1. Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ

  

ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ (Ηλιοκεντρικό σύστημα)


Ι Π Π Α Ρ Χ Ο Σ (Γεωκεντρικό σύστημα)

     

ΓΕΩΚΕΝΤΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΥ

   

    Η μεγάλη επανάσταση στην Αστρονομία έγινε το 16ο αιώνα στην Ευρώπη από τον Κοπέρνικο (1473-1543). Στην εργασία του

De Revolutionibus Orbius Coelestium (Περί της περιστροφής των ουρανίων σωμάτων), που δημοσιεύτηκε το 1543, επαναδιατύπωσε τη θεωρία του ηλιοκεντρικού συστήματοςΣύμφωνα με αυτή, ο Ήλιος βρίσκεται στο κέντρο του ηλιακού συστήματος, που αποτελούσε και το μέχρι τότε γνωστό Σύμπαν.

     Μετά τον Κοπέρνικο, ο Δανός αστρονόμος Τύχο Μπραχέ  (1546-1601) ήταν ο πρώτος αστρονόμος που έκανε αστρονομικές παρατηρήσεις χρησιμοποιώντας όργανα που κατασκεύασε ο ίδιος. Έκανε ακριβείς παρατηρήσεις των θέσεων των πλανητών και ορισμένων αστέρων.

 Στις παρατηρήσεις του Tycho Brahe στηρίχθηκε ο Κέπλερ(1571-1630) για να διατυπώσει εμπειρικά τους νόμους της κίνησης των πλανητών γύρω από τον Ήλιο.  

Ο Γαλιλαίος (1564-1642) ήταν εκείνος που χρησιμοποίησε πρώτος το αστρονομικό τηλεσκόπιο, με το οποίο παρατήρησε αντικείμενα που δεν ήταν ορατά με γυμνό μάτι. Παρατήρησε τον Ήλιο, τη Σελήνη, τους δορυφόρους του Δία και τις φάσεις της Αφροδίτης. Αργότερα, με τη χρησιμοποίηση ισχυρότερων τηλεσκοπίων, έγινε δυνατό να καθοριστούν με ακρίβεια οι θέσεις των πλανητών και κομητών.

 


Ο Νεύτων (1642-1727), ήταν εκείνος ο οποίος με το νόμο της παγκόσμιας έλξης έδωσε τη θεωρητική ερμηνεία των νόμων του Κέπλερ και θεμελίωσε την Ουράνια Μηχανική.

Comments