28-05-2011
Gelukkig, vrouwtje steekt weer enigszins lekker in haar vel. Hoe jong ik ook ben, ik heb het heel goed in de gaten gehad. Ik hoorde vrouwtje niet meer lachen, steeds op zichzelf mopperen en ze praatte heel veel met zichzelf in het bos. Maar nu is het gelukkig weer een beetje over. 
      
         




Ik ben dinsdag naar de kapper geweest, dat was niet zo prettig, ik moest maar liefs twee uur rustig zijn en dat is heeeeeel moeilijk voor me. Maar goed ik heb die mevrouw maar haar gang laten gaan en achteraf ben ik daar heel erg blij om, want nu mijn lange haren weg zijn voel ik me veel fijner. Ik heb het niet meer zo warm en lig nu zelfs af en toe bij vrouwtje op de bank te slapen.
Wat nu wel heel erg opvalt is dat mijn voetjes niet normaal staan, de voetjes van mijn voorpoten staan naar buiten, net als bij een zeehondje. Ik vind dat niet erg, maar vrouwtje is bang dat ze nog meer vergroeien naarmate ik ouder word, dus volgende week gaat ze dat eens navragen bij de dierendokter.






Ik ben nu ruim 8 maanden oud en ik vind dat ik niet altijd hoef te luisteren als iets niet mag, jammer dat vrouwtje daar heel anders over denkt en langzaam begin ik te beseffen dat ik maar beter netjes de dingen zo kan doen als vrouwtje ze me van begin af aan geleerd heeft. Dat maakt het leven gemakkelijker en leuker, ik krijg ze dan namelijk niet steeds op mijn kop en vrouwtje lacht veel tegen me en verteld me heel vaak hoe trots ze op me is.
Dat heeft ze van de week ook nog uitgebreid gedaan. Ik ben voor de eerste keer mee geweest naar vreemde mensen. Een lieve mevrouw, die vrouwtje kent, was jarig en toen zijn we daar naartoe geweest. Uiteraard heb ik me voorbeeldig gedragen, ben niet lastig geweest, heb niet in de tuin geplast en heb niet gepiept. Dus toen had vrouwtje echt reden om heel erg trots op me te zijn, maar ik was wel blij toen we weer naar huis gingen en ik heb de hele weg lopen dartelen en rennen, want ik moest wel wat energie kwijt.