Leuke verhalen‎ > ‎

Mijn tweede baasje

Ik moet mijn verhaal beginnen met de operatie van Tinka, zij moest aan haar knietje geholpen worden omdat daar iets mis mee was. Na die operatie mocht Tinka een aantal weken niet met ons wandelen. Dat was dus een probleem voor vrouwtje. Toen bedacht zij dat een meisje van twee deuren verder misschien zin zou hebben om haar te helpen. Dat was inderdaad zo, nadat vrouwtje gevraagd had of Rebecca iedere dag wilde komen om samen met ons te wandelen kwam ze iedere dag na school. Vrouwtje nam Tinka op de arm en Rebecca hield mij en Lobbe aan de lijn. Dat was best gezellig zo met z'n alle wandelen.

Ondanks dat Tinka weer beter was en vrolijk met ons mee rende, bleef Rebecca toch komen, niet meer iedere dag, maar wel vaak. Ze hield ontzettend veel van dieren en zou het liefst zelf een hond willen hebben, maar dat kon niet omdat haar mamma allergisch is voor dierenharen. Vrouwtje ging eens goed nadenken hoe ze Rebecca een plezier kon doen en haar het gevoel geven dat ze toch een hond zou hebben. Na overleg met de mamma, besloot vrouwtje dat Rebecca mij -Lotje- zou adopteren. Ze maakte een officiële adoptieakte en zo werd Rebecca mijn tweede baasje. Ze komt nu al een aantal jaren een keer per week een paar uurtjes bij ons. Dan gaan we samen wandelen en daarna kunnen we nog wat knuffelen en spelen.

Een poosje geleden had ik me pijn gedaan toen ik in het bos flink aan het rennen was. Omdat ik mijn voorpootje niet meer goed kon gebruiken besloot vrouwtje dat ik naar de dokter moest, natuurlijk ging Rebecca toen ook mee. Maar ik heb ze lekker gefopt, die domme dokter deed vanalles met mijn pootje en tenen, maar ik gaf geen krimp en liet helemaal niet merken dat hij me pijn deed. Zo waren we vlug klaar en konden we weer naar huis. Maar wat vreemd, Rebecca heeft toen op me gemopperd, want toen we weer buiten waren deed mijn pootje echte pijn en toen kon ik het niet meer verbergen. Beccie was toen een beetje boos op me, net als vrouwtje. Binnen bij de dokter niets laten merken en buiten weer beginnen met strompelen. Dat is de enige keer dat mijn twee baasjes tegelijk boos op me waren.

Als ik jarig ben komt Rebecca ook altijd en dan krijg ik van haar een cadeautje, iets lekkers om te snoepen. Dat is dan wel niet alleen voor mij, ik moet het delen met Tinka en Lobbe maar dat maakt niet uit want ze komt toch lekker apart voor mij. Omdat Beccie zo lief is voor mij wil ik dat nu ook laten merken, daarom heb ik besloten dat ik niet alleen naar vrouwtje moet luisteren maar ook naar Beccie. Dus als ze me roept ren ik niet meer naar vrouwtje maar naar mijn adoptie-baasje.Ik hoop dat ze nog heel lang bij ons blijft komen want dan is het pas echt gezellig en ik ben niet de enige die dat vindt kijk maar eens naar de volgende foto, Tinka en Lobbe vinden het ook tof als ze er is.