poems

ΑΡΧΙΚΗ   ΣΕΛΙΔΑ  :  

http://sites.google.com/site/pitago99/home    



Ηρώ  και  Ηλέκτρα

(Συμμετείχε   σε   ποιητικό  διαγωνισμό  αλλά   απαγορεύθηκε   η  δημόσια  ανάγνωσή  του  !  )


Εκ της ωχράς σπειροχαίτης

βακίλλων

και ιών ποικίλων,

μη πάσχοντες,

ιχώρα Ελληνικόν

εντός φλεβών θυγατέρων

εγεννήσαμε.

 

Αλλ’εκ της «ανιέρου των Ελλήνων νόσου»

πάσχοντες

την μεν Ηρώ, την δε  Ηλέκτρα

εκαλέσαμε.

 

 

 

 

Τω αγνώστω κυνί

 

Ελληνίσκων προμαχούντες εν Αθήναις

κομμάτων κύνες,

φύλακες Μουσείων ταχθέντες,

επιόρκως αρπάσαντες κεφαλήν

σοφής Σφιγγός

εστόρεσαν δύναμιν.




 

Ροτόντα

 

Ενθάδε

επί Ναού Μεγίστου Διός  τε

και Μεγάλων  Καβείρων,

κείνται  πτώματα

Εβραίου Ιαχβέ   τε

και  Άραβος  Αλλάχ.

 

Ενθάδε,

εν  έτει  Ελληνικώ  ΒΨΟΑ

όχλος  ηλιθίων τε

και επαΐοντες τυρβάζουν,

περί  του τίνος πτώμα,

τήν του Ναού κυριαρχίαν έξει.

Οίμοι, Θεσσαλονίκη !





. . . «Τελικά η παράσταση του έργου του Αριστοφάνη «Θεσμοφοριάζουσες» από τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου δεν θα γίνει στο προαύλιο του Αη Νικόλα στον Κουλά (Ακρόπολη) αλλά στο Δημοτικό Γήπεδο Σερρών. Η αλλαγή αυτή οφείλεται στην αντίδραση του Μητροπολίτου Σερρών και Νιγρίτης εξαιτίας των βωμολοχιών που υπάρχουν στο έργο του Αριστοφάνη» . . .  (Από τον τοπικό Σερραϊκό τύπο 12-8-1996 )

 

Aριστοφάνους «βωμολοχίαι» και ποιμένων βωμο-λοχία

 

Εν Σέρραις Μακεδονίας,

ταγός  μελανοφόρων απηγόρευσεν

Αριστοφάνους λόγος ακουσθήναι,

πλησίον χριστιανικού τεμένους,

κειμένου επί Ιερού Ναού Ελλήνων,

«λόγω των περιεχομένων βωμολοχιών».

 

Αληθώς τις εστίν  βωμο-λόχος;

Θείος ποιητής Αριστοφάνης,

ή οι περί των Ιερών βωμών και Εστιών Ελλήνων

παραμένοντες λοχώμενοι,

«ίνα ζητήσουσι ή κλέψουσι

μέρος του εκεί προσφερομένου κρέατος»;

 

 

 

 

Κατολίσθηση  στην  Ηλεία

 

Εν τη ιερά χώρα της Ήλιδος

μονή μελανοφόρων,

ανοργασμικών τε και ανεράστων

γυναικών,

προς δόξαν Μύριαμ.

 

Εν τη ιερά χώρα της Ήλιδος

Εγκέλαδος , Κάβειροι και Δήμητρα,

δυνάμεις χθονίας λογικής και λόγου,

μονήν - τέμενος Ιαχβέ,

εγκατακρήμνισαν.

 

Εν τη ιερά χώρα της Ήλιδος

χθόνιοι, κατά φύσιν, υπαρκτοί Θεοί Ελλήνων,

επί των υπαρκτών ερειπίων τεμένους - οίκου,

του παρά φύσιν, ανυπάρκτου θεού Εβραίων,

εκραύγασαν:

Εισέτι Ζώμεν !

 

 

 

 

 

Δύσκολοι καιροί

(Αφιερωμένο στον Γιάνο Γεωργόπουλο)

 

 

Μέσα σ’αυτό το σπίτι

Λαχανά 6 , στις Σέρρες

είδε του Διός το φώς,

έγραψε τους πρώτους στίχους.

Ύστερα απουσίασε καιρό,

σε ατραπούς αυτογνωσίας

και επανήλθε ελέφας,

στο γονικό κοιμητήριο,

ακόμη ένοπλος να στέλλει

μηνύματα κινδύνου των Ελλήνων,

από ιξώδεις Ιουδαίους.

