytrwałości i znoszenia cierpień:







 
 
 
 
 
 
 
1Klem 13:2

bo to on powiedział Bądźcie miłosierni abyście miłosierdzia dostąpili, wybaczajcie żeby wam było wybaczone, jak wy robicie tak i wam uczynią, jak sądzicie tak będziecie sadzeni, jak pokażecie uprzejmość tak i wam będzie pokazana uprzejmość, jaką miarą mierzycie taką i wam odmierzą






 
 
 
 
 
 
 
1Klem 13:3

Z tymi przykazaniami i z tymi przepisami utwierdźmy siebie, abyśmy mogli chodzić w posłuszeństwie za jego świętymi słowami, w pokorze.




 
 
 
 
1Klem 13:4

Dla świętych słów powiedzianych, na którego spoglądam, zachowuje tego który jest delikatny i cichy i lęka się moich wyroczni.


1Klem 14:1

Dlatego jest prawe i właściwe, bracia, abyśmy byli posłuszni Bogu, raczej niż idąc za tymi którzy są aroganccy i bezprawni ustanawiając siebie liderami w obrzydliwej zazdrości.




1Klem 14:2

Nie przynosimy na siebie żadnej wspólnej szkody, ale raczej wielkie niebezpieczeństwo, jeżeli poddajemy siebie nierozważnie do celów ludzi, którzy wdają się w konflikty i działalność wywrotową więc nie zrażajmy się tym co jest właściwe.





 
 
 
1Klem 14:3

Bądźmy dobrymi w tym kierunku, zgodnie ze współczuciem i słodkością Tego który uczynił nas. Jak jest napisane:


 
 
1Klem 14:4

Dobro będzie mieszkać w tej ziemi i niewinny będzie pozostawiony na niej, ale ci co zgrzeszyli będą zniszczeni całkowicie z niej



 
 
1Klem 14:5

I znowu on powiedział: Widziałem bezbożnego który się wynosił wysoko i dumnie jak cedr Libanu. I przechodziłem obok, i nie zauważyłem go i nie ujrzało go jego miejsce, i nie znalazłem go, trzymajcie niewinność i trzymajcie sprawiedliwość, ponieważ te są pozostawione dla pokojowego człowieka.




 
 
 
 
1Clem 15:1

Dlatego trzymajmy się tych praktyk pokoju z

pobożnością i pozo stańmy z pragnieniem rzeczywistego pokoju


1Clem 15:2

Ponieważ On powiedział w pewnym miejscu Ten lud czci mnie swoimi wargami, ale ich serce jest daleko ode mnie.



1Clem 15:3

i znów, oni pobłogosławili ich ustami, ale oni przeklinali w ich sercu.



 
 
1Klem.15:4

I znowu On powiedział. Oni kochają go swoimi ustami, a ich język wypowiada o Nom kłamstwa,a ich serce nie było właściwe z nim, ani oni nie wytrwali w ich przymierzu.



 
 
 
1Klem.15:5

Dla tej przyczyny zwodnicze wargi, wypowiadały puste słowa niegodziwe przeciw sprawiedliwości. I znowu Niech Pan wypowie zniszczenie wszystkich zwodniczych warg, język mówiący dumne rzeczy, kiedy oni mówią, ubogaćmy naszą mowę, nasze wargi są naszymi własnymi, kto to jest Pan ponad nami?




 
 
 
 
 
1Klem 15:6

Bo dla potrzebujących i dla jęczących z biedy Ja powstanę, mówi Pan. I ja zbiorę ich bezpiecznie, i wielce obdzielę.



 
 
1Klem.16:1

Ponieważ Chrystus jest z tymi którzy są pokorni, nie z tymi którzy się wynoszą ponad stado.



 
 
1Klem 16:2

Berło majestatu Bożego, nawet nasz Pan Jezus Chrystus nie przyszedł w wielkiej wyniosłości, chociaż on mógł zrobić to, ale w pokorze, tak jak to Duch Święty powiedział co do niego.




 
 
 
1Klem.16:3

Bo jak Pan powiedział, kto uwierzył naszej wieści, a ramię Pana komu się objawiło? My ogłaszamy Go w Jego obecności, jako dziecko był On, jak korzeń z suchej ziemi, nie miał postawy, ani chwały I ujrzeliśmy Jego i On nie miał żadnej postawy ani splendoru, ale Jego postawa była znacząca, nie miał więcej niż postawa człowieka. On był człowiekiem obnażonym i utrudzonym i wiedział jak znosić słabości: ponieważ Jego zostało zmienione. On został zhańbiony i został trzymany bez znaczenia .







