Henisz Krzysztof Zdzisław

Data urodzenia 1914-06-13 (1)
Miejsce urodzenia Warszawa (1)
Imię ojca Wacław
Imię i nazwisko panieńskie matki Helena Liebich
Data przyrzeczenia 1927-01-09 (1)
Data zobowiązania
Data śmierci, miejsce pochówku 1978-03-14 Warszawa, Cmentarz Ewangelicko-Augsburski
Pełnione funkcje
Adres zamieszkania Warszawa, Mokotowska 17/2  (1)
Źródła jw_4607x.jpg
Dodatkowy opis (1) zastęp V "Rysiów" (brak daty)
Uwagi

Inne materiały:


Notatki:

Oto nieco informacji o moim ojcu Krzysztofie Heniszu (13.06.1914-14.03.1978)

O jego dzieciństwie i wczesnej młodości, to pewnie już Pan wie. Zatem zacznę od tego, że był w Gimnazjum im. Ziemi Mazowieckiej w Warszawie. Po maturze wstąpił na ochotnika do Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu, nie wiem do jakiego pułku został przydzielony po jej ukończeniu. Studiował na ASP w Krakowie 1934-35, a potem w Warszawie 1935-1939 na Wydziale Malarstwa u prof. Felicjana Kowarskiego.

8.07.1939 ożenił się z Krystyną Machlejd, swoją koleżanką z ASP – później moją matką. We wrześniu 1939 r., powołany pod broń, zjawił się w Nowym Targu. Kampanię rozpoczął w Kwiatoniu w Beskidzie Niskim w randze podporucznika Piątego Pułku Strzelców Konnych w ramach Wojska Podhalańskiego – był dowódcą konnego zwiadu. W walkach, z jednej strony z Niemcami, z drugiej ze Słowakami, dotarł w okolice Lwowa. Potem nastąpił odwrót. Najpierw z resztkami oddziału, potem samotnie przedzierał się przez góry do Zakopanego, gdzie mieszkała jego matka Halina Żychoń primo voto Henisz. Tam pozostał długo w szpitalu Czerwonego Krzyża. Po wojnie już, otrzymał medal za wojnę 1939-45 i Odznakę Grunwaldzką. Okupację spędził w Warszawie, w Zakopanem i w Konstancinie pod Warszawą, w domu swojej żony.

Malował, oraz uprawiał grafikę warsztatową pod kierunkiem między innymi prof. Sokołowskiego. Okazjonalnie zajmował się drobnymi formami zdobniczymi. W 1945 r. otrzymał dyplom ASP, a w 1946 r. członkostwo ZPAP. Ściśle współpracował z prof. F. Kowarskim przy wielu realizacjach malarstwa ściennego. Po śmierci profesora w 1948 r., do 1950 był wykładowcą na ASP w pracowni prof. Sokołowskiego. W latach tych wykonywał szereg dekoracyjnych prac plastycznych dla pawilonów na Targach Poznańskich, jak i na Wystawie Ziem Odzyskanych, chyba w 1948 r.

Od 1950 r. zajmował się głównie ilustracją książkową, w tym dzieł zebranych Stefana Żeromskiego. Ilustrował też bajki dla dzieci. Intensywnie malował, szczególnie po rocznym pobycie we Francji, czyli od 1957 r. Z końcem 1959 r., przy wsparciu CPLiA, rozpoczął działalność jako projektant i wykonawca ceramiki wielkopłytowej dla architektury, jak również zupełnie autonomicznych obrazów w tym materiale.

Ja, urodzony w 18.09.1941 r., i też absolwent warszawskiej ASP, uczestniczyłem jako współwykonawca we wszystkich realizacjach ojcowskich, aż do jego śmierci w 1978 r., a także później, kończąc rozpoczęte wcześniej prace. Prócz ceramiki zajmowaliśmy się też szkłem unikalnym, wytwarzanym według ojcowskiego pomysłu, a stosowanym w witrażach.

Z rejestrem prac ceramiczno-szklanych można się zapoznać na mojej stronie internetowej, w dziale Realizacje, gdzie zaznaczyłem, które z nich były wykonywane według projektów Krzysztofa Henisza:

Wystawy malarstwa klasycznego “na płótnie” były liczne i w wielu miejscach, ale nie mam ich rejestru.

Ojciec zawsze z energią i optymizmem uczestniczył w różnych środowiskowych akcjach społecznych, i sam je też inspirował. W połowie lat 60-tych powstało Towarzystwo Przyjaciół Twórczości w Konstancinie, którego był prezesem. Współdziałał z grupą plastyczną ”Zalesie” w niedalekim Zalesiu, jak również w Piasecznie z podobną “Grupą Piaseczno”. Otrzymał Odznakę Zasłużonych dla województwa. Roztaczał opiekę nad pracownią malarską w Konstancinie zbudowaną i przekazaną do użytku konstancińskim malarzom przez Adama Stykę. Uczestniczył we wszystkich akcjach SFOS /Stołeczny Fundusz Odbudowy Stolicy/. Robił szereg dekoracji okolicznościowych na bale sylwestrowe, karnawałowe i inne. Matka też bardzo się w to angażowała – w Konstancinie i okolicach jest to pamiętane po dziś dzień.

To tyle, siłą rzeczy skrótowych informacji na temat działalności mojego ojca. W nieco poszerzonej, bardziej literackiej formie, więcej ich można znaleźć w moich pamiętnikach pisanych na potrzeby Towarzystwa Tatrzańskiego, oraz Wirtualnego Muzeum Konstancińskiego tworzonego przez miejscowy Ośrodek Kultury. Adres internetowy owego Muzeum znany będzie niebawem, a wówczas go Panu prześlę.

Julian Henisz
2012.01.02
1934 rok Krzysztof Henisz (trzeci od lewej) w Podchorążówce 
Ślub Krzysztofa Henisza z Krystyną Machlejd w 1939 roku. 

Krzysztof Henisz - 1940 rok
 




 
Krzysztof Henisz z żoną Zofią i synem Julianem - 1942 rok.
 Julian Henisz [syn Krzysztofa] z Babcią - 1942 rok
Zofia Henisz z synem Julianem - 1942 rok.
Krzysztof Henisz z synem Julianem - 1943 rok.
 
 Krzysztof Henisz - 1972 rok

Tygodnik Ilustrowany "Stolica" 1958 rok nr 03



Foto Jan Wawszczyk