De bewoners‎ > ‎

Lowieke

Mijn naam is Lowieke, ik behoor tot de groep van de Grijze Roodstaarten. En zoals je al kunt vermoeden ben ik dus grijs met een prachtige vuurrode staart.
Om te beginnen zal ik jullie mijn levensverhaal vanaf 6 weken tot nu vertellen. Ik ben geboren in Beek op 18 november 2000. Toen ik geboren werd heeft de fokster gelukkig niet gekeken of alles met mij in orde was, want anders had ik nu niet meer geleefd. Ik ben namelijk een beetje gehandicapt geboren, mijn pootjes zijn niet normaal. Ik heb geen voeten en tenen. Aan een kant helemaal niet en aan de andere kant alleen de eerste kootjes van de tenen. Toen ze daar achter kwam was het al te laat om mij het nekje om te draaien en dus is ze op zoek gegaan naar iemand die het niet erg vond dat ik zo ben. En jawel hoor, mijn huidige baasje heeft er net zo min problemen mee als ik. Op 2 februari 2001werd ik in een doos gestopt en weggebracht naar mijn nieuwe baas. Dat was wel spannend, hoe zou ik die vinden en hoe zou ze mij vinden. Nou dat zal ik jullie vertellen, toen de deksel van de doos ging was het liefde op het eerste gezicht. Mijn vrouwtje vond ik meteen heel erg lief, ik moest alleen nog erg wennen aan al die andere bewoners. Dat zijn geen mensen, maar ze hebben vier poten en worden kat en hond genoemd. Er liepen veel van dit soort rond, 16 wat ze kat noemen en 3 wat ze hond noemen. Dat was schrikken, maar gelukkig viel het mee, niemand die mij iets deed en na een paar weekjes bleek dat ze bang van me zijn. Dat is wel handig nu kan ik lekker doen en laten wat ik wil zonder last van iemand te hebben.

Mijn huisvesting bleek wel een paar probleempjes met zich mee te brengen. Door mijn handicap kan ik niet klauteren en op stokken zitten, dit laatste heb ik inmiddels wel opgelost, maar als baby was dat wel erg moeilijk. Gelukkig was mijn vrouwtje vindingrijk en heeft ze aan haar vader gevraagd of die een aangepaste kooi voor me kon timmeren volgens het ontwerp wat ze gemaakt heeft. Nou dat kon hij, hij heeft zelfs in het dak een hoefijzer gemaakt zodat het me geluk zou brengen. Wat was ik blij met dat huis, want is het erg groot zodat ik de mogelijkheid had om me goed te ontwikkelen en te oefenen hoe ik met mijn handicap om moest gaan.

Na ongeveer twee jaar moest ik dit huis inruilen voor een echt kooi, dat vond ik in het begin helemaal niet leuk. Ik was erg gehecht aan mijn eigen huis en dat nieuwe maakte me bang. Maar zoals dat in het leven gaat: alles went. Zeker omdat mijn vrouwtje in het nieuwe huis een plateau gemaakt heeft net als in het oude huis. Daardoor kon ik mijn eigen ladder meenemen zodat ik de hele kooi zou kunnen gebruiken. Ik ben nogal eigenwijs en het werd tijd dat ik op stokken kon gaan zitten net als mijn soortgenoten. Na een poosje peinzen kwam ik erachter dat je op de rugleuning van eetkamerstoelen prima kon oefenen. Dat heeft een poos geduurd, maar het eindresultaat is dat ik op stokken kan zitten en vrouwtje heeft in al haar kamerstoelen mijn snavel staan. Nu heb ik niet alleen een echte kooi, maar ook nog stokken erin. Alleen als ik ga slapen heb ik nog een steuntje nodig, daarom staat er een hamsterhuisje in en daar kan ik dan lekker met mijn staart op leunen. Prima toch!!