sucre

Peru Bolivia Chili

Sucre

Homepage - Home- Route - Foto's - Tips

Lima - Parque Lauca - San Pedro de Atacama - NP Eduardo Avaroa - Salares de Uyuni - Potosi - Sucre - La Paz Copacabana - Puno - Cuzco

Vrijdag 29 juli 2005, dag 11

Om 08.10 uur vertrekken we voor een 3,5 à 4 uur durende rit. Om 11.15 uur zijn we echter al in Sucre, onze chauffeur houdt van doorrijden... Onderweg komen we langs een koloniale brug. We stoppen hier voor de nodige foto's.

De middag brengen we relaxed in Sucre door. Hier worden we weer herenigd met Gert Jan en Marij. Zij waren al langer in Sucre vanwege de hoogteziekte van Marij. Ze voelt zich gelukkig een stuk beter, maar is nog niet de oude. Zij tippen ons over een mooi uitzichtpunt: café Mirador. Eerst gaan we lunchen bij café Joyride, dit wordt gerund door Nederlanders. Dit is ook duidelijk te merken want het zijn één en al Nederlanders in dit café. Na de lunch wandelen we via een vrij steile weg naar boven, naar het uitzichtpunt. Hier genieten we van heerlijke fruit milkshakes, dit is echt vakantie!!

Na een paar uur relaxen maken we nog een kleine stadswandeling. Sucre, gesticht in 1538, is de officiële hoofdstad van Bolivia en is een heel sfeervolle stad. Alle gebouwen zijn wit geverfd, het ligt op 2790 meter en heeft een gunstig klimaat. De witte gebouwen en het zonnige weer zorgen voor een heerlijke sfeer. Tijdens de stadswandeling bezoeken we een kathedraal La Merced (1551). Vanaf het dak hebben we een prachtig uitzicht over de stad en op San Felipe, deze bezoeken we ook.

Na de wandeling gaan we nog even op een plein zitten, mensen kijken. Gelijk worden we belaagd door schoenpoetsers en bedelaars. Eén vrouw slaat alles: ze heeft een baby in een doek op haar rug. De baby huilt. Aan het geluid te horen, kunnen we afleiden dat het kind op de kop hangt, geen wonder dat het huilt. 's Avonds eten we bij restaurant Plaza (niet bijzonder) en nemen een afzakkertje in café Joyride.

Zaterdag 30 juli 2005, dag 12

Vandaag gaan we naar Chataquila, een dorpje op ongeveer 3700 meter. We krijgen van onze gids uitleg over de samenvloeiing van het katholieke geloof en het oorspronkelijke geloof. Vroeger offerde men lama's maar dat is tegenwoordig te kostbaar dus koopt men tegeltjes met afbeeldingen of miniatuur lama's om dit te offeren. De gids vertelt het erg boeiend. Na haar uitleg beginnen we aan een wandeling richting het dal. We moeten zo'n 800 meter dalen, dat is best pittig. Vooral omdat we in een vrij hoog tempo lopen.

Volgens de reisbeschrijving is het een wandeling van ongeveer drie uur. Wij lopen iets meer dan twee uur, achteraf erg dom want we zijn best moe. Na de wandeling gaan we picknicken aan de oever van een rivier.

Tijdens de lunch worden we gade geslagen door een moeder en dochter. Het voelt een beetje ongemakkelijk. Wij hebben namelijk een overmaat aan eten, zij misschien niet. Wanneer we uitgegeten zijn, nodigen we ze uit om bij ons te komen. Moeder wil niet, maar dochter wel. Dan blijkt dat het meisje nog een zusje op haar rug draagt. Ze genieten duidelijk van het eten.

Na de picknick vertrekken we weer richting Sucre. De terugweg is heel erg stoffig. De weg is erg slecht en in de bus is het heel benauwd, kortom die rit is niet echt prettig, maar de herinnering aan deze mooie dag maakt het wel de moeite waard.

Openbaar vervoer van locals.

Om 15.30 uur zijn we weer in Sucre. We gaan naar een nabij gelegen supermarkt en kopen rosé, chips en bier. We eten dit met een aantal van de groep op de patio van ons hotel. Het is heel erg gezellig en we gaan dan ook met zeven groepsgenoten uit eten.

Zondag 31 juli 2005, dag 13

Vandaag staat er een facultatieve excursie naar Tarabuco op het programma. De hele groep gaat mee. In Tarabuco wordt iedere zondag een markt gehouden. Hier komen veel locals en worden veel handgemaakte producten verkocht. We kopen de nodige souvenirs. Sanne heeft ons opgedragen om wel af te dingen, ookal vind je de prijs oké. Op een gegeven moment is Peter over €0,20 cent aan het onderhandelen, beschamend gewoon. De mensen die er rondlopen zijn prachtig om te fotograferen, dus na onze souvenirsjacht maken we heel veel foto's.

Om 15.15 uur zijn we weer in Sucre. We besluiten om een bezoek te brengen aan de begraafplaats. Deze begraafplaats heeft heel veel indruk op ons gemaakt. Het is parkachtig aangelegd en aan de hoofdlaan staan de dure graven, sommige zijn erg groot en lijken wel tempels.

Meer naar achteren zijn de graven van de gewone mensen, we noemen het "grafwanden": de grafkisten worden in een muur gemetseld met aan de voorzijde een venster.

Sommige vensters zijn voorzien van glas of tralies, andere hebben zelfs een zonnescherm. In dat venster staat de naam van de overledene, bloemen, foto's etc. Bij enkele vensters staan ansichtkaarten met een "happy birthday" melodietje, heel bijzonder vinden we. We zien kinderen rondlopen met ladders, we spreken een meisje van acht jaar aan. Zij vertelt dat ze hier werkt en tegen betaling de bloemen in de bovenste vensters ververst.

Terug - Foto's - Volgende

Bedankt voor het bekijken van onze pagina's!

Plaats een bericht of vraag in ons gastenboek/contactformulier, we zullen dan zo snel mogelijk reageren.