Romocki Jan

Data urodzenia 1925-04-17 (1)
Miejsce urodzenia Warszawa (1)
Imię ojca Paweł (1)
Imię i nazwisko panieńskie matki Jadwiga Niklewicz (1)
Data przyrzeczenia
Data zobowiązania
Data śmierci, miejsce pochówku 1944-08-18 (1)
Pełnione funkcje
Adres zamieszkania
Źródła
Dodatkowy opis
Uwagi
ROMOCKI Jan pseudonim „Bonawentura”, ppor. phm, odzn. VM V kl. i KW

Urodzony 17 kwietnia 1925 roku w Warszawie, syn Pawła, piastującego przed wojną m.in. stanowisko ministra komunikacji, a od 1934 r. naczelnego dyrektora Sierszańskich Zakładów Górniczych, dwukrotnego posła na Sejm, i Jadwigi z domu Niklewicz. Wychowywany w rodzinie o bogatych tradycjach walk niepodległościowych. Uczył się w Męskim Gimnazjum i Liceum Towarzystwa Ziemi Mazowieckiej i należał do 21 Warszawskiej Drużyny Harcerzy im. gen. Ignacego Prądzyńskiego. Maturę zdał na tajnych kompletach w czasie okupacji w 1943 r., z wynikiem bardzo dobrym. Jako uczeń w szkole odznaczał się znakomitą pamięcią, był myślicielem o dużej wrażliwości, lubił refleksję i samotność. Zdradzał zdolności poetyckie. Pierwsze wiersze zaczął pisać w 1940 lub 1941 r. W czerwcu 1942 r. napisał fascynujący, dojrzały poetycko wiersz zatytułowany „Modlitwa”, znany również jako „Modlitwa Bonawentury” lub „Modlitwa Agricoli”, wiersz ten był bowiem popularny w tej konspiracyjnej Podchorążówce. Ukończył I turnus Podchorążówki jesienią 1943 r. Od września 1943 r., z chwilą utworzenia batalionu „Zośka”, pełnił funkcję dowódcy 4 drużyny w II plutonie „Alek” 2 kompanii „Rudy”. Na początku 1944 r. otrzymał przydział do I plutonu „Sad” tej kompanii jako dowódca I drużyny. Na czele swojej drużyny brał udział w akcji „Tryńcza”. W Powstaniu Warszawskim, pełniąc nadal funkcję dowódcy I drużyny, uczestniczył w walkach na Woli i Starym Mieście. 12 sierpnia w ataku na Stawki ranny w brzuch, przeniesiony do szpitala Jana Bożego. Po kilku dniach przetransportowany do szpitala przy ul. Miodowej 23. Zginął 18 sierpnia 1944 r. w wyniku zbombardowania szpitala. Młodszy brat Andrzeja „Morro”, dowódcy 2 kompanii „Rudy” batalionu „Zośka”, poległego w Powstaniu Warszawskim 15 września 1944 r. na Czerniakowie przy ul. Solec.