 

Σήμερα τα παιδιά του

πασκίζουν να τον πείσουν,

μιλώντας για αξιοποίηση και αντιπαροχές,

κάνοντας το στραβό του χαμόγελο

να παγώνει.

 

Και κάθε βράδυ , κρυφά απ’όλους,

γυρίζει σαν λύκος στην ομίχλη,

ψάχνοντας μάταια στα χαλάσματα,

την γλυκειά μούχλα

του κοιμητηρίου,

που του στέρησαν.

 

 

 

 

 

Πόλις ημί-πολις

 

Σέρραι Μακεδονίας,

πόλις απόγονος,

Σίριδος Παιονικής καθ’Ηρόδοτον,

ποταμού Θεού Στρυμόνος τέκνον,

θεραπαινίς Μουσών τε και Τεχνών το πάλαι.

 

Σέρραι Μακεδονίας,

εν έτει ελληνικώ ΒΨΟΒ,

πόλις ημιαστική, ημιαγροτική,

ημιορεινή, ημιπεδινή,

ημιαγρία τε και ημιβάρβαρος,

ημίπλουτος τε και ημίπτωχος,

ημιμαθής προ πάντων.

 

Σέρραι Μακεδονίας

πόλις ημί-πολις

διό και ημιθανής.

 

 



 

Στον Παντελή του Αμφιαράειου

 

Χαμόγελο παγωμένης προσμονής

βλέμμα θολό της αλοπεριδόλης,

κρατάει σφιχτά,

τα σπασμένα κομμάτια του καθρέφτη μας.

Μπορεί να δει , ν’ακούσει , να νιώσει.

Μπορεί ν’ακούσει την φάλτσα καμπάνα της εκκλησίας,

το γλυκό κουδούνισμα του σκουπιδιάρη.

Μπορεί να νιώσει το βάρος της καμπάνας στο κεφάλι,

από πάνω προς τα κάτω,

να νιώσει ανείπωτη χαρά και ν’απογειωθεί,

όταν του παίρνουν τα σκουπίδια.

Κρατάει γερά τα κομμάτια του καθρέφτη

κι όταν ο κόσμος τον λέει τρελλό,

κάνει μια βόλτα στην άγρια δύση

καβάλα στο άσπρο άλογό του,

κι ακούει γλυκό βιολί να παίζει.

 

Άλλες φορές είναι δεξιοτέχνης

στην ορχήστρα του θαυμαστού κόσμου των ζώων,

άλλες φορές ακουμπάει και ελπίζει

στα δυό χιλιάδες χρόνια του Υδροχόου που έρχονται.

Είναι κι αυτά τα δυό χιλιάδες χρόνια των Ιχθύων βέβαια,

αλλά τα κομμάτια του καθρέφτη,

του καθρέφτη μας,

θα τα κρατήσει γερά ακόμα κι αν ματώσει.

Έτσι κι αλλιώς μέσα ή έξω απ’το Αμφιαράειο,

μπορεί ακόμα να κάνει βόλτες στην άγρια δύση,

καβάλα στο άσπρο άλογο,

ακούγοντας γλυκό βιολί να παίζει.

 

Γιαυτόν δεν θέλει τίποτα.

Όχι γιατί τα έχει όλα.

Φτάνει που όταν ζητηθούν,

έχει έτοιμα τα κομμάτια του σπασμένου καθρέφτη,

να δώσει.

Τα κομμάτια

για να μπορέσει κανείς έξω απ’το Αμφιαράειο,

χωρίς να κάνει βόλτες στην άγρια δύση,

καβάλα στο άσπρο άλογο,

κι ακούγοντας γλυκό βιολί να παίζει,

να δει κατάφατσα, ακριβώς,

τον εαυτό του.

 

 

 

 

 

 

Ερωτικό

 

Πες πως ήταν ένα ταξίδι στον ωκεανό,

πάνω στην ράχη ενός χελιού,

που πάει να γεννήσει.

Πες πως ήταν ένας γκρίζος ερωδιός,

που ακονίζει το ράμφος του,

πάνω στην σαπιόβαρκα της λίμνης.

Πες πως ήταν ένα χάιδεμα της Πανσέληνου

στα πρόσωπα , στα μαλλιά

και στην καρδιά μας.

Πες πως ήταν ένα θλιμμένο μινόρε στην κιθάρα,

με τις χορδές της να στενάζουν,

στο άγγιγμα των δαχτύλων.

Πες πως «ος γε πίνων μη γέγηθε μαίνεται»

και πιές κρασί,

ώσπου

Απόλλωνας και Διόνυσος,

φώς και σκοτάδι,

εσύ και ‘γω

γίνουμε Ένα.

