Witamy !


W swych wspomnieniach pt  Związek Nauczycielstwa  Polskiego   we Francji  w latach 1924-1932, Warszawa 1970, Antoni Janusz Wiącek pisze  na str. 15, że po przyjeździe w marcu 1924 do północnej Francji, zebrał pierwsze dane liczbowe o ilości dzieci w poszczególnych skupiskach Polaków, które przekazał do Konsulatu RP. Na rok się  zakwaterował  w osiedlu  im.  Vuillemin,  w miejscowości   Écaillon  niedaleko  Douai, gdzie  dwa lata  wcześniej  zamieszkali emigranci głównie z Westfalii-Nadrenii. Wilma,to spolszczona przez nich nazwa  osiedla.  Antoni Janusz Wiącek zorganizował « polską szkołę » w której uczęszczało ok. 180 dzieci. Spośród nich ośmiu spolonizowało się.

Powstanie tej szkoły było to dla A. Wiącka pewnego rodzaju laboratorium i jedyne doświadczenie nauczania języka polskiego i historii Polski w ciągu swego pobytu we Francji. Miał bezpośredni kontakt z dziećmi i z ich rodzinami. Ponadto był  też  lowcą głów.  Miał   wyjątkową  umiejętność   dostrzegania   u   młodych   ludzi    zdolności intelektualnych. Przykonywał rodziców by zgodzili się wysłać ich do Polski na studia. Starał się w tym celu o stypendia. Interesował się też życiem społecznym. Wzbudzał inicjatywy, zachęcał innych  by wziąść udział w imprezach poza Wilmą. I tak pokazy gimnastyczne Tow.  « Sokół » przyciągaly rodziców jak i młodzież  do Dechy, w okręgu Douai.


     
*  Maszynopis liczący ponad 700 stron, przechowywany pierwotnie w Z.N.P.  w Warszawie, obecnie  w Archiwum Akt Nowych,  (zespół 641)  i  w  Ossolineum  we Wrocławiu, (syg. 10/75).
       * E. Gogolewski, La langue polonaise  dans  l'enseignement  élémentaire  et secondaire  en France (1833-19990). Centre  d'Étude  de la  Culture  Polonaise de l'Université
Charles de Gaulle - Lille III, [1994] , s. 238.

    


















                           Pokazy gimnastyczne Tow. « Sokół » przycigaly rodziców

                                         jak i młodzież  do Dechy, w okręgu Douai.









                                           Nauczyciel  Antoni Wiącek na przechadzce

                                    z dziećmi przy drodze z Écaillon do Auberchicourt                  


                                      

               
        Dzieci z nauczycielem tańczą kołem.



 

                
   
Polskie dzieci na przechadce. Dziewczynki z nauczycielem tańczą dookoła chłopców.




      
            Z okazji świąt emigranci polscy szli pochodem z osiedla im.Vuillemin do kościółka  w  Écaillon dokąd dojeżdżał polski kapłan by odprawić mszę św.
Poczty sztandarowe, górnicy i dzieci  w strojach świątecznych…



…z  kwiatami, ze skromnymi  palmami. Była to Niedziela Palmowa  roku 1923 lub 1924.

     Pochód się wydłużał, niewątpliwie zwracał uwagę miejscowej ludności francuskiej, która podziwiała nowych przybyszów.  



                                          Polskie dzieci.  Pierwszokomunikanci w Écaillon.




                                                        Polski ślub w Północnej Francji

 


                                                            
                                                         Drużby na polskim weselu





Drużbianki na polskim weselu

                                                       


                                                            
                                                          Drużby na polskim weselu






                                                     Drużbianki na polskim weselu





                                                        Drużby na polskim weselu


                                                          
                                                      
                                                          Drużby na
polskim weselu




                     
                     
Koło Śpiewu « Harfa » w Vuillemin-Écaillon, założone w maju 1923.                                                                                                                       Ze zb Stefana Musielaka



                Własnymi siłami, zorganizowano na Wilmie teatr amatorski. Z wielkim zapałem, przygotowano kilka przestawień, głównie o tematyce historycznej, patryotycznej. Stroje i dekoracje były skromne ale sukces był  pewny. Na zdjęciach, widać scenę zbiorową i scenę monologu.                                                             

                                                                                                                       Ze zb Stefana Musielaka


           Po wyjeździe Antoniego Wiącka z Wilmy, założona przez niego w 1924 r. szkoła  

            nadal była czynna.  Zdjęcie  z lat  1930-31 przekazała  Miranda  Servais- Pinosa.

                                           


 
        Na Wilmie (tj w osiedlu im. inż. Vuillemin) bylo  też prowadzone przedszkole.                                            Zdjęcie z lat  1934-35 przekazala  Maria Stasiak- Izydorczak







« Dom przy ulicy François-de-Badts, 24 w La Madeleine-lez-Lille to siedlisko ducha polszczyzny w największym ośrodku północnym. Na dole sala tak licznych zebrań i konferencji.  W oknie kol.  Aleksandra Ciechomska, w drzwiach Maria Ziewiecka. Pierwsze i drugie piętro to lokale biurowe powyższych oraganizacji. W oknie kierownik organizacji oświat. A. Wiącek śledzi odjazd materiałów oświatowych do kolonii polskich... » (Notatka  A. Wiącka do zdjęcia powyżej). Pod tym adresem, była siedziba Związku Nauczycielstwa Polskiego we Francji, Polskiego Uniwersytetu Robotniczego, biblioteka oraz redakcja i administracja pisemka dla dzieci polskich Polskie Pacholę….  Na  1szym  piętrze  był gabinet  A. Wiącka.  W roku 1926, Stefan Musielak (po prawej stronie) był jego współpracownikiem zanim rozpoczął karierą w służbie zagranicznej na placówce konsularnej położonej w pobliżu (800 m).


