Leuke verhalen‎ > ‎

Ons tweede baasje

Het is voor ons -Lotje en Speedy- behoorlijk wennen. Wij zijn geadopteerd door Rebecca en we waren er eigenlijk aan gewend dat ze zo ongeveer een keer per week gezellig naar ons toe kwam. Maar dit jaar is dat helemaal verandert. Eerst had ze geen tijd meer omdat ze stage moest lopen en op zaterdag werken om wat centjes bij te verdienen. Daarna begon de vakantie en wij hadden gedacht dat ze dan wel weer tijd zou hebben. Maar wat jammer, ze ging nog meer centen verdienen en nog op vakantie. Nu begrijpen we dat wel heel erg goed, maar we missen haar gezellige bezoekjes op zaterdagmiddag. Normaal was het zo dat vrouwtje op zaterdagmorgen aan Lowieke vertelde dat het "Notendag"was, dat wil zeggen dat hij dan 's avonds walnoten van vrouwtje krijgt. Als ze dus tegen hem zei welke dag het was, wisten wij meteen dat dit de dag was dat Rebecca zou komen.

Het is jammer want niet alleen wij missen haar, maar ook Lobbe heeft het er erg moeilijk mee. Zij is nu eenmaal een trouwe lobbes, die moeilijk vriendjes maakt, maar als ze dat gedaan heeft is dit voor de rest van haar leven. Zij mist de gezellige wandelingen en dat Rebecca dan de dummie gooit inplaats van vrouwtje, of dat ze kan kiezen wie gooien moet. Ze legt de dummie bij de voeten van degenen die aan de beurt is. Na de wandeling volgde dan nog een uitgebreide knuffelpartij tot vrouwtje het genoeg vond. Het leukste vond Rebecca het spelletje als ze naar huis ging. Dan deed ze heel stilletjes haar jas aan en riep dan onder aan de trap "mamma" waarna Lobbe naar beneden stormde om haar gedag te zeggen. Rebecca noemde Lobbe mamma omdat vrouwtje vaker zei dat Rebecca door Lobbe geadopteerd was.

We -Lotje, Lobbe en Tinka- leggen ons er nu bij neer dat we nu weer alleen zijn met vrouwtje en dat de wekelijkse bezoekjes voorbij zijn. We zien Rebecca gelukkig wel nog af en toe als we gaan wandelen en dan kunnen we gezellig knuffelen. Alleen kijkt vrouwtje altijd heel goed uit, want als we haar zien vergeten we van blijdschap om goed uit te kijken en rennen gewoon de straat op. Omdat dit gevaarlijk is let vrouwtje dus goed op en houd de lijnen stevig vast en Lobbe krijgt het bevel om te volgen. Als de kust veilig is mogen we op Rebecca afstormen, wat we dan ook met veel plezier doen.

De enige die echt pech heeft ben ik -Speedy-. Ik zie haar alleen nog als ik toevallig achter het raam naar buiten zit te kijken. En dan heb ik er nog niks aan, want Rebecca ziet mij niet en knuffelen kunnen we ook niet. Jammer, maar gelukkig heeft vrouwtje in de gate hoe erg ik Rebecca mis en zij knuffelt me nu iedere avond, dan mag ik lekker effe op schoot kruipen en is vrouwtje helemaal alleen van mij. Dat maakt het weer een beetje goed.

10-08-2007