Peru Bolivia Chili

San Pedro de Atacama


Homepage - Home- Route - Foto's - Tips


Lima -Parque Lauca- San Pedro de Atacama - NP Eduardo Avaroa - Salares de Uyuni - Potosi -

Vrijdag 22 juli 2005, dag 4

We moeten om 8.00 uur klaar staan want dan zal onze bus komen voorrijden. De bus zal ons door het droogste gebied ter wereld rijden, de Atacama-woestijn. Uiteraard is er om 8.00 uur geen bus. We zijn het inmiddels gewend. Het duurt even, maar dan komt er een personenauto voorrijden. Een man stapt uit en roept: "The bus is coming." Nog geen minuut later stopt er een immense touringcar voor het hotel. Net of je zo'n touringcar over het hoofd zou zien, de hele weg is versperd. Sanne rent enthousiast naar buiten: "wauw we gaan echt luxe!" Wat blijkt: normaal gesproken overnacht de buschauffeur die ons naar San Pedro de Atacama zal brengen in hetzelfde hotel. Sanne zag gisteravond geen chauffeur en maakte zich zorgen en heeft daarom gebeld. Bleek dat onze chauffeur nog in San Pedro de Atacama was. Hij kon dus nooit op tijd in Arica zijn. Sanne is met allerlei busmaatschappijen gaan bellen, maar er was geen busje te krijgen in verband met een groot feest elders in Chili. Ze heeft voet bij stuk gehouden dus zodoende kwam er een vijfsterren bus voorrijden met twee chauffeurs en een steward aan boord. We gaan dus met 19 personen in een grote luxe touringcar!! Onderweg brengt de steward ons koffie/thee met een rol koekjes.

Tegen 9.30 uur hebben we een fruitcontrole. Alle bagage wordt gecheckt op fruit. In Chili mag je namelijk geen fruit vervoeren, ze zijn namelijk bang voor een fruitvliegjes plaag (dat hebben we ons laten vertellen). Om 12.30 uur stoppen we bij een restaurantje. De busmaatschappij heeft hier voor ons een lunch geregeld. Na de lunch rijden we verder door de woestijn, de uitzichten zijn erg mooi, maar het is wel een lange rit. Om 14.15 uur hebben we wederom een fruitcontrole. We vinden het maar een rare gewoonte. Tegen 18.00 uur komen we aan in San Pedro de Atacama, het is een klein gezellig backpackersplaatsje. We eten met z'n tweeën in een knus restaurant bij een kampvuur. Verder is er 's avonds erg weinig te beleven dus doen we een wasje en liggen om 22.00 uur in bed. Het is heel erg koud. Manon heeft haar Sigg fles gevuld met heet water en heeft zodoende een kruik. We hebben vier dekens een laken en een sprei over, dat is voldoende.


Zaterdag 23 juli 2005, dag 5

We worden wakker van het kraken van het hout van de hotelkamer. Het heeft vannacht zo'n tien graden gevroren en nu schijnt de zon. Het hout begint te werken. We eten biscuitjes als ontbijt en gaan het stadje verkennen. We lopen naar de 17e eeuwse kerk. De kerk is klein maar heel mooi.

Het plafond is gemaakt van cactushout. Bij gebrek aan spijkers heeft men vroeger de balken aan elkaar bevestigd met leren riemen. Er staan erg mooie beelden. Helaas mogen we binnen geen foto's maken dus kopen we ansichtkaarten. Na de "stadswandeling" genieten we bij het hotel van de zon. Voor de lunch gaan we naar een nabijgelegen restaurant. We bestellen een broodje hamburger met tomaat, ui en groente. Wanneer we het broodje krijgen vragen we ons af wat nou die groenten zijn. Na één hap is het Manon duidelijk: groene peper. Peter reageert geïrriteerd op Manons reactie. Hij vindt het overdreven, totdat hij zelf een hap neemt. Hij begint te zweten en wordt helemaal rood. Volgens Peter voelde hij zijn tong niet meer zo scherp was die peper. We hebben hier erg om gelachen. Na de lunch gaan we naar de maanvallei, ook wel Valle de la Luna. We maken een wandeling langs zandduinen en zien jongeren sandboarden.

.

Vervolgens gaan we in een ondergrondse grot, op sommige stukken is het erg smal en moeten we op handen en voeten kruipen. Wij vinden dit leuk, anderen uit de groep zijn minder enthousiast.

Het laatste deel van de excursie is tevens het mooiste gedeelte, we gaan kijken naar de zonsondergang. We zijn duidelijk niet de enigen. Volgens onze gids zijn we wat aan de late kant dus moeten we in een vlot tempo een zandduin oplopen. We zijn bekaf wanneer we bovenop de zandduin zijn aangekomen. Hier ziet het zwart van de mensen, dus om een goede plek te hebben voor foto's moeten we nog verder lopen. Al met al is het de vermoeidheid wel waard want de kleuren van de zonsondergang zijn prachtig.

-

Tegen 19.00 uur zijn we weer terug in San Pedro en gaan we met z'n tweeën wat eten. Wanneer we door het plaatsje lopen komen we in een stoet met dansende mensen terecht. We volgen de stoet. Het blijkt dat ze naar de kerk gaan. Wij lopen naar een restaurant. Er is livemuziek en het eten is wederom erg lekker.

Terug - Foto's - Volgende