                                Antoni Wiącek wygląda z okna swego gabinetu




                                            Antoni Wiącek w swym gabinecie


Kursiści w Związku Nauczycielstwa Polskiego we Francji  w  La Madeleine-lez-Lille.  Rok 1927.  Dyskusyjna herbatka na kursie oświatowym  P.U.R.

Siedzą od lewej : E. Wiąckówna, siostra Antoniego Wiącka, Piotr Kalinowski…

Od prawej : Stefan Musielak, Antoni Wiącek, E. Turski, W. Rosiński….





W   czasie  przerwy

                                                            W czasie przerwy...






Przygotowanie materiałów oświatowych do Polskiego Pacholęcia 

Kol. Maria Ziewiecka proponuje nagrody książkowe za udział w konkursach, kol. Aleksandra Ciechomska sporządza zestawienie kolonii, a sekretarz Zarządu P.U.R. kol. A. Wiącek udziela instrukcji co do kryteriów przyznawania nagród.   Archiwum Ossolineum    

                              

                                                        Papier listowy z nagłówkiem




                                                                Polskie Pacholę






Polskie Pacholę

                                          Rok I.                Lille   Maj 1927 r.                N° 7 






Dzieci piszą...







Biuletyn Oświatowy

 Dodatek społeczno-oświatowy dla działaczy robotniczych

Rok II    Lille  1. grudnia 1929 r.  Nr 5





                                  
                                       

Kurjer Polski  wychodzący w Thionville  (Wschodnia Francja)  poświęcił interesujący artykuł świątecznemu wydaniu  Polskiego Pacholęcia  w  jednym  z  ostatnich swych numerów w 1928 r.



   





                

Powrót  Antoniego
Janusza Wiącka do Kraju

    Po
dziesięcioletnim pobyciu we Francji, Antoni Janusz Wiącek wrócił do Polski w 1934 roku.  Warszawie powrócił do stanowiska nauczyciela. Okazał się również cennym działaczem Zarządu Głównego Z.N.P.  Uczestniczył w strajku okupacyjnym Dziennika Porannego  w 1937 r.  W  okresie okupacji włączył się do działalności konspiracyjnej (wspólnie z innymi wydawał  w  Warszawie pismo Nowa Polska).   
 Z początkiem 1940 r. ukończył kurs spółdzielców, a w lipcu tego roku skierowany został do Zamościa na stanowisko dyrektora Banku „Społem”.  O
kaza
ł  się  również cennym działaczem Zarządu Głównego Z.N.P. Działał także jako wydawca i redaktor pism Z. N. P.  W 1937 r. uczestniczył w strajku okupacyjnym  Dziennika Porannego.

     W okresie okupacji
włączył się do działalności konspiracyjnej (wspólnie z innymi wydawał w Warszawie pismo Nowa Polska).  Z  początkiem 1940 r. ukończył kurs spółdzielców, a w lipcu tego roku skierowany został do Zamościa na stanowisko dyrektora Banku „Społem”. Była to przykrywka dla dalszej pracy konspiracyjnej.
    Dzięki pracy w banku
miał możliwość kontaktowania się z działaczami konspiracyjnymi „Wici” (ZMW) i „Roch(Stronnictwo Ludowe).

    Dn. 15 marca 1941 r. powołany został  na  Delegata  Rządu  emigracyjnego  w
Londynie na powiat zamojski. Dużo czasu poświęcił na organizowanie tajnego samorządu w gminach pow. zamojskiego, organizował zjazd konspiracyjnych
wójtów oraz kursy
spółdzielcze. Stworzył konspiracyjną administrację powiatu zamojskiego.

                                                                      

 Z  Archiwum Państwowego w Zamościu  :


Krzysztof Czubara: Ze spuścizny Hipolita Kozioła – nieznane źródło dziejów historii najnowszej Zamościa
Antoni Wiącek: „Janusz Sandomierski” Dziennik czynności Delegatury Powiatowej Rządu Polskiego w Zamościu


               







Jeszcze przed końcem ubiegłego roku (2013), udało się Henrykowi Musielakowi nieoczekiwanie odnaleść córkę Antoniego Janusza Wiącka w Warszawie, prof. dr Dobrochnę Wójcik.  Przekazał jej zdjęcia dokonane prawie 90 lat temu przez swego ojca Stefana Musielaka, których nie znała.  Zapoznał ją ze stroną Internetową (w wersji polskiej i w wersji francuskiej) poświęconą polskiej szkole na Wilmie. Oczywiście o tym  i o Związku Nauczycielstwa Polskiego we Francji w latach dwudziestych słyszała z ust  swego ojca. Przekazała nam przed końcem  ub r. krótki życiorys   A. J. Wiącka.  Z przyjemnością  publikujemy ten tekst poniżej.

















       Tablica upamiętniająca sprawowaną po okupacji funkcję Starosty zamojskiego
              przez  Antoniego Wiącka alias Janusza Sandomierskiego w wyjątkowo      
     trudnych
  okolicznościach została uroczyście odsłonięta 17 września 2002 r.
w  
    obecno
ści jego córki Dobrochny Wójcik z domu Wiącek.













Wystąpienie Dobrochny Wójcik na uroczystości
odsłonięcia tablicy pamiątkowej
w dniu 17 września 2002 roku






















Aktualizacja strony internetowej :22 lutego 2014 r.










compteur de visite gratuit sans pub pour site