 
 
 
 
 
 
 
1Klem.16:4

On poniósł nasze grzechy i cierpiał ból dla naszego zbawienia i my zaliczyliśmy go do utrudzonych, obnażonych i obarczonych.



1Klem 16:5

A on był zraniony za grzechy nasze, i obarczony za nasze przewinienia. Napomnienie naszego pokoju jest na nim. A jego sińce uleczyły nas.



 
 
 
1Klem 16:6

Wszyscy zbłądziliśmy jak owce, każdy zboczył na jego własną ścieżkę:



1Klem 16:7

a Pan dotknął Jego za wszystkie nasze grzechy. I nie otworzył ust swoich, ponieważ był obarczony, jak owca która prowadzą na rzeź, i milczący jak baranek przed tymi co go strzygą, nie otworzył ust swoich. Dla Jego poniżenia jego sąd był odjęty.




 
 
 
 
1Klem 16:8

Jego pokolenie kto będzie ogłaszał? Ponieważ jego życie zostało wzięte z ziemi.


 
 
 
1Klem.16:9

Za winy mojego ludu położony do śmierci.


1Klem.16:10

I uczynię nikczemny jego pogrzeb, a bogactwo dla jego śmierci, ponieważ nie popełnił przewinienia, ani nie znaleziono winy w jego ustach. I Panu upodobało się aby go oczyścić z jego poniżenia.


 
 
 
 
1Klem 16:11

Kiedy złoży ofiarę za grzech, twoja dusza zobaczy długo żyjące nasienie.


1Klem 16:12

I Panu upodobało się odsunąć trud jego duszy, by pokazać mu światło i nasyci sie jego zrozumieniem, i wielu mój sługa Sprawiedliwy usprawiedliwi. I poniesie ich grzechy.




 
 
 
1Klem.16:13

Dlatego odziedziczy wiele, i podzieli łupy silnego; ponieważ Jego dusza została dostarczona śmierci i On został zaliczony do grzeszników.




 
1Klem 16:14

I on poniesie grzechy wielu, i za ich grzechy został wydany.



1Klem.16:15

I znowu On Sam powiedział, Ale ja jestem robak a nie człowiek, wzgarda człowieka i wyrzutek ludzi.


1Klem 16:16

Wszyscy którzy byli ze mną szydzili ze mnie, oni mówili swoimi wargami, oni potrząsali swoimi głowami, mówiąc, On pokładał nadzieję w Panu niech go zatem uwolni, niech go uratuje skoro ma w nim upodobanie.



1Klem 16:17

Widzicie, drodzy umiłowani, co jest wzorem który był nam dany, bo jeżeli Pan był pokorny, jakimi my powinniśmy być, którzy przez niego chodzimy w jarzmie jego łaski?




1Klem 17:1

Bądźmy naśladowcami również tych którzy chodzili w owczych i kozich skórach, głosząc przyjście Chrystusa. Mamy na myśli Eliasza i Elizeusza i podobnie Ezechiela, proroków, i oprócz nich tych którzy otrzymali dobre świadectwo.





1Klem 17:2

Abraham otrzymał szczególnie dobre świadectwo i był nazwany przyjacielem Boga, a spoglądając mocno na chwałę Boga, on powiedział w pokorze, Ale ja jestem proch i popiół



1Klem 17:3

Jakkolwiek co dotyczy Hioba to również jest napisane, I Job był sprawiedliwy i niewinny był w prawdzie i czcił Boga i unikał wszelkiego zła.




1Klem 17:4

Oto on sam oskarżając siebie powiedział, Nie ma człowieka bez winy, żadnego, ani przez całe życie, ani przez jeden dzień.



1Klem.17:5

Mojżesz został nazwany wiernym w całym jego domu i przez jego posługę Bóg osądził Egipt plagami i nieszczęściami które spadły na nich. Wyniesiono go również do wielkiej chwały, oto nie powiedział żadnych dumnych słów, ale powiedział, kiedy wyrocznia była dana mu w krzaku, Kim ja jestem, że ty posyłasz mnie?




1Klem 17:6

Ależ, Jestem słabej mowy i ciężkiego języka. I znowu on powiedział, Ale ja jestem dymem z garnka.



1Klem 18:1

A co możemy powiedzieć o Dawidzie który otrzymał dobre świadectwo? O którym Bóg powiedział, Znalazłem człowieka mojego serca, Dawida syna Jessego, wiecznym miłosierdziem namaściłem go.




