Februari 2011

28-02-2011

Lobbe en ik zijn vandaag bij de dierendokter geweest. Ik omdat ik nog steeds van die rare beestjes in mijn oren heb. Vrouwtje is al heel erg lang bezig met me iedere dag de oren schoon te maken met zalf, maar die beestjes vinden het erg prettig in mijn oren dus blijven ze gewoon zitten. De dokter heeft allebei mijn oren behandelt met spul en het duurde heel erg lang. Hij heeft net zolang zitten te poetsen totdat niets meer uit de oortjes kwam. Toen heeft hij vrouwtje spul meegegeven voor in mijn oren en ander spul voor in mijn vacht. Hij zei dat we op die manier de beestjes aanpakken van buiten en van binnen in de oortjes. Nou ik ben benieuwd.... Het was in ieder geval alles behalve prettig en ik heb dan ook luid geprotesteerd en zelfs gegromd en geprobeerd om in zijn vingers te bijten, maar het is helaas niet gelukt.
Ik heb nog geluk gehad, Lobbe werd met een naald geprikt en toen kwam er een heleboel bloed. De dokter deed dit in buisjes, waarom weet ik niet, maar vrouwtje schijnt het wel te weten want ze vertelde Lobbe dat dit nodig was zodat ze erachter kon komen wat met haar aan de hand is. Want Lobbe is veel te dik aan het worden, terwijl ze niet veel eet en ze moet zo vaak plassen, niet normaal. En altijd van die kleine mini plasjes. Als de dokter en vrouwtje weten wat er aan de hand is krijgt Lobbe misschien medicijn zodat ze zich weer wat lekkeder gaat voelen, want nu is ze altijd moe en met wandelen begint ze steeds langzamer te worden, dat is voor mij wel handig want nu kan ik haar lijn steeds beter vast houden en dat is wel leuk.
Hoe dan ook ik hoop dat ik voorlopig niet meer terug hoef naar die meneer, want ik vind het helemaal niet leuk als ie zo in mijn oren zit te pulke

21-02-2011

Ik ben vandaag voor de eerste keer echt naar de kapper geweest. De vorige keer was alleen om even kennis te maken. Maar vandaag was het dus het echte werk. Spannend dat dat was en wat een gedoe. Ze zijn wel anderhalf uur met me bezig geweest. Maar ik zie er wel mooi uit, vind vrouwtje tenminste. Mij maakt het niets uit, ik maak me toch wel weer vies.
Ik ben heel erg braaf geweest en heb me alles goed laten gevallen, alleen toen ze aan mijn oren zaten, toen heb ik het op een gillen gezet. Dat vind ik zo vervelend en ik vind gewoon dat ze van mijn oren af moeten blijven. Toen ze eindelijk klaar waren met kammen, badderen, drogen, knippen en nagels verzorgen, kreeg ik een lekker koekje van die mevrouw, maar ik heb het pas opgegeten toen vrouwtje het me voerde. En als dank heb ik een plasje op de grond gelegd.
Dit is het resultaat van al die inspanning:

            
                                       
  
                 
                                                                    Dat is toch een heel verschil, kijk zelf maar


                                     


17-02-2011

Er zijn weer 4 weken voorbij dus moest ik vanmorgen op de weegschaal en wat denk je...? Jawel ik ben een hele kilo dikker geworden. Ik ben nu 23 weken oud, 25cm groot en 4,8 kilootjes zwaar. De hoogte blijft hetzelfde, dat wil niet opschieten, maar ik ben wel breder en langer geworden. Je kunt mijn ribben nog voelen en de andere botjes ook wel, dus te dik ben ik niet.Vrouwtje is in ieder geval blij dat ik qua lichaampje goed ontwikkel. De tanden wil ook al aardig opschieten, gisteravond heb ik er weer eentje verloren toen we aan het spelen waren. Ik hoop dat het einde nu in zicht is want het is niet leuk als je steeds iets verliest en dan heb je ook nog zo'n domme bloedsmaak in je bekkie, nee ik vind het langzaam genoeg geweest.
Ik kan trouwens al heel goed springen, tenminste van dingen afspringen zoals van de bank, of het bed en vanmorgen zelfs van het aanrecht. Vrouwtje had me net helemaal mooi gemaakt en dat vond ik niks. Dus ik naar buiten en lekker door de modder ravotten, dus toen ik weer naar binnen kwam was ze niet echt blij. Gevolg op het aanrecht en met een washandje schoonmaken. Nou dat vond ik dus weer niks en toen vrouwtje zich even omdraaide ben ik meteen van het aanrecht afgesprongen en dat ging helemaal goed, dus...!!! Nu moet ik nog leren om ook ergens op te springen. Het is wel handig dat als ik van het bed afspring ik er ook weer zelf op kan springen, anders moet vrouwtje steeds weer opstaan om me erop te tillen en daar wordt ze niet blij van want ze wil eigenlijk slapen.

