Leuke verhalen‎ > ‎

Het begin van de verhalen

15-01-1997

Dit boek ga ik schrijven om alle leuke, rare en soms trieste gebeurtenissen vast te leggen over mijn dierenfamilie. Op dit moment bestaat deze uit vijftien kleine en grote persoonlijkheden. 
Te beginnen met Pukkie, zij is de oudste van het stel. Het is een lieve, beetje eigenwijze, maar vooral erg op zichzelf staande dame. Op dit moment is ze ruim tien jaar en zolang houdt ze me ook al gezelschap. Op het moment dat ik haar in huis genomen heb, had ik mijn lieve hond Sassie, mijn konijntje Niekei en de goudvis. Madammeke vond het allemaal prima, behalve het slapen gaan zoals ik dat bedacht had beviel haar niet. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat ze bij Sassie zou slapen, maar daar was ze het absoluut niet mee eens wat tot gevolg had dat ze al de eerste nacht bij me in bed, veilig onder de dekens lag. Het moge duidelijk zijn dat ze zo haar eigen idee had en heeft over de regels omtrent haar verblijf bij mij. Ofschoon ze van oorsprong een wilde kat is, is ze niet bepaald gecharmeerd van het verblijf in de frisse buitenlucht. De keukendoor behoort op te blijven staan en als het even kan moet vrouwtje haar gezelschap houden. Zo niet, hoeft het niet meer en wil ze niet meer buiten blijven. 
Ik mag wel stellen dat zij heel wat meegemaakt heeft wat betreft de andere leden van onze kleine familie. Eerst verdween Nieki, toen kwam Kaya en deze samenstelling heet tot 1991 geduurd, toen overleed Sassie en kwamen opeens twee parkieten in huis, Pieterke en Pieternelleke dus. Toen volgde het vinkenechtpaar en als klap op de vuurpijl kwam Kokkie, een kleine dwergpapagaai nog, al was dit een paar jaar later.
Nadat Sassie gestorven was kwam er opeens ook nog een kater in haar leven, Bolleke. Deze veranderingen vond ze allemaal nog wel goed, maar met het overlijden van Kaya heeft ze toch wel moeite gehad. Ze heeft op haar manier afscheid van haar genomen door zeker twee uur bij Kaya te waken. Ik moet zeggen dat dit me best wel aangegrepen heeft, maar het heeft me ook iets geleerd. Namelijk dat dieren meer weten, beseffen en voelen dan wij mensen denken.

In de tijd dat ik dit probeer op te schrijven, zwerven drie kleine monstertjes om me heen, die met het papier en vooral de pen willen spelen. Vooral Barney vindt dat bewegende voorwerp reuze interessant en volgens hem moet dit toch wel voortdurend aan nadere inspectie onderworpen worden, wat betekent dat de pen in zijn bekje verdwijnt, zijn pootjes de letters willen bedekken en de punt van de pen regelmatig besnuffeld dient te worden. Voor Zefke is het minder interessant, hij heeft liever wat aandacht en een dikke knuffel. Wat Katrientje betreft is vooral het papier van belang.

wordt vervolgd....