1Klem 18:2

Oto on również powiedział do Boga miej miłosierdzie nade mną, o Boże, zgodnie z wielkim miłosierdziem, i zgodnie z wieloma twoimi współczuciami, wytrzyj mój przewinienia.



1Klem 18:3

Obmyj mnie z moich win, i oczyść mnie z moich grzechów, ponieważ ja znam moje przewinienia, i mój grzech jest przede mną. Przeciwko Tobie jedynie zgrzeszyłem i popełniłem zło w twoich oczach: Ty okazałeś się sprawiedliwy w swoich słowach i okazałeś się zdobywcą w Twoich argumentach.





1Klem 18:4

Ponieważ w przewinieniu byłem poczęty i w grzechu urodziła mnie matka moja. Ponieważ Ty umiłowałeś prawdę: ciemności i ukryte rzeczy w swojej mądrości pokazałeś mi.



1Klem 18:5

Pokrop mnie hyzopem, i będę czysty. Obmyj mnie, a stanę się bielszy niż śnieg.



1Klem 18:6

Spraw bym słuchał radości i zadowolenia, kości które skruszyłeś niech się radują.



1Klem 18:7

Odwróć swoją twarz od moich grzechów, i wytrzyj wszystkie moje przewinienia.


1Klem 18:8

Zrób czyste serce we mnie, o Boże, i odnów prawego ducha w moim wnętrzu, nie odrzucaj mnie od oblicza swego, i nie odbieraj mi swego Ducha Świętego ode mnie.



1Klem 18:9

Przywróć mi radość z twego wybawienia, i umocnij mnie w duchu.



1Klem 18:10

Będę nauczał grzeszników Twoich dróg, a bezbożnych będę nawracał do ciebie.



1Klem 18:11

Wyzwól mnie o przelanej krwi, O Boże, Boże mego zbawienia. Mój język będzie radował się z Twojej sprawiedliwości.



1Klem 18:12

Panie, Otwórz moje usta, a moje wargi opowiedzą Twoją chwałę.



1Klem 18:13

Ponieważ, jeśli byś wyznaczył ofiarę, ja dałbym ją, w całopaleniach nie masz upodobania.



1Klem 18:14

Ofiarą Bogu jest skruszony duch, skruszonym i pokornym w sercu nie pogardzisz Boże.


1Klem 19:1

Pokora i uległość co cechy wielkich ludzi ludzi, którzy w ten sposób otrzymali dobre świadectwo, mając posłuszeństwo zrobili lepszymi nie tylko nas ale też pokolenia które były przed nami, nawet oni którzy to otrzymali Jego wyrocznie w bojaźni i prawdzie.




1Klem.19:2

Rozumiejąc zatem że byliśmy częścią tych wielkich i chwalebnych czynów, wróćmy d celu pokoju który został nam przekazany na początku, popatrzmy mocno na Ojca i Stwórcę całego świata i mądrość jego chwały i wyśmienity dar pokoju i obfitości.





1Klem 19:3

Trzymajmy Go w naszej pamięci, i popatrzmy oczami naszej duszy w Jego długo cierpiącą wolę. Zauważmy jak wolny od gniewu jest On dla wszystkich jego stworzeń.



1Klem 20:1

Niebiosa są poruszane przez jego kierunek i posłuszne Jemu w pokoju.


1Klem 20:2

Dzień i noc wypełniają kursy wyznaczone przez Niego, wzajemnie bez przeszkód.



1Klem 20:3

Słońce i księżyc i migające gwiazdy zgodnie z Jego wyznaczonym biegiem w harmonii w zakresie wyznaczonym im bez zbaczania na bok.



1Klem 20:4

Ziemia nosi owoce wypełnione Jego wolą, w jej właściwych okresach, dostarcza w obfitości jedzenie zarówno ludziom ja i zwierzętom i także wszystkiemu co żyje, nie ma żadnych odstępstw, ani innych możliwości których nie ustanowił.





1Klem 20:5

Ponadto, niezbadane głębokości otchłani i niewypowiedzianych praw dolnych regionów są ograniczone przez te sam nakazy.




1Klem 20:6

Podstawa obfitości morza, zebrane razem przez Jego dzieło włożone w zbiorniki którym wyznaczono granice którymi są otoczone



1Klem 20:7

Ponieważ On powiedział, Więc dalej będziecie przychodzić i twoje fale będą rozbite w tobie.