 


 

Καλό ταξίδι

 

Καλό ταξίδι,

στην Αχερουσία της Αίτνας σου, Εμπεδοκλή.

Καλό ταξίδι,

στην Αχερουσία του Ταϋγέτου σου, Λιαντίνη.

 

 

 

 

 

Ο κύριος Ευλάμπιος και ο καθηγητής Λιαντίνης

Βίοι  ασύμβατοι

 

….. Ο  κύριος  Ευλάμπιος  είναι  συνταξιούχος  του  Δημοσίου  83  ετών. Καταγωγή  έχει  από  ένα  χωριό  της  Λακωνίας ,  αλλά  μένει  στην  Κυψέλη,  από  παιδί . Η  γυναίκα  του  έχει  πεθάνει  πριν  15  χρόνια  και  από  τότε  έχει  να  δεί  τα  παιδιά  του  τον  Χριστόδουλο  και  τον  Χρυσόστομο.  Τα  παιδιά  του  είναι  εξαίρετοι  επιστήμονες, άρα  πολυάσχολοι,  ο  ένας  στην  Αμερική  ο  άλλος  στην  Αγγλία.  Βέβαια  κάθε  Χριστούγεννα  και  Πάσχα  του  τηλεφωνούν,  νάναι  καλά  τα  παιδιά, δόξα  τω  Θεώ .

 Εδώ  και  περίπου  20  χρόνια  έχει  σοβαρά  προβλήματα  υγείας.  Δύο  εγκεφαλικά,  τρία  μπαϊ  πας,  βηματοδότης  κλπ  κλπ.  Κατά  μέσο  όρο  τα  τελευταία  20  χρόνια  περνά  15  μέρες  τον  μήνα  στο  νοσοκομείο,  αλλά  δόξα  τω  Θεώ! 

Μέχρι  πριν  από  πέντε  χρόνια,  πριν  επιδεινωθεί  ακόμη  περισσότερο  η  κατάστασή  του,  πήγαινε  κάθε  Κυριακή  στην  εκκλησία,  που  βρισκόταν  πενήντα  μέτρα  από  το  σπίτι  του.  Αλλά  και  τώρα  τελευταία  δεν  έχει  μείνει  έτσι.  Εκκλησιάζεται  μέσω  τηλεοράσεως.  Μπορεί  η  αριστερή  του  πλευρά  να  είναι  παράλυτη  αλλά  με  το  δεξί  του  χέρι  μπορεί  να  χειρίζεται  άνετα  το  τηλεκοντρόλ.  Έτσι  εκτός  από  την  εκκλησία  κάθε  Κυριακή  πρωί,  μπορεί  να  παρακολουθεί  και  τις  υπόλοιπες  εκπομπές  με  τον  λόγο  του  Θεού  που  ακολουθούν. Και  όχι  μόνο.  Παρακολουθεί  σχεδόν  τα  πάντα.  Υπάρχουν  πολλά  κανάλια,  δόξα  τω  Θεώ!

 Τηλεόραση  παρακολουθεί  κατά  μέσο  όρο  16  ώρες  το  εικοσιτετράωρο.  Κάποιες  φορές  αλλάζει  τα  κανάλια  με  τέτοια  ταχύτητα  και  μανία  που  προβληματίζει  σοβαρά  τους  γιατρούς  που  τον  παρακολουθούν.  Τα  τελευταία  χρόνια  έχει  πάρει  μία  κυρία  από  την  Ουκρανία, την  Μάσα, να  τον  βοηθάει,  να  του  μαγειρεύει,  να  του  δίνει  τα  φάρμακα.  Δηλαδή  γενικά  περνάει  καλά,  δόξα  τω  Θεώ!

Αλλά  σήμερα  η  Μάσα  που   έπρεπε  να  έρθει  από  το  πρωί, δεν  φάνηκε  ακόμη.  Σε  λίγο  αρχίζουν  οι  μεσημεριανές  ειδήσεις.  Θα  προσπαθήσει  να  σηκωθεί  μετά  τις  ειδήσεις  για  να  πάρει  τα  φάρμακά  του  και  να  πιει  νερό, γιατί  κοράκιασε .

Πρώτη  είδηση  και  πάλι,  αυτός  ο  κοντοχωριανός  του  ο  καθηγητής,  ο  αλαφροΐσκιωτος.  «Ακούς  εκεί  να  θέλει  να  αφήσει  την  δουλειά  του,  την  οικογένειά  του  και  να  πάει  να  χαθεί  στα  κατσάβραχα  του  Ταΰγετου.  Και  την  ζωή  που  είναι  δώρο  του  Θεού  που  την  πετάς,  ρε  κύριε.  Θα  πάει  σίγουρα  στην  κόλαση.  Καλά  το  κατάλαβα  εγώ,  όταν  τον  άκουσα  να  λέει  κάτι  ακαταλαβίστικα  πράγματα  για  αρχαίους,  πριν  από  25  χρόνια  στην  συνεστίαση  του  Συλλόγου  Λακώνων  Αττικής.  Προβληματικός  ο  κακομοίρης.  Μπήκε  ο  σατανάς  μέσα  του  και  δεν  τον  αφήνει  να  πεθάνει  σαν  άνθρωπος».

