De bewoners‎ > ‎

Poezelke


Mijn naam is dus Poezelke en ik ben een lief klein konijntje. Ik ben geboren in de nacht van 9 op 10 juni samen met mijn andere zusje en broertje. Ik kan nu nog niet zo heel veel vertellen want ik ben pas 6 weekjes oud en moet alles nog leren. Wat ik wel kan vertellen is dat ik een heerlijke tijd gehad heb bij mijn mamma. We zijn lekker verwend door Rebecca, dat is het vrouwjte van mamma. Nu woon ik dus hier en heb een heel huis voor mij alleen, dat is wel vreemd. Vrouwtje speelt regelmatig met me en knuffelt me heel vaak. Dus ik voel me niet alleen. Dat kan sowieso niet want dat gekke hondje komt me iedere dag begroeten en regelmatig komt een van de katten bij me op bezoek.
Ik ben trouwens op 21 juli 2011 hier komen wonen, dat is eigenlijk pas een paar daagjes geleden, dus ik denk dat ik over een tijdje meer kan vertellen. Wat ik wel al weet is dat ik vrouwtje lief vind en ik lik dan ook regelmatig aan haar vingers en als ze bij mijn huisje komt huppel ik al vrolijk naar haar toe. Dus ik denk dat het me hier wel gaat bevallen.






Op deze foto ben ik 11 daagjes oud.


Vandaag 10 september 2014 heb ik afscheid genomen van vrouwtje en mijn vriendje Sjtroepie. Mijn buikje wilde helemaal niet meer meewerken en ik voelde me niet meer lekker in mijn velletje. Het enige waar ik nog zin in had was in mijn huisje liggen, zelfs naar Sjtroepie gaan wilde ik niet meer. Vrouwtje heeft lang geprobeerd om mijn darmen weer op gang te krijgen, maar dat is helaas niet gelukt. De dokter heeft eerst nog eens goed naar me gekeken en kwam toen tot de conclusie dat ik een hongeroedeem had. Niet dat vrouwtje me niet voldoende te eten heeft gegeven, maar doordat ik een aangeboren stofwisselingsziekte had heeft mijn lichaam de voedingsstoffen niet opgenomen en ben ik helemaal gevuld met vocht geweest. Vandaar dat ik al van heel kleins af aan last heb gehad met mijn buikje. Vrouwtje heeft lang gepuzzeld op een goed dieet en dat heeft zeker 2 jaar heel goed gewerkt, alleen kon ik de laatste maanden de verse groenten niet meer verdragen en toen zijn de echte problemen begonnen. Mijn darmen wilden niet meer stabiliseren, of ik had diaree of ik kon helemaal niet meer poepje doen. Omdat vrouwtje me niet langer wilde laten lijden zijn we dus naar de dierendokter gegaan en die heeft ervoor gezorgd dat ik niet langer meer pijn had.

Rust zacht mijn kleine meid, ik zal je missen.