Leuke verhalen‎ > ‎

De drie musketiers

De afgelopen drie dagen heeft vrouwtje voren in de tuin gewerkt, nu is dat natuurlijk niets bijzonders, maar voor ons was het vreemd dat we na het wandelen buiten bleven. We moesten wel achter de poort blijven, dat was jammer. Tinka en Lotje hebben steeds bij de poort de wacht gehouden en ik -Lobbe- heb het gras maar eens bewerkt. Vrouwtje had het wel geknipt, maar naar mijn idee was dat te netjes, daarom heb ik een paar kuiltjes gegraven dat ziet iets natuurlijker uit vind ik. Toen ik daarmee klaar was ben ik bij die twee gaan zitten, wat is dat saai zeg, alleen maar blaffen en liggen. Nou dat vind ik -Tinka- dus niet want je moet vrouwtje nu eenmaal de hele tijd in de gaten houden, kijken of ze weer staat te kletsen of dat ze netjes doorwerkt. Ik word er behoorlijk moe van en ik zou veel liever ook naar voren gaan, tjsa dat mag niet. De enige die dat wel mag is die domme Miss Molly, wat zou ik graag met haar willen ruilen. Aan Lotje heb ik weinig gezelschap, die kijkt en blaft eens en dan gaat ze weer stil liggen. Niks mee te beleven. Het enige echte vertier is als die vijf honden van hiernaast komen, die maken lekker veel kabaal en dan kan ik goed meedoen en zelfs Lotje komt dan in actie, die breekt de hele boel af. Ja dan heb ik -Lotje- veel plezier net doen of ik ze op wil eten en ze reageren ook zoals ik dat wil. Dat is pas lol maken. Voor de rest houd ik de boel heus wel in de gaten of ik andere vreemde honden zie, of kleine mensjes want die willen altijd knuffelen. Het is pas fijn als vrouwtje weer naar achteren komt, ik heb niet graag dat ze zo alleen voren is, ik wil eigenlijk ook bij haar zijn om de boel goed te checken en af toe lekker geaaid worden. Maar zoals die twee anderen al verteld hebben, wij mogen niet naar voren. Af en toe moet vrouwtje even achter de poort zijn en dan kan ik haar lekker begroeten en krijg ik de zo lang verwachte knuffel, maar ze gaat altijd snel weer weg. Pas als ze met alle spullen naar achteren komt weet ik dat we naar binnen gaan en eten krijgen. Dat is happy time, want dan mag ik het eten van Miss Molly en Bolleke opeten, als ze tenminste iets overgelaten hebben. Die twee eten iedere dag buiten zodoende kan ik het rustig oppeuzelen. Daarna begin ik aan mijn eigen kom en tot slot de restjes van Tinka's eten nog. Daarna is het rusttijd, mag ook wel na zo'n lange middag wakker blijven. Tinka en ik liggen lekker op de bank en Lobbe kruipt erachter. Ik heb ook liever niet dat ze op de bank ligt en ik maak haar dat ook duidelijk, gewoon even grommen en dan druipt ze af. Zo heeft ieder van ons nu eenmaal zijn vaste plekje en zij hoort in de mand.

augustus 2005