De bewoners‎ > ‎

Frenske

Wij zijn Frenske en Muuske en wij hebben samen een verhaal, niet omdat we familie van elkaar zijn, maar omdat we vrienden voor het leven zijn. Voordat we hier kwamen hebben we samengewoond met een aantal andere katten. Maar dat was niet zo leuk, we zaten met het hele stel op een kamer waar we niet vanaf mochten. De baasjes die we toen hadden vonden het toch niet zo'n goed idee en besloten dat een aantal van ons naar een ander huis moesten. Gelukkig mochten wij bij elkaar blijven omdat ons huidige vrouwtje het zielig vond om ons te scheiden. 




Voor alle duidelijkheid, ik ben Frenske, geboren op 15 oktober 1999 en in Huisje Weltevree gekomen op 20 juli 2000. Ik ben een aardige kerel, al zeg ik het zelf, slapen en eten vind ik de belangrijkste zaken in het leven. Voor de rest gewoon lekker rondhangen, eens bij de vogels op bezoek gaan en lekker in de zon luieren. Dat zijn de bezigheden waarmee ik de dagen slijt. Ik heb tussen de andere katers een favoriet gevonden, dat is Sjaakie, hij heeft dezelfde instelling als ik en we kunnen het samen erg goed vinden. Van de andere katers heb ik geen last, ik ben goede vrienden met iedereen
.


Alles bij elkaar genomen mogen we niet klagen, we hebben iedere dag het buikje vol, er is genoeg plaats om te rennen en te spelen of gewoon zomaar te liggen en we kunnen iedere dag genieten van frisse buitenlucht omdat we een eigen ren hebben waar we dag en nacht naartoe kunnen. 's Nachts doen we dat niet, want zeg nou zelf als je mag kiezen tussen een gezellige plek op het bed of koud gras dan is de keuze vlug gemaakt. Overdag is dat natuurlijk een ander verhaal, dan gaan we lekker in de zon liggen, of houden de wacht voor het geval een vogel zich vergist en in de ren terecht komt. Dat is nu eenmaal onze natuur, daar verandert zelfs een gevulde buik niets aan.

Vandaag, 30-01-2013, heb ik afscheid genomen van vrouwtje en van mijn grote vriend Sjaakie. Het ging niet meer, ik had geen zin meer in eten, werd steeds mageder en had pijn in mijn hoofd. Toen we net verhuisd waren kreeg ik een heel pijnlijk oog, vrouwtje vertelde me dat dit een ontstoken oog was en dat ik me eigenlijk moest laten helpen. Maar ja..., dat heb ik nooit toegelaten dus waarom zou ik dat nu wel doen. Het oogje werd weer beter, maar de pijn in mijn kopje niet. Ik had helemaal geen zin meer in eten en drinken en het enige wat ik nog wilde was dat vrouwtje me deed knuffelen. Na vijf dagen niet eten was ik zo mager en wankel op mijn pootjes dat vrouwtje het niet langer meer aan kon zien. Omdat ik toch niet meer snel weg kon rennen heeft ze me kunnen pakken en in de mand kunnen zetten. En zo zijn we dus bij de dierendokter terecht gekomen die me geholpen heeft om te gaan slapen. Voordat ik ingeslapen was heeft vrouwtje me nog verteld dat ik nu naar Muuske kan gaan en toen heb ik mijn oogjes dichtgemaakt.