De bewoners‎ > ‎

Wiefelke

Mijn naam is Wiefelke, dat betekent in het nederlands: vrouwtje. Dit is de derde naam die ik gekregen heb. Mijn eerste baasje noemde me DJ, mijn tweede vrouwtje eerst Boefie en toen ze erachter kwam dat ik een meisje was werd ik omgedoopt in Wiefke. Ik ben een dwergpapagaaitje en zie net zo uit als Chico, alleen gedraag ik me beslist nog niet zo. Chicootje laat zich knuffelen en eet bij vrouwtje op de hand. Nou daar moet ik dus echt nog niets van hebben. In het begin was ik bang voor handen en nu zou ik het liefst in de vingers bijten. Helaas heeft vrouwtje dat in de gaten en ze zorgt dat ik nooit bij haar vingers kan komen. Gemeen he?


Ben ik meteen al alle details aan het vertellen terwijl jullie nog niet weten sinds wanneer en waarom ik hier woon. Nou ik woon hier dus sinds augustus 2007 en ik ben ergens in het jaar 2006 geboren. Mijn eerste vrouwtje liep stage in de dierenwinkel waar ik zat en ze vond me zo lief dat ze me mee naar huis heeft genomen. Maar helaas ik maakte een beetje veel kabaal en daar kon de broer van dat vrouwtje niet zo goed tegen. Na lang beraad leek het hun het beste als ik een nieuw baasje zou krijgen. Dat is dus in Huisje Weltevree waar ik nu zit. Het bevalt me goed al moest ik in het begin wel wennen aan die grote vogel. Toen ik merkte dat hij niet van plan was om me iets te doen werd het een spelletje om hem naar mijn kooi te roepen. Nu hoef ik geen moeite meer te doen, als hij vrij rond mag vliegen komt hij eerst naar mij toe en als we elkaar begroet hebben dan gaat hij naar de grote hond die hier ook nog rondloopt.

Vrouwtje vond ik meteen wel aardig, maar zoals gezegd: die handen daar ben ik gewoon een beetje bang van. Nu heb ik in de gaten dat handen niets doen en blijf ik rustig zitten als ik schoon eten en drinken krijg. Het mooiste is de schone-kooien-dag. Dan komt vrouwtje wel met allebei de handen in mijn kooi, maar ik weet dat ik dan een gierststengel krijg en daar ben ik dol op. Verder ben ik lekker eigenwijs en de meest favoriete bezigheden zijn spelen en kwetteren. Ik hoop nog lang hier in Huisje Weltevree te blijven.

Vandaag, 26 oktober 2011, hebben vrouwtje en ik afscheid genomen. Ik was een beetje ziek in mijn hoofdje en dacht maar aan een ding: eitjes leggen en kindjes krijgen. Ik kon het niet meer hebben dat vrouwtje aan mijn huisje kwam, ook niet om me eten en drinken te geven. Dus als ze dat wel deed dan beet ik zo hard ik kon in haar vingers. Omdat het zo niet langer door kon gaan, ik had inmiddels mijn staart helemaal uitgetrokken en mijn nek en hals en een stuk op de rug helemaal kaal geplukt, heeft vrouwtje met de dierendokter gebeld en met hem overlegd wat ze het beste kon doen. De dokter zag geen oplossing meer, vrouwtje had nog gedacht om me bij iemand in een voilere te zetten. Maar de dokter zei dat dit niet kon omdat ik zo agressief was. Dus toen bleef nog meer een mogelijkheid over en dat was afscheid nemen. Nu heb ik mijn rust en de vingers van vrouwtje kunnen weer helen.