Getuigenissen‎ > ‎

Hoe de uiterlijke tocht leidt naar innerlijke verdieping…

Geplaatst 23 aug. 2014 04:52 door Oude Abdij van Drongen

Een pelgrimstocht van Loyola naar Javier...  van 11 tot 24 juli 2014

Kerk en Leven Brugge- interview Parochieblad

 

Zondag 13 juli 2014 Loyola. Om 8 uur vertrekken een 23-tal pelgrims verdeeld in drie groepjes op pelgrimstocht in het voetspoor van  Iñigo, Spaans Baskisch edelman, (stichter van de Jezuïetenorde)  naar Javier, dat ze na  10 dagen stappen zullen bereiken. Een pelgrimstocht zoals zovele ? Niets is minder waar. In tegenstelling met de vaak individuele en meer en meer prestatie gerichte pelgrimstochten naar Santiago de Compostela, naar Rome, naar Nidaros is deze tocht niet zomaar vrijblijvend.

Al bij het inkijken van de folder stel je vast dat een inschrijving voor deze tocht geen evidentie is. Door samen met anderen op tocht te gaan, een stukje diepgang zoeken, schrijf je je niet zomaar in alsof het de eerste beste wandeltocht betreft, maar onderschrijf je een verbintenis met jezelf en ook met anderen en vooral met de Andere.

Een gesprek met Leo De Weerdt, organisator en bezieler van Loyolatochten.

 

Is dit geen hinderpaal waar mensen op afhaken ?  

De informatiefolder geeft denk ik goed de opzet van onze tocht weer: namelijk oog leren hebben voor een drietal domeinen in ons leven waar we terug wat tot eenheid willen mee komen:  onze verbondenheid met de natuur, terug ons eigen lichaam ervaren met zijn mogelijkheden en beperkingen, open staan voor de andere en de Andere, en dit alles in het voetspoor van de weg die Ignatius zelf is gegaan.

Belangstellenden nodigen we voorafgaand uit voor een gesprekje en we organiseren voor de start een bijeenkomst waar de deelnemers met elkaar kunnen kennismaken.

Maar toch blijft deze tocht bijzonder ?

In Loyola maken we kennis met lgnatius, de man die, doorheen zijn betrokkenheid op het wereldgebeuren, plots ervaart dat zijn leven ook iets met God te maken heeft, en God met zijn leven. Hij komt tot de bevinding dat, wanneer hij daarop ingaat, een innerlijke vrede en een diepe vreugde hem voortstuwen, en beslist daarom anders te gaan leven.  Hij begeeft zich op tocht, gewoon om God voor 'n stuk het roer van zijn leven te laten overnemen.

Vertrekkend uit Loyola, de ogen gericht op de machtige Baskische bergen, blikken we terug op ons eigen leven. Wellicht ligt er ergens een rode draad in. Misschien kom ik tot de ontdekking dat er al heel wondere dingen gebeurd zijn in mijn leven, dingen die mogelijk iets vertellen over de weg die God met mij gaat.

Ook het minder fraaie is aanwezig in de wereld waarin wij staan, en voor 'n stuk in ons eigen leven. Aan eigen krachten overgelaten zal de wereld niet veranderen, en worden wijzelf wellicht ook niet beter. We stellen ons dus open voor het bevrijdende woord van God. Hij nodigt ons uit onszelf  'au sérieux'  te nemen, en ons leven tot echtheid te brengen, zowel naar onszelf als naar de anderen toe. Wij nemen dan ook de tijd om te kijken hoe Jezus in zijn leven steeds 'echt'  is geweest.

Te Javier sluiten we dankbaar onze voettocht af, en worden we, zoals Francisco missionaris van het Oosten, terug de wereld ingezonden, naar mensen toe. Een wereld en mensen die we nu wellicht met andere ogen gaan bekijken. Gedragen door de diepe vriendschap die op de tocht ontstond, willen we onze verworven inzichten gaan waar maken.

 

Niet niks, maar hoe realiseer je dat tijdens zo'n tocht ? 

