Romocki Andrzej

Data urodzenia 1923-04-16
Miejsce urodzenia Warszawa
Imię ojca Paweł
Imię i nazwisko panieńskie matki Jadwiga Niklewicz
Data przyrzeczenia
Data zobowiązania
Data śmierci, miejsce pochówku 1944-08-15
Pełnione funkcje
Adres zamieszkania
Źródła
Dodatkowy opis
Uwagi
ROMOCKI Andrzej pseudonim „Morro”, „Andrzej Morro”, kpt. hm, odzn. VM V kl. i dwukrotnie KW

Urodzony 16 kwietnia 1923 roku w Warszawie, syn Pawła, pełniącego przed wojną m.in. funkcję ministra komunikacji, a od 1934 r. naczelnego dyrektora Sierszańskich Zakładów Górniczych, dwukrotnego posła na Sejm, i Jadwigi z domu Niklewicz. Starszy brat Jana. Wychowywany w rodzinie o bogatych tradycjach walk niepodległościowych. Uczęszczał do Prywatnego Męskiego Gimnazjum i Liceum Towarzystwa Ziemi Mazowieckiej. Tu rozpoczął działalność harcerską, będąc członkiem 21 Warszawskiej Drużyny Harcerzy im. gen. Ignacego Prądzyńskiego. Maturę uzyskał w 1941 r. na tajnych kompletach Prywatnego Liceum Towarzystwa Ziemi Mazowieckiej z wynikiem bardzo dobrym. W konspiracji od 1940 r., początkowo w organizacji młodzieżowej o charakterze samokształceniowo-wychowawczym o kryptonimie PET. Kierował kołem tej organizacji na Mokotowie. Od jesieni 1942 r. wraz z członkami PET-u wszedł do Grup Szturmowych Szarych Szeregów. Od maja 1943 r. prowadził 4 drużynę „Sad 400” w hufcu „Sad” („Południe” – „Pd”), w skład której w przeważającej liczbie wchodzili koledzy z gimnazjum, harcerze 21 WDH. Była to drużyna z dużym doświadczeniem konspiracyjnym, najpierw w organizacji PET, a następnie w działalności Organizacji Małego Sabotażu „Wawer”. Od września 1943 r., z chwilą utworzenia batalionu „Zośka”, został dowódcą I plutonu „Sad” w 2 kompanii „Rudy”. W grudniu tego roku awansowany na dowódcę 2 kompanii „Rudy” batalionu „Zośka”. Wiosną 1944 r. ukończył II turnus Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty „Agricola”, jako jeden z wyróżniających się elewów. Odbył również przeszkolenie na kursie Wielkiej Dywersji. 20 sierpnia 1943 r. dowodził akcją bojową na strażnicę Grenzschutzu (niemiecki posterunek graniczny) w Sieczycach koło Wyszkowa. Uczestniczył także w akcji bojowej „Wilanów” (jako dowódca uderzenia na tzw. streifę). Doskonały organizator, zdyscyplinowany, stawiający wysokie wymagania, zarówno podwładnym, jak i sobie. Posiadał wrodzone cechy dowódcy i odwagę. W Powstaniu Warszawskim, dowodząc 2 kompanią „Rudy”, na całym szlaku powstańczych walk od Woli przez Stare Miasto do Czerniakowa potwierdził swoje zdolności przywódcze. Wyróżnił się w czasie przebicia batalionu „Zośka” w składzie Grupy „Pomoc” ze Starego Miasta przez ul. Bielańską, ul. Senatorską i Ogród Saski do Śródmieścia w nocy z 30 na 31 sierpnia 1944 r. Poległ 15 września 1944 r. w ostatniej fazie walk powstańczych na Czerniakowie, przy „białym domku” nad Wisłą, w pobliżu ul. Solec. Pułkownik Jan Mazurkiewicz, dowódca zgrupowania „Radosław”, w skład którego wchodził batalion „Zośka”, powiedział o nim, że był najbardziej zdolnym dowódcą kompanii, jakiego znał. Starszy brat Jana, ppor. phm. „Bonawentury”, dowódcy 1 drużyny I plutonu „Sad”, poległego w Powstaniu Warszawskim 18 sierpnia 1944 r. w zbombardowanym szpitalu przy ul. Miodowej 23.