Peru Bolivia Chili

Salares de Uyuni


Homepage - Home- Route - Foto's - Tips


Lima -Parque Lauca- San Pedro de Atacama - NP Eduardo Avaroa - Salares de Uyuni - Potosi -

Maandag 25 juli 2005, dag 7

Om 7.30 uur krijgen we ontbijt. Iedereen heeft slecht geslapen. De bedden zijn namelijk heel erg hard en het is heel koud. Peter is op een gegeven moment zelfs zittend gaan slapen. De zieken hebben 's ochtends niet echt veel honger dus eten niet zo veel. Het ontbijt is best lekker: brood met jam, honing of pasta. Wij hebben altijd geleerd dat je goed moet eten, ook al voel je je niet zo lekker, dus we nemen het er goed van. Na het ontbijt vertrekken we met de jeeps. We moeten door een rivier. Onze jeep heeft enige moeite vanwege ijs dat breekt onder het gewicht van de jeep. We gaan dus meerdere keren op en neer totdat al het ijs gebroken is. Daarna vervolgen we de route en stoppen bij mooie rotsformaties. We lopen hier even rond. Het is wel mooi, maar wij zijn in 2004 in Cappadocië geweest en dat was toch wel iets indrukwekkender. We rijden vervolgens weer langs een meer met vastgevroren flamingo's. De gids vertelt dat dit meer 10000 jaar geleden in verbinding stond met het Titicacameer, het waterniveau was toen zo'n 200 meter hoger dan nu.

We rijden vervolgens vrij lang voordat we bij het zoutmeer zijn. We rijden over een weg dat iets hoger ligt dan het meer. In de verte zien we fata morgana's, echt prachtig!

Ineens houdt de weg op. We stoppen even aan het einde van de weg, maar de gids geeft aan dat we verder gaan over het water. Manon heeft moeite om te geloven dat we er niet doorzakken. Het is dan wel een zoutmeer bedekt met water, maar het lijkt net ijs. In de verte zien we een stipje: Isla Pescado, ook wel cactuseiland genoemd. We denken er zo te zijn, maar het is toch nog een uur rijden.

Het is een klein rotsachtig eiland met heel veel bijzondere cactussen. Eén van de oudste cactussen is 1203 jaar oud en wel 12 meter hoog.

-

We lopen vanaf het eiland richting de rand van het meer. In de verte is onze overnachtingsplek.

Tot onze verbazing pikt de chauffeur ons op. We willen best verder lopen naar onze overnachtingsplek, Jiria, maar hij lacht ons uit. Vervolgens rijden we nog een uur over de vlakte. Doordat het één grote vlakte is, heb je geen benul van grootte, maar het hele meer is zo groot als de provincie Utrecht. Tja, dat zijn geen afstanden om te bewandelen.

We krijgen een heerlijke maaltijd: perzik met tonijnsalade als voorafje en daarna een bord overheerlijke spaghetti. Dit alles wordt door één vrouw in een piepklein keukentje bereid. De dochter van de kokkin komt ook af en toe een kijkje nemen. Manon geeft haar een stuiterbal en we maken foto's. Ze vindt het heel leuk om terug te zien. We slapen met een reisgenoot Jeroen op een kamer. De bedden zijn dit keer iets beter.


Dinsdag 26 juli, dag 8

Om 7.15 uur zijn we al weer wakker. We ontbijten weer goed en maken daarna een wandeling in de omgeving. De gids legt ons het één en ander uit over het geloof en waarom de dorpjes zo verlaten zijn. De boeren zijn in de jaren 80 gemigreerd doordat het Titicacameer overstroomde en het zoutmeer ook omhoog kwam. Daardoor stierven de dieren en werd het land onbruikbaar. De meeste verlaten huizen hadden geen dak meer. De daken worden namelijk gemaakt van cactushout bedekt met leem. Dit moet iedere drie jaar behandeld worden anders wordt het cactushout zo slap als papier. Toch zien we ook nog bewoonde huizen.

Het contrast is groot: de was hangt op een primitieve stenen muur, maar er is wel een zonnepaneel!

Aan het eind van de wandeling komen we weer in het dorpje waar we ook overnacht hebben. We lopen langs een gebouw en horen kindergeluiden. Voorzichtig kijken we door de ramen en zien dat de deur iets open staat. We nemen een kijkje, we willen heel graag naar binnen maar durven niet zo brutaal te zijn. De juf gebaart dat het goed is, dus we gaan naar binnen. Er zitten 9 kinderen en een hond in de klas. De kinderen zijn van verschillende leeftijden. Ze blijven heel netjes zitten en gaan gewillig poseren. Kennelijk komen niet heel vaak toeristen in de klas want ze waren net zo enthousiast als wij. Onze meegebrachte cadeautjes worden weer tevoorschijn gehaald en zijn wederom een succes.

We lunchen in Jiria en daarna vertrekken we richting Uyuni. We rijden weer over de zoutvlakte en maken een stop bij het zouthotel. Het hotel is volledig van zout gemaakt. Het is wel leuk om te zien maar hier is het duidelijk veel commerciëler. Er lopen twee kinderen rond, ze vragen geld voor foto's. Dat doen we dus niet. Vanmorgen waren de kinderen zo oprecht blij, wat een tegenstelling! We vervolgen onze route over de zoutvlakte en stoppen bij een zoutwinningspunt. Hier werken zo'n dertig boeren voor een coöperatie. Zij winnen per week 30.000 kg zout en krijgen hier €30,- voor.


Ons einddoel van vandaag is Uyuni, voordat we echter de stad in gaan, bezichtigen we nog een treinenbegraafplaats. In onze ogen een hoop schroot, maar we hebben wel heel erg gelachen om allerlei woordgrapjes zoals "het spoor bijster zijn". Erg grappig maar je moet er bij geweest zijn. Van ons had deze toegift niet gehoeven. In Uyuni is het héél erg koud, zelfs de plaatselijke bevolking vindt het koud. We hebben echter wel een fijne kamer en een warme douche (niet iedereen trouwens, want het water was vrij snel op). Na het douchen gaan we met de groep uit eten. Het is erg gezellig en heel goedkoop. We denken aan een rekenfoutje, maar het is Bolivia en daar is alles goedkoop!

Terug - Foto's - Volgende