Bij de ochtendwijding wordt telkens het thema van de dag aangereikt, samen met enkele tips voor bezinning en gebed. Iedere stapper krijgt een pelgrimboekje mee waarin dat alles zeer zorgvuldig is opgetekend. Je merkt het, deze pelgrimstocht heeft een eigen stempel. Het is niet zomaar een sportieve manier om aan toerisme te doen en het Baskenland te verkennen. Het is meer. Deze tocht is ook bedoeld als een eigentijdse manier om zichzelf te ontdekken en goed met zichzelf om te gaan, om het beste van onszelf naar boven te laten komen, en om van daaruit zin en richting aan ons leven te geven. Hij richt zich dus tot mensen die met open ogen en een open hart de dag van morgen tegemoet willen. Mensen die niet meteen alle gaatjes opgevuld hebben met zekerheden.  Om echt te weten wat deze tocht met je doet  moet je hem zelf ooit eens meelopen.

 

Gelijkgestemde zielen dus ?

Niets is minder waar. Iedereen is verschillend.  De tocht is vooral een confrontatie met jezelf. Vooreerst het fysieke : tien dagen stappen in bergachtig terrein met een rugzak van tien kilo weegt door:  je voelt terug je hele lichaam door het stappen én dragen van de rugzak heen.  Ook de materiële vanzelfsprekendheden moet je je ontzeggen: een gsm,  laptop, een bed, je kleerkast…  Het is ‘back to basics’… Daarbij aansluitend heb je de mentale confrontatie:  de verschillende gevoelens en gemoedstoestanden die opkomen tijdens stappen, de eventuele pijn aan de voeten… het zijn allemaal zaken die je verplichten afstand te nemen van je dagelijkse routine en er voor zorgen dat je tot een nieuwe ervaring komt : de diepmenselijke laag in jezelf.  Het is precies daar waar God je aanraakt en tot leven roept. Een bevrijdende ontdekking. Het samen op tocht gaan met een groep van verschillende mensen inzake leeftijd, achtergrond, verwachtingen is zeer verrijkend. Tijdens de uitwisselingsmomenten per groepje worden  persoonlijke en authentieke ervaringen gedeeld.  Dit is maar mogelijk door het respect en vertrouwen dat dag na dag groeit.  Onderweg heeft iedereen ruim de tijd om bij een rustpauze de teksten in het stapboekje door te nemen, alsook de vragen die je eigen persoonlijke bezinning en gebed kunnen verdiepen.

 

 

Zo'n tocht vraagt toch heel wat organisatie?

Vast en zeker. De voorbereiding vraagt heel wat inspanning. Het uitstippelen van de routes, de overnachtingsplaatsen, de nodige aankopen, … Gelukkig beschikken we over een enthousiaste ploeg van 11 vrijwilligers die instaan voor de logistiek en telkens een veranwtoordelijke en een begeleider naar inhoud toe per stapgroepje.  Tijdens de tocht is het hard werken voor de logistieke ploeg. Iedere dag de overnachtingsplaatsen in orde brengen, de maaltijden voorbereiden, douchecabines en wc’s plaatsen, … De volgende dag moeten we alles opruimen, de vrachtwagen in en naar de volgende stopplaats.


In 2016 zal het 25 jaar geleden zijn dat de eerste Loyolatocht startte. Een jubileumjaar ?

Het zijn de pelgrims zelf die ons inspireren om elke keer (nu om de twee jaar) de tocht te laten doorgaan.

De Loyolatocht is een uiterlijke pelgrimstocht die leidt naar innerlijke verdieping. Het aangegane engagement bij de inschrijving rijkt verder dan de tocht. De tocht wordt een zending, de drive om voor een ander leven te gaan.

 

 “God wil dat ik vrij ben. 

Vrij om te doen wat best gedaan wordt. 

Vrij word ik pas gaan-de-weg.

Zo ben ik dankbaar voor de afgelegde weg. 

Ik vraag licht en kracht voor de weg die zich  nu voor mij aftekent,

en ook moed om terug te keren tot het laatste juiste pijltje,

mocht ik ooit verloren lopen.”

 

Koen De Witte

Comments