Peru Bolivia Chili

Parque Lauca


Homepage - Home- Route - Foto's - Tips


Lima -Parque Lauca- San Pedro de Atacama - NP Eduardo Avaroa - Salares de Uyuni - Potosi -

Donderdag 21 juli 2005, dag 3

We beginnen de dag met een heerlijke douche, gewoon lekker warm water en nog een goede straal ook! We doen vandaag, net als de rest van de groep, mee aan een facultatieve excursie naar Parque Lauca.We gaan met een bus naar het park. Onderweg stoppen we regelmatig om even foto's te maken.

       

We zien onze eerste alpacca, dit is een soort lama. Er zijn vier soorten lama's namelijk alpacca's; lama's; vicuña's en guanaco's. De alpacca wordt voornamelijk gehouden voor de wol. We rijden weer wat verder en zien een vicuña en een viscacha, dit is een dik soort konijn met een eenkhoornstaart. Langs de weg zien we veel "altaren" op plaatsen waar iemand verongelukt is. Bij sommige altaren zien we nog de schoenen van de overledene of een kapotte autoband.

              

We stoppen onderweg bij een klein restaurantje en drinken daar cocathee, wij vinden het "heet water met groene blaadjes". De ober legt uit dat cocathee erg goed is tegen hoogteziekte, dus we drinken het maar op. We bevinden ons nu op 3500 meter. We merken nog niet echt wat van de hoogte, maar reisgenoten krijgen al wel een lichte hoofdpijn. Na de theepauze rijden we verder naar Lago Chungará, een meer op 4600 meter hoogte. De tocht er naartoe is prachtig. Hier hebben we dan twee dagen voor moeten reizen, maar dit is zeer zeker de moeite waard. Het uitzicht bij het meer is héél mooi. We hebben zicht op twee vulkanen: Parinacota (6350 meter) en de Pomerape (6240 meter.)


Bij het uitstappen van de bus ondervindt Manon de gevolgen van de hoogte. Manon botst met haar hoofd tegen Esther, een reisgenoot. Het is een rare gewaarwording, maar je voelt je een beetje dronken. Het is er erg koud en er staat héél veel wind. Dit mag de pret niet drukken en we maken dan ook heel veel foto's. Na een uur beginnen we aan de lange terugweg. Onderweg moeten we stoppen in verband met wegwerkzaamheden. Een redelijk tamme alpacca is goed te benaderen, dit doen we dan ook. Esther aait de alpacca. Sanne vindt het heel leuk, maar dan wel vanaf een veilige afstand in de bus. Esther roept enthousiast: "Oh moet je voelen, ze is heel zacht." Sanne: "Ja weet ik, ik heb er een trui van."

De terugrit duurt erg lang. We hebben inmiddels een aantal zieken in de groep. Bijna iedereen is misselijk. Gelukkig hebben wij, afgezien van een lichte hoofdpijn, vrijwel nergens last van. Tegen 21.30 uur zijn we weer bij het hotel. Van Sanne horen we dat het morgen een zware en lange dag zal worden. We willen het daarom niet te laat maken en besluiten om een snelle hap te gaan eten bij de Mc Donalds.Tijdens haar vorige reis had Sanne drie keer een lekke band. Ze adviseert ons om drinken en koekjes voor onderweg in te slaan omdat we onderweg niet veel eetgelegenheden of winkels tegen zullen komen.Bij een plaatselijke supermarkt slaan we dus goed in waarna we voldaan gaan slapen.

 Terug - Foto's - Volgende