Zefke


                                                                  


Wij zijn Zef en Barney, twee echte broers. Wij verschillen in een opzicht van de rest van het kattenbakvolk, want wij zijn hier geboren op 12 juli 1996. Onze moeder kwam uit het asiel en men wist niet dat ze in verwachting was. Na zeven weken kwamen wij tevoorschijn. Vrouwtje heeft mamma wel bij de bevalling moeten helpen want ik, Zefke dus, had een erg groot hoofd en het duurde een hele poos eer ik geboren was. Mijn broertje, Barney, heeft lang moeten wachten eer hij aan de beurt was.

We hebben een heerlijke jeugd gehad, want wij woonden samen met mamma in een huis. Er waren nog meer katten, maar daar hadden we niet zoveel contact mee. Die waren al een stuk ouder. Alleen tante Katrientje die was steeds in onze buurt en zij heeft ons heel veel geleerd. Wij werden met ons vieren de Adamsfamily genoemd omdat we onafscheidelijk waren. Ook toen mamma weggelopen is heeft tante Katrientje ons beschermd en was het net of zij onze mamma was. Ze heeft ons geleerd hoe je het behang moet afkrabben, dat bladeren van planten gemaakt zijn om op te eten en dat een kattenbak dient om er je plasje en poepje in te doen. Vrouwtje vonden we meteen aardig, ze was altijd in de kraamkamer of babykamer als we iets nodig hadden. Later toen we iets groter waren mochten we, net als de andere katten, in het hele huis rondlopen en vooral spelen. Wat was de wereld groot. Inmiddels zijn we gegroeid tot volwassen mannen en we zijn nu 9 jaar. Dus we leven iets rustiger en genieten vooral van het leven. Hoe dan ook wij hebben veel nieuwelingen mogen begroeten. Na ons zijn er nog meer gekomen en nu leven we in een grote groep. Vrouwtje maakt geen verschil tussen ons en de rest. Dat vinden we soms niet eerlijk want wij zijn hier geboren, de anderen niet. Maar het allerbelangrijkste is wel dat we ons natje en droogje krijgen, er staat altijd eten en als we dorst hebben, maar geen zin om uit een bakje te drinken, draait vrouwtje de kraan open zodat we lekker fris water kunnen drinken. Dus we zijn eigelijk wel tevreden met ons leven in dit huis.

Voor mij -Zefke- is de onvoormijdelijke dag gekomen. Ik heb dit jaar -februari 2007- afscheid moeten nemen van mijn broertje en van vrouwtje. Mijn buikje wilde niet meer meewerken en medicijn hielp niet meer.


Comments