Leuke verhalen‎ > ‎

Onze kleine brokkenpiloot

Ik -Lotje- wil jullie toch even wat vertellen. Wij zijn, zoals jullie weten met drie honden in Huisje Weltevree. Nou het is dus altijd dezelfde die naar ome dokter moet: Tinka dus. Afgelopen dinsdag was het weer zover. Mevrouw had de vrijdag ervoor een nageltje afgebroken, maar dan zo dat het heel erg bloedde. In eerste instantie dacht vrouwtje dat het wel meeviel, maar nee. Als we aan het wandelen waren liep ze opeens op drie pootjes. Toen dat dinsdag nog steeds zo was besloot vrouwtje dat we toch maar eens naar de dierendokter moesten gaan. En jawel, nu was ik de pineut en moest mee als gezelschapsdame. Toen we bij de dokter kwamen moesten we eerst in de wachtkamer wachten, dat vond ik al geen pretje, maar daarna moest ik ook nog mee naar de behandelkamer. Denk nu maar niet dat ik naar binnen gelopen ben, nee vrouwtje heeft me naar binnen moeten trekken, want ik ben gewoon op mijn kontje gaan zitten. Dat heeft dus niets uitgehaald, voor ik het wist zat ik ook in die akelige kamer. Tinka moest op de tafel gaan staan en toen heeft de dokter eens heel goed naar haar zere pootje gekeken. Ze kreeg daarna zomaar een pil in haar bekje gestopt die ze af moest slikken. Daarna werd er nog zalf op het teentje gesmeerd en toen mochten we naar buiten. Reken maar dat ik gerend heb om weer in de frisse lucht te komen. Omdat vrouwtje een beetje medelijden had zijn we toen naar het bos gegaan. Ze had aan de dokter gevraagd of Tinka dat mocht en hij zij dat het echt geen kwaad kon. Dus vandaar op naar het bos. Ik heb heerlijk gerend en gespeeld en toen we thuis kwamen was ik alweer bijna vergeten waar we echt naartoe gegaan waren.

Een hele tijd geleden heeft ze ook al pech gehad. Tinka is een drukke tante en rent steeds achter vrouwtje aan. Toen deze tegen de dummy van Lobbe wilde trappen stond die kleine achter haar en toen heeft vrouwtje per ongeluk onder haar kin getrapt. Wat denk je stond opeens een tand helemaal scheef in haar mond. Ze liet niets merken en zo gebeurde het dat vrouwtje pas een paar weken later erachter kwam dat er iets mis was in het mondje. Tinka kon steeds moeilijker eten omdat ze pijn aan haar tand had. Voor mij was dat wel gunstig, want als die kleine haar eten laat staan mag ik het op eten. Maar jammer genoeg let vrouwtje steeds goed op dat iedereen voldoende eet. Ze had al eerder in het mondje willen kijken maar dat wilde niet lukken omdat Tinka steeds haar mond stijf dichthield en het hoofdje weg draaide. Toen heeft vrouwtje Tinka in de "houtgreep" genomen en het mondje een beetje hardhandig opengemaakt. Tot haar verbazing en ontzetting zag ze toen de scheve tand. We zijn toen meteen naar de dierendokter gegaan en die heeft de tand eruit gehaald.

 Hiernaast zien jullie het bovenste de afgebroken nagel en eronder ligt de afgebroken tand. Toch wel raar dat zo'n klein hondje zulke grote tanden heeft. Misschien dat dit wel komt omdat het een hoektand is. Ik zou het anders niet weten. Vrouwtje heeft de tand bewaard en altijd bij zich in de beurs. Het is haar talisman geworden. Ik hoop dat ik nooit zo'n ongeluk krijg want het lijkt me niet prettig. Het is wel flink van Tinka dat ze nooit klaagt en steeds doet alsof er niets aan de hand is. Die kleine dame laat eigenlijk nooit merken dat ze pijn heeft. Maar als ze kermt dan weet vrouwtje ook meteen dat het heel erg is. Zoals toen met haar knietje. Dat was toen ook wel heel erg. Ze is geopereerd en mocht zes weken niet echt wandelen. Maar eigenwijs als die kleine is, liep ze na ongeveer drie weken alweer een beetje met ons mee. Ze moest eigenlijk bij vrouwtje op de arm blijven maar door steeds te spartelen was vrouwtje bang dat ze zou vallen en toen mocht ze een klein stukje meelopen. Ondanks dat ze dus te vroeg is gaan lopen is het toch allemaal goed gekomen en heeft ze nu geen last meer van het knietje. Uit dit relaas begrijpen jullie wel dat deze kleine dame echt klein, maar dapper is. 
Ik ben niet zo flink, ik laat meteen een kreetje als iemand tegen me aankomt, of me per ongeluk een beetje hard raakt.

06-04-2008