14 februari 2011

Dachten vrouwtje en ik dat ik alle tandjes gewisseld had, nee hoor, zijn we gisteravond aan het spelen en jawel, valt er zomaar een tand uit mijn mondje. Eerder op de dag had vrouwtje met vegen ook al eentje gevonden. Dat zijn dus twee tanden op een dag. Maar misschien waren dat wel de laatste twee.
Verder kan ik melden dat ik nog steeds een brave jongen ben en dat Lowieke me zo lief vindt dat hij met me wil knuffelen, maar helaas tussen vogel en hond kan dat niet. Hij probeerde me een kusje te geven en dat deed pijn.... Nu let vrouwtje nog beter op als we het weer proberen. 
Ik ben blij als dat stomme weer eindelijk echt gaat veranderen want vorige week was het heerlijk met dat zonnetje en toen heb ik heel wat uurtjes in de tuin kunnen spelen. Als het regent, zoals nu, is dat minder prettig. Het enige leuke aan de regen is dat vrouwtje me dan zo lekker droogt als we thuis komen. Dat betekent automatische knuffel en dan spelen met de handdoek. Vrouwtje moet er wel nog steeds aan wennen dat ik zoveel buiten ben want dan heeft ze binnen alleen de katten zitten en dat is soms wat erg stil vindt ze. 

11 februari 2011

Het is alweer een paar dagen geleden dat vrouwtje in mijn boekje geschreven heeft, maar ja er gebeuren niet meer zoveel dingen. Ik kan wel vertellen dat mijn tandjes nu compleet zijn en er prachtig wit uitzien. Verder worden mijn haren wel heel erg lang, daarom ga ik binnenkort naar de kapper want ik heb het nu veel te warm. En gisteren kwam vrouwtje erachter dat er weer kleine beestjes in mijn oortje zitten. Het is altijd hetzelfde oortje, en al maakt ze het iedere week schoon met dat aparte spul, die beestjes willen maar niet weggaan. Ik heb er niet veel last van, alleen jeukt het af en toe, vrouwtje vindt toch dat we nog maar eens naar de dokter moeten gaat, dus ik ben benieuwd wanneer dat gaat gebeuren.
Verder  gaat de tijd om met spelen, ondeugd uithalen, vrouwtje plagen en gezellig knuffelen. Ik ken het huis nu door en door en er valt dus hier binnen niet veel meer te ontdekken, daarom speel ik veel buiten, samen met Lobbe en Speedy. Als we wandelen is het wel spannend, want je komt altijd andere honden tegen en daar kun je dan lekker mee spelen. Alleen van de week heb ik me goed verschrokken. Toen kwam een grote heel drukke hond en daar werd ik wel bang van, maar vrouwtje heeft me bescherm en uiteindelijk durfde ik wel naar hem toe te kruipen om voorzichtig aan zijn snuit te snuffelen. Het bleek toch een lieve hond te zijn, alleen was hij erg groot en sprong de hele tijd en dat vond ik niet prettig. Normaal ben ik de drukke gast en dat voelt beter.

07 februari 2011


Twee grote dingen om zeker te onthouden: Het eerste is wel het belangrijkste want ik word langzaam een echt mannetje, ik heb vandaag voor het eerst tegen een muurtje geplast, dus mijn pootje opgetild. Trots dat ik  ben!!! Soms vergeet ik het nog weleens, dan plas ik net als een klein jongetje, pootjes achteruit en lopen laten. Dat gaat vlugger en dan kan ik weer verder met spelen en dingen onderzoeken. Het tweede is dat ik een dummy van Lobbe gekregen heb. Dus als we gaan wandelen lopen we allebei met een dummy in de mond. Alleen moet ik nog leren om hem ook goed vast te houden. Lobbe snuffelt en rent zonder dat ze dat ding loslaat. Als ik begin te snuffelen valt ie zomaar, of als ik ga rennen stuitert ie weg. Vrouwtje let gelukkig steeds goed op, als ik hem vergeet dan pakt zij hem. In het bos heb ik zoveel te kijken en te snuffelen dat ik helemaal geen tijd heb voor de dummy, dan heeft vrouwtje hem in haar jaszak en als we dan uit het bos komen dan draag ik hem weer.

03 februari 2011

De reclame had gelijk, het komt inderdaad wel goed en ik ben inderdaad een schatje, ik kan het alleen niet laten om vrouwtje uit te dagen en weg te springen als ze me wil pakken. Maar omdat vrouwtje nu niet meer zo nerveus is in verband met Speedy, wordt ze ook niet meer boos. Sterker nog, ze probeert nu om sneller te zijn als ik. Dus me al beet te pakken voordat ik weg kan rennen. Dat is pas spelen. Als ik me een keer per ongeluk meteen op laat pakken dan krijg ik een groot compliment en dat is ook weer leuk. Dus ik twijfel nog een beetje wat ik moet doen: uitdagen om te spelen of toch gaan voor het compliment. Toen vrouwtje vanmiddag weg was geweest had ze een verrassing voor me: ik heb weer een nieuwe piepbal. Dezelfde als ik al had, die was gesneuveld in de snavel van Lowieke. Dat vond ik zo erg dat ze me nu toch dezelfde weer gekocht heeft. En niet alleen een bal, maar ook nog lekkere koekjes. Als vrouwtje aan het werk is maakt ze af en toe een pauze om een kop thee te drinken en dan eet zij een mensenkoekje. Nou ik vind dat ik dan ook pauze mag maken en krijg dan een hondenkoekje. De pot was wel nog een beetje vol, maar die koekjes vind ik niet zo lekker, dus nu zitten er andere in die ik wel lekker vind. Dat is dus boffen