Η  Μάσα  αργεί,  ο  κύριος  Ευλάμπιος  αναγκάζεται  με  μεγάλη  δυσκολία  να  σηκωθεί  για  να  πάει  στην  βρύση.  Κάπου  εκεί  γλιστράει,  πέφτει  και  τσακίζεται.  Η  Μάσα  που  φθάνει  επιτέλους  τον  βρίσκει  σε  κακό  χάλι  και  τον  μεταφέρει  στο  νοσοκομείο.  Οι  γιατροί  δίνουν  μεγάλο  αγώνα  να  τον  κρατήσουν  στην  ζωή ….

Ήδη  είναι  7  το  απόγευμα.  Είναι  η  ώρα  που  ο  καθηγητής  Λιαντίνης  προσδιόρισε  ως  ώρα  του  θανάτου  του  και  παρήγγειλε  στους  αγαπημένους  του  φίλους, να  στεφανώσουν  τα  αγάλματα  του  Λυκούργου  στην  Σπάρτη  και  του  Σολωμού  στην  Ζάκυνθο.  Ο  κύριος  Ευλάμπιος  στην  εντατική,  διασωληνωμένος  και  διακαλωδιωμένος  νιώθει  πως  αυτήν  την  φορά  μάλλον  δεν  θα  την  γλυτώσει.  Στο  μυαλό  του  τριγυρνά  εκείνη  η  είδηση  από  το  μεσημβρινό  δελτίο  με  τον  αλαφροΐσκιωτο,  τον  προβληματικό,  τον  κοντοχωριανό  του,  τον  καθηγητή  Λιαντίνη.  Ακούς  εκεί  να  μην  θέλει  να  πεθάνει  σαν  άνθρωπος.

Και  λίγο  πριν  πεθάνει  η  μοναδική  σκέψη  που  κυριαρχούσε  στο  μυαλό  του  ήταν:  «  ….  Και  Δόξα  τω  Θεώ  θα  πεθάνω  σαν  άνθρωπος  και  όχι  σαν  τον  Λιαντίνη» ….

 

 


Ακρόπολις  Αθηνών  2000 μ.Χ.

 

Δεν πέθανε ποτέ

δεν χάθηκε όταν χαθήκαν τα Ιερά,

δεν κάηκε μαζί με τους παπύρους,

η Αρχαία Ψυχή.

Ζει μέσα στα δάση, στις πηγές, στο γαλάζιο τ’ουρανού και της θάλασσας,

στους πυροβάτες, στους κουδουνοφόρους, στο κοίλον του θεάτρου.

Ζει στον αυλό, στον άσκαυλο, στα κύμβαλα,

στην λύρα, στην πανδούρα και στα κρόταλα.

Ζει σε γραμμές ευθείες, τεθλασμένες,

τρίγωνα, κύκλους,  αστρολάβους,

στον  κανόνα και στον διαβήτη.

Ζει σ’αυτούς που ακόμα ορκίζονται στον Ήλιο,

στην καρδιά της μάνας που δεν ξέχασε τα βότανα

γιατρικά για το παιδί της.

Ζει στους βρεγμένους απ’ την βροχή βοστρύχους κοριτσιού,

και στα παιδιά που κοντά στ’ αρχαία μάρμαρα

κάτι παθαίνουν.

Ζει.

Και έρχεται.

Με την δύναμη της γέννας που δεν καταλαβαίνει,

με την δύναμη του πρωινού Ήλιου που επιμένει να ανατέλλει.

Δεν φοβάται

στην θέα μελανοφόρων ρινοφώνων αοιδών,

και απαντά:

«Φως ιλαρόν , ανέσπερον ,

φοίβον, αλεξίφοβον

αθανάτου Διός,

Θεών ουρανίων  και χθονίων.

Ελθόντες επί την ηλίου δύσιν,

ιδόντες φως ατέλευτον,

υμνούμεν Γέαν, Αστέρας, αθανάτους Θεούς.

Άξιόν σε εν πάσι καιροίς υμνείσθαι

φωναίς τε και οργάνοις,

Ζεύ φίλε, Ζεύ φίλτατε.

Διό και ο κόσμος σε γιγνώσκει,

μηδέποτε λησθείς»

 

Comments