António Barbosa Bacelar

António Barbosa Bacelar (1610-1663) był barokowym poetą portugalskim, znanym jako sonecista.

À morte de uma dama

Sombras de um claro sol que me abrasava,
Cinzas de um doce fogo aonde ardia,
Ruínas de uma boca em que vivia,
Cadáver de uma vida que adorava,

Quem te trocou, senhora? O tempo estava
A teus pés, em teu rosto o sol nascia,
De tua vista se compunha o dia,
De tua ausência a noite se formava.

Pois como pôde o tempo pressuroso,
O dia breve, a noite fugitiva
Mudar um corpo e rosto tão fermoso?

Mas tanto sol e luz, tão excessiva
Ardendo de contínuo, era forçoso
Trocar-se em cinza morta a flama viva.

António Barbosa Bacelar, Na śmierć pewnej damy

Oto są cienie słońca, co mnie ogrzewało,
Szary popiół po ogniu, który dla mnie płonął,
Gruzy ust, z których słowa słuch mój chętnie chłonął,
Zezwłok nieczuły życia, co mnie pociągało.

Co cię zmieniło, pani? Wszak słońce wstawało
Wszędzie tam, gdzie chodziłaś i oddech twój wionął.
Dzień się robił, gdzie tylko ciebie zobaczono,
Gdzie cię zabrakło, rano zmierzchem się stawało.

Jak to się stało, że się w ciągu dnia jednego
I jednej tylko nocy wszystko tak zmieniło?
Co dotknęło oblicza i ciała pięknego?

Ale to nic dziwnego, że się wypaliło
To, co płonęło na kształt słońca niebieskiego,
I zużywszy paliwo, w proch się obróciło.

(tłum. Wiktor Jarosław Darasz, 2015)
Comments