De bewoners‎ > ‎

Miepie

Ik ben Miepke en ik woon al een aantal jaren hier. Ik ben geboren in mei 1998 en woon sinds 8 oktober 1998 in Huisje Weltevree.Mijn verhaal begint niet vrolijk. Eerst woonde ik in het asiel, toen heeft een jonge man me eruit gehaald. Hij woonde in een huis, wat ze appartement noemen, en doordat mijn bak niet altijd schoon was, kon het gebeuren dat ik naast de bak mijn behoefte deed. Als dat gebeurde kreeg ik straf, dan moest ik een paar uur in een kast zitten of ik kreeg letterlijk een koude douche. Mijn huidige vrouwtje kwam wel eens op bezoek, dus toen ik hier kwam wonen was zij geen vreemde meer. Maar ondanks dat was de start heel moeilijk, vrouwtje is wel lief, maar die andere katten maken me bang. Dat komt omdat mijn vorige baasje me tussen de aanwezige katten gegooid heeft toen ik de allereerste keer hier kwam. Van vrouwtje mocht ik zelf kiezen wanneer ik bij de anderen wilde, maar de oude baas had dat geduld niet. Ik ben nu eenmaal niet zo snel met dergelijke beslissingen. Toen hij er genoeg van had heeft hij me opgepakt en pardoes tussen de anderen laten vallen. Dat was schrikken ! Vrouwtje heeft er wel voor gezorgd dat ik aangepaste woonruimte kreeg zodat ik niet meer bang hoefde te zijn. Om ervoor te zorgen dat ik genoeg beweging heb, mag ik op de slaapkamer blijven en dat bevalt erg goed. Er staat eten en drinken en twee bakken waar ik mijn behoefte op kan doen, eentje voor de kleine boodschap en de andere voor de grote. Ik vind het nu eenmaal vies om dat in een bak te doen dus vandaar...

Ik ben nu zo ver dat ik de andere katten niet meer zo eng vind en dus ook niet meer zo bang ben. Vroeger toen Pukkie nog leefde was het wel aangenamer, zij beschermde me en voor haar ben ik nooit bang geweest. Maar zoals dat eenmaal gaat ook wij hebben niet het eeuwige leven en toen zijn gestorven is, moest ik het alleen oplossen. Al met al kan ik stellen dat mijn leven sinds ik hier woon aangenamer geworden is en dat ik tevreden ben. Vrouwtje zorgt er steeds voor dat ik voldoende met rust gelaten wordt. Ik houd van knuffelen, dus als vrouwtje bij me in de buurt is hoef ik maar te spinnen en dan wordt ik lekker geaaid en geknuffeld, wat wil je nu nog meer. Samengevat: ik heb eten en drinken, ik word geknuffeld, ik heb een lekker rustig en warm plekje om te slapen en het allerbelangrijkste IK KRIJG NOOIT MEER AKELIGE STRAF !!!

Na ruim 15 jaar van een heerlijk leventje genoten te hebben ben ik vandaag, 14 april 2014, begonnen aan mijn laatste reis. Doordat ik toch al aardig op leeftijd was wilden mijn nieren niet meer meedoen. En de schildklier was een beetje hyperactief omdat ie door vreemd weefsel te groot was geworden. Dat betekende in de praktijk dat ik steeds honger en dorst had en heel veel moest plassen. Vrouwtje gaf me de hele dag door eten, maar ik bleef maar honger houden. Toen ze mijn bloed had laten onderzoeken was de uitslag natuurlijk wel behoorlijk schrikken. Ze heeft wel geprobeerd met dieeteten, maar dat vond ik zo vies dat ik helemaal niet meer wilde eten. Dat was het punt dat vrouwtje besefte dat we afscheid moesten nemen. Ze heeft me zondag de hele dag verwent en ik mocht de hele middag en avond op haar schoot liggen. Zo was mijn laatste dag een heel speciale dag!
Rust zacht mijn lieve meid.