1Klem 20:8

Ocean, który jest niedostępny dla ludzi i światów poza nim, jest kierowany przez te same nakazy Mistrza.



1Klem 20:9

Okresy wiosny i lata i jesieni i zimy odpowiednio idą swoimi drogami od jednego do następnego w pokoju.



1Klem 20:10

Wiatry w ich własnych spichlerzach w ich właściwym sezonie wypełniają

ich zadanie bez zaniepokojenia; i zawsze płynące źródła,

utworzone dla zadowolenia i zdrowia, niezawodnie stawiają czoło,

które podtrzymują życie dla ludzi. Tak, aby najmniejsze rzeczy życia

chodziły razem w zgodzie i pokoju.


1Klem 20:11

Wszystkie te rzeczy, które wielki Twórca i Mistrz wszechświata ustanowił,

aby były w pokoju i zgodne, robiąc dobro dla wszystkich rzeczy, ale daleko

poza resztą dla nas, którzy schroniliśmy się Jego współczującej

litości przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.


1Klem 20:12

Któremu niech będzie chwała i cześć na wieki wieków. Amen


1Klem 21:1

Popatrzcie, bracia, na Jego korzyści których jest wiele, sądem zwraca się do nas wszystkich, jeżeli nie kroczymy za nim i nie wypełniamy tych rzeczy które są dobre, zgodne i miłe w Jego oczach.



1Klem 21:2

Ponieważ On powiedział w pewnym miejscu: Duch Pana jest lampą przeszukującą ukryte ładownie.



1Klem 21:3

Zobaczmy jak blisko On jest, i jak to nic nie uciekło Jemu naszych myśli czy z naszych poświęceń które robimy.


1Klem 21:4

To jest właściwe dlatego że my nie powinniśmy być dezerterami jego woli.


1Klem 21:5

Dajmy raczej obrazę głupim i bezrozumnym ludziom którzy wywyższają siebie samych i chlubią się w wyniosłości własnych słów, niż Boga.



1Klem 21:6

Bójmy się Pana Jezusa [Chrystusa], którego krew była za nas dana. Czcijmy naszych rządzących, czcijmy naszych starszych, uczmy naszą młodzież bojaźni Bożej. Prowadźmy nasze kobiety w kierunku tego co jest dobre.




1Klem 21:7

pozwólmy im pokazać najprzód im śliczne usposobienie czystości; pozwolmy im

udowodnić ich szczerą sympatię łagodności; pozwolić im zrobić oczywisty

umiar ich języka przez ich milczenie. Pozwólmy pokazać im miłość, nie w kłótliwych preferencjach ale bez stronniczości do wszystkich którzy boją się Boga, w świętości. Pozwólmy naszym dzieciom być uczestnikami instrukcji, które są w Chrystusie:




1Klem 21:8

Nauczmy się pokornego umysłu przed Bogiem, jaką moc nie skażonej miłości mamy w Bogu, mieć bojaźń przed Bogiem jest dobrem i wielkie, i zachowuje wszystkich którzy kroczą w czystości umysłu ze świętością.




1Klem 21:9

Ponieważ on bada zamysły i pragnienia, taki oddech jest w nas, a kiedy On słyszy odsunie to.



1Klem 22:1

Teraz wszystkie te rzeczy które w Chrystusie są potwierdzone, ponieważ On sam przez Ducha Świętego zaprasza nas: Przyjdźcie, moje dzieci, słuchajcie mnie, a ja nauczą was mądrości Pana.


1Klem 22:2

Jakim winien być człowiek który pragnie żyć i kochać i widzieć dobre dni?


1Klem 22.3

Niech twój język zaprzestanie zła, a twoje wargi niech będą wolne od winy.



1Klem.22:4

Odwróć się od zła i czyń dobrze.


1Klem 22,5

Szukaj pokoju i umacniaj go.


1Klem 22:6

Oczy Pana są na sprawiedliwych, a jego uszy na ich modlitwę. Ale oblicze Pana jest przeciw tym co czynią zło, by zniszczyć o nich pamięć z ziemi.



1Klem 22:7

Sprawiedliwy woła, i Pan słyszy jego, i wyzwala go od wszystkich jego kłopotów. Wiele jest kłopotów sprawiedliwego, a Pan uwalnia go od wszystkich.



1Klem 22:8

I znowu Wiele jest utrapień grzesznika, ale te które złoży się w nadziei na Panu miłosiernym będą przechodziły obok.


1Klem.23:1

Ojciec, który jest litościwy we wszystkich rzeczach i gotowy, by robić dobro, ma współczucie dla tych co boją się Pana i dobry i czule nastawiony. Jego łaska dla nich którzy ciągną blisko Pana ze szczerym umysłem.



1Klem 23:2

Dlatego nie bądźmy podwójnego umysłu, ani nie pozwólmy naszej duszy zażywać humorów lenistwa przestrzegając Jego ekscytujących i chwalebnych darów.



1Klem.23:3

Niech te Pisma będą dalekie od nas gdzie On powiedział: Bezmyślni są hipokryci, którzy wątpią w swojej duszy i mówią. Te rzeczy o których słyszeliśmy za dni naszych ojców, i widzimy że wzrastamy wielce, i żadna z tych rzeczy nie przyszła na nas.



1Klem.23:4

O niemądrzy, porównajcie się z drzewem, weźmy winną latorośl, najpierw pokazują się liście,które wypuszcza, a z liści kwiat, potem gorzkie owoce,i wtedy dopiero pełne grona. Zobaczcie że w krótkim czasie owoc drzewa osiąga dojrzałość.



1Klem 23:5

Prawda szybko i nagle przez Jego wolę będzie wypełniona, pismo również przynosi świadectwo temu, mówiąc On przyjdzie szybko i nie będzie zwlekał, i Pan przyjdzie nagle do Jego świątyni, Owy Święty którego oczekujecie.



1Klem 24:1

Zrozummy, drodzy umiłowani, jak Mistrz nieustannie pokazuje nam zmartwychwstanie, które będzie od tego czasu z którego On uczynił Pana Jezusa Chrystusa pierwociną, kiedy On podniósł go z umarłych.




1Klem 24:2

Miejmy na uwadze, umiłowani, że zmartwychwstanie które wydarzyło się jest poprzedzeniem właściwego czasu.



1Klem 24:3

Dzień i noc pokazuje nam zmartwychwstanie. Noc pogrąża we śnie, a dzień w powstaniu, dzień oddziela, i noc przychodzi.



1Klem 24:4

Popatrzcie na owoce, jak i w jaki sposób są obsiewane miejsca.




1Klem 24:5

Siewca wychodzi i rzuca na ziemię każde z ziaren, a te upadają na suchą glebę i obnażone gnije, z owego gnicia wszechmocny Pan dostarcza wzrostu dla nich i z jednego rozrasta się i przynosi wielokrotny owoc.




1Klem 25:1

Rozważmy cudowne znaki które są widoczne w regionach wschodnich, to jest w części Arabii



1Klem 25:2

Tam jest ptak, który jest zwany Felniksem, to jest jednym z rodzajów, żyjący pięćset lat, i kiedy osiąga czas rozpadu, że powinien umrzeć, tworzy dla siebie trumnę z wonności i mirry i innych korzeni, w których jest wypełnienie czasu i wejścia i to umiera



1Klem 25:3

Ale jak gnijące ciało, pewny robak jest urodzony, który się wykarmił od wilgoci martwego stworzenia i uderza naprzód skrzydłami. Wtedy, kiedy to jest wyhodowany krzepki, wzlatuje w górę z trumny gdzie są kości jego rodziców i niosąc ich w podróż od kraju Arabii aż do Egiptu, do miejsca zwanego Miastem Słońca;




1Klem 25:4

i w ciągu dnia, w każdej stronie, leci do ołtarza słońca, tam na nim je składa, i wtedy wraca z powrotem.



1Klem 25:5

Więc kapłani przeglądali rejestr czasu, i odkryli że ma to przyjść kiedy pięćset lat się wypełni


1Klem 26:1

Czy my zatem myślimy że będzie to wielka i cudowna rzecz, jeżeli Stwórca wszechświata doprowadzi do zmartwychwstania tych którym służymy Jemu w świętości w potwierdzeniu dobrej wiary, widząc że pokazuje nam przez ptaka wspaniałość obietnicy?




1Klem 26:2

Ponieważ On powiedział w pewnym miejscu I Ty podniesiesz mnie, i będę chwalił Ciebie; i Pójdę odpocząć i zasnę, przebudziłeś mnie dla siebie, działasz ze mną.


1Klem 26:3

I znowu Job powiedział A Ty podniesiesz moje ciało które wytrzyma wszystkie te rzeczy.


1Klem 27:1

Z tą nadzieją niech nasze dusze będą związane i jest sprawiedliwość w Jego sądzie.




Podstrony (1): Dzieje Pawła
Comments