28-06-2011
Eindelijk!!! vrouwtje werkt mijn dagboek weer eens bij. Ze zou zich moeten schamen, een hele maand heeft ze overgeslagen. Goed, ik ben dus nu ruim 9 maanden en een echte kerel. Het verhaal van de bloemetjes en de bijtjes ken ik intussen en daarom ben ik nu dus een echte kerel. Verder kan ik melden dat ik samen met Speedy mijn eerste muis gevangen heb en ik geloof dat ik ze zelfs opgegeten heb. Mijn eerste familieweekend heb ik ook meegemaakt en dat was best gaaf. We zijn op een camping geweest en daar was een andere jonge gast en samen hebben we heerlijk gerend en gespeeld, ik heb er intens van genoten. Het was voor mij trouwens de eerste keer dat ik in een auto gezeten heb. Toen vrouwtje me vorig jaar gehaald heeft, heb ik ook wel even in de auto gezeten, maar dat is alweer zo lang geleden dat het eigenlijk niet meetelt. Hoe dan ook het is best leuk om ergens naartoe te gaan terwijl je niet hoeft te lopen. Je kunt lekker naar buiten kijken en van dat geluid val je zomaar in slaap.
Hier in huis heeft vrouwtje de boel aardig overhoop gehaald. Zo staat er nu een groot huis met een pluche konijn erin, dat staat te wachten op Poezelke, het nieuwe bewonertje wat gaat komen. Omdat dat huis zo groot is heeft vrouwtje de kamer om moeten ruimen. Vandaar dat het huis een paar keer goed op z'n kop gestaan heeft, maar nu is het klaar.
Ik heb heel veel last van de warmte, de afgelopen twee nachten heb ik er niet van kunnen slapen, wat duurt een nacht dan lang. Vrouwtje wil niet met me spelen want die ligt wel te slapen, dus zit er niets anders op als van het bed afspringen en dan proberen vrouwtje wakker te maken zodat ze me weer op het bed tilt. Dat lukt een aantal keren, maar dan is vrouwtje het weer zat en verteld me dat ik toch echt moet proberen om te slapen.
Mijn opvoeding is zo ongeveer klaar, ik weet wat wel en niet mag, ik wandel netjes en trek niet teveel aan de lijn en ik luister als vrouwtje me roept. Dit alles betekent niet dat ik niet af en toe probeer om ondeugend te zijn en te proberen of ik de grenzen kan verleggen. Dat lukt dus echt niet, vrouwtje is vreselijk consequent en als ik eerlijk ben vind ik het ook niet erg. Ik weet zo tenminste waar ik aan toe ben en dat maakt het leven lekker eenvoudig en dat betekent weer dat ik optimaal kan genieten en me ontspannen.
Wat ik met wandelen minder leuk vind is als van die grote gasten op me af komen stormen en me pardoes overhoop rennen. Dat is een paar keer gebeurt en nu blaf ik meestal al voordat ze komen rennen, niet dat het helpt, maar je kunt het proberen..... Laatst kwamen vier grote herders op me af en toen is vrouwtje heel erg boos geworden op het baasje van die vier. Ze heeft flink gemopperd en daarna zijn we verder gelopen. Wat die andere bazen niet schijnen te begrijpen is dat het niet leuk is als die grote op me af komt en niet naar zijn baasje wil luisteren en soms gebeurt het dat het baasje de hond helemaal niet terug roept. 
Mijn grote vriend Oscar begint oud te worden, de laatste twee keer dat ik hem gezien heb, kwispelde hij wel naar me, maar ik mocht hem verder niet begroeten. Vrouwtje vertelde me toen dat hij erg oud is en het niet meer prettig vind als ik tegen hem opspring. Dat vind ik best wel jammer, want hij is mijn echte vriend.
Wat ik ook nog moet vertellen is dat ik vrouwtje versteld heb doen staan. Ik had op een gegeven moment last van diaree en daar heeft vrouwtje pillen voor die ze staupecid noemt. Mijn voorgangers hebben daar altijd moeilijk over gedaan als ze die moesten nemen en dus dacht vrouwtje dat ik er ook wel problemen mee zou hebben. Toen ze me die pil voorhield heb ik hem gewoon netjes opgegeten en toen was vrouwtje wel heel erg verbaast. De dag erna heeft ze het opnieuw geprobeerd en heb ik die pil dus weer gewoon lekker opgegeten. Dat is wel zo handig, gisteren heb ik gemerkt wat gebeurt als je dat niet doet. Omdat het zo warm was had ik echt geen zin in iets, maar die pil moest ik wel hebben en toen heeft vrouwtje hem zomaar in mijn strotje geduwd. Dat is dus echt niet fijn en vanmorgen heb ik hem weer lekker zelf opgegeten. Vrouwtje heeft al zolang honden en ik, nummertje 7, ben de eerste die geheel vrijwillig een pil opeet. Dat maakt me toch wel een beetje bijzonder. Niet dat ik toch niet al ben want ik hoor vrouwtje vaker mompelen dat ze in mij haar drie grote vriendinnen herkent: de aanhankelijkheid heb ik van Tinkeltje, de vriendelijkheid naar andere honden en mensen toe van Lotje, en de gehoorzaamheid van Lobbe. En dat maakt dat vrouwtje toch wel dankbaar is Onze Lieve Heer heeft haar de drie vriendinnen op heel korte tijd in laten leveren, maar Hij heeft ervoor gezorgd dat ik in haar leven ben gekomen en dat ze van ieder van hen een stukje in mij terugziet. Niet dat ik die drie kan vervangen, maar het geeft een beetje troost voor vrouwtje.