Individueel werkstuk Jordy

Schilder Antonio Avellana praat over de kunst en zijn liefde voor de zee

“Mensen schilderen, zegt me niets”

Op het Valenciaanse strand is Antonio Avellana een bekend figuur. Uren, dagen, zelfs jaren heeft de schilder gespendeerd aan de Spaanse kust om mooie kunstwerken te maken. De zee heeft dan ook geen geheimen meer voor de 78-jarige Valenciaan.”Wanneer ik aan het strand zit, denk ik alleen aan de zee. Het is een grote liefde.”

Op 24-jarige leeftijd startte de schilderscarrière van Antonio Avellana. “In 1964 heb ik beslist om naar de Escuela de Bellas Artes (School voor Schone kunsten) te gaan. Waarom ik dat deed? Gewoon omdat ik van tekenen hield en ook van de kleuren van de zee, stormen en ga zo maar door. Die opleiding volgen, was dan ook een logisch stap. Wanneer ik de lessen na drie jaar had vervolledigd, ben ik me gaan specialiseren in schilderen met olie. Zo ben ik professor geworden aan de Academia de Arte Barreira, een private school. Nu schilder ik vooral in mijn vrije tijd”, vertelde de goedlachse schilder.


           Antonio Avellana voor zijn favoriete onderwerp: het strand    Foto @Jordy Ferket

Vissenjacht

Nochtans kreeg Avellana de schildersmicrobe niet met de paplepel mee. “Mijn ouders waren zelf geen kunstenaars of artiesten. Eigenlijk speelde kunst bij niemand van de familie een belangrijke rol. Toch ben ik schilder geworden. In het begin waren mijn kunstwerken slecht. Dat vind ik persoonlijk. Die heb ik dan ook wijselijk in mijn huis gelaten, zodat niemand ze moet zien.”(lachend terwijl hij een foto van zo’n werk liet zien)

De Valencianen die Avellana’s werken bekijken, weten onmiddellijk wat zijn favoriete onderwerp is: de zee. “De zee betekent heel veel voor mij. Het is een grote liefde. Naast mijn leven als schilder, ben ik ook een fervent visser. Vroeger had ik in de haven een boot waarmee ik op vissenjacht trok. Nu niet meer, maar ik ken de zee in al zijn facetten: rustig, kalm, wild,… Dat ik de zee zo goed ken, heeft ook een gunstige invloed op mijn werken”, vertelde Avellana vol passie.

"Mijn eerste werken waren slecht. Die hield ik dan ook wijselijk in mijn huis"

Volgens velen lijkt het water en het zand altijd hetzelfde. Daar is de schilder het niet mee eens. “Altijd hetzelfde? Nee, zeker niet. In twee uur tijd verandert er niet veel. Maar als je ’s morgens en ’s avonds gaat kijken, dan zie je grote verschillen. De zee is nooit hetzelfde”, aldus de man met de passie voor vissersboten en het water.

“Wanneer ik voor het water zit, denk ik alleen aan de zee. Alles daarrond verdwijnt. Het is een grote liefde”, vertelde de gepassioneerde gepensioneerde. “Ik kan ze zelfs schilderen vanuit het geheugen, omdat ik ze door en door ken: rustig, sterk, tijdens stormen. In alle mogelijke toestanden heb ik de het strand en het water al geschilderd.”

Chicago

Zijn werken werden al op verschillende locaties tentoongesteld. “In 1968 vond mijn allereerste tentoonstelling plaats. Het was in La Escuela de Bellas Artes. 36 van mijn werken werden er tentoongesteld en het bleek een groot succes. Na slechts een dag waren ze allemaal de deur uit. Daarnaast kon je ook stukken van mij zien in Hotel Brisas in Benidorm. Ter decoratie schilderde ik 100 kaders met bloemen die je daar kon bezichtigen in bedden, muren,… Daarnaast probeer ik anderen ook te helpen met de collectieve tentoonstellingen. Waarbij ik, samen met nog andere schilders, de opbrengst afsta aan het goede doel. Dat gaat naar kankeronderzoeken, armoede in Afrika, Caritas, Unicef en ga zo maar door.”

Het meest trots is hij op een tentoonstelling in de Verenigde Staten. “In 1969 kreeg ik de opdracht om te schilderen voor een museum in Chicago. Het moesten werken zijn over de Middellandse Zee. Hier werden ze ingepakt en dan stuurde ik ze op naar Chicago waar ze werden tentoongesteld in een expositie. In ruil daarvoor kreeg ik een mooie vergoeding.”

"Kunst betekent alles voor mij"

Avellana heeft dezelfde artistieke visie als Joaquin Sorolla, een Valenciaans schilder uit de 19de en 20ste eeuw. De natuur is in zijn werken prominent aanwezig “De mensen die zich op het strand bevinden, schilder ik niet. Waarom niet? Die personen bewegen en gaan weg. Net als mijn grote inspiratiebron Sorolla, een Valenciaans schilder, focus ik me op het water en het zand. Waarom hij mijn voorbeeld is? Enerzijds maakte hij de grootste schilderwerken van de Middellandse Zee. Bovendien weerspiegelen zijn schilderijen de manier waarop ik denk over de zee. Hier in de stad kent elke kunstliefhebber Sorolla. In het Museo de San Pio V is er zelfs een heel museum aan hem gewijd.”

Muziek

Hoewel er in werken van zijn idool mensen voorkomen, laat hij ze liefst verdwijnen. “Mensen schilderen, zegt me niets. Er is geen moment in mij opgekomen om personen weer te geven. Vroeger als ik les gaf, moest ik wel lichaamsdelen schilderen: handen, armen,… Maar eigenlijk doe ik niets liever dan visjesboten schilderen en de zee weergeven in al zijn facetten.”

Naast muziek zijn er nog andere kunstvormen. Één daarvan heeft zelf een invloed op zijn schilderijen. “Volgens mij is muziek ook kunst. Het speelt een belangrijke rol in mijn leven. Ik houd van elk genre, een echte voorkeur heb ik niet. Wanneer ik schilder, heb ik nood aan een streepje klassieke muziek. Het oefent ontegensprekelijk invloed uit op mijn werken.”

Kunst speelt een belangrijke rol in het leven van de gepensioneerde schilder. “Momenteel betekent het bijna alles voor mij. Enerzijds omdat ik gepensioneerd ben en dus genoeg vrije tijd heb. Daarnaast houd ik ook gewoon van de natuur en vooral dan van de zee. Momenteel is het zowat enige dat ik om handen heb”, besloot de goedlachse Valenciaan.

 

Antonio Avellana poseert trots met zijn laatste werk    Foto @Jordy Ferket

 